درماندگی (استیصال)
فشار فراوانی روی من است. طی سال‌های متمادی، مسئولیت‌های اجتماعی گوناگونی برای خودم پدید آورده‌ام. کارهای بزرگ نیمه‌کاره‌‌ای دارم و کارهای کوچک نیاغازیده‌ای. از هر سو از من انتظاری می‌رود. من هم حساسم و دقیق. نمی‌توانم سرسری به کاری دست بزنم. نمی‌دانم سرِ کدام کار را بگیرم و تا به انتها ببَرم! مسائل شخصی و زندگی هم مزید بر علت. می‌توانم همه‌شان را رها کنم و بی‌خیال همه چیز شوم. از همین صفحه گرفته تا آن مسئولیت‌های اجتماعی‌ای که خودم برای خودم ساخته‌ام، که نه منفعتی برایم دارد و نه کسی برای انجامش متوجه کوششم می‌شود. فقط‌وفقط نگرانی و دغدغه برای آینده‌ی این سرزمین و مردمش است که من را به قبول آن مسئولیت‌ها وامی‌دارد. اما آیا واقعاً در توانم هست؟! شده‌ام مانند این پرایدِ در تصویر. دروپیکرش را گشوده‌اند تا گرما را تاب بیاورد، درعین‌حال دو راننده هم درونش آرمیده بودند و دقایقی بعد، باز هم باید مسافر جابه‌جا می‌کردند. نه پراید را توانی است و نه پرایدران را! دلم به آن دختر و پسر انتهای تصویر خوش است. کاش امشب هم را بوسیده باشند. کاش عاشق هم باشند. کاش درنمانند و هم‌چنان برانند.
@REsearchers
فشار فراوانی روی من است. طی سال‌های متمادی، مسئولیت‌های اجتماعی گوناگونی برای خودم پدید آورده‌ام. کارهای بزرگ نیمه‌کاره‌‌ای دارم و کارهای کوچک نیاغازیده‌ای. از هر سو از من انتظاری می‌رود. من هم حساسم و دقیق. نمی‌توانم سرسری به کاری دست بزنم. نمی‌دانم سرِ کدام کار را بگیرم و تا به انتها ببَرم! مسائل شخصی و زندگی هم مزید بر علت. می‌توانم همه‌شان را رها کنم و بی‌خیال همه چیز شوم. از همین صفحه گرفته تا آن مسئولیت‌های اجتماعی‌ای که خودم برای خودم ساخته‌ام، که نه منفعتی برایم دارد و نه کسی برای انجامش متوجه کوششم می‌شود. فقط‌وفقط نگرانی و دغدغه برای آینده‌ی این سرزمین و مردمش است که من را به قبول آن مسئولیت‌ها وامی‌دارد. اما آیا واقعاً در توانم هست؟! شده‌ام مانند این پرایدِ در تصویر. دروپیکرش را گشوده‌اند تا گرما را تاب بیاورد، درعین‌حال دو راننده هم درونش آرمیده بودند و دقایقی بعد، باز هم باید مسافر جابه‌جا می‌کردند. نه پراید را توانی است و نه پرایدران را! دلم به آن دختر و پسر انتهای تصویر خوش است. کاش امشب هم را بوسیده باشند. کاش عاشق هم باشند. کاش درنمانند و هم‌چنان برانند.
@REsearchers
آتش دل
علیرضا افتخاری
پیش‌تر نوشته بودم که علیرضا افتخاری، خواننده‌ای توان‌مند بوده‌است و آثار ایشان تا دهه‌ی هفتاد خورشیدی، کیفیت بالایی داشته و شایسته‌ی توجه و دقت است. یکی از آثاری، که روی خواننده‌ی آن هم اختلاف‌نظر است، یکی از اجراهای تصنیفِ معروف «آتش دل» است. این تصنیف را نخستین بار زنده‌یاد استاد جلال‌الدین تاج اصفهانی اجرا کرده‌است. اجرای مزبور هم در بسیاری از صفحه‌های فضای مجازی به‌نام نسخه‌ی اصلاحیده‌ی اجرای تاج اصفهانی معرفی می‌شود؛ اما اگر به شیوه‌ی اجرا و تحریرها و جنس صدا دقت شود، معلوم می‌شود که این اجرا اثر علیرضا افتخاری (احتمالاً در سال ۱۳۵۷) است. نوازنده‌ی نیِ آن هم احتمالاً استاد محمد موسوی است. متأسفانه مصرع نخست این تصنیف را استاد تاج نخستین بار نادرست خواند و به‌پیروی از آن اجرا، همگی در بازخوانی‌های‌شان هم این بیت را نادرست خواندند، بهجز شاه‌زیدی و معتمدی (متن اجرای افتخاری). آهنگ‌ساز این اثر عبدالحسین برازنده (زاده‌ی ۱۲۷۲ ـ درگذشته‌ی ۱۳۵۰) و سراینده‌اش حسن صدرسالک (زاده‌ی ۱۲۸۸) است. افتخاری آلبومی با نام آتش دل در سال ۱۳۶۲ با نظارت استاد پایور هم دارد که ارتباطی به اجرای مذکور ندارد.
@REsearchers
@REsearchers
ای امید دل من کجایی؟
استاد بنان
آه از بنان! مروارید سیاه و سفید خلیج فارس را در صدایش دارد این مرد! چه‌قدر می‌توان به بنان نزدیک شد؟ همان‌قدر هم می‌توان خواننده شد. باهوش بود و لطیف. دانا بود به آن‌چه می‌خواند. از ژرفای دل می‌خواند و با شعری که می‌خواند زندگی می‌کرد. بازی‌گر آواز و تصنیف‌هایش بود. نغمه‌ها و نت‌ها برایش هم‌چون دیالوگ‌های نمایش‌نامه برای یک بازی‌گر حرفهای بودند. او درون نقشِ شعر می‌رفت و آن را به بهترین شیوه بازی می‌کرد. حیف و هزار حیف که این ترانه را با صدای دیگران گوش بدهید. این ترانه را فقط و فقط با صدای بنان گوش بدهید تا گوش‌تان با تحریرهای تقلبی و اداهای استودیویی خراب نشود. این ترانه را آهنگ‌ساز بزرگ و ویولون‌نواز برجسته، پرویز یاحقی ساخته‌است. درواقع یاحقی این آهنگ را ساخته بود و از طریق دایی‌اش، حسین یاحقی با سراینده‌ی این تصنیف، اسماعیل نواب‌صفا آشنا می‌شود و از ایشان می‌خواهد که بر روی آهنگی که ساخته‌است، شعری بگوید. نواب‌صفا هم این شعر را می‌گوید و بنان هم آن را این‌گونه باطراوت می‌خوانَد (۱۳۳۶). گویا قدیم‌ها همه چیز باهم جور درمی‌آمد. من فقط جسمم در این دوران است، جانم در دوران بنان است.
@REsearchers
@REsearchers
نگرانی چه‌قدر بد است. این‌که از دستت کاری برنیاید. این‌که بی‌تقصیر باشی و هم‌زمان پر از تقصیر. این‌که شیفته باشی و مشوش. این‌که رهایت کنند با اضطرابت تا با اضطرابت بشکنی و کوبیده شوی. این‌که لرزش تنت تا ساعت‌ها ادامه یابد و هم‌چنان یک «اَلو» نشنوی و یک «سلام» نبینی. می‌نویسم دراین‌باره. در این موقعیت بودن، خیلی شبیه مادر بودن است. کمی شبیه پدر بودن. خیلی شبیه مردن است و زنده شدن. حالا مادرم را درک کردم. حالا که کلی گریستم. حالا که هنوز نگرانم و مضطرب.
نگرانی چه‌قدر بد است. این‌که از دستت کاری برنیاید. این‌که بی‌تقصیر باشی و هم‌زمان پر از تقصیر. این‌که شیفته باشی و مشوش. این‌که رهایت کنند با اضطرابت تا با اضطرابت بشکنی و کوبیده شوی. این‌که لرزش تنت تا ساعت‌ها ادامه یابد و هم‌چنان یک «اَلو» نشنوی و یک «سلام» نبینی. می‌نویسم دراین‌باره. در این موقعیت بودن، خیلی شبیه مادر بودن است. کمی شبیه پدر بودن. خیلی شبیه مردن است و زنده شدن. حالا مادرم را درک کردم. حالا که کلی گریستم. حالا که هنوز نگرانم و مضطرب.
روم
محمد صدیق مِنشاوی
۲۹ دی ۱۲۹۸ خورشیدی در شهر منشاهِ استان سوهاجِ مصر کسی زاده شد که حدود ۷ دهه بعد، نخستین مواجهه‌ی جدی من با موسیقی، پس‌از لالایی‌های مادرم و مرثیه‌های عمویم، بود. امروز (۳۰ خرداد ۱۳۴۸) درگذشت اوست: محمد صدیق مِنشاوی. صدای او بسیار زیبا و گرم و دارای طنین و رنگی منحصربه‌فرد و اصطلاحاً خیشومی بود. خیشوم به فضای خالی پشت بینی می‌گویند. از آن صداهایی بود که در بم و توسط و اوج هم نرمی و لطافت داشت. در اخلاق و شیوه‌ی زندگی هم فردی درست‌کار و فروتن بود. مذهبش سنی شافعی بود. هرگز حاضر نشد برای تلاوت قرآن در رادیو آزمون بدهد و دست‌اندکاران رادیو وادار شدند دم‌ودست‌گاه خود را به محل تلاوتش ببرند تا صدای خاصش را ضبط کنند. او دعوت دورافتاده‌ترین روستاها را هم برای تلاوت می‌پذیرفت. او در شیوه‌های تلاوت (ترتیل و تحقیق) و نیز در تجوید و انتقال معانی و وقف‌وابتدای درست روی آیه‌ها، سرآمد بود. خیلی پنداشتم که کدام فرازش را برای‌تان بگذارم. سرانجام به دو آیه از سوره‌ی روم (در مقام رَست یا راست و مقام عجم) راضی شدم که همان دو مقامی است که استاد شجریان ربنا را در آن خوانده‌است. دل به موسیقی‌اش بدهید و لذت ببرید.
@REsearchers
@REsearchers
سرانجام گمانم این مغز وامانده‌ام باعث مرگم شود. روزهای اخیر، سومین باری است که باز هم در مغزم عارضه‌ای رخ می‌دهد. زمستان سال ۱۳۹۳، وقتی سرباز بودم، یک بیماری ناشناخته‌ی مغزی، اما درمان‌شدنی گرفتم، که حدود ۴۰ روز طول کشید تا درمان شوم و در آن دوران بسیار اذیت شدم. آن هنگام بیمه‌ی تکمیلی سربازی بودم و هزینه‌ی زیادی نکردم. پاییز و زمستان ۱۳۹۸ هم دوباره یک بیماری عجیب دیگر گرفتم که دو متخصص گوش‌وحلق‌وبینی رفتم و پنج جلسه هم پیش متخصص مغزواعصاب رفتم و آن‌قدر آزمایش دادم و دارو عوض کردم تا پس‌از حدود سه ماه بهبودی حاصل شد. البته باز هم قرار بود توسط همان متخصص مغزواعصاب معاینه شوم؛ اما دیگر کرونا آمد و قرنطینه‌ی سراسری شد و سپس مادرم درگذشت و من هم دیگر پی‌اش را نگرفتم. دیگر هم آن بیماری و عوارضش را مشاهده نکردم. تمام مراحل درمان و آزمایش‌های این بیماری هم، مبلغ قابل‌توجهی نشد؛ زیرا بیمه‌ی روستایی بودم که تقریباً ۹۰٪ از هزینه‌ها را بیمه پوشش می‌داد و من فقط ۱۰٪ را پرداخت کردم. تمام نوبت‌ها را هم اینترنتی می‌گرفتم و سر ساعت هم متخصص معاینه می‌کرد و با وجود شلوغی بیمارستان، چون اینترنتی نوبت می‌گرفتم، زودتر از دیگران راهی می‌شدم. از سه روز پیش هم یک بیماری و عارضه‌ی دیگری در خودم دیده‌ام که برخلاف انتظار پزشکِ اورژانس بیمارستان، معلوم شد مشکل از مغز من است و حالا باید روند درمانش را طی کنم. همه‌ی این سه بیماری هم با وجود همه‌ی تفاوت‌های‌شان، یک وجه مشترک داشتند و آن چیزی نبود جز اضطراب و استرس! این یک کیلو مغزمان گویا همه چیزمان است. با کوچک‌ترین اختلالی وامی‌رود و با کم‌ترین اضطرابی یک جای آدم از کار می‌افتد. استرس که می‌گیری، مغز هم مضطرب می‌شود و می‌زند فلان جای آدمی را مختل می‌کند. کاش اگر قرار است روزی بمیرم، فرصت این را داشته باشم تا کارهایم را سروسامان بدهم و ناگهانی و علیل و ازکارافتاده به فنای باقی نروم! گرچه من دیگر مدت‌هاست که وصیت‌نامه‌ام را نوشته‌ام و فردی را هم برای انجام آن درنظر گرفته‌ام؛ ولی آدمی است دیگر. هزار بستگی و وابستگی به این جهان دارد. مانند آن درویش دکانِ عطاریِ «عطار» نیستم که بی هیچ دل‌بستگی، سنگی را بالین سر خود کنم و سر بر آن بگذارم و بمیرم! آدمی در لحظه‌های آخر، پر از زندگی و حرف است. شاید هیچ زمانی مانند زمان مرگ، سرشارتر از زندگی نباشیم؛ اما اگر آن لحظه مغزم کار نکند چه؟ نه بتوانی بگویی و نه بتوانی بنویسی و نه هیچ! چه سخت است که ناگفته بروی. هیچ‌کس هم نخواهد دانست در تو چه می‌گذشت. اکنون که می‌توانند بدانند همْ حس‌وحالش را ندارند. نمی‌دانم این مغزِ احتمالاً معیوبم تا کجا یاری‌ام خواهد کرد و تا کجا آگاهی و خودآگاهی و زبان و کلام و اندام‌های مرا زنده و سرپا نگاه خواهد داشت؛ اما اگر روزی آمد که از زندگی افتادم و فتاده شدم، دیگر زنده بودن هم لزومی ندارد؛ زیستنِ هاوکینگ‌وار را بلد نیستم. نمی‌خواهم بلد هم باشم. همان مرگ را ترجیح می‌دهم در آن شرایط. تجربه نشان داده‌است که آن که به زندگی مشتاق‌تر است، زندگی‌اش کوتاه‌تر است. مرگ خلاصه خواهد آمد. حالا هم که گرفتار این دنیا شده‌ایم. مغزمان هم که یکی‌درمیان از کار می‌افتد. تا هستیم برویم ببینیم آخرش چه خواهد شد.
#مغز
@REsearchers
سرانجام گمانم این مغز وامانده‌ام باعث مرگم شود. روزهای اخیر، سومین باری است که باز هم در مغزم عارضه‌ای رخ می‌دهد. زمستان سال ۱۳۹۳، وقتی سرباز بودم، یک بیماری ناشناخته‌ی مغزی، اما درمان‌شدنی گرفتم، که حدود ۴۰ روز طول کشید تا درمان شوم و در آن دوران بسیار اذیت شدم. آن هنگام بیمه‌ی تکمیلی سربازی بودم و هزینه‌ی زیادی نکردم. پاییز و زمستان ۱۳۹۸ هم دوباره یک بیماری عجیب دیگر گرفتم که دو متخصص گوش‌وحلق‌وبینی رفتم و پنج جلسه هم پیش متخصص مغزواعصاب رفتم و آن‌قدر آزمایش دادم و دارو عوض کردم تا پس‌از حدود سه ماه بهبودی حاصل شد. البته باز هم قرار بود توسط همان متخصص مغزواعصاب معاینه شوم؛ اما دیگر کرونا آمد و قرنطینه‌ی سراسری شد و سپس مادرم درگذشت و من هم دیگر پی‌اش را نگرفتم. دیگر هم آن بیماری و عوارضش را مشاهده نکردم. تمام مراحل درمان و آزمایش‌های این بیماری هم، مبلغ قابل‌توجهی نشد؛ زیرا بیمه‌ی روستایی بودم که تقریباً ۹۰٪ از هزینه‌ها را بیمه پوشش می‌داد و من فقط ۱۰٪ را پرداخت کردم. تمام نوبت‌ها را هم اینترنتی می‌گرفتم و سر ساعت هم متخصص معاینه می‌کرد و با وجود شلوغی بیمارستان، چون اینترنتی نوبت می‌گرفتم، زودتر از دیگران راهی می‌شدم. از سه روز پیش هم یک بیماری و عارضه‌ی دیگری در خودم دیده‌ام که برخلاف انتظار پزشکِ اورژانس بیمارستان، معلوم شد مشکل از مغز من است و حالا باید روند درمانش را طی کنم. همه‌ی این سه بیماری هم با وجود همه‌ی تفاوت‌های‌شان، یک وجه مشترک داشتند و آن چیزی نبود جز اضطراب و استرس! این یک کیلو مغزمان گویا همه چیزمان است. با کوچک‌ترین اختلالی وامی‌رود و با کم‌ترین اضطرابی یک جای آدم از کار می‌افتد. استرس که می‌گیری، مغز هم مضطرب می‌شود و می‌زند فلان جای آدمی را مختل می‌کند. کاش اگر قرار است روزی بمیرم، فرصت این را داشته باشم تا کارهایم را سروسامان بدهم و ناگهانی و علیل و ازکارافتاده به فنای باقی نروم! گرچه من دیگر مدت‌هاست که وصیت‌نامه‌ام را نوشته‌ام و فردی را هم برای انجام آن درنظر گرفته‌ام؛ ولی آدمی است دیگر. هزار بستگی و وابستگی به این جهان دارد. مانند آن درویش دکانِ عطاریِ «عطار» نیستم که بی هیچ دل‌بستگی، سنگی را بالین سر خود کنم و سر بر آن بگذارم و بمیرم! آدمی در لحظه‌های آخر، پر از زندگی و حرف است. شاید هیچ زمانی مانند زمان مرگ، سرشارتر از زندگی نباشیم؛ اما اگر آن لحظه مغزم کار نکند چه؟ نه بتوانی بگویی و نه بتوانی بنویسی و نه هیچ! چه سخت است که ناگفته بروی. هیچ‌کس هم نخواهد دانست در تو چه می‌گذشت. اکنون که می‌توانند بدانند همْ حس‌وحالش را ندارند. نمی‌دانم این مغزِ احتمالاً معیوبم تا کجا یاری‌ام خواهد کرد و تا کجا آگاهی و خودآگاهی و زبان و کلام و اندام‌های مرا زنده و سرپا نگاه خواهد داشت؛ اما اگر روزی آمد که از زندگی افتادم و فتاده شدم، دیگر زنده بودن هم لزومی ندارد؛ زیستنِ هاوکینگ‌وار را بلد نیستم. نمی‌خواهم بلد هم باشم. همان مرگ را ترجیح می‌دهم در آن شرایط. تجربه نشان داده‌است که آن که به زندگی مشتاق‌تر است، زندگی‌اش کوتاه‌تر است. مرگ خلاصه خواهد آمد. حالا هم که گرفتار این دنیا شده‌ایم. مغزمان هم که یکی‌درمیان از کار می‌افتد. تا هستیم برویم ببینیم آخرش چه خواهد شد.
#مغز
@REsearchers
جان مریم
احمد عاشورپور
از خواننده‌ی پیش‌گام و برجسته‌ی گیلانی، احمد عاشورپور، پیش‌تر نوشته بودم (درباره‌ی عاشورپور همراه با ترانهی «والس نوروزی»: این‌جا. ترانهی «خروس‌خوان» یا «آفتاب‌خیزان»: این‌جا). ترانهی زیبا و شنیدنی‌ای که در بالا گذاشته‌ام، «جان مریم» نام دارد (ارتباطی به آن جان مریمِ استاد محمد نوری ندارد). اطلاعات زیادی نتوانستم از این اثر بیابم و قرار شد یکی از پژوهش‌گران گیلانی، اطلاعاتی از این اثر بیابد و دراختیارم بگذارد. همین اندازه می‌دانم که این اثر احتمالاً در دهه‌ی بیست یا سی خوانده شده‌است و سراینده و آهنگ‌سازش فردی به‌نام داداش‌زاده بوده‌است. اصل شعر و ترجمهی فارسی‌اش را از این‌جا بخوانید. یک بازخوانی مهم نیز از این اثر شده‌است که احتمالاً برای‌تان جالب و شنیدنی باشد. این بازخوانی اخیراً از اعماق تاریخ بیرون آمده‌است و شرح مفصلی دارد که طی یادداشتی جداگانه خواننده‌اش را معرفی کرده و درباره‌ی خودِ بازخوانی هم توضیح خواهم داد.
#احمد_عاشورپور
#گیلکی #موسیقی
@REsearchers
#احمد_عاشورپور
#گیلکی #موسیقی
@REsearchers
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
لیلا شریفی (شریف‌آوا)، خواننده و رقاص و سراینده و نویسنده و هنرپیشه‌ی ایرانی و زاده‌ی ۱۳۰۸ ( ۱۹۳۰) و احتمالاً در تبریز است. به‌دلیل عضویت همسرش در حزب توده، به شوروی پناه برده و ساکن تاجیکستان شدند. در ۱۹۵۳ وارد کنسرواتوار دوشنبه شده و به تحصیل در رشته‌های آواز و ترانه‌های فولکلور ملل شرق مشغول شد. وی خواننده‌ی رسمی رادیوتلویزیون تاجیکستان بود. در ۱۹۶۲ هم کرسی استادی تاجیکستان را گرفت. در ۱۹۶۷ به باکو رفت و خواننده‌ی رسمی آن‌جا شد. در ۱۹۷۰ جزو پنج ستاره‌ی برگزیده‌ی شوروی شد. در ۱۹۷۸ هم کرسی استادی باکو را گرفت. او به ۸ زبان دنیا مسلط است و به زبان‌های فارسی (ایرانی و تاجیکی و افغانی) و هندی و ترکیِ باکو و روسی و ارمنی و گیلکی و اسپانیایی، حدود ۴۰۰ ترانه خوانده‌است! به‌گفته‌ی خودش او همیشه در اجراهایش ترانه‌های ایرانی را مقدم بر دیگر زبان‌ها می‌دانست. در ۱۹۸۰ همسرش درگذشت و او به برلین غربی و سپس به دوسلدورف رفت. او دوسلدورف را بسیار دوست دارد و ترانه‌‌ای هم در مدح این شهر به‌زبان فارسی خوانده‌است. فیلم بالا اجرای ترانهی «جان مریم» (با شعری دیگر) در تلویزیون باکو است که اصل آن از عاشورپور است.
@REsearchers
@REsearchers
دوسلدورف
لیلا شریفی
لیلا شریفی سال‌ها میان جامعه‌ی ایرانی مهجور و ناشناس بود و کم‌تر از یک سال است که به‌لطف شبکه‌های اجتماعی و بازخوانی او از آثار «احمد عاشورپور»، ایرانیان با او و آثارش آشنا شده‌اند. شوروی، گنجینه‌ی موسیقاییِ ارزش‌مندی دارد؛ اما متأسفانه نگاه ما بیش‌تر به اروپا بوده‌است. اگر رایزنی فرهنگی مناسبی با مسکو صورت بگیرد، می‌توان فیلم‌ها و ترانه‌های ارزش‌مندی مربوط به ایران و هنرمندان ایرانی را از مسکو استخراج کرد و روی آن‌ها مطالعه صورت داد. روس‌ها، سنت ایران‌شناسی دیرینه‌ای دارند و هر اندازه که ما از روس‌ها چیزی نمی‌دانیم، آن‌ها از ما خوب می‌دانند. لیلا شریفی با وجود مِهری که به ایران داشت و از آن به‌عنوان میهن خود یاد می‌کند؛ اما گویا تعلق چندانی هم به موجودیت سیاسی ایران نداشت. او هم در تاجیکستان و هم باکو، هنرمند ملی لقب گرفته‌است! او درنهایت در دوسلدورف آلمان ساکن شد (اکنون بیش‌از ۹۰ سال دارد) و به‌گفته‌ی خودش در آغاز حضورش در این شهر، از حضور مردم درکنار رود راین و زیبایی‌هایش به شعف آمده و این شعر را برای این شهر و مردمش سرود. این ترانه در سال ۱۹۹۵ یا ۱۹۹۶ در استودیوِ دویچه‌وله ضبط شده‌است.
@REsearchers
@REsearchers
تو آن ماهی
استاد بنان
نه هر که خانه‌ی جان سوخت، عاشقی آموخت
نخست‌مرحله‌ی عاشقی قبول وفاست
آیا عشق و نیمه‌ی گم‌شده وجود دارد؟ من این‌جا بارها درباره‌‌شان نوشته‌ام و معتقدم که وجود ندارند. عشق، احتمالاً محصول فراق است و نرسیدن. مانند لیلی و مجنون؛ اما هستند کسانی چون شیرین که تنها و ناگهان در شبی سوار بر اسب شده و سوی وجود خسروانی‌تان کنند. آن هم از فرسنگ‌ها آن‌سوتر. داستان‌ها، شیرین را به خسرو می‌رسانند؛ اما واقعیتی که احتمالاً برای ما پی‌درپی رخ می‌دهد، فرهادشدگی است. ما در کجای جهان ایستاده‌ایم و سهم ما از گیتی چیست؟ آن فرصت طلایی ناب ما کجاست؟ گاهی فقط یک قدم از شما فاصله دارد؛ اما آغوشش رخ نمی‌دهد! زندگی همین است. پر از آدم‌هایی که می‌گویند تنهاییم؛ اما آغوش گشاده‌ی دل‌دارش را، در دو گام آن‌سوتر از خود نمی‌بیند.
حافظ! هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
اِحرامِ طوفِ کعبه‌ی دل، بی‌وضو بِبَست
آخر ما آدمیان را چه شده‌است؟ چرا چنین‌ایم؟
دی وعده داد وصلم و در سر شراب داشت
امروز تا چه گوید و بازش چه در سر است
گویا همه چیز در این سخن بیژن نجدی تمام شده‌است: «که من از شاید آمده‌ام، و تو از هرگز». و چه‌قدر زیباست دکلمه‌ی بالا و صدای بنان.
نخست‌مرحله‌ی عاشقی قبول وفاست
آیا عشق و نیمه‌ی گم‌شده وجود دارد؟ من این‌جا بارها درباره‌‌شان نوشته‌ام و معتقدم که وجود ندارند. عشق، احتمالاً محصول فراق است و نرسیدن. مانند لیلی و مجنون؛ اما هستند کسانی چون شیرین که تنها و ناگهان در شبی سوار بر اسب شده و سوی وجود خسروانی‌تان کنند. آن هم از فرسنگ‌ها آن‌سوتر. داستان‌ها، شیرین را به خسرو می‌رسانند؛ اما واقعیتی که احتمالاً برای ما پی‌درپی رخ می‌دهد، فرهادشدگی است. ما در کجای جهان ایستاده‌ایم و سهم ما از گیتی چیست؟ آن فرصت طلایی ناب ما کجاست؟ گاهی فقط یک قدم از شما فاصله دارد؛ اما آغوشش رخ نمی‌دهد! زندگی همین است. پر از آدم‌هایی که می‌گویند تنهاییم؛ اما آغوش گشاده‌ی دل‌دارش را، در دو گام آن‌سوتر از خود نمی‌بیند.
حافظ! هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
اِحرامِ طوفِ کعبه‌ی دل، بی‌وضو بِبَست
آخر ما آدمیان را چه شده‌است؟ چرا چنین‌ایم؟
دی وعده داد وصلم و در سر شراب داشت
امروز تا چه گوید و بازش چه در سر است
گویا همه چیز در این سخن بیژن نجدی تمام شده‌است: «که من از شاید آمده‌ام، و تو از هرگز». و چه‌قدر زیباست دکلمه‌ی بالا و صدای بنان.
جمله‌ای کلیشه‌ای و جنسیت‌زده و مثلاً طنز در سطح فضای مجازی درباره‌ی زنان وجود دارد که من قبولش ندارم؛ اما آن را به انسان‌ها تعمیم می‌دهم: «ما معمولاً آن آدم خوبِ زندگی‌مان را برای حرف زدن درباره‌ی آن آدم بدی که شیفته‌اش هستیم، می‌خواهیم. خب چرا عاشق و دوست‌دار همان آدمِ خوب نمی‌شویم؟» چرا ما سراغ کسانی می‌رویم که مشخصه‌های آن‌ها برای ما نامناسب است؟ چرا ما انسان‌هایی با ویژگی‌هایی مثبت مانند مهربانی و مهرورزی و راستی و دانایی را رد می‌کنیم؟ شاید عجیب باشد اگر بدانیم که رفتار پدرومادر ما در کودکی باعث می‌شود تا ما انسان‌های درست و خوبی که در آینده پیش روی ما قرار می‌گیرند را از خودمان برانیم! خانواده، و به‌ویژه پدرومادر، الگوهایی از دل‌دادگی و دل‌برانگی را به ما می‌دهند و عملاً گونه‌ها و سوژه‌های عشقی ما را هدایت می‌کنند. ما درون نهاد خانواده، ممکن است الگوهایی ناکارآمد برای خودمان بسازیم و ازاین‌رو انسان‌هایی نامناسب را با سطحی نازل از «خوبی»، و صرفاً به‌دلیل داشتن «حس مشابه» با خودمان، به خود راه می‌دهیم. این حسِ مشابه می‌تواند باعث آزار و رنج ما باشد؛ اما ممکن است به‌دلیل سابقه‌مند بودنش در خانواده و محیط و والدین، ما با فردِ باعثِ این حسِ مشابه، وارد ارتباط عاشقانه بشویم! این اتفاقْ اصلاً خوب نیست، اما متقاعد‌کننده به نظر می‌رسد؛ زیرا آشنا است. هم‌چنین ممکن است ما ویژگی‌های مثبتی که فردِ پیش روی ما دارد، صرف این‌که آن ویژگی مثبت را پیش‌تر در والدین خود هم می‌دیدیم، را کنار بگذاریم؛ درحالی که این فرد، آدم دیگری است و دلیلی ندارد که گمان ببریم او هم آن ویژگی‌های منفی والدین ما را داشته باشد! ما باید بکوشیم تا از این الگوهای تحمیلی و نهادینه‌شده در خودمان بِرَهیم و راه رابطه گرفتن با کسی که پیش روی ما هست را بیاموزیم. باید ببینیم چه چیزی از سوی مراقبانِ اولیه‌مان باعث آزارمان بوده‌است و بکوشیم که جذب همان چیزها نشویم و برای کسانی که دوست‌مان دارند همان مشکلاتی را که احتمالاً خودمان پیش‌تر داشتیم پدید نیاوریم. ممکن است در دیگران ویژگی‌هایی مثبت بیابیم، بدون این‌که آنان ویژگی‌های آزاردهنده‌ی تجربیده‌مان را داشته باشند. در فیلم پایین مثال‌ها و جزئیات بیش‌تری را می‌توانید ببینید و بشنوید.
@REsearchers
@REsearchers
Telegram
بارگذاری‌ها
یادداشت مربوطه
گیلان برای من چه داشت و از من چه ساخت؟ زاده شدن در انتهای روستایی بسیار سرسبز و زیبا با سه رودخانه و دو اثر تاریخی و سه امام‌زاده. توتستان‌هایی سرسبز و تیمار¹هایی دیدنی و جذاب و شالی‌زارهایی چشم‌نواز و خوش‌بو و باغ‌هایی بسیار حاصل‌خیز، از بادام زمینی گرفته تا سبزی‌ها و صیفی‌ها و حبوبات و ذرت، و درختان آلوچه‌ی گوناگون و درختان گردوی تنومند و خُج‌دار²های بلند و کونوس³های ریزودرشت و بیشه‌های پر از درخت و سبزه و گل و گیاه و نوای انواع پرندگان و جانوران وحشی و اهلی و بسیاری چیزهایی دیگر. و خانه‌ای چوبی و بسیار بلند و دوطبقه، که سال‌ها آن‌جا زندگی کردیم. مادر و پدرم، هردو گیلک‌هایی اصیل بودند که ما را با زبان گیلکی بزرگ کردند. من تمام جهانم با گیلکی‌ای که والدینم، به‌ویژه مادرم، به من می‌داد، شکل می‌گرفت و ساخته می‌شد. خودم را کودکی چندساله در آن طبیعتِ بی‌نظیر، کنج‌کاو به تمام گیاهان و جانوران به‌یاد می‌آورم که پر از پرسش بودم از همه چیز، و تنها پناهگاهم برای فهمش، پرسیدنش به‌زبان گیلکی از مادروپدری بی‌سواد بود. قشنگ یادم می‌آید که طبیعت و اجزایش، تنها دوستان راستینم تا دوران دبیرستان بودند. پدرم بسیار مذهبی و سخت‌گیر بود. هم در امورات مذهبی و هم کار کشاورزی. اما مادرم و پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌ام، که در چند قدمی خانه‌مان بودند، آسان‌گیر بودند و پر از هم‌دلی. ازاین‌رو ما همانا «مَعَ ٱلْعُسرِ» پدر را با «یُسرِ» مادر تاب می‌آوردیم و برای یادگیری امورات کشاورزی، بیش‌تر برای پدربزرگ کار می‌کردیم تا خودمان. من در کودکی کاملاً به این موضوع آگاهی داشتم که من، کودکی روستایی و ساده هستم. شهر و مردم شهر برای من نماد رفاه و دانایی و دانش و مهارت بودند. آرزوی رفتن به شهر را نداشتم؛ اما همیشه دوست می‌داشتم که با دانش‌اندوزی فراوان بتوانم اعتماد‌به‌نفس لازم برای نزدیک شدن و دوستی با آدم‌ها را به‌دست بیاورم. مذهب، نخستین کارکردهای اجتماعی‌اش را این‌جا به من نشان داد: ارتباط با دیگران. اما این ارتباط‌ها، هرگز ژرفایی که من می‌خواستم را رقم نزد (درباره‌ی کارکردهای اجتماعی مذهب در یادداشتی جداگانه به‌تفصیل خواهم نوشت.). روستا و طبیعت بی‌همتای گیلان، همان اندازه که مرا ساده و راست‌گو و تن‌درست و کوشنده و مهربان و وفادار بار می‌آورد، هرگز مرا متوجه چیزهایی که در من پدید می‌آورد نمی‌کرد. این شهر و انسان شهری بود که برای نخستین بار من را متوجه چیستی‌ام و ارزش داشته‌هایم کرد. که من بی‌ریا و بی‌دریغ همه چیز و همه کس را دوست می‌داشتم و انسان شهری از من هزار دلیل می‌خواست. من نمی‌دانستم چرا درخت و رودخانه را دوست دارم! من درون درخت و رودخانه بودم. آنان را جزئی از خودم می‌دانستم. دوست داشتن‌شان برایم بدیهی بود. مانند حسی که انسان به میهن خود یا به مادر خود دارد. من پاسخی برای این انسان شهری نداشتم. از همان‌جا بود که نزاع، میان زیست من و نگاه انسان شهری، آغاز شد. این دوگانه، تابه‌امروز هم، که دیگر روستای ما آن افسانگی و زیبایی را ندارد، ادامه یافته‌است، که من بی‌دریغ و ژرف، مهر می‌ورزم به چیزها و آدم‌ها، و نمی‌دانم چرا! که من یاد نگرفتم چرتکه انداختن برای مهر ورزیدن را، که من هنوز مضطرب می‌شوم در موقعیت‌های عاطفی و عاشقانه، و البته کم‌کم بدان مسلط خواهم شد. انگار این‌گونه بودن خیلی نادر است و باعث می‌شود که دیگران ناگهان تو را پس بزنند! قشنگ یادم می‌آید که مادرم هم این‌گونه بود، که چه‌گونه بی‌دریغ به ما و هر کس که به خانه‌مان می‌آمد، عشق می‌ورزید. من دربرابر دیدن آن‌همه عاشقانگی‌ها و اضطراب‌های ناشی از دوست داشتنش، بی‌دفاع بودم. همان را دیدم و همان را آموختم و همان شدم و حالا نیز مادرم هستم در قاموس ابراهیم، با اندکی سواد. نمی‌دانم کجای این ماجرا ترس‌ناک و دوست‌نداشتنی و پس‌زدنی است! من آن‌قدرها هم در زمان حیات مادرم به او وابسته نبودم؛ اما این شباهت‌ها در من هست. گیلان برای من این‌گونه بودن را در خود داشت که گویا چنین بودن، برای بسیاری خوشایند نیست. باید از خودتان بپرسید چرا؟ زیرا من خواهم کوشید که به این راه ادامه بدهم.
________
۱. سازه‌های چوبی و محل پرورش کرم ابریشم
۲. درخت گلابی جنگلی
۳. ازگیل
@REsearchers
گیلان برای من چه داشت و از من چه ساخت؟ زاده شدن در انتهای روستایی بسیار سرسبز و زیبا با سه رودخانه و دو اثر تاریخی و سه امام‌زاده. توتستان‌هایی سرسبز و تیمار¹هایی دیدنی و جذاب و شالی‌زارهایی چشم‌نواز و خوش‌بو و باغ‌هایی بسیار حاصل‌خیز، از بادام زمینی گرفته تا سبزی‌ها و صیفی‌ها و حبوبات و ذرت، و درختان آلوچه‌ی گوناگون و درختان گردوی تنومند و خُج‌دار²های بلند و کونوس³های ریزودرشت و بیشه‌های پر از درخت و سبزه و گل و گیاه و نوای انواع پرندگان و جانوران وحشی و اهلی و بسیاری چیزهایی دیگر. و خانه‌ای چوبی و بسیار بلند و دوطبقه، که سال‌ها آن‌جا زندگی کردیم. مادر و پدرم، هردو گیلک‌هایی اصیل بودند که ما را با زبان گیلکی بزرگ کردند. من تمام جهانم با گیلکی‌ای که والدینم، به‌ویژه مادرم، به من می‌داد، شکل می‌گرفت و ساخته می‌شد. خودم را کودکی چندساله در آن طبیعتِ بی‌نظیر، کنج‌کاو به تمام گیاهان و جانوران به‌یاد می‌آورم که پر از پرسش بودم از همه چیز، و تنها پناهگاهم برای فهمش، پرسیدنش به‌زبان گیلکی از مادروپدری بی‌سواد بود. قشنگ یادم می‌آید که طبیعت و اجزایش، تنها دوستان راستینم تا دوران دبیرستان بودند. پدرم بسیار مذهبی و سخت‌گیر بود. هم در امورات مذهبی و هم کار کشاورزی. اما مادرم و پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌ام، که در چند قدمی خانه‌مان بودند، آسان‌گیر بودند و پر از هم‌دلی. ازاین‌رو ما همانا «مَعَ ٱلْعُسرِ» پدر را با «یُسرِ» مادر تاب می‌آوردیم و برای یادگیری امورات کشاورزی، بیش‌تر برای پدربزرگ کار می‌کردیم تا خودمان. من در کودکی کاملاً به این موضوع آگاهی داشتم که من، کودکی روستایی و ساده هستم. شهر و مردم شهر برای من نماد رفاه و دانایی و دانش و مهارت بودند. آرزوی رفتن به شهر را نداشتم؛ اما همیشه دوست می‌داشتم که با دانش‌اندوزی فراوان بتوانم اعتماد‌به‌نفس لازم برای نزدیک شدن و دوستی با آدم‌ها را به‌دست بیاورم. مذهب، نخستین کارکردهای اجتماعی‌اش را این‌جا به من نشان داد: ارتباط با دیگران. اما این ارتباط‌ها، هرگز ژرفایی که من می‌خواستم را رقم نزد (درباره‌ی کارکردهای اجتماعی مذهب در یادداشتی جداگانه به‌تفصیل خواهم نوشت.). روستا و طبیعت بی‌همتای گیلان، همان اندازه که مرا ساده و راست‌گو و تن‌درست و کوشنده و مهربان و وفادار بار می‌آورد، هرگز مرا متوجه چیزهایی که در من پدید می‌آورد نمی‌کرد. این شهر و انسان شهری بود که برای نخستین بار من را متوجه چیستی‌ام و ارزش داشته‌هایم کرد. که من بی‌ریا و بی‌دریغ همه چیز و همه کس را دوست می‌داشتم و انسان شهری از من هزار دلیل می‌خواست. من نمی‌دانستم چرا درخت و رودخانه را دوست دارم! من درون درخت و رودخانه بودم. آنان را جزئی از خودم می‌دانستم. دوست داشتن‌شان برایم بدیهی بود. مانند حسی که انسان به میهن خود یا به مادر خود دارد. من پاسخی برای این انسان شهری نداشتم. از همان‌جا بود که نزاع، میان زیست من و نگاه انسان شهری، آغاز شد. این دوگانه، تابه‌امروز هم، که دیگر روستای ما آن افسانگی و زیبایی را ندارد، ادامه یافته‌است، که من بی‌دریغ و ژرف، مهر می‌ورزم به چیزها و آدم‌ها، و نمی‌دانم چرا! که من یاد نگرفتم چرتکه انداختن برای مهر ورزیدن را، که من هنوز مضطرب می‌شوم در موقعیت‌های عاطفی و عاشقانه، و البته کم‌کم بدان مسلط خواهم شد. انگار این‌گونه بودن خیلی نادر است و باعث می‌شود که دیگران ناگهان تو را پس بزنند! قشنگ یادم می‌آید که مادرم هم این‌گونه بود، که چه‌گونه بی‌دریغ به ما و هر کس که به خانه‌مان می‌آمد، عشق می‌ورزید. من دربرابر دیدن آن‌همه عاشقانگی‌ها و اضطراب‌های ناشی از دوست داشتنش، بی‌دفاع بودم. همان را دیدم و همان را آموختم و همان شدم و حالا نیز مادرم هستم در قاموس ابراهیم، با اندکی سواد. نمی‌دانم کجای این ماجرا ترس‌ناک و دوست‌نداشتنی و پس‌زدنی است! من آن‌قدرها هم در زمان حیات مادرم به او وابسته نبودم؛ اما این شباهت‌ها در من هست. گیلان برای من این‌گونه بودن را در خود داشت که گویا چنین بودن، برای بسیاری خوشایند نیست. باید از خودتان بپرسید چرا؟ زیرا من خواهم کوشید که به این راه ادامه بدهم.
________
۱. سازه‌های چوبی و محل پرورش کرم ابریشم
۲. درخت گلابی جنگلی
۳. ازگیل
@REsearchers
درباره‌ی زبان فارسی.pdf
718 KB
دکتر محمدرضا باطنی، زبان‌شناس و مترجم، گفت‌وگویی داشت با مجله‌ی آدینه در سال ۱۳۶۶ که در دو بخش منتشر شد و این فایل بخش یکم آن است. او در این گفت‌وگو نخست تعریفی ساده از زبان‌شناسی می‌دهد و تفاوتش با زبان‌دانی و ریشه‌شناسی را توضیح می‌دهد. سپس به بحث زبان اول می‌پردازد و این بحث را پیش می‌کشد که ممکن است فارسی‌آموزی در برخی نقاط ایران باعث افت یا ترک تحصیل بشود، که البته هیچ مستنداتی ارائه نمی‌دهد و اساساً چنین حرفی بیش‌تر وجهی سیاسی دارد و شاید در آن سال‌ها ایشان از آن اطلاعی نمی‌داشتند. در ادامه می‌گویند این‌که ما هنوز فردوسی و بیهقی را می‌فهمیم، مایه‌ی شگفتی است و باید بررسی علمی بشود؛ اما روزی فراخواهد رسید که ما زبان گذشتگان را متوجه نشویم و نیاز به شرح و تفسیر و حتی ترجمه داشته باشیم. هم‌چنین معتقدند که هیچ خطری زبان فارسی را تهدید نمی‌کند؛ اما فارسی را دچار بحران می‌داند که آن را از سر خواهد گذراند. ایشان به‌جای ناتوانی زبان فارسی در بیان مفاهیم علمی، از نارسایی استفاده می‌کنند. ایشان از افراط در گفتاری‌نویسی هم صحبت می‌کنند و هم‌چنین توضیحاتی درباره‌ی تأثیر ترجمه بر زبان فارسی می‌دهند.
@REsearchers
@REsearchers
دیشب اتفاق جالبی برایم افتاد. با یکی از آشنایانم کاری داشتم. گفت در مسجد محله است. هنگامی که در مسجد بودم، متوجه گفت‌وگوی مردی جوان با پسری نوجوان به عربی شدم! برایم جالب شد که اینان کیستند و در روستای ما چه می‌کنند. از هم‌محلی‌ام پرسیدم و گفت آن آقا هم‌کار آقای فلانی در اداره‌ی گمرک است و چند روزی آمده‌اند سفر. اهل خورستان‌اند. من هم شاخک‌هایم تیز شد و رفتم نزدیک‌شان. به آنان گفتم که آیا با موسیقی عربی در عراق و مصر آشنایی دارید؟ گفتند آری. گفتم مثلاً ناظم‌ُالغزالی را می‌شناسید؟ مرد گفت آری و گوش می‌دهیم و خواننده‌ی خوبی است و در دست‌گاه می‌خوانَد. من گفتم آری. لامی‌خوانی‌هایش خیلی شورانگیز است. سپس خودش برگشت گفت اما ما بیش‌تر ام‌کلثوم گوش می‌دهیم. گفتم من هم شیفته‌ی ام‌کلثوم هستم و سال‌هاست که آثارش را گوش می‌دهم و می‌خوانم (در این حین گاهی هم با هم‌محلی‌ام به گیلکی سخن می‌گفتم و آن‌ها متوجه نمی‌شدند). نخست سخنم را جدی نگرفت و پنداشت که شاید کسی هستم که فقط نام ام‌کلثوم را شنیده‌ام. گفتم من بسیاری از آهنگ‌هایش را از برم. گفت «هجرتک» را خیلی دوست دارد. گفتم «الأطلال» را چه‌طور؟ خیلی معروف است. گفت کدام است؟ برایش خواندم. گفت این را به‌یاد ندارم و خوشش آمد از خواندنم؛ اما هنوز مرا جدی نمی‌گرفت و روی این حساب که من گیلک هستم و فارسی صحبت می‌کنم، نمی‌خواست بپذیرد که ام‌کلثوم را بیش‌تر از او می‌دانم و می‌شناسم! مانند این‌که من بروم خوزستان و کسی آن‌جا باشد که مثلاً خواننده‌ی گیلانی، استاد فریدون پوررضا را از من بهتر بشناسد و بخواند. شاید من هم جدی نگیرمَش! سپس آغازید به تعریف خاطره‌های پدرش. می‌گفت پدرم شیفته‌ی عبدالحلیم حافظ بود. دفترچه‌ای داشت که تمام شعرهای او را در آن می‌نوشت. وقتی جنگ شد، سمت ما را بمباران کردند و پدرم وقتی به منزل‌مان برگشت، نخستین چیزی که دنبالش کرد، آن دفترچه‌ی کهنه و قدیمی بود! و سرانجام آن را یافت. کاغذهایش همه خراب و خشک شده بود. پدرم مدت‌ها مشغول ترمیم و بازسازی آن شد و همیشه آن را محفوظ نگه می‌داشت. / خیلی جالب بود که این‌ها خانواده‌ای مذهبی بودند و این آقا علاقه‌ی فراوانی هم به مداحی و قاریان قرآن داشت. بااین‌حال عشق و شیفتگی به موسیقی در چشمانش موج می‌زد. درباره‌ی کاظم‌الساهر و چند خواننده‌ی دیگر سخن گفتیم. دوباره برگشتیم به ام‌کلثوم. به او گفتم یکی دیگر از اجراهایی که از ام‌کلثوم خیلی دوست می‌دارم «سیرة‌الحب» است. تا این را گفتم گفت: «آخ! آخ! عالی است!» و آن پسر نوجوان، که امیرحسین نام داشت، هم به‌وجد آمده بود. گفتم من این اثرش را هم از برَم. شگفت‌زده شد و باور نکرد. در همان مسجد دهان به آواز گشودم و برایش خواندم. و هرچه می‌خواندم، آن دو بیش‌تر ذوق می‌کردند. متنش را هم تا حدودی بلد بودند. لب‌خند از لب‌شان نمی‌رفت. برای‌شان خیلی هیجان‌انگیز بود که هزار کیلومتر آن‌سوتر از خانه و کاشانه‌شان، یک گیلک دارد برای‌شان به لهجه‌ی مصری، ام‌کلثوم می‌خوانَد! تا خواندنم تمام شد، آن پسر نوجوان با لب‌خند و موجی از شعف برگشت گفت: «عین ام‌کلثوم خواندی!». و این‌جا بود که دیگر مرا جدی گرفتند. 😉 کمی از نوازندگان و آهنگ‌سازان و گروه افسانه‌ای ام‌کلثوم سخن گفتیم و این‌که چه‌گونه او دقایق متمادی سرِپا و از حفظ همه چیز را می‌خوانْد و اجرا می‌کرد. از مسجد آمدیم بیرون. گفت بیایید شما را برسانم و من هم پذیرفتم. در خودرو صحبت از نوازندگان خوزستانی شد و من گفتم که در بهبهان و اهواز و سربندر دوستانی دارم. و گفتم که سربندر یک دوست قدیمی دارم. گفت اتفاقاً ما هم اهل سربندر هستیم! و از من نام‌ونشان دوستم را پرسید و گفت که آنان را می‌شناسد! و ناگهان دوباره این هزار کیلومتر فاصله به‌قدر چند کلمه شد و کوچک و کوچک‌تر شد! آخرش طاقت نیاورد. به امیرحسین گفت که شماره‌ی ایشان را یادداشت کن. شماره‌ام را دادم و با تأکید فراوان گفت که هرگاه به خوزستان و به ویژه سربندر و حوالی آن آمدی، تماس بگیر که پذیرایت باشم. و تأکید کرد که حتماً باید پیش او بروم و خوزستان را با او بگردم و بخوانیم و بنوازیم. ام‌کلثوم، زاده‌ی روستایی در استان «دَقَهلیه»ی مصر در سال ۱۸۹۸ (۱۲۳ سال پیش) بود و من زاده‌ی روستایی در استان گیلانِ ایران در دهه‌ی ۶۰ خورشیدی (هشتاد میلادی). بیش‌از سه دهه از عمرم می‌گذرد و کسی از هزار کیلومتر آن‌سوتر، به‌دلیل علاقه‌ی منِ روستایی به یک روستایی دیگر در چند هزار کیلومتر آن‌سوتر، مرا به شهر و منزل خود دعوت می‌کند! من کجا؟ مصر کجا؟ سربندر کجا؟ و این آغاز یک دوستی و آشنایی شد که نمی‌دانم چه ماجراهایی در خود خواهد داشت؛ اما برای منی که اهل ماجراجویی‌ام، فتح باب نکویی بود و شاید به همین بهانه راهی سربندر شدم و آن دوست قدیمی‌ام را هم پس از سال‌ها برای نخستین بار دیدم.
#مصر #خوزستان #سربندر
#ام‌کلثوم #گیلان #عربی
@REsearchers
دیشب اتفاق جالبی برایم افتاد. با یکی از آشنایانم کاری داشتم. گفت در مسجد محله است. هنگامی که در مسجد بودم، متوجه گفت‌وگوی مردی جوان با پسری نوجوان به عربی شدم! برایم جالب شد که اینان کیستند و در روستای ما چه می‌کنند. از هم‌محلی‌ام پرسیدم و گفت آن آقا هم‌کار آقای فلانی در اداره‌ی گمرک است و چند روزی آمده‌اند سفر. اهل خورستان‌اند. من هم شاخک‌هایم تیز شد و رفتم نزدیک‌شان. به آنان گفتم که آیا با موسیقی عربی در عراق و مصر آشنایی دارید؟ گفتند آری. گفتم مثلاً ناظم‌ُالغزالی را می‌شناسید؟ مرد گفت آری و گوش می‌دهیم و خواننده‌ی خوبی است و در دست‌گاه می‌خوانَد. من گفتم آری. لامی‌خوانی‌هایش خیلی شورانگیز است. سپس خودش برگشت گفت اما ما بیش‌تر ام‌کلثوم گوش می‌دهیم. گفتم من هم شیفته‌ی ام‌کلثوم هستم و سال‌هاست که آثارش را گوش می‌دهم و می‌خوانم (در این حین گاهی هم با هم‌محلی‌ام به گیلکی سخن می‌گفتم و آن‌ها متوجه نمی‌شدند). نخست سخنم را جدی نگرفت و پنداشت که شاید کسی هستم که فقط نام ام‌کلثوم را شنیده‌ام. گفتم من بسیاری از آهنگ‌هایش را از برم. گفت «هجرتک» را خیلی دوست دارد. گفتم «الأطلال» را چه‌طور؟ خیلی معروف است. گفت کدام است؟ برایش خواندم. گفت این را به‌یاد ندارم و خوشش آمد از خواندنم؛ اما هنوز مرا جدی نمی‌گرفت و روی این حساب که من گیلک هستم و فارسی صحبت می‌کنم، نمی‌خواست بپذیرد که ام‌کلثوم را بیش‌تر از او می‌دانم و می‌شناسم! مانند این‌که من بروم خوزستان و کسی آن‌جا باشد که مثلاً خواننده‌ی گیلانی، استاد فریدون پوررضا را از من بهتر بشناسد و بخواند. شاید من هم جدی نگیرمَش! سپس آغازید به تعریف خاطره‌های پدرش. می‌گفت پدرم شیفته‌ی عبدالحلیم حافظ بود. دفترچه‌ای داشت که تمام شعرهای او را در آن می‌نوشت. وقتی جنگ شد، سمت ما را بمباران کردند و پدرم وقتی به منزل‌مان برگشت، نخستین چیزی که دنبالش کرد، آن دفترچه‌ی کهنه و قدیمی بود! و سرانجام آن را یافت. کاغذهایش همه خراب و خشک شده بود. پدرم مدت‌ها مشغول ترمیم و بازسازی آن شد و همیشه آن را محفوظ نگه می‌داشت. / خیلی جالب بود که این‌ها خانواده‌ای مذهبی بودند و این آقا علاقه‌ی فراوانی هم به مداحی و قاریان قرآن داشت. بااین‌حال عشق و شیفتگی به موسیقی در چشمانش موج می‌زد. درباره‌ی کاظم‌الساهر و چند خواننده‌ی دیگر سخن گفتیم. دوباره برگشتیم به ام‌کلثوم. به او گفتم یکی دیگر از اجراهایی که از ام‌کلثوم خیلی دوست می‌دارم «سیرة‌الحب» است. تا این را گفتم گفت: «آخ! آخ! عالی است!» و آن پسر نوجوان، که امیرحسین نام داشت، هم به‌وجد آمده بود. گفتم من این اثرش را هم از برَم. شگفت‌زده شد و باور نکرد. در همان مسجد دهان به آواز گشودم و برایش خواندم. و هرچه می‌خواندم، آن دو بیش‌تر ذوق می‌کردند. متنش را هم تا حدودی بلد بودند. لب‌خند از لب‌شان نمی‌رفت. برای‌شان خیلی هیجان‌انگیز بود که هزار کیلومتر آن‌سوتر از خانه و کاشانه‌شان، یک گیلک دارد برای‌شان به لهجه‌ی مصری، ام‌کلثوم می‌خوانَد! تا خواندنم تمام شد، آن پسر نوجوان با لب‌خند و موجی از شعف برگشت گفت: «عین ام‌کلثوم خواندی!». و این‌جا بود که دیگر مرا جدی گرفتند. 😉 کمی از نوازندگان و آهنگ‌سازان و گروه افسانه‌ای ام‌کلثوم سخن گفتیم و این‌که چه‌گونه او دقایق متمادی سرِپا و از حفظ همه چیز را می‌خوانْد و اجرا می‌کرد. از مسجد آمدیم بیرون. گفت بیایید شما را برسانم و من هم پذیرفتم. در خودرو صحبت از نوازندگان خوزستانی شد و من گفتم که در بهبهان و اهواز و سربندر دوستانی دارم. و گفتم که سربندر یک دوست قدیمی دارم. گفت اتفاقاً ما هم اهل سربندر هستیم! و از من نام‌ونشان دوستم را پرسید و گفت که آنان را می‌شناسد! و ناگهان دوباره این هزار کیلومتر فاصله به‌قدر چند کلمه شد و کوچک و کوچک‌تر شد! آخرش طاقت نیاورد. به امیرحسین گفت که شماره‌ی ایشان را یادداشت کن. شماره‌ام را دادم و با تأکید فراوان گفت که هرگاه به خوزستان و به ویژه سربندر و حوالی آن آمدی، تماس بگیر که پذیرایت باشم. و تأکید کرد که حتماً باید پیش او بروم و خوزستان را با او بگردم و بخوانیم و بنوازیم. ام‌کلثوم، زاده‌ی روستایی در استان «دَقَهلیه»ی مصر در سال ۱۸۹۸ (۱۲۳ سال پیش) بود و من زاده‌ی روستایی در استان گیلانِ ایران در دهه‌ی ۶۰ خورشیدی (هشتاد میلادی). بیش‌از سه دهه از عمرم می‌گذرد و کسی از هزار کیلومتر آن‌سوتر، به‌دلیل علاقه‌ی منِ روستایی به یک روستایی دیگر در چند هزار کیلومتر آن‌سوتر، مرا به شهر و منزل خود دعوت می‌کند! من کجا؟ مصر کجا؟ سربندر کجا؟ و این آغاز یک دوستی و آشنایی شد که نمی‌دانم چه ماجراهایی در خود خواهد داشت؛ اما برای منی که اهل ماجراجویی‌ام، فتح باب نکویی بود و شاید به همین بهانه راهی سربندر شدم و آن دوست قدیمی‌ام را هم پس از سال‌ها برای نخستین بار دیدم.
#مصر #خوزستان #سربندر
#ام‌کلثوم #گیلان #عربی
@REsearchers
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
در یادداشت پیشینم سخن از ناظم‌الغزالی، خواننده‌ی توان‌مند عراقی شد. او زاده‌ی ۱۹۲۱ و درگذشته‌ی ۱۹۶۳ است. درباره‌ی زندگی او حرفهای بسیاری هست که در این نوشتار نمی‌گنجد. او در خانواده‌ای تهی‌دست زاده و با سختی‌های فراوان بزرگ شد و افزون بر خوانندگی، بازی‌گری هم می‌کرد و شخصیتی هنری و تئاتری بود. نخستین ترانه‌اش را در ۲۱سالگی خواند و در ۲۸سالگی وارد رادیوعراق شد. ترانهی قدیمی و محلی «میحانه» را درکنار آواز زیبای «عَيّرتني بالشّيب» برای نخستین بار به‌شکل رسمی اجرا کرد که باعث شهرت بسیار او در جهان عرب و کشورهای منطقه شد. همسر او هم خواننده‌ای برجسته به‌نامِ سليمه مراد بود. نکته‌ی جالب زندگیِ ناظم با سلیمه در این بود که آن‌ها گویا مدت‌ها تا پیش‌از ازدواج، باهم زندگی می‌کردند و سلیمه ۱۶ سال از او بزرگ‌تر بود! هم‌چنین سلیمه یهودی بود؛ ولی هیچ‌کدام از این‌ها مانع عشق‌شان نشد و آن‌ها درنهایت در سال ۱۹۵۳ باهم ازدواج کردند. سلیمه در سال ۱۹۷۴ درگذشت. مرگ ناظم بسیار ناگهانی بود و ابهاماتی درباره‌اش هست. درباره‌ی ترانهی بالا باید یادداشتی جداگانه و مفصل بنویسم؛ اما فیلم بالا توضیحات و زیرنویس هم دارد.
@REsearchers
@REsearchers
سیمین از نگاه «سیمین¹»: «سیمین ساختار هر مصرع یا بیتی را طوری تدوین می‌کند که به تحرک مصرع و بیت بعدی بینجامد و اوج غزل یا غزل‌واره را به پایان اثر وامی‌گذارد که ضربت آخری را فرود آورد و انگیختگی او، که به هوشیاری انجامیده، انگیختگی و هوشیاری را به تو هم ارزانی می‌دارد و تو متوجه می‌شوی که عصاره‌ی دردهای زمانه را واگویه کرده‌است. اگر غزل‌سرایی در شعر فارسی را با رودکی آغاز کنیم، ابیات غزل‌های رودکی هم در بیش‌ترِ موارد از چنین تداومی برخوردار است؛ اما حتی حافظ، بهجز چند استثناء، هویت ابیات غزلش مستقل است، ضمن آن‌که هر بیت، شاه‌بیتی است. تداوم، تنها ویژگی شعرهای اخیر سیمین نیست. نوآوری او در وزن شعر فارسی، وسعتی که به اوزان شعر فارسی داده‌است، قطع رابطه با وزن‌های قدیمی یا به عبارت دیگر «آشنایی‌زدایی» و عدم به‌کارگیری وزن‌های مطبوع و مألوف و محیطی که با اوزان ناآشنا به‌وجود می‌آورد، از تازگی و بدعتِ بی‌مانندی سرشار است او را شاعری صاحب‌ِسبک معرفی می‌کند».
۲۸ تیر درگذشت سیمین بهبهانی است. علی‌محمد حق‌شناس (۱۳۱۹ - ۱۳۸۹) زبان‌شناس برجسته، لقب «نیمای غزل» را به او داده بود.
____
۱. سیمین دانشور
@REsearchers
۲۸ تیر درگذشت سیمین بهبهانی است. علی‌محمد حق‌شناس (۱۳۱۹ - ۱۳۸۹) زبان‌شناس برجسته، لقب «نیمای غزل» را به او داده بود.
____
۱. سیمین دانشور
@REsearchers
هنگامی که مادرم درگذشت، نخستین واکنشم دست بردن به قلم بود برای نوشتن از او. و این نوشتن‌ها هم‌چنان ادامه دارد و پایان نیافته‌است. در همین صفحه حدود ۵۰ یادداشت از مادرم نوشته‌ام، بهجز آن‌هایی که در اینستاگرامم و گروهم نوشته‌ام. با نوشته‌هایمْ پیام‌های صوتی‌ای گرفته‌ام که سراسر گریه بود، آن هم از هم‌میهنی که نمی‌شناختمش و او هم مرا نمی‌شناخت! پیام صوتی‌ای از هم‌میهنی دریافت کردم که مادروپدرش کنارش به‌سلامت بودند؛ اما با واژگانم همراه با من می‌گریست و بسیاری واکنش‌های دیگر؛ ولی چیزی که بارها و بارها درباره‌ی این نوشته‌ها به من گفته شد و هنوز هم می‌گویند این بود: «ندیده بودیم پسری را که این‌چنین ژرف مادرش را دوست داشته باشد و این‌همه به او وابسته باشد و این‌گونه پراحساس از او بنویسد.»! نمی‌دانم چرا باید چنین برداشتی از نوشته‌هایم بشود. البته من ناراحت نمی‌شوم از این حرف‌ها و هم‌دلیِ درون آن را درک می‌کنم؛ ولی مگر یک پسر به مادرش باید چه‌گونه باشد؟ من پیش‌تر هم گفته بودم که اتفاقاً چندان وابسته به مادرم نبودم و من در بیش‌ترِ یادداشت‌هایم از مادرم در نقش «مادری‌اش» نیست که می‌نویسم؛ بلکه دارم از زنی می‌نویسم که به‌دلیل سه دهه زیستن با او، شناخت دقیق و جزئی‌ای از او دارم و شاهد منش و رفتار و رنج‌ها و مهربانی‌هایش بوده‌ام. من از زنی نوشتم که ممکن بود دیگری باشد. من نوشتم، چون کسی مانند من از او ننوشت. من ترجیح دادم اشک‌هایم را کلمه کنم و بپاشم به‌پای یاد مادرم تا در ذهن دیگرانی که این‌ها را می‌خوانند شاید جوانه‌‌ای بزند و گلی بشکُفَد. که شاید بتوانم «از غم بزرگ، کاری بزرگ برآورم». اشک‌هایم پاک خواهند شد و در تاریخ محو می‌شوند. نسل پس‌از من نه می‌داند مادرم که بود و نه تجربیات زیسته‌ی ما را خواهد داشت. تازه من هم که این‌همه از مادرم نوشته‌ام، سراسر خسران و زیان کرده‌ام. چیزهای زیادی را از این زنِ بی‌سواد از دست داده‌ام که مطمئنم دیگر به‌دست نخواهم آورد. نیمه‌کاره به حال خود رها شدم و البته تقصیر خودم بود. دیر دانستمش و دیر آغازیدم به نوشتن از او. حالا هم نمی‌خواهم نوشته‌هایم درباره‌ی مادرم لابه‌لای دیگر نوشته‌هایم گم شود و کسانی که احتمالاً بعداً به صفحه‌ام خواهند پیوست، از آن بی‌خبر باشند. همه‌شان را در همین یادداشت گردآوری کرده‌ام که همیشه پیش چشمانم باشد؛ که پیاپی عکسش دیده شود و نامش مرور شود. جز این از من ساخته نیست و نمی‌خواهم به نبودنش و نشنیدنش عادت کنم. او دُرد تمام دردهایم است و سرخوشیِ تمام خوشی‌هایم.
مادران و پدران ما کِه بودند؟
ابتلا به کرونا
و رفتنِ مادر!
و حتی عدد ندانستن‌اش
آخرین گیله‌زنِ من
و به آغوش خاک سپردنش
نوای «جنجرةُ الباکیه» برای سومِ مادرم
نیم‌‌سده زیستن با مادرم
همه چیز هیچ شدند پس‌از رفتنش
از «ستاره‌ی شرق» برای مادرم
نوروزِ تاسیان
من و «بنان» برای مادرم
از خامه‌ی «نیما» برای مادرم
از خامه‌ی «نیلوفر» برای مادرم
سوگ‌واریِ سوگ
سیزده‌به‌درِ بی‌مادر
سبزه‌های مادر
باغِ بی‌مادری
برای «رضا بابایی» و دوباره مادرم
زیباییِ گیلان، محصول رنج مادرم بود.
گشته هر گوشه‌ی چشم از غمِ دل دریایی
چهلم هم عینِ اول است!
نخستین بدرقه‌ی بدون مادر
درختی برای مادر
نخستین رمضان بدون مادر
مادرم در کتاب فیزیک هم به سراغم می‌آید!
پرستار نمونه‌ی گیلان بر مزار مادرم
زادروز ازدواج مادر و پدرم
جنگل بود، اما امن بود!
گنجینه‌ی زبانیِ مادرم
پرندگان از پیِ مادر!
«نجات سربازرایان» و مادرم
محرّم در محرّم شد از نبودت
و می‌سپاریم‌تان به بردباری
مادرم و پدرش
استاد شجریان و مادرم
زنانی چون مادرم
۸ ماه و ۷ روز پس‌از مادرم
یلدای بی‌مادر
ممات حیاط
من، بعداز مادر
نخستین زادروز پدر، بدون مادر
و من هنوز در دیروزم
لحظه‌ای، مادرم شدن!
تصنیف کردیِ «محمد» برای مادرم
یک سال گذشت!
و بهاری دیگر
و نوروزی دیگر
صدای سرفه!
یک شبانه‌روزِ مادرم
هنگامی که مادرم درگذشت، نخستین واکنشم دست بردن به قلم بود برای نوشتن از او. و این نوشتن‌ها هم‌چنان ادامه دارد و پایان نیافته‌است. در همین صفحه حدود ۵۰ یادداشت از مادرم نوشته‌ام، بهجز آن‌هایی که در اینستاگرامم و گروهم نوشته‌ام. با نوشته‌هایمْ پیام‌های صوتی‌ای گرفته‌ام که سراسر گریه بود، آن هم از هم‌میهنی که نمی‌شناختمش و او هم مرا نمی‌شناخت! پیام صوتی‌ای از هم‌میهنی دریافت کردم که مادروپدرش کنارش به‌سلامت بودند؛ اما با واژگانم همراه با من می‌گریست و بسیاری واکنش‌های دیگر؛ ولی چیزی که بارها و بارها درباره‌ی این نوشته‌ها به من گفته شد و هنوز هم می‌گویند این بود: «ندیده بودیم پسری را که این‌چنین ژرف مادرش را دوست داشته باشد و این‌همه به او وابسته باشد و این‌گونه پراحساس از او بنویسد.»! نمی‌دانم چرا باید چنین برداشتی از نوشته‌هایم بشود. البته من ناراحت نمی‌شوم از این حرف‌ها و هم‌دلیِ درون آن را درک می‌کنم؛ ولی مگر یک پسر به مادرش باید چه‌گونه باشد؟ من پیش‌تر هم گفته بودم که اتفاقاً چندان وابسته به مادرم نبودم و من در بیش‌ترِ یادداشت‌هایم از مادرم در نقش «مادری‌اش» نیست که می‌نویسم؛ بلکه دارم از زنی می‌نویسم که به‌دلیل سه دهه زیستن با او، شناخت دقیق و جزئی‌ای از او دارم و شاهد منش و رفتار و رنج‌ها و مهربانی‌هایش بوده‌ام. من از زنی نوشتم که ممکن بود دیگری باشد. من نوشتم، چون کسی مانند من از او ننوشت. من ترجیح دادم اشک‌هایم را کلمه کنم و بپاشم به‌پای یاد مادرم تا در ذهن دیگرانی که این‌ها را می‌خوانند شاید جوانه‌‌ای بزند و گلی بشکُفَد. که شاید بتوانم «از غم بزرگ، کاری بزرگ برآورم». اشک‌هایم پاک خواهند شد و در تاریخ محو می‌شوند. نسل پس‌از من نه می‌داند مادرم که بود و نه تجربیات زیسته‌ی ما را خواهد داشت. تازه من هم که این‌همه از مادرم نوشته‌ام، سراسر خسران و زیان کرده‌ام. چیزهای زیادی را از این زنِ بی‌سواد از دست داده‌ام که مطمئنم دیگر به‌دست نخواهم آورد. نیمه‌کاره به حال خود رها شدم و البته تقصیر خودم بود. دیر دانستمش و دیر آغازیدم به نوشتن از او. حالا هم نمی‌خواهم نوشته‌هایم درباره‌ی مادرم لابه‌لای دیگر نوشته‌هایم گم شود و کسانی که احتمالاً بعداً به صفحه‌ام خواهند پیوست، از آن بی‌خبر باشند. همه‌شان را در همین یادداشت گردآوری کرده‌ام که همیشه پیش چشمانم باشد؛ که پیاپی عکسش دیده شود و نامش مرور شود. جز این از من ساخته نیست و نمی‌خواهم به نبودنش و نشنیدنش عادت کنم. او دُرد تمام دردهایم است و سرخوشیِ تمام خوشی‌هایم.
مادران و پدران ما کِه بودند؟
ابتلا به کرونا
و رفتنِ مادر!
و حتی عدد ندانستن‌اش
آخرین گیله‌زنِ من
و به آغوش خاک سپردنش
نوای «جنجرةُ الباکیه» برای سومِ مادرم
نیم‌‌سده زیستن با مادرم
همه چیز هیچ شدند پس‌از رفتنش
از «ستاره‌ی شرق» برای مادرم
نوروزِ تاسیان
من و «بنان» برای مادرم
از خامه‌ی «نیما» برای مادرم
از خامه‌ی «نیلوفر» برای مادرم
سوگ‌واریِ سوگ
سیزده‌به‌درِ بی‌مادر
سبزه‌های مادر
باغِ بی‌مادری
برای «رضا بابایی» و دوباره مادرم
زیباییِ گیلان، محصول رنج مادرم بود.
گشته هر گوشه‌ی چشم از غمِ دل دریایی
چهلم هم عینِ اول است!
نخستین بدرقه‌ی بدون مادر
درختی برای مادر
نخستین رمضان بدون مادر
مادرم در کتاب فیزیک هم به سراغم می‌آید!
پرستار نمونه‌ی گیلان بر مزار مادرم
زادروز ازدواج مادر و پدرم
جنگل بود، اما امن بود!
گنجینه‌ی زبانیِ مادرم
پرندگان از پیِ مادر!
«نجات سربازرایان» و مادرم
محرّم در محرّم شد از نبودت
و می‌سپاریم‌تان به بردباری
مادرم و پدرش
استاد شجریان و مادرم
زنانی چون مادرم
۸ ماه و ۷ روز پس‌از مادرم
یلدای بی‌مادر
ممات حیاط
من، بعداز مادر
نخستین زادروز پدر، بدون مادر
و من هنوز در دیروزم
لحظه‌ای، مادرم شدن!
تصنیف کردیِ «محمد» برای مادرم
یک سال گذشت!
و بهاری دیگر
و نوروزی دیگر
صدای سرفه!
یک شبانه‌روزِ مادرم
دین و ملیت در هویت ایرانی.pdf
1017.8 KB
دکتر جواد طباطبایی در یکی از گفت‌وگوهایش در سال ۹۲ مؤلفه‌های هویت ملی ایرانی را در ۴ عنصر خلاصه می‌کند: ۱. مسلمان بودن ۲. ایرانی بودن؛ که این دو درعرض هم‌اند و نباید یکی را به‌نفع دیگری کنار زد. ۳. سنت عقلی یونانی ۴. سنت غربی تجدد. بنده تا حدی با این تعریف موافقم؛ گرچه باید سیر تحولاتش درطول تاریخ فکری‌اجتماعی ایرانیان تبیین شود. دکتر حمید احمدی، استاد علوم سیاسی دانش‌گاه تهران، در مقاله‌ی کوتاهش با نام «دین و ملیت در هویت ایرانی» (۱۳۸۶) توضیح می‌دهد که ایرانیان چه‌گونه در سده‌های آغازین پس‌از حمله‌ی عرب‌ها، به ثبت و بازسازی هویت باستانی خود دست زده‌اند و این کار را هم‌زمان با پذیرش اسلام انجام داده‌اند. دکتر احمدی معتقد است که تقابل و ناسازگاری میان عنصر اسلامیت و ایرانیت، محصول رفتار حکومت در دهه‌ی ۴۰ و ۵۰ است که منجر به پیدایش کسانی چون مطهری و شریعتی شده‌است. البته من با ایشان موافق نیستم؛ زیرا پیش‌از آن ما افرادی چون کسروی و هدایت را داریم که ایرانِ منهای اسلام را می‌خواستند که می‌توان آن را محصول دوران رضاشاهی دانست و محمدرضاشاه، انسانی دین‌دار و معتقد بود و سعی در حذف اسلام نداشت.
@REsearchers
@REsearchers
El huerfanito
Antonio Machin
پسرکی بیش نبود و داشت در خیابانی در نزدیکیِ خانه‌شان آواز می‌خواند و کشیشی که از آن‌جا می‌گذشت صدایش را شنید و بی‌درنگ از او خواست که در مهمانی بخواند. او در مهمانی، ترانهی Ave Maria را از شوبرت (۱۸۲۸ - ۱۷۹۷)، آهنگ‌ساز برجسته‌ی اتریشی، خواند (با صدای پاوراتی بزرگ بشنوید). او یکی از شانزده فرزند پدر اسپانیایی و مادر کوبایی‌اش بود: آنتونیو ماچین. او آرزو داشت که اپرا بخواند، اما تحقق این آرزو برای یک رنگین‌پوست دشوار بود. درنتیجه او به‌سمت آهنگ‌های عامه‌پسند روی آورد. او در ۱۹۰۳ زاده شد و در ۲۳سالگی به کوبا رفت. آن‌جا اوج گرفت. سپس با گروه Don Azpiazú's به نیویورک رفت و El manisero را اجرا و ضبط کرد (این‌جا بشنوید) که حدود یک میلیون نسخه از آن فروش رفت و به نخستین آهنگ موفق کوبایی در آمریکا تبدیل شد. در ۱۹۳۵ به اروپا رفت و سپس ساکن مادرید شد و در مجموع حدود ۶۰۰ اثر از خود به‌جای گذاشت! در ۱۹۷۷ درگذشت و در سوِیا دفن شد. یکی از ترانه‌هایش El huerfanito (یتیم) نام دارد (فایل بالا) که آن را در ۱۹۳۰ خوانده‌است. از این ترانه بعدها چندین اقتباسِ جالب شد که در یادداشت‌های بعدی به آن می‌پردازم.
@REsearchers
@REsearchers
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«احمد جلال»، کارگردان مصری، فیلمی دارد با نان «زوجة بالنّیابة» که بیش‌ترِ عواملش، فامیل‌ها و خانواده‌ی خودش بودند. یکی از بازیگران اصلی این فیلم، زنی بود به‌نام «ماری بطرس یونس» که با نام «ماری کوینی» شناخته می‌شود. او زاده‌ی ۱۹۱۳ و درگذشته‌ی ۲۰۰۳ است. او مصری و دراصل لبنانی است. مدحت عاصم، آهنگ‌ساز ۲۷ساله‌ی آن زمان، به‌درخواست احمد جلال قرار شد برای این فیلم آهنگی بسازد که ماری کوینی آن را در فیلم بخوانَد. مدحت عاصم نغمه‌های آهنگ «یتیم» با صدای آنتونیو ماچین را برمی‌دارد و آن را بر روی شعری عربی تنظیم می‌کند تا در فیلمْ خوانده شود. گویا ماری کوینی و کارگردان، در همان سال‌ها، از این سرقت بی‌اطلاع بوده‌اند. درنهایت ماری کوینی این ترانه را در فیلم می‌خوانَد؛ اما درمیان جامعه‌ی عربی‌زبانِ آن سال‌ها چندان شنیده نمی‌شود. ماری کوینی در ۱۹۳۱ با احمد جلال آشنا شده و در ۱۹۴۰ با او ازدواج می‌کند و تا سال درگذشت جلال، ۱۹۴۷، با او می‌زید. در ویدئوِ بالا، ماری کوینی را می‌بینید و می‌شنوید که در فیلم «زوجة بالنّيابة» ترانهی «یا حبیبی تعالی الحقنی» را می‌خواند. متن و ترجمهی ترانه را از این‌جا بخوانید.
@REsearchers
@REsearchers