این نقد، مرام‌نامه «کنگره آزادی ایران» را از منظر اقتصاد سیاسی انتقادی به چالش می‌کشد و استدلال می‌کند که این سند، با تمرکز یک‌جانبه بر آزادی‌های سیاسی و دموکراسی صوری، مطالبات معیشتی، عدالت اقتصادی و رفاه اجتماعی را نادیده گرفته است. مزدک آذر معتقد است حذف مسئله فقر، استثمار و سیاست‌های نئولیبرالی از افق این مرام‌نامه، آن را به سندی برای بازتولید مناسبات نابرابر و «بردگی مدرن» بدل می‌کند؛ نظمی که می‌تواند پس از جمهوری اسلامی نیز با چهره‌ای تازه ادامه یابد. در این نقد، پرسش اصلی این است که آیا می‌توان بدون پیوند زدن آزادی سیاسی به عدالت اجتماعی، از «رهایی» سخن گفت؟

این نقد، مرام‌نامه «کنگره آزادی ایران» را از منظر اقتصاد سیاسی انتقادی به چالش می‌کشد و استدلال می‌کند که این سند، با تمرکز یک‌جانبه بر آزادی‌های سیاسی و دموکراسی صوری، مطالبات معیشتی، عدالت اقتصادی و رفاه اجتماعی را نادیده گرفته است. مزدک آذر معتقد است حذف مسئله فقر، استثمار و سیاست‌های نئولیبرالی از افق این مرام‌نامه، آن را به سندی برای بازتولید مناسبات نابرابر و «بردگی مدرن» بدل می‌کند؛ نظمی که می‌تواند پس از جمهوری اسلامی نیز با چهره‌ای تازه ادامه یابد. در این نقد، پرسش اصلی این است که آیا می‌توان بدون پیوند زدن آزادی سیاسی به عدالت اجتماعی، از «رهایی» سخن گفت؟