🔴بخشی از سخنان آقای حجت کلاشی در کلاب‌هاوس و با حضور بیش از ۶هزار کاربر

⚫️باید از مسائل نمادین عبور کنیم و به سمت بحث‌های مفهومی حرکت کنیم. گفتگوها تا زمانیکه به سمت گفتگوهای مفهومی و بنیادی پیش نرود در چنبره‌ی ریتوریک، خطابه و تعارف‌های سیاسی و ظاهری گرفتار خواهد شد و راهگشا نمی‌شود.

چراکه صِرف عبور از جمهوری اسلامی به معنای امروزین به این معنا نیست که آن فردی که اکنون از جمهوری اسلامی عبور کرده در جای درستی هم ایستاده!
مثلا آقای موسوی هنوز از دوره طلایی امام می‌گوید یا آقای تاجزاده هنوز موضع روشنی در مورد انقلاب ۵۷ ندارد.
این میوه‌هایی که برآمده در این ۴۵‌سال، میوه‌های آن ریشه است؛ یعنی ریشه ۵۷!
برای اینکه این میوه‌ی تلخ کام نسل‌های آینده را تلخ نکند ما باید با آن ریشه تعیین تکلیف کنیم.

🔴ایده‌ای که می‌تواند ما را از شر انقلاب نجات دهد، شکست خود انقلاب است.

ایشان این ایده را اینگونه تشریح می‌کند که ما در تاریخ درازآهنگ خودمان بطور طبیعی از میان نظاماتِ احتمالا قبیله‌ای سر برآوردیم و تبدیل شدیم به یک نظامات شهری-ملی-کشوری؛ یعنی توانستیم یکی نظام سیاسی‌ای را درست کنیم. یعنی به اصطلاح یونانی، پلیس و به اصطلاح ایرانشهری شهر درست شد.

ایشان در ادامه به فلسفه سیاسی افلاطون اشاره می‌کند که درباره‌ی این مفهوم صحبت کرده؛
همه‌ی بحث افلاطون این هست که آن مفهوم اجتماعی از انسان‌هاست که متفاوت با قوم یا قبیله است. یعنی واحد خونی که در یک قوم یا قبیله آن اجتماع را شکل می‌دهد با آن متفاوت است.
در درون ایران هم به آن معنا ما دوران ساختارهای مبتنی بر خون به معنای قبیله را طی کردیم. یک کشور و یک جامه‌ی سیاسی شدیم.

ایشان می‌گوید
آن جامعه سیاسی به معنای آنکه هگل می‌گوید یعنی روی پای خودش بایستد و هویت مشخصی پیدا کند و در تاریخ ادامه پیدا کند و در تاریخ ادامه پیدا کند، یک وحدتی نیاز دارد.
از این جهت وحدت تاریخی ملت ایران با پادشاهی آغاز می‌شود.

نظام شاهنشاهی در ایران صورت‌های متفاوتی را طی کرده.
در دوران جدید ما متوجه شدیم که در حال حاضر با آن ساختار قدیمی نمی‌توان منافع ایران را تامین کرد. یعنی ما نمی‌توانستیم با آن با نظام جدید غرب مقابله کنیم.
بنابراین پدیده قائم مقام بوجود آمد.
قائم مقام بدنبال یک دولت منتظم بود! یعنی یک نظم جدید اداری.
بعد از قائم مقام امیرکبیر آمد که ریشه‌ای تر بحث کند اما موفق نمی‌شود.

بعد از امیر کبیر گروهی از ایرانیان که بخشی از آنها حلقه خود امیرکبیر بودند به عثمانی می‌روند و روزنامه اختر را راه‌اندازی میکنند و بحث‌های روشنفکری را آغاز می‌کنند.
در آنجا ما بحث بنیادی را انجام می‌دهیم بنام مشروطه.

ایرانیان مشروطه را به عنوان یک نظام جدید می‌فهمیدند. ایرانیان متوجه آن بودند که در حال تغییر یک نظام پادشاهی استبدادی، به یک نوع نظام جدید به معنای نظام مختلط هستند، که این نظام مختلط، درونش عنصر پادشاهی‌ست، که این پادشاه نماینده تاریخ ایران، وحدت ایران و مصالح عالیه ایران است؛
دارای پارلمان است؛
دارای دادگستری مستقل و قانون اساسی‌ای که محدوده و نوع کار هرکدام از آنها را مشخص می‌کند.

جنگ بین کهنه و جدید ما منجر به پیدایش و در انداخته شدنِ طرحی شده که از درونش پادشاهی مشروطه بوجود آمده.
بنابراین ملت کهن ایران در تاریخ سیاسی خودش با پادشاهی مشروطه هست که نو می‌شود.
منطقی که پادشاهی مشروطه بر روی آن استوار شده، بر اساس منطق نظام‌های جدید است و رویکردش به سمت دموکراتیک‌تر کردن نظام سیاسی‌ست.

ایشان در مورد سابقه جمهوری در ایران می‌گوید؛
ایده جمهوری در ایران اما ایده آنارشی بوده.
در برابر این نو شدن تدریجی؛ این تحول؛ این تکامل منطقی که پادشاهی مشروطه در تاریخ ایران درانداخته در کنارش ما یک ایده آنارشی داشتیم که مقداری از آن از پاریس به ایران آمده و سپس از قفقاز به ایران سرازیر شده.
ما ایده جمهوری در ایران را با آنارشی همراه می‌دانیم.
و این ایده هست که در نهایت در سال ۵۷ موفق می‌شود که پیروز شود.

تاریخ جمهوری در ایران یک تاریخ آنارشی هست؛ برهم زدن نظم است؛ منطق و پویایی تاریخ ایران را ندارد؛ نفی نظم سیاسی ایران است و علیه زیر بناهای ملی ما اقدام کرده.
یک ایده ویرانگر بوده و هر آنچه که توانست ویران کرده ولی جاهایی که به سد دفاعی بروکراسی و نظمی که جامعه ایران داشت خورده، متوقف شده.
‎#KingRezaPahlavi
#Pahlavi4Iran

@PN_KFP