آزاده دواچی ـ شاید راه برون‌رفت از این بن‌بست، فاصله گرفتن از تمرکز صرف بر افشای فردی آزار و حرکت به سوی تغییر گفتمان عمومی باشد. همبستگی با زنان آزاردیده ضروری است، اما پیش از رسانه‌ای کردن تروما باید به پرسش‌های بنیادین‌تری پرداخت: تعریف دقیق آزار جنسی چیست و چگونه می‌توان حمایت از زنان آزاردیده را به تغییری در قانون، گفتمان و فرهنگ جامعه پیوند زد؟ اگر تغییر قانون در کوتاه‌مدت ممکن نباشد، جنبش می‌تواند بر تغییر نگرش عمومی تمرکز کند. این جابه‌جایی گفتمانی زمانی رخ می‌دهد که زنان در فرآیند روایتگری، از جایگاه «قربانی» به «سوژه‌های سخنگو، دارای عاملیت و صاحب حق بر بدن خود» تبدیل شوند؛ سوژه‌هایی که روایتشان نه برای تثبیت نقش قربانی، بلکه برای به چالش کشیدن منطق پدرسالار است.

آزاده دواچی ـ شاید راه برون‌رفت از این بن‌بست، فاصله گرفتن از تمرکز صرف بر افشای فردی آزار و حرکت به سوی تغییر گفتمان عمومی باشد. همبستگی با زنان آزاردیده ضروری است، اما پیش از رسانه‌ای کردن تروما باید به پرسش‌های بنیادین‌تری پرداخت: تعریف دقیق آزار جنسی چیست و چگونه می‌توان حمایت از زنان آزاردیده را به تغییری در قانون، گفتمان و فرهنگ جامعه پیوند زد؟ اگر تغییر قانون در کوتاه‌مدت ممکن نباشد، جنبش می‌تواند بر تغییر نگرش عمومی تمرکز کند. این جابه‌جایی گفتمانی زمانی رخ می‌دهد که زنان در فرآیند روایتگری، از جایگاه «قربانی» به «سوژه‌های سخنگو، دارای عاملیت و صاحب حق بر بدن خود» تبدیل شوند؛ سوژه‌هایی که روایتشان نه برای تثبیت نقش قربانی، بلکه برای به چالش کشیدن منطق پدرسالار است.

جنبش کارگری ایران این روزها با اعتراضات پیوسته در بخش‌های صنعتی و خدماتی، از عدم پرداخت حقوق و مزایا تا سرکوب نظام‌مند صنفی را به چالش کشیده است. علیرضا نوایی، فعال کارگری، در گفت‌وگو با زمانه ریشه‌های این بحران را در سیاست‌های سه‌دهه‌ای حکومت می‌داند و از همبستگی رو به رشد میان گروه‌های معترض خبر می‌دهد؛ این همبستگی می‌تواند زمینه‌ساز تحولات بزرگ‌تری در فضای سیاسی و صنفی کشور شود.