علی رسولی ـ اگر رضا پهلوی برنده نشود، پایان زندگی سیاسی‌اش نرم و آهسته به سراغش می‌آید: وقتی اسپانسرها می‌فهمند امیدی به او نیست. وقتی هوادارانش، مردد و بعد ساکت می‌شوند. وقتی جداشدگان بیشتر از وفاداران حرف برای گفتن دارند. وقتی جامعه می‌بیند کسی که قرار بود بدیل آینده باشد، در بزنگاه جنگ و خون بیشتر «بار خاطر» است تا «یار شاطر».

مهدیه گلرو جنبش «زن، زندگی، آزادی» را نه صرفاً خیزشی علیه حجاب اجباری یا جمهوری اسلامی، بلکه نقطه عطفی در بازتعریف سیاست در ایران می‌داند؛ جنبشی که زن را از «موضوع سیاست» به «سوژه سیاسی» بدل کرد. او استدلال می‌کند که هر پروژه دموکراتیک برای آینده ایران، اگر بخواهد از بازتولید اقتدارگرایی بگریزد، باید برابری جنسیتی، تکثر و مشارکت زنان در ساختن و تعریف قدرت را در مرکز خود قرار دهد.