هنوز ده دقیقه‌ای پیاده‌روی جلو پام بود تا برسم خونه، سیگاری روشن کردم و به شب ۱۸ دی برگشتم، میون هیاهوی بی‌‌نظیر خیابون و اعتراضات سراسری... با هیوا و بچه‌های دیگه رفته بودیم تا یک قدم به آزادی نزدیک‌تر بشیم...
دو ساعتی می‌شد که در خیابون بودیم، همه بودن، از محمود آقا سبزی فروش سر کوچه تا داش‌علی مکانیک، از آقای محمدی معلم دبیرستانمون تا آقای سنندجی کتابدار کتابخونه دانشگاه... خیلی‌ها رو دیدم، چند تا از دخترهای دانشکده هم بودن، معرکه بود... هوا یک کم سرد بود، نمی‌دونم واقعا سرد بود یا سردبودنمون از ترس نشات می‌گرفت، البته با هورا کشیدن‌ها و شعارهامون خودمون رو گرم می‌کردیم...
نمی‌دونم چطور شد که لباس شخصی‌ها و مامورها شروع به تیراندازی کردند، جمعیت از هم پاشید... هر کسی به گوشه‌ای پرت شد، صدای جیغ و داد در میون صدای تیراندازی گم شده بود... شروع به دویدن کردم، یک لحظه برگشتم دیدم چند نفر کف خیابون افتاده بودن... صدای تیر‌اندازی بیشتر و بیشتر می‌شد، رفتم بالا سر یکی از زخمی‌ها، هنوز نفس می‌کشید، گلوله به شکم و پاش خورده بود، داشت خونریزی می‌کرد، یک لحظه سرم گیج رفت...

@RadioZamaneh | رادیو زمانه