New ocs
لاورز این کرایم😂
سوزی و کندی علاوه بر اینکه پارتنرن بلکه گروهی هانترن
یه گرون دونفره هانتیگ
سبک هانت کردنشون خیلی اروم و با برنامس
(بر خلاف بقیه ک یهو میپرن جر میدن )
این دوتا روی مال و اموال شخص موردنظرشونم خیلی فکوس میکنن
و کلا خیلی پول دوستن
در این حد به مغزم رسیده الان بعدا بیشتر ازشون میگم

مثلا این طوری

یا این طوری

داستان توی یه آینده hypothetical اتفاق میوفته که میشه گف همه جور مشکل اقتصادی بر طرف شده (think a reverse economic apocalypse)
و ازین رو، و با کمک سیستم نظامی بشدت سختگیر میشه گف دنیا کاملا از جرم جنایت پاک شده
و این جامعه تو این آینده از هر لحاظ پرفکته..



یا لااقل این چیزیه که اگه سرتو زیر برف کنی و چشم و گوشتو ببندی باور میکنی.
همونطور که گفتم هیچ جرمی اتفاق نمیوفته، جززز اینکه جنایتی باشه که که افراد پرقدرت انجام میدن چون قدرتشو دارن صداشو در نیارن؛
یا کسایی که خیلی خوش شانسن و از زیرش در میرن

و اینجو آدما روز به روز زیادتر میشن
و هرچی زیاد تر میشن به آدمای بیشتری ضربه میزنن و زندگی آدمای بیشتری رو خراب میکنن


داستان در مورد دوتا پسره که به شکل خیلی مشابهی زندگیشون بخاطر این اینجور آدما خراب شده
و بعد از سالها دوستی بعد از دبیرستان و ماه پشت سر هم حرف زدن تصمیم گرفتن نمیخان چشمشونو مث بقیه به فساد ببندن
و وقتی هیچ کس دیگه هیچ گهی نمیخوره خودشون باعث تغییر بشن
حتی اگه اون تغییر، خیلی، خیلی کوچیک باشه
#themutts

یا این طوری

یا روش‌هایی تقریبا مشابه همین:
یه عکس از کاراکتر+توضیحات کاراکتر و جهان داستانی

خوب این روش برای وقتی که داریم داستان رو برای هنرمندایی مثل خودمون بازگو می‌کنیم ممکنه تا حدی کار کنه؛ ولی وقتی پای مخاطب عام وسط میاد، چنین روشی می‌تونه خیلی راحت باعث بشه ما دچار Info Dump بشیم

حالا Info Dump چیه؟

به وقتی می‌گن که مقدار خیلی زیادی اطلاعات رو تو بخش خیلی کوچیکی جا کنی و سعی کنی بکنی تو مخ مخاطبت(مثلا بیای توی ۴_۵ صفحه‌ی اول کتابت/ده دقیقه‌ی اول فیلم/چند تا پیام خیلی طولانی و بلندبالا توی کانالت همه‌ی قوانین جهان داستانی رو توضیح بدی)
اسم دقیقشو تو فارسی نمی‌دونم؛ ولی ترجیح می‌دم بهش بگم "انباشت اطلاعات"

این کار، و خسته کننده بودن، دو تا از اصلی‌ترین گناهان کبیره در داستان‌نمایی هستن.
همیشه یادتون باشه: داستان مقاله‌ی دانشگاهی نیست😉

راستی!
از این به بعد جای "داستان‌گویی" می‌گیم "داستان‌نمایی"
چون مهم ترین قانون داستان نمایی اینه"نگو، نشون بده" و صادقانه بگم، این اصل قشنگ قلب تپنده‌ی هر داستانیه. اگه نشون دادن نباشه، چیزی که شما نوشتین(یا کشیدین، فیلمبرداری کردید، برنامه‌نویسی کردین و...) دیگه داستان نیست، همون مقاله‌ی دانشگاهی یا نهایت یه حکایت از زمان‌های دوره😪

خوب، حالا چطور می‌تونیم از این دو تا دوری کنیم و داستانمون رو به نحو درستی به مخاطب نشون بدیم؟

راه‌های مختلفی براش هست، یکیش که خیلیا استفاده می‌کنن اینه که اطلاعاتو به همون مدل که اول نشون دادم می‌دن؛ ولی خورد_خورد، همراه با آرت کارکتر و کانسپت و دعوت مخاطب به تعامل

فکر کنم بهتره اینو با یه مثال بازش کنم براتون

(ببخشید فاصله افتاد، هم شام حاضر شد، هم واسه یکیش مثال این جا نبود باید می‌کشیدم)

واسه کاراکتر، میان یه همچین کاری می‌کنن:

میان یه همچین چیزی می‌ذارن(حالا متفاوته، بعضیا صرفا خود کارکترو تمام قد می‌کشن، بعضیا مثل اینی که ریپلای کردم کارکتر شیت درست می‌کنن)

و بعد توضیحات، مثلا:

"من"

سن در ابتدای داستان: ۱۷

خانواده: خودش تک بچس؛ ولی فامیل پر جمعیتی داره، پر از بچه کوچولو

گذشته: وقتی ۷ سالش بود، برای اولین بار تو زندگیش کتاب خوند. بعد خوندنش براش سوال شد "نکنه ما هم تو یه کتابیم و یکی نوشتتمون؟" از همون موقع تا الان سوال هایی از این دست توی سرشن و دلیل خیلی از کاراش.

ویژگی‌ها(ظاهری):
•قد ۱۶۰ سانت
•معمولا یه هودی سبز می‌پوشه با شلوار پارچه‌ای آبی و دمپاییای مخملی
•اکثر اوقات یه چوب شور تو دستشه و بسته‌ی چوب شورم تو جیبش
•تو دنیای واقعی قیافش در حالت عادی پوکره و چیزی نشون نمی‌ده، خیلی باید احساسش قوی باشه تا تو صورتش نشون بده

ویژگی‌ها(اخلاقی):
•چوب شور دوس داره چون می‌تونه باهاش سیس سیگار کشیدن بگیره
•درونگراس و با تنها بودن مشکلی نداره(ولی گاه به گاه به این خاطر که دوستی نداره احساس بی‌عرضه بودن می‌کنه)
•بیشتر وقتشو توی خیالاتش می‌گذرونه، جایی که روش کنترل کامل داره و هر کار بخواد می‌تونه بکنه
•به ادبیات و هنر علاقه داره؛ ولی بیشتر برای شناختن شخصیت نویسنده‌ها و شاعرا و هنرمندا، تا خود متن و هنر
•هدفش اینه که خودشو بشناسه(که البته کار آسونی نیست، چون شخصیت پیچیده و چند لایه‌ای داره)