🏴پاسارگاد نیوز KFP🏴

بازگشت از مونیخ؛ باززاده‌شده در آتش عشق و امید

از همایش مونیخ بازگشته‌ام…
سرشار از عشق،
امید،
و قدرت.

با قلبی سرشار از امید،
با احساسی دوچندان از توانمندی،
و با انرژی‌ای چند برابر برای ادامه‌ی مبارزه.

من دیگر آن منِ پیشین نیستم.
اگر پیش از این خود را توانا می‌دانستم،
اکنون توانم هزاران برابر شده.
اعتماد به نفسم،
که پیش‌تر هم کم نبود،
اکنون به اوج رسیده است.

به نشست فکر می‌کنم…
به ما ایرانیانِ خارج از کشور،
که چقدر توانا هستیم،
و در عین حال، در چه زمینه‌هایی هنوز توانایی‌هایمان را بروز نداده‌ایم.

بارها در آن همایش، لحظاتی پیش آمد که بغض گلوی‌مان را گرفت…
یکی اشکش را فرو خورد،
دیگری با صدای بلند گریست،
یکی از داغ فرزندش ناله زد،
و دل‌هامان از غم لبریز شد.

در لحظاتی دیگر، سراسر وجودمان از خشم شعله‌ور بود—
خشم از ظلمی که بر سرزمین‌مان رفته،
بر فرزندان‌مان،
بر آینده‌مان.

اما با تمام این احساسات،
حتی لحظه‌ای ناامیدی، ترس یا ضعف را در خود حس نکردم.
برعکس، قدرتی را در خود کشف کردم که تا پیش از آن،
هرگز این‌گونه با آن روبه‌رو نشده بودم.

در کنارمان فردی حضور داشت
که همه‌مان، بی‌اختیار، گرد او حلقه زده بودیم.
برای برخی، او پدری بود استوار و مهربان،
برای بعضی دیگر، کعبه‌ی آرزوها،
و برای بسیاری، نوری از امید به آینده.

در انتظار بودم
تا شاهد بزرگ‌ترین رویداد اجتماعی سرزمین‌مان باشم؛
رویدادی برخاسته از دل میهن‌پرستان واقعی—
چه آنان که در همایش حضور داشتند،
چه آن‌ها که از دردِ غربت و مهاجرت
نتوانستند ویزا بگیرند و خود را برسانند،
و چه آنان که به اجبار در کشورهایی پناه گرفته‌اند
و هنوز امکان خروج ندارند.

اما با تمام این‌ها،
شجاعت وجودی فرزندان دلیر سرزمینم—
از دل زندان‌های رژیم جمهوری اسلامی،
و پیام همبستگی‌شان با ایران شهریارمان—
چنان زخمی کاری بر پیکر پوسیده‌ی این رژیم وارد کرده است
که دیگر گریزی برای ضحاک زمان نمانده.

مادران داغدار،
حلقه‌ی نزدیکان شهریارمان بودند.
در حالی‌که پیش از آغاز نشست،
هیچ‌کدام دقیق نمی‌دانستیم برنامه چگونه خواهد بود
و هرکس با پیش‌فرضی در ذهن آمده بود،
اما آنچه دیدیم، مایه‌ی احترام و سربلندی بود:

ردیف اول صندلی‌ها،
به نام هیچ حزب، سازمان یا چهره‌ای نبود.
آن‌ها تنها به مادران داغدار،
و آسیب‌دیدگان حکومت جهل و جنون اختصاص یافته بود.

در آن نشست،
نه حزب و نه گروهی بر دیگری برتری داده شد.
مقربان درگاه،
همان جان‌به‌فدایان وطن بودند.

از کرد و لر
تا ترک و عرب،
از بختیاری و بلوچ
تا مازنی و گیلک—
همه حضور داشتند.

ایران،
با تمام رنگ‌ها، زبان‌ها و اقوامش،
در آن سالن جمع شده بود.
همه با یک صدا،
یک دل،
و یک آرزو:
آزادی ایران.

سخنرانان، یکی پس از دیگری آمدند…
با عناوین و پیشینه‌هایی گوناگون،
سخن گفتند و رفتند—
از خواهران دادخواه،
تا ورزشکاران و نام‌آوران،
از افسران نظامی
تا مادران دادخواه.

از چپ و مجاهد و مشروطه‌خواه،
از فرزندان ارتشیان
تا میهن‌پرستانی با کسوت‌ها و باورهای گوناگون.

آمدند و از دل گفتند،
برخی آواز خواندند،
و همه یک چیز مشترک داشتند:

صداقت.
خلوصِ نیت.
و دل‌هایی سرشار از عشق به ایران.

و سرانجام،
در پایانِ نشست،
ایرانِ شهریارمان آمد…

با وجود خستگی‌ای که در چهره‌اش پنهان شده بود،
بی‌آن‌که حتی لحظه‌ای برای استراحت یا رفع خستگی مکث کند،
با تمام وجود،
سراسر نشست را شنید—
با دقت، با احترام، با قلبی گشوده.

از آغاز تا پایان،
بی‌وقفه در کنار ما ایستاد؛
شنید، لمس کرد، درک کرد،
و با حضوری پدرانه و نجیب،
بار دیگر قلب‌های ما را به هم پیوند داد.

و شهریار ایران
نه‌فقط گوش سپرد،
بلکه طرح‌هایی برای آزادی ایران ارائه کرد—
تا همه‌ی ما،
برای آخرین بار،
بی‌هیچ دشمنی،
بی‌آن‌که بر طبل تفرقه بکوبیم،
دست در دست هم،
برای آزادی ایران تلاش کنیم.

ایرانی آزاد، رها،
برای آینده‌ای روشن،
برای کودکانی که سزاوار لبخند و آرامش‌اند.

تا مرهمی باشیم بر زخم‌های مردم‌مان،
و بر پیکر رنج‌کشیده‌ی ایران‌زمین.

با خود عهد بستم،
و یقین دارم بسیاری از کسانی که در آن نشست حضور داشتند نیز،
به این باور رسیدند:
که تا پایان جان،
برای آزادی سرزمین‌مان،
برای رهایی‌اش،
خواهیم کوشید

کانال روشنگران سپیده صفاریان
➖➖➖
#پاسارگادنیوزKFP

🌐

@PN_KFP

Please open Telegram to view this post