اگر یک عکاس ایرانی مرگ جاویدنام «فائزه مستعان» را صحنه‌سازی می‌کرد، آیا هیئت‌های داوری بین‌المللی خریدار آن بودند؟

‏ما در اینجا با دو رویکرد کاملاً متضاد روبه‌رو هستیم. از یک سو فائزه که در ۱۸ دی‌ماه در ایران کشته شد، هیچ سهمی از قابِ برگزیده جشنواره‌ها ندارد. اما از سوی دیگر، همان‌طور که در خبر جایزه اخیر برای عکس «آغوش دردناک» می‌بینیم، ثبت تصویر یک زوج در پس‌زمینه دود و ویرانی‌های تهران پس از حملات خارجی، به‌سرعت توجه جشنواره‌های بین‌المللی را جلب کرده و جایزه به همراه می‌آورد.

‏سازوکار این جشنواره‌ها کاملاً روشن است. هیئت‌های داوری به دنبال عکس نیستند، آن‌ها «روایت» می‌خرند. یک قتل یا سرکوب «داخلی» هیچ‌کدام از معیارهای مطلوب آن‌ها را برآورده نمی‌کند. اما اگر سوژه، قربانیِ حمله یک قدرت خارجی، مخصوصا غربی باشد، تمام معیارها برای دریافت جایزه تیک می‌خورند.

‏در نهایت، مسئله اصلاً وجود یک توطئه پنهان نیست، بلکه ما با یک «چارچوب روایی» تثبیت‌شده مواجهیم. همین چارچوب نانوشته است که به تنهایی تصمیم می‌گیرد مرگ چه کسانی ارزش دیده شدن دارد و چه کسانی شایسته قرار گرفتن در قاب دوربین هستند.

=================
#PasargadNewsKFP
مجموعه کانال های مبارزان KFP
=================
❤️📱➡️ @PN_KFP 🔤🔤🔤