دیاکو مرادی ـ بزرگ‌ترین خطای بخشی از اپوزیسیون ایران و بخشی از نیروهای سیاسی کردستان در دوره جنگ، امید داشتن نبود؛ بلکه جایگزین کردن امید به جای تحلیل بود. امید برای هر پروژه رهایی‌بخش ضروری است. اما امید زمانی به نیرویی سازنده تبدیل می‌شود که بر شناخت دقیق واقعیت استوار باشد. هرگاه امید از واقعیت جدا شود، به توهم تبدیل می‌شود. و هرگاه توهم فروبپاشد، سرخوردگی جای آن را می‌گیرد. در مقابل، امید واقع‌گرایانه از دل جامعه برمی‌خیزد. از سازماندهی. از اعتماد. از کنش جمعی.و از انباشت تدریجی قدرت اجتماعی. چنین امیدی شاید کندتر رشد کند، اما پایدارتر است. زیرا بر چیزی استوار است که هیچ توافقی، هیچ جنگی و هیچ تغییر ژئوپولیتیکی نمی‌تواند آن را به‌طور کامل از میان ببرد: توانایی جامعه برای ساختن آینده خویش.