رئیس جمهور آینده ایران کیست؟

مایکل روبین از تحلیلگران شناخته شده محافظه کار است، کتابی خواندنی به نام "رقص با شیطان" در مورد چگونگی تعامل با "دولت های یاغی" نظیر ایران نوشته و البته معتقد به برخورد تند و تیز و مماشات نکردن با این کشورهاست. حدود یک ماه پیش مقاله ای در مورد انتخابات ایران نوشته است، پیش از آنکه اسمی از بسیاری از نامزدهای امروز در میان باشد.

او فکر می کند رئیس جمهور آینده ایران سید ابراهیم رئیسی است، اشاره می کند انتخابات در جمهوری اسلامی دو کارکرد عمده دارد نخست بُر خوردن و گردش قدرت در گروه های سیاسی ایران است، به این شکل جای پای هیچ گروهی آنقدر محکم نمی شود که توازن قوا در سیستم سیاسی ایران را به خطر بیندازد. دوم هم ایجاد مشروعیت برای نظام سیاسی است. روبین به پیام نوروزی آیت الله خامنه ای و شرط مذهبی بودن رئیس جمهور آینده اشاره می کند، ولی دلیل اصلی وی برای این پیش بینی مباحث مربوط به جانشینی در بالاترین سطح نظام سیاسی ایران است. توصیه اش به بلینکن و اصحاب بایدن برای تعامل با ایران هم اینست که مثل اوباما دنبال توافق به هر قیمتی نباشند. آنها نباید یک برجام دیگر که به نظرش پر از اشکال است را به امریکا تحمیل کنند و به ویژه از قضیه موشک های بالستیک غافل نباشند.

به نظرم حدس موجهی است، باید نشست و دید که اوضاع چگونه پیش خواهد رفت، والله اعلم.

https://bit.ly/2T1MAsJ

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

یادی از دو خرداد: چپ های خجالتی موسوم به "اصلاح طلب"!

"رویکرد جدید نیروهای چپ برای همرزمان سابقشان از طیف سنتی، که بعدتر به اصولگرایان معروف شدند، قابل درک و هضم نبود چراکه مشاهده می کردند افراطیون سابق اکنون به رقبای خود درس تساهل و تسامح می دهند! جوانان پرشوری که از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند و تخم افراطی گری بی دلیل در روابط بین المللی را در کشور کاشتند، و یا با تنگ نظری و انحصارطلبی حوزه های فرهنگی و هنری را به زعم خود از نیروهای غیر خودی یا غیر انقلابی "پاکسازی" کردند، و طرفدار پیگیر مصادره ها و سلب مالكيتها بودند اکنون پرچم جامعه مدنی، مدرنیته و حقوق شهروندی را به دست گرفته اند ...

اصلاح طلبان پایگاه اجتماعی گسترده ای در میان تحصیل کردگان و اقشار متوسط جامعه پیدا کردند ... در مدت زمان کوتاهی کتاب ها و نشریات اصلاح طلب با شمارگان کم سابقه ای جامعه را فرا گرفت و مباحث فکری و نظری همانند سال های آغازین انقلاب در محافل آکادمیک و روشنفکری رونق پیدا کرد. اصلاح طلبان (چپ های سابق) خود را وارثان برحق انقلاب می دانستند و معتقد بودند "انحرافی" که پس از پایان جنگ تحمیلی در مسیر انقلاب ایجاد و نیروهای چپ را در صحنه سیاسی به حاشیه راند با جنبش اصلاح طلبی تصحیح شود. آنها که با شعارهای "مدرن" و "آزادی خواهانه" به میدان آمده بودند در مباحث خود کمتر به کارنامه اعمال گذشته خود می پرداخت وانمود می کردندند که گویی همه افراطی گری ها، تنگ نظری ها و انحصارطل سال های نخستین انقلاب کار رقبای “ راستگرای سنتی بوده است.

نیروهای راست سنتی بنا به ماهیت خود توان تبلیغاتی و نفوذ اصلاح طلبان در اقشار مختلف جامعه به ویژه میان تحصیلکردگان و روشنفکران را نداشتند، روش های غیر دموکراتیک مانند توسل به گروه های فشار برای حفظ موقعیت و قدرت خود را در دستور کار قرار دادند و با این کار ناخواسته به تأیید ادعاهای اصلاح طلبان کمک کردند. رویکرد نادرست راست سنتی در این مبارزه رفته رفته به تضعیف هرچه بیشتر پایگاه اجتماعی آنها و تقویت رقبای اصلاح طلبشان در میان اقشار متوسط و تحصیل کرده انجامید...

نباید فراموش کرد که شعارها و اساسا ایدئولوژی آغازین انقلاب اسلامی عمدتا ملهم از تفکرات چپ رایج در آن زمان در میان فعالان سیاسی و روشنفکران مخالف رژیم شاه بود. مذهبیون سنتی نظریه انقلابی منسجمی از آن خود نداشتند و این در حال و هوای اوایل انقلاب که همه گروه ها و جناح های سیاسی بر براندازی رژیم سلطنتی تأکید داشتند به چشم نمی آمد. بلافاصله پس از پیروزی انقلاب که مصادره واحدهای تولیدی بخش خصوصی و اموال و دارایی های ثروتمندان آغاز شد، مذهبیون سنتی طبیعتا موافق این روش های افراطی نبودند اما با توجه به غلبه فضای انقلابی چندان توان مخالفت علنی با این روش ها را هم نداشتند.

ده سال نخست انقلاب دوران سیطره عملی و نظری ایدئولوژی انقلابی چپ اسلامی بود که نتیجه آن را می توان در ایجاد نوعی اقتصاد دولتی ناکارآمد و فضای سیاسی - فرهنگی بسته و تحت نظارت و ممیزی سختگیرانه مشاهده کرد. اصلاحات اقتصادی که از سال ۱۳۶۸ آغاز شد برخلاف تصور رایج صرفا به دلیل پایان جنگ و ضرورت بازسازی پس از آن نبود بلکه بیشتر به علت بن بست اقتصاد دولتی و فضای بسته فرهنگی بود که برنارضایتی عمومی دامن میزد و دیگر قابل دوام به نظر نمی رسید. این اصلاحات نیازمند تدبیر جدید عمل گرایانه ای خارج از گفتار ایدئولوژیک چپ بود، اقداماتی مانند آزادسازی اقتصادی، میدان دادن به بخش خصوصی که از سوی برخی نیروهای چپ به رجعت به “سرمایه داری منحط غربی" تعبیر شد".

امروز هم که جوانترهای آنها اغلب با لحنی دائم الطلبکار صحبت می کنند، می شود نشانه های آن تاریخ مشعشع را دید، والله اعلم.

https://bit.ly/3fEFO3v

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

دولت آینده، تا اطلاع ثانوی دولت اصلاح اقتصاد نیست!

حکمت کشورداری به حاکمان ایران آموخته است که "در مملکتی به این هرزگی" و وسعت و تنوع باید درجاتی از مقبولیت سیاسی وجود داشته باشد، نمی توان با صرف زور و فشار برای مدتی طولانی اوضاع را حفظ کرد. بحث خواستن و نخواستن هم نیست؛ یک دستگاه اداری منسجم (بوروکراسی موثر) و یک ساختار سیاسی کارآمد (حزب فراگیر) نیاز است که در حوالی ما در حکم کیمیاست. دو سه روز اخیر نشان داد که انگار خبری از مشارکت بالا نخواهد بود. چه اتفاقی افتاده است؟ می شود حدس زد پای ملاحظه ای بسیار مهم در میان است که بر بقیه دغدغه ها سایه افکنده است: جانشینی در عالی ترین سطح سیاسی که رویدادی حیاتی برای رژیم های سیاسی نظیر ایران به حساب می آید.

برای دولت آینده، با هر کدام از این هفت نفر، به دلیل مسئله مهم جانشینی با وضعیت "امتناع برنامه ریزی" روبه رو هستیم (حال و هوایی مشابه سال 67 و 68 با شدت بیشتر)، هر برنامه ای هرچقدر هم منسجم بختی برای اجرا ندارد، در کوتاه مدت اولویت چیزی جز اقتصاد است و البته سرمایه اجتماعی لازم برای اجرای سیاست های اقتصادی هم وجود ندارد.

پیروز انتخابات هر کسی باشد حالا که فشارهای خارجی کاهش یافته و اوضاع بیرونی به طور نسبی روبه بهبود است، کج دار و مریز پیش می رود تا ببیند بعد از "زمان صفر" و شوک سیاسی پیامد آن و عوض شدن صحنه چطور می توان عمل کرد. وضعیت برای بقیه اهالی سیاست هم چندان متفاوت نیست. با توجه به برخی اخبار به نظر می رسد آنها انتظار تحولات اساسی را در کوتاه مدت دارند. جان کلام اینکه در دولت جدید بسیار بعید است شاهد اصلاح جدی در اقتصاد باشیم، انگار تغییرات "پیشا-اقتصادی" زیادی پیش روست. والله اعلم.

https://bit.ly/2StHULC

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

تاریخ هپروت: دکترین شوک!


"تک تک اتفاقاتی که در "دکترین شوک" به عنوان مثال و شاهد ذكر شده و صفحات و سطور بسیاری به آن‌ها اختصاص يافته است را می‌توان بررسی کرد و به شانتاژ بودن آنها پی برد، اما به صورت مختصر و گذرا "دکترین شوک" مدعي است جهان و نظام سرمایه داری برای اجرایی کردن ایده‌های افرادی چون فریدمن، ابتدا شوكي عظيم خلق می‌کند تا جامعه برای پذیرش آن نظریه‌ها و آن تحولات اقتصادی ویرانگر، آمادگی پیدا کند.

به عنوان مثال، جهان سرمایه داری ابتدا در شیلی کودتا به راه انداخت و به شکل خشونت آمیزی رئیس جمهور آلنده را سرنگون كرد و با این شوک باعث شد تا کسی مقاومت نکند و در دوره دولت نظامی "ژنرال پینوشه" ایده‌های فریدمن زير سايه وحشت ناشي از این کودتا که همان شوک محسوب می‌شود، عملیاتی شده و به مرحله اجرا در آید.

وي در این مورد مثال‌هایی دیگری هم دارد؛ مثلا جنگ در برابر تروریسم و حمله آمریکا به افغانستان و عراق را هم برنامه اي پيچيده و از قبل طراحي شده مي داند كه پيش زمينه آن حمله يازده سپتامبر به خاك آمريكا بود. اتفاق 11 سپتامبر را هم به گونه ای تحلیل می کند که مسبب آن خود آمریکا و دنیای سرمایه داری بوده است. از نظر نویسنده، حمله يازده سپتامبر به نیویورک و واشنگتن شوکي بود به آمریکا و جهان كه زمینه‌ را برای تهاجم به کشور‌های دیگر تحت پوشش مبارزه با تروریسم هموار کرد؛ در واقع نويسنده كتاب موضوع را تا اين اندازه ساده ، کودکانه و توطئه انگارانه فرض كرده و از دلایل و مقدمات غلط به نتایج اسفباري رسیده است.

گفتمان چپ در فضاي ضدسرمایه داری و غرب ستیزانه ای که در دهه‌های گذشته در بسیاری از کشور‌های سرمایه‌داری و در محافل روشنفکری به وجود آمده است، به دنبال چنگ زدن به هر ريسمان و توسل به هر ايده اي است تا حقانیت خود را اثبات و قوای پراكنده خويش را سازماندهی کند و چنین آثاری قبل از اینکه در معرض نقد و آزمایش قرار گيرند و در آنها سره از ناسره تشخیص داده شود، با ايجاد موج تبلیغاتی وسیع در بوق و کرنا شده و اين ادعا مطرح مي شود که کتابی آمده و دنیای سرمایه داری را افشا و پستی‌ها و پلشتی‌های این نظام را هویدا کرده و در معرض دید مردم قرار داده است. اما اندكي فاصله گرفتن از این جو هیجانی كافي است تا از همان ابتدا متوجه بطلان شواهدِ به ظاهر تاریخی کتاب شويم".

چاپ دوم کتاب خواندنی "توسعه و بازار در برابر پوپولیسم" نوشته دوست فرهیخته جناب نجات بهرامی منتشر شد. روایتی متفاوت از شیلی که سعی کرده است دور از رمانتیسیسم رایج به بررسی واقعیت‌ها بپردازد و از دروغ های "اصحاب ناله" پرده بردارد، والله اعلم.

https://t.me/bahraminejat/333

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

مشکل "جمهوریت" این یا آن چهره نیست، تکنولوژی است!

نخست وزیر فعلی روسیه، میخاییل میشوستین، که پیشتر در مسند رئیس اداره مالیات قرار داشت، از یک روزنامه نگار اجنبی برای حضور در دفتر خود دعوت می کند. از او می پرسد که دیروز عصر در هتل قهوه سفارش داده است؟ او در عرض چند دقیقه با استفاده از پایگاه داده های اقتصادی خود اقلام سفارش روزنامه نگار را در مانیتورهای رو دیوار (ویدئو وال) به او نشان می دهد که یک لاته، یک اسپرسو و سه کاپوچینو سفارش داده است! میشوستین می خواست نشان دهد که ما در اداره مالیات همه چیز را می دانیم و حتی این جزئیات ساده هم از دستمان نمی رود. اینجا برای محاسبه تورم مثل لیبرال دموکراسی های غربی وقت را برای نمونه گیری قیمت کالاهای سبد تورم تلف نمی کنند، کل کار با فشار یک دکمه انجام می شود! این اشراف مایه رشک بسیاری از اهالی سیاست در غرب است، نیاز آدم سیاسی به مالیات گیری حداکثری مثل نیاز ماهی به آب است!

عملکرد مالیاتی میشوستین عالی بود و توانست درآمدهای دولت "تزار بزرگ" را به شکل چشمگیری افزایش دهد، ولی او با آن نمایش در واقع به مخاطبش می گفت که حواسمان به شماها هست و خلاصه بجنبید، شما را خواهیم جنباند! هر چه بخرید و بفروشید و همه مبادله ها و مناسبات شما را جایی ذخیره داریم که لازم باشد به شکل مقتضی مورد استفاده قرار می گیرد. در مملکت "تزار بزرگ" 1984 جورج اورورل نه یک افسانه که واقعیت است. حالا میشوستین نخست وزیر روسیه است.

چین که از این نظر حتی از روسیه جلوتر است و از سیستم رتبه بندی اجتماعی اش زیاد شنیده ایم، خیلی ها ابراز نگرانی می کنند که اگر فلانی به قدرت برسد، کشور پادگان می شود و "جمهوریت" به باد می رود و تسمه از گرده مردم خواهند کشید. بحث در مورد تفاوت های شخصیت این یا آن آدم سیاسی البته می تواند مضمون بحث های داغی باشد، ولی در بهترین حالت سطحی و گمراه کننده است. اگر دلنگران آزادی انسان ها یا به قول رایج در فولکلور سیاسی ایران "جمهوریت" هستید، اصل مطلب جای دیگری است: تکنولوژی و اقتدارگرایی فنی، چیزی که با توجه به اقبال اهالی سیاست در ایران به چین و روسیه احتمالا باید خیلی باعث نگرانی باشد. صدای پای آن را این حوالی نمی شنوید؟ والله اعلم.

https://bit.ly/2RwBpYw

پ.ن: نظر دوست گرانقدر در کانال "جناب گاو" را هم ببینید:
https://t.me/jenabegav/606

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

مغز کرم و چنگال اژدها

"هیچ جباریتی دل آزارتر از جباریت عوام و گمنامان نیست؛ چنین جباریتی همه جا را سرک می کشد و همه چیز را به هم می ریزد؛ با بلاهت سهمگین و همه جا حاضرش جلوی جوانه زدن نوآوری را می گیرد و ریشه هر نبوغی را می سوزاند، این گله بی چوپان، این مردم ذهن کرم و چنگال اژدها دارند!"

از این ذهن کرم و چنگال اژدها بترسید، کاربلدترین پوپولیست ها هم تا جایی مردم را راهبری می کنند، از جایی به بعد فشار توده ها آنها را پیش خواهد برد، اینکه تعداد زیادی به اشتباهی معتقد باشند، چیزی از اشتباه بودن آن کم نمی کند، یک حماقت را حتی اگر تعداد زیادی تایید کنند باز هم حماقت است!

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

خبر رسیدن جنس مرغوب

کتاب " اقتصاد اتریشی - آشنایی با مکتب بازار-" توسط نشر آماره منتشر شد.

تالیف استیون هورویتز

ترجمه امیرحسین خالقی

با اجازه نامه رسمی از ناشر اصلی در امریکا

قطع رقعی ۱۸۰ صفحه
قیمت ۵۰۰۰۰ تومان

برای تهیه این کتاب به سایت نشر آماره یا فروشگاه داریک پی مراجعه کنید:

صفحه کتاب
با ۱۵ درصد تخفیف ویژه تا پانزدهم تیرماه

صفحه کتاب
با 20 درصد تخفیف

به همراه تخفیف ده درصدی دیگر آثار

###### تعداد محدود #####

www.nashreamareh.ir

پشتیبانی از طریق پیامک - واتس آپ و تلگرام

09368764391


لینک کتاب در آمازون
اینجا


کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

برای ویلای مدیر عامل چرتکه نیندازید!

دیدم عزیزی نوشته‌ است: "‏يه تفكر هست كه ميگه اگر از هايپرماركت ها خريد كنی، به مدير عامل كمک كردی كه بتونه ويلای سومش رو بخره!

اما اگر از مغازه محل خريد كنی، به يه بچه كمک كردی كه بره مدرسه يا بره كلاس ورزش و به يه پدر و مادر كمک كردی، تا بتونن يه لقمه نون بذارن سر سفره بچه هاشون!"

از آنجا که شبیه این استدلال زیاد تکرار می‌شود چند نکته قابل ذکر است:

۱. به عنوان مشتری که احتمالا پول با زحمت به دست اورده‌ای حق شماست که از هر جا که خواستی هایپر مارکت یا بقالی یقینعلی خريد کنی، هیچ الزام "اخلاقی" در کار نیست، خريد شما به درجاتی نوعی کمک برای کارمند جزء هایپرمارکت که در انبار آن زحمت می‌کشد هم به شمار می‌آید.

۲. هایپرمارکت و یقینعلی بقال در معنای دقیق کلمه اساسا جانشین هم نیستند، دو تجربه خريد متفاوت‌اند و مشتریان خود را دارند، خیلی‌ از ما هم در موقعیت‌های مختلف از این یا آن استفاده می‌کنیم.

۳. فرض کنید طرف ویلای پنجمش را بخرد، چه اشکالی دارد؟ از من یا دیگری که سرقت نکرده است، جنس ارزانی تامین کرده است و هزاران و چه بسا میلیون‌ها مشتری توانسته‌اند از کالا و خدمات ارزان برخوردار باشند و پول زحمت‌کشی را خرج کنند، به چنین کسی باید دست مریزاد گفت، نه اینکه برای اموالش چرتکه انداخت.

۴. یقینعلی خودش بیش از بقیه به فکر منفعت خودش است، پولش را هم در می‌آورد، ولی اگر چنین نیست و کارش نمی چرخد، چرا باید فکر کنیم باید او را به زور سرپا نگه داشت؟ او می‌تواند کار دیگری راه بیندازد و نیاز مهمی از مردم را برطرف سازد و خود و بقیه را ثروتمندتر کند.

۵. این تصور که اگر یقینعلی‌ها از میدان به در شدند، هایپرمارکت‌ها دارای قدرت انحصاری می‌شوند، یکه‌تازی می‌کنند و خون مردم را با گرانفروشی در شیشه خواهند کرد هم باد هواست. حتی یقینعلی هم می‌داند که فارغ از رقابت کالا را نمی‌توان با هر قیمتی فروخت و کافی است سود خوبی به جیب بزنی تا رندان وارد صحنه شوند و آرامشت را به هم بزنند. هایپرمارکت‌ها هم بخواهد زیاد بی‌ترمز بروند با اتحادیه یقینعلی‌ها روبه رو می‌شوند که جنس ارزان‌تر می‌دهند و مشتریانشان از دست خواهند رفت. در رقابت هم از هر طرف کشته شود به نفع مشتری است.

مخلص کلام، از هرکدام "دلتان خواست" و با هر انگیزه‌ای خريد کنید و لذت خريد را با فکر کردن به ترهات از بین نبرید، والله اعلم.

پ.ن: "مشهور بودن به صداقت خود منشاء ثروت است. بازارهای رقابتی کلک کلاه برداران، متقلبان و دروغ گویان را خواهند کَند، بازار انسان ها را اخلاقیتر نمی سازد، ولی هزینه رفتار غیراخلاقی را بالا می برد. از این روست که گفته می شود سرمایه داری از محتوای اخلاقی قدرتمندی برخوردار است".

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

در باب واکسن‌جات و باقی قضایا

خیلی‌ها به دنبال این‌اند که دولت از مصرف‌کنندگان حمایت کند، ولی خبر ندارند که مسئله اصلی حمایت از مصرف‌کنندگان در برابر شر دولت است!

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

یاد گذشته: در مزایای وا دادن!

تیمسار پاکروان یکی دو سال مانده به انقلاب تصمیم گرفته بود که سری به کاشان بزند، او و همسرش راهشان را از جنوب شهر انتخاب می کنند، تصویری که از زبان همسرش در توصیف اوضاع گفته می شد حیرت آور است، آلونک هایی که با قوطی و حلبی ساخته شده بودند، آب غیربهداشتی و بدبو که مردم مجبور به آشامیدن آن بودند و آشغال و کثافتی که از در و دیوار بالا می رفت.

سال های بداقبالی پادشاه بود، با موش دواندن عرب های حجاز، قیمت نفت سقوط کرده و طرح های بلندپروازانه شاه معطل مانده بود، تورم و بیکاری غوغا می کرد، ناظری خارجی از دیدن این همه جوان بیکار ناراضی در جنوب پایتخت تعجب کرده بود که چطور رژیم سلطنتی هنوز سرپاست، در دوران رونق از روستاهای مختلف همه برای کار به پایتخت آمده بودند و با کاهش درآمدهای دولت و رکود پیامد آن، خیلی هایشان بیکار شده بودند. بمب نارضایتی به کار افتاده بود.

از آن سو سدها هم تکمیل نشده بود و تولید برق کافی نبود، در تهران گاه تا 9 ساعت قطعی برق را شاهد بودیم. دانشجویان و روشنفکران هم که سایه شاه مستبد را با تیر می زدند. پاکروان عکس ها گرفته و به شاه و ملکه نشان داده بود که خطر جدی تر از اینهاست، می گفتند که بعد از آن مرتب با شاه در این مورد دیدار می کرد و نقل کرده است که شاه بیمار را همچون غریقی درمانده می دید که در چشمان او می خواند چقدر به کمک اش نیازمند است. اما کاری از کسی برنیامد، کل قضایا یکسال بیشتر طول نکشید و شد آنچه که شد.

بعد از این تحریم های اخیر دیدم کسانی صدایشان درآمده است که چرا اصلا سراغ توافق و برجام رفتید. به نظرم بد نیست اوضاع آن دوران پیش از انقلاب را مرور کنیم که بی شباهت به اوضاع چند سال پیش نبود. زمانی که با پیامدهای نفتی پس انفجار قیمت نفت روبه رو بودیم و البته تحریمی هم در کار نبود. چه آن زمان و چه اکنون هزینه اداره مملکت آریایی اسلامی بسیار بالا بود و هست.

در این کشور به هزار دلیل موجه و غیرموجه تعداد ناراضیان وضع موجود همیشه زیادتر از تعداد راضی ها بوده است. تا اطلاع ثانوی باید به شکلی آنها را آرام نگه داشت؛ دولت ها برای این کار ایجاد شغل، تقسیم عایدات نفت و انحصار زور را در اختیار دارند، ولی همه اینها نیازمند پترودلار است.

اما در دوره تحریم ها دیدیم که شریان درآمدی اصلی کشور در حال قطع شدن بود، اکثریتی از مردم هم حوصله مقاومت برای حق مسلم شان نداشتند و نارضایتی بالا بود، در طرف مقابل هم تقریبا همه دنیا صف کشیده بودند، در این حالت اگر کسانی زیاد مقاومت می کردند، بعید نبود با بدتر شدن اوضاع مملکت با شورش های اجتماعی روبه رو شود. وقتی پول کافی نداشته باشی که خرج حفظ وضع موجود کنی، نیروهای گریز از مرکز کار را از دستت در می آورند. روی وطن دوستی مردم خیلی نباید حساب کرد، اقتصاد مهم تر است. این مملکت در خباثت و توطئه خودکفاست.

کار ادامه پیدا می کرد، کنترل مملکتی با این وسعت ساده نبود، "مقاومت" و "ایستادگی" و "حق مسلم" البته بد نیست، مشروط بر اینکه پولی در بساط باشد، حتی وطن پرستی هم نیازمند وجه نقد است. والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

در باب حمایت از تولید و رانت و باقی قضایا

دبیرکل انجمن صنایع لوازم‌خانگی ایران خواستار ممنوعیت واردات لوازم خانگی برای یک دوره حداقل پنج ساله شده و اشاره کرده است که این درخواست بر اساس مصالح کشور و حمایت از صنایع به‌ویژه صنایع نوپای داخلی و همچنین صیانت از سرمایه‌گذاری ها و تلاش های انجام شده در زمان تحریم ‌ها است. اما نگارنده این سطور به تجربه دریافته است در مورد قضایایی نظیر این درخواست که ذینفعانی آشکار دارد، حرف از مصالح کشور و منابع ملی و مانند آنها را باید در رده قصه های کلثوم ننه تلقی کرد.

روشن نیست محروم کردن شهروندان ایرانی از کالاهای مرغوب و وعده آینده ای خیالی چه نسبتی با منافع ملی و مصالح کشور پیدا می کند. حق اساسی و بدیهی هر شهروند ایرانی اینست که با پولی که از زحمت خود به دست آورده است، بیشترین و بهترین گزینه های ممکن را در دسترس داشته باشد. اگر با ضرب قانون و داغ و درفش دولت گزینه های پیش روی شهروندان ایرانی محدود شوند، البته کسانی سود می برند، ولی بعید است بتوان آنها را نماینده همه "ملت ایران" دانست و واژه نورچشمی برای توصیف آنها بیشتر رواست. باری، سابقه این قبیل محدودیت ها هم چندان درخشان نیست، مدتهاست صنعت خودروسازی کشور دارد به اصطلاح "حمایت" می شود و علی الحساب خبری نیست و بعید است در آینده هم فتح الفتوحی را شاهد باشیم.

اما دبیر کل محترم آنقدرها هم بی ترمز نرفته و در ادامه گفته است: "برای ارتقای دانش فنی، دستیابی به فناوری‌های روز و قالب‌های روز جهان و به‌ویژه تامین سرمایه‌گذاری‌های خارجی در حوزه لوازم‌خانگی باید بتوان با دنیا تعامل کرد، اما با سیاست‌هایی که آسیبی به صنایع داخلی وارد نکند" و همچنین "البته این مساله به معنای کشیدن دیواری به دور کشور و اجازه ورود ندادن به خارجی‌ها نیست، بلکه یک دوره زمانی پنج ساله در نظر گرفته شده تا با تغییر دولت‌ها و مسوولان نیز با آن برخورد سلیقه‌ای نشده و تغییر نکند". دوبله این حرف ها به فارسی عامیانه خطاب به حضرات دولتی و سیاسیون این می شود: وعده سرخرمن هم ندهید، اگر بناست "حمایت" کنید، میخ را محکم بکوبید. به بیانی دیگر، این "حمایت" مورد اشاره باید چنان سفت و سخت باشد که این دولت و این وزیر رفت و دولت و وزیر دیگری هم آمد خللی به آن وارد نشود و این امتیاز ارزشمند برای نورچشمی ها حفظ شود! بعد از پنچ سال هم خدا کریم است و می توان بهانه های دیگری برای ادامه این "حمایت" تراشید.

البته غرض متهم کردن تولیدکنندگان وطنی و این یا آن صنف نیست، چه بسا باید دست آن تولیدکننده ای را که در میانه این مصایب همچنان چراغ کارخانه اش را روشن نگاه داشته است فشرد. اما این قاعده بازی قرار نیست به جایی برسد و ویرانگر است. علت هم بیش از رانت جویی ذاتی نورچشمی ها! خود "دولت" است، وقتی "دولتی" همه جا حاضر است و همیشه اهالی اقتصاد باید گوش به فرمان سیاسیون باشند، اگر جز این مسابقه رانت جویی برقرار باشد باید تعجب کرد. در بازی "سیاسی" غریب نیست که بازیگران "اقتصادی" عمل نکنند. والله اعلم.

پ.ن: این بخشی از مقاله در حال چاپ مخلص در جریده وزین تجارت فرداست.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY