وقتی «براندازی» از یک پروژه پیچیده سیاسی به یک میان‌بُر ذهنی تقلیل می‌یابد، سیاست‌ورزی نیز از تحلیل به شعار سقوط می‌کند. حسین رزاق در این نوشته نشان می‌دهد چگونه ساده‌سازی تغییر، از تحریم اقتصادی و جنگ تا رادیکالیسم توده‌ای، نه‌تنها راه‌حل نیست، بلکه به ابتذال امر سیاسی و تضعیف جامعه مدنی می‌انجامد.

وقتی «براندازی» از یک پروژه پیچیده سیاسی به یک میان‌بُر ذهنی تقلیل می‌یابد، سیاست‌ورزی نیز از تحلیل به شعار سقوط می‌کند. حسین رزاق در این نوشته نشان می‌دهد چگونه ساده‌سازی تغییر، از تحریم اقتصادی و جنگ تا رادیکالیسم توده‌ای، نه‌تنها راه‌حل نیست، بلکه به ابتذال امر سیاسی و تضعیف جامعه مدنی می‌انجامد.

جنگ، مسئله حقوق بشر در ایران را به حاشیه رانده و به‌ویژه وضعیت زندانیان سیاسی را بحرانی‌تر کرده است. منصوره شجاعی در گفت‌وگو با رادیو زمانه می‌گوید حملات نظامی نه‌تنها کمکی به مردم نکرده، بلکه با ویرانی و فقر، همزمان به تشدید سرکوب داخلی انجامیده است. او تأکید می‌کند که برخلاف تعهدات حقوقی، از زندانیان در شرایط جنگی حمایت نشده و فشارها بر آن‌ها افزایش یافته است. در نتیجه، طرح جدی حقوق بشر و آزادی زندانیان سیاسی در مذاکرات آینده، یک مطالبه فوری و حیاتی است.

ایران پس از جنگ: فرسایش مشروعیت، شکاف در بالا، بازسازی از پایین
ایرانِ پس از جنگ نه تکرار دهه ۶۰ است و نه شبیه نسخه‌های آماده‌ای چون عراق و صربستان. علیرضا بهتویی در گفت‌وگو با رادیو زمانه توضیح می‌دهد که فرسایش مشروعیت، شکاف در میان نخبگان، نقش چندلایه سپاه و بحران عمیق اقتصادی، جامعه را وارد مرحله‌ای تازه کرده است؛ مرحله‌ای که در آن نه فروپاشی ساده است و نه بازسازی ناممکن. پرسش اصلی این است: آیا جامعه مدنی می‌تواند از دل این ویرانی، با یک افق «نرمال» و از پایین، نیرویی برای تغییر بسازد؟