سامان آستانه ـ دیگر دوره‌ی «نمی‌دانستیم» گذشته است. «داریم یاد می‌گیریم» کافی نیست. پاسخ‌گویی نمی‌تواند با همان ابزارهایی انجام شود که قدرت و مصونیت ساخته‌اند. عذرخواهی و شرم نباید به سرمایه‌ی نمادین تازه‌ای بدل شوند، همان‌طور که بی‌توجهی و بی‌مسئولیتی نباید در بسته‌بندی زبان مراقبت و فروتنی پنهان شود. این متن، از جایگاهی مردانه، اما متأثر از زلزله‌ی معرفت‌شناختی جنبش زنان ایران، ده درس از «می‌تو» [من‌هم] را مرور می‌کند: درس‌هایی درباره‌ی شرم، پاسخ‌گویی، بویز کلاب، گوش‌دادن، و ضرورت کنار رفتن از مرکز صحنه وقتی دیگری بالاخره توانسته است سخن بگوید.

سامان آستانه ـ دیگر دوره‌ی «نمی‌دانستیم» گذشته است. «داریم یاد می‌گیریم» کافی نیست. پاسخ‌گویی نمی‌تواند با همان ابزارهایی انجام شود که قدرت و مصونیت ساخته‌اند. عذرخواهی و شرم نباید به سرمایه‌ی نمادین تازه‌ای بدل شوند، همان‌طور که بی‌توجهی و بی‌مسئولیتی نباید در بسته‌بندی زبان مراقبت و فروتنی پنهان شود. این متن، از جایگاهی مردانه، اما متأثر از زلزله‌ی معرفت‌شناختی جنبش زنان ایران، ده درس از «می‌تو» [من‌هم] را مرور می‌کند: درس‌هایی درباره‌ی شرم، پاسخ‌گویی، بویز کلاب، گوش‌دادن، و ضرورت کنار رفتن از مرکز صحنه وقتی دیگری بالاخره توانسته است سخن بگوید.