مقاله پیش‌رو، تلاشی است برای ترسیم مرز میان «سیاست مرگ» و «اراده به زندگی». عسل عباسیان با نقد هم‌زمانِ میلیتاریسم جهانی و استبداد ساختاری، استدلال می‌کند که کوییر-فمینیسم با تکیه بر جوهره‌ی انقلاب «زن، زندگی، آزادی»، تنها مسیری است که می‌تواند از منطقِ جنگ عبور کند. این متن دعوتی است به بازگشت به بدن، میل‌ورزی و همبستگی؛ تنها سلاح‌هایی که در برابر جهانی که در آن مرگ حکومت می‌کند، هنوز کار می‌کنند.

مقاله پیش‌رو، تلاشی است برای ترسیم مرز میان «سیاست مرگ» و «اراده به زندگی». عسل عباسیان با نقد هم‌زمانِ میلیتاریسم جهانی و استبداد ساختاری، استدلال می‌کند که کوییر-فمینیسم با تکیه بر جوهره‌ی انقلاب «زن، زندگی، آزادی»، تنها مسیری است که می‌تواند از منطقِ جنگ عبور کند. این متن دعوتی است به بازگشت به بدن، میل‌ورزی و همبستگی؛ تنها سلاح‌هایی که در برابر جهانی که در آن مرگ حکومت می‌کند، هنوز کار می‌کنند.

با تداوم جنگ و حملات نظامی به ایران، محدودیت‌های رسانه‌ای به سطحی بی‌سابقه رسیده است. قطع گسترده اینترنت، تشدید برخوردهای امنیتی با روزنامه‌نگاران و یک‌سویه شدن جریان اطلاع‌رسانی، دسترسی شهروندان به اخبار موثق را مختل کرده است. همزمان، انتقادهایی نیز نسبت به عملکرد رسانه‌های خارج از کشور و نقش آن‌ها در شکل‌دهی روایت‌ها مطرح شده است. پرویز یاری، روزنامه‌نگار و پژوهشگر ارشد سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات در ایران در همین زمینه با رادیو زمانه گفت‌وگو کرده است.

در شرایط جنگی، «کوپینگ» دیگر فقط یک واکنش روانی نیست، بلکه به مکانیزمی برای بقا تبدیل می‌شود. فرشته احمدی در گفت‌وگو با رادیو زمانه توضیح می‌دهد که چگونه افراد در ایران با تنظیم مواجهه با اخبار، معناپردازی، حفظ مناسک روزمره و تکیه بر شبکه‌های خانوادگی و اجتماعی، تعادل روانی خود را حفظ می‌کنند. به‌گفته او، تجربه‌های تاریخی، همبستگی اجتماعی و حتی هنر و معنویت، نقش مهمی در تاب‌آوری جامعه دارند. در نهایت، احساس تعلق به یک «کل بزرگ‌تر» یکی از کلیدی‌ترین راه‌های مقابله با اضطراب و ناامنی در زمان جنگ است.