مشکل ایران، خودِ کشور نیست؛ مشکل، انقلاب( انقلاب اسلامی) و نظامی است که بر آن کشور حکومت می‌کند.

کسانی که در ایران تصمیم‌گیری می‌کنند، روحانیون شیعه تندرویی با دیدگاه‌های آخرالزمانی هستند.

چنین افرادی هرگز نباید سلاح هسته‌ای داشته باشند، چون می‌توانند از آن برای باج‌گیری از جهان و کشتن مردم استفاده کنند.

این یک ریسک غیرقابل‌قبول است.

تنگه هرمز باز است. در حال حاضر تقریباً به همان اندازه‌ای که پیش از این درگیری نفت از تنگه عبور می‌کرد، نفت در حال عبور است؛ به‌استثنای نفت ایران که چنین چیزی در مورد آن اتفاق نمی‌افتد و از تنگه خارج نمی‌شود.

اگر ایران سلاح هسته‌ای در اختیار داشت که می‌توانست با آن همسایگان خود و جهان را تهدید کند، هیچ‌کس نمی‌توانست درباره تنگه هرمز کاری انجام دهد.

آن‌ها می‌توانستند تنگه را کنترل کنند، عوارض عبور دریافت کنند و تصمیم بگیرند چه کسی در این کره زمین به انرژی دسترسی داشته باشد و چه کسی نداشته باشد. اگر سلاح هسته‌ای داشتند، چنین کاری می‌کردند و حتی بدتر از آن.

ما درباره حکومتی صحبت می‌کنیم که در طول آنچه به اصطلاح انقلاب( انقلاب اسلامی/جمهوری اسلامی) نامیده می‌شود، ده‌ها و شاید صدها هزار نفر از مردم خودش را قتل‌عام کرده است.