مدرسه پرتو

بخش دوم مقاله تاب‌آوری:

۱۰ روش برای تقویت تاب‌آوری

• برقراری و تقویت ارتباط فردی: داشتن ارتباط خوب با خانواده، دوستان و آشنایان و حضور در فعالیت‌های اجتماعی شاخص مهمی در تاب‌آوری محسوب می‌شود و از اولین راه‌های ایجاد و تقویت مهارت تاب‌آوری است. ارتباطات کمک می‌کند تا درباره نگرانی‌ها و چالش‌ها صبت کنیم،از مشورت و همدلی و همراهی افراد دیگر بهره‌مند شویم، راه‌حل‌های جدید کشف کنیم، از لحاظ روحی و روانی احساس بهتری داشته باشیم.

• بحران‌ها را به عنوان مشکلات غیرقابل حل نبینید: فراز و نشیب‌های زندگی غیرقابل اجتناب هستند. همه افراد اتفاقات ناخوشایندی را تجربه می‌کنند، اما زندگی متوقف نمی‌شود و حقایق، موقعیت‌های تلخ و بحران‌ها هم در جریان زندگی و گذر زمان پذیرفتنی می‌شوند. در واقع پذیرش بحران‌ها یک فرایند است فرایندی که در آن گام‌های مانند بازبینی و تفسیر دوباره بحران و نگرش جدید و حل‌گرا شکل می‌گیرد.

• بپذیرید که تغییر در زندگی غیرقابل اجتناب است (تغییر را به عنوان بخشی از زندگی بپذیرید): گاهی اوقات افراد قادر نیستند به دلیل بروز موقعیت‌های نامطلوب زندگی، به اهداف خود دست یابند. پذیرفتن شرایطی که نمی‌تواند تغییر کند کمک می‌کند بر روی شرایطی تمرکز کنیم که می‌توان آن را تغییر داد. انعطاف‌پذیری یکی از بخش‌های اساسی مهارت تاب‌آوری و تحمل سختی است.

• هدف گذاری کردن: داشتن هدف در زندگی و توانمندی برای هدف گذاری، شاخص مهمی در تاب‌آوری است. البته واقع بینانه بودن اهداف و انتخاب چند هدف هر چند کوچک اما قابل دستیابی بسیار مهم است. اهداف به حال و آینده زندگی ساختار می‌دهند و مسیری برای حرکت و تلاش ایجاد می‌کنند. هدفمندبودن باعث کسب نتیجه و احساس رضایت می‌شود. کسب و درک احساس رضایت، به صورت ناخودآگاه، به تاب‌آور شدن کمک می‌کند.

• اقدام کردن (قاطعانه و عمل‌گرا حرکت کردن): برخی افراد ممکن است در مواجهه با یک بحران منفعل عمل کنند. به این معنا که همه چیز را به زمان یا افراد دیگر واگذار‌ می‌کنند و منتظر یک معجزه هستند. این نوع برخورد با مسائل، شاخصی از عدم تاب‌آوری است. نقطه مقابل انفعال، شروع حرکت و اقدام در جهت حل یا تغییر موقعیت نامناسب و آزاردهنده است که نشانه‌ای از تاب‌آوری است.

• مشکلات، فرصت‌هایی برای خودکاوی و کشف توانایی دیگر هستند: خیلی اوقات افراد در نتیجه دست و پنجه نرم کردن با فقدان‌ها و از دست دادن‌ها در مورد خودشان بیشتر یاد می‌گیرند و ممکن است به این نتیجه برسند که در بعضی جنبه‌ها رشد کرده‌اند. اگر با مسائل و موقعیت‌های سخت رو به رو نشویم و برخورد انفعالی داشته باشیم، فرصت شناختن، توانمند کردن و کسب مهارت‌های جدید را از دست می‌دهیم. در واقع تغییر نگرش به مشکلات به عنوان عوامل تخریب کننده زندگی به راهی تازه از ویژیگی‌های اصلی و مشترک افراد تاب‌آور است.

• دیدگاه مثبتی نسبت به خود داشتن: دارا بودن اعتماد به نفس و اعتماد به قابلیت‌های شخصی، شاخصی دیگر از تاب‌آوری است. قبل از سعی برای حل موفقیت‌آمیز مسائل، فرد بایستی به توانایی خود برای انجام آن باور داشته باشد. بدون این باور نمی‌توان گام‌های ضروری را برای حل مسائل برداشت.

• مشکلات را گسترده‌تر و بزرگ‌تر از آنچه هستند نبینیم: اگر در مواجهه با موقعیت‌های نامطلوب، آنها را با بازه طولانی و تاثیر گسترده بر کل زندگی ارزیابی کنیم در مسیری قرار خواهیم گرفت که یک مشکل بزرگتر از آنچه که هست به نظر می‌رسد، نتیجه این تصور کاهش میزان تاب‌آوری و ایجاد خشم و ناامیدی است.

• خوش‌بین بودن: حفظ نقطه‌نظر خوش‌بینانه به عنوان شاخص مهمی از تاب‌آوری شناخته می‌شود. افراد خوش‌بین انتظار دارند که چیزهای خوب اتفاق افتد، در حالی که افراد بدبین می‌ترسند که اتفاق‌های بدی رخ دهد. تفکر مثبت به معنی نادیده گرفتن مساله به منظور تمرکز بر نتایج مثبت نیست. بلکه به این معنی است که این عقب‌نشینی موقتی بوده و ما مهارت‌ها و توانایی‌های لازم را برای مبارزه با چالش‌هایی که با آن مواجه هستیم داریم.

• مراقب خود بودن: مراقب خود بودن نشان دیگری از تاب‌آوری است که می‌تواند با حساسیت نسبت به هیجانات و نیازهای شخصی، صرف زمان برای خود، حفظ سلامت جسمانی و مشارکت در فعالیت‌هایی که فرد لذت می‌برد، مشخص شود. فردی که می‌تواند خود را به لحاظ جسمانی و روانشناختی در سطح مناسبی نگه دارد، تلاش و اشتیاق بیشتری را برای حل مسائل نشان خواهد داد.

راه‌های دیگر افزایش تاب آوری که ممکن است مفید باشد: مثلا بعضی افراد درباره عمیق‌ترین افکار و احساسات مرتبط با حادثه دردناک یا دیگر موقعیت‌های با استرس بالا در زندگی‌شان می‌نویسند. مدیتیشن یا فعالیت‌های مذهبی، هنری، ورزشی و… به بعضی افراد در تحمل مشکلات و تاب‌آوری قدرت بیشتری می‌بخشد و کمک می‌کند دوباره امیدوار شوند.
@Parto_School

👍1

901 views05:32