دیاکو مرادی ـ وظیفه‌ی ما نه ستایش کورکورانه‌ی پروژه‌های ناقص است و نه تخریب نیهیلیستی آن‌ها به بهانه‌ی نقصان. وظیفه، ورود به میدان با «اخلاق مسئولیت» وبری است: نقد بی‌امان برای تعمیق دموکراسی، و برساختن هم‌زمان برای آنکه چیزی برای تعمیق‌کردن وجود داشته باشد. جامعه‌ی ایران به «نقد سازنده» و «ساختن نقادانه» به‌طور هم‌زمان نیاز دارد. نقد بدون ساختن، به آنارشیِ انشعاب ختم می‌شود. ساختن بدون نقد، به اقتدارگرایی جدید. تنها در هم‌تنیدگی این دو است که می‌توان از دو بن‌بست تاریخی ـ استبداد و فرقه‌گرایی ـ عبور کرد.

دیاکو مرادی ـ وظیفه‌ی ما نه ستایش کورکورانه‌ی پروژه‌های ناقص است و نه تخریب نیهیلیستی آن‌ها به بهانه‌ی نقصان. وظیفه، ورود به میدان با «اخلاق مسئولیت» وبری است: نقد بی‌امان برای تعمیق دموکراسی، و برساختن هم‌زمان برای آنکه چیزی برای تعمیق‌کردن وجود داشته باشد. جامعه‌ی ایران به «نقد سازنده» و «ساختن نقادانه» به‌طور هم‌زمان نیاز دارد. نقد بدون ساختن، به آنارشیِ انشعاب ختم می‌شود. ساختن بدون نقد، به اقتدارگرایی جدید. تنها در هم‌تنیدگی این دو است که می‌توان از دو بن‌بست تاریخی ـ استبداد و فرقه‌گرایی ـ عبور کرد.