سامان آستانه ـ دیگر دوره‌ی «نمی‌دانستیم» گذشته است. «داریم یاد می‌گیریم» کافی نیست. پاسخ‌گویی نمی‌تواند با همان ابزارهایی انجام شود که قدرت و مصونیت ساخته‌اند. عذرخواهی و شرم نباید به سرمایه‌ی نمادین تازه‌ای بدل شوند، همان‌طور که بی‌توجهی و بی‌مسئولیتی نباید در بسته‌بندی زبان مراقبت و فروتنی پنهان شود. این متن، از جایگاهی مردانه، اما متأثر از زلزله‌ی معرفت‌شناختی جنبش زنان ایران، ده درس از «می‌تو» [من‌هم] را مرور می‌کند: درس‌هایی درباره‌ی شرم، پاسخ‌گویی، بویز کلاب، گوش‌دادن، و ضرورت کنار رفتن از مرکز صحنه وقتی دیگری بالاخره توانسته است سخن بگوید.

رضا علیجانی، فعال سیاسی گذارطلب، در گفت‌وگو با زمانه ابقای محمدباقر قالیباف با رأی بالا در ریاست مجلس شورای اسلامی را شکست تاکتیکی تندروها (جبهه پایداری و حلقه سعید جلیلی) در مجلس اقلیت حاکم دانست. علیجانی در ادامه به بررسی آینده جنبش دموکراسی‌خواهی پرداخت و با تأکید بر تأثیر مخرب جنگ، گفت که تا سایه جنگ بر ایران حاکم است، نه تحولات درون نظام به چشم می‌آید و نه جنبش مدنی اجتماعی می‌تواند به طور مؤثر ظاهر شود.

علی رسولی ـ آنکه تنگه هرمز را بسته، خیابان را تسخیر کرده و در شهر موشکی دستش بر روی دکمه شلیک است، سرباز اجرای راهبردهای «قائد شهید» است. از این رو، انتظار اینکه جمهوری اسلامی به رهبری فرزند خامنه‌ای به‌سرعت در استراتژی‌های خود تجدیدنظر کند، بعید به نظر می‌رسد.