این نقد، مرام‌نامه «کنگره آزادی ایران» را از منظر اقتصاد سیاسی انتقادی به چالش می‌کشد و استدلال می‌کند که این سند، با تمرکز یک‌جانبه بر آزادی‌های سیاسی و دموکراسی صوری، مطالبات معیشتی، عدالت اقتصادی و رفاه اجتماعی را نادیده گرفته است. مزدک آذر معتقد است حذف مسئله فقر، استثمار و سیاست‌های نئولیبرالی از افق این مرام‌نامه، آن را به سندی برای بازتولید مناسبات نابرابر و «بردگی مدرن» بدل می‌کند؛ نظمی که می‌تواند پس از جمهوری اسلامی نیز با چهره‌ای تازه ادامه یابد. در این نقد، پرسش اصلی این است که آیا می‌توان بدون پیوند زدن آزادی سیاسی به عدالت اجتماعی، از «رهایی» سخن گفت؟

این نقد، مرام‌نامه «کنگره آزادی ایران» را از منظر اقتصاد سیاسی انتقادی به چالش می‌کشد و استدلال می‌کند که این سند، با تمرکز یک‌جانبه بر آزادی‌های سیاسی و دموکراسی صوری، مطالبات معیشتی، عدالت اقتصادی و رفاه اجتماعی را نادیده گرفته است. مزدک آذر معتقد است حذف مسئله فقر، استثمار و سیاست‌های نئولیبرالی از افق این مرام‌نامه، آن را به سندی برای بازتولید مناسبات نابرابر و «بردگی مدرن» بدل می‌کند؛ نظمی که می‌تواند پس از جمهوری اسلامی نیز با چهره‌ای تازه ادامه یابد. در این نقد، پرسش اصلی این است که آیا می‌توان بدون پیوند زدن آزادی سیاسی به عدالت اجتماعی، از «رهایی» سخن گفت؟

در شرایطی که تورم مزمن و بحران‌های اقتصادی طبقه متوسط شهری ایران را به سمت «نزول اجتماعی» سوق داده و «فقرای جدید» را وارد بازار کار و رقابت بر سر منابع محدود کرده، شکاف و فشار بر اقشار سنتی فقیر و کارگران بیش از پیش افزایش یافته است. ایوب رحمانی، فعال کارگری سرشناس، در گفت‌وگو با زمانه ضمن تشریح ابعاد این بحران اجتماعی اجتماعی راهکارهای فوری برای جلوگیری از تشدید بحران را مطرح کرد.