در باب فلاکت زدگی ملل
شاید بتوان شاخص فلاکت را تخمینی از سوتدبیری اقتصادی در یک کشور دانست، بسیاری نام آن را در مناظره های انتخاباتی 88 از زبان مرد رزم و اقتصاد، آقای محسن رضایی، شنیدند.
شاخص فلاکت را اغلب از جمع نرخ بهره و تورم به دست می آورند، در فرمولی جدیدتر اگر به این دو، نرخ متوسط بهره (وام دهی بانک ها) افزوده شود و درصد تغییر واقعی تولید ناخالص ملی را کم کنید، می توان ارزیابی بهتری داشت.
چند سالی است که ونزوئلا در صدر این فهرست است و امسال هم با اختلاف فاحش از بقیه فلاکت زده تر است! پس از آن به ترتیب کشورهای زیر قرار دارند: اوکراین، برزیل و آرژانتین.
دلاوران ایرانی هم در این فهرست بعد از روسیه در جایگاه 7 قرار دارند که البته از زمانی که رتبه 2 را در همین فهرست دارا بوند پیشرفت قابل ملاحظه ای است.
http://goo.gl/vLV5WY
کانال راهبرد
@RahbordChannel
شاید بتوان شاخص فلاکت را تخمینی از سوتدبیری اقتصادی در یک کشور دانست، بسیاری نام آن را در مناظره های انتخاباتی 88 از زبان مرد رزم و اقتصاد، آقای محسن رضایی، شنیدند.
شاخص فلاکت را اغلب از جمع نرخ بهره و تورم به دست می آورند، در فرمولی جدیدتر اگر به این دو، نرخ متوسط بهره (وام دهی بانک ها) افزوده شود و درصد تغییر واقعی تولید ناخالص ملی را کم کنید، می توان ارزیابی بهتری داشت.
چند سالی است که ونزوئلا در صدر این فهرست است و امسال هم با اختلاف فاحش از بقیه فلاکت زده تر است! پس از آن به ترتیب کشورهای زیر قرار دارند: اوکراین، برزیل و آرژانتین.
دلاوران ایرانی هم در این فهرست بعد از روسیه در جایگاه 7 قرار دارند که البته از زمانی که رتبه 2 را در همین فهرست دارا بوند پیشرفت قابل ملاحظه ای است.
http://goo.gl/vLV5WY
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Business Insider
The 15 most miserable countries in the world
The Cato Institute's annual Misery Index ranks nations based on data from the Economist Intelligence Unit.
در باب پرهیز از توهم
دکتر غنی نژاد عزیز سالهاست به جای آنکه بین "ظلم ستیزان" عالم برای خود محبوبیتی دست و پا کند و دائم رنج "مستضعفان" را به رخ بکشد، از واقعیت ها گفته و خود را از عوام گرایی دور نگاه داشته است. در این سرمقاله دنیای اقتصاد همچنان جسارت وی مثال زدنی است.
مانند بسیاری از روشنفکران کپک زده ایرانی می توان به سرمایه داری ناسزا گفت و اعتباری پیدا کرد، اما واقع بینی و اسیر توهمات نشدن در این حوالی چیزی شبیه کیمیاست. ما نیازمند متفکرانی هستیم که ارزش عقلانیت را یادآور شوند و بگویند دنیا به خوبی افسانه های پریان نیست و انسان ها باید مسئولیت کار خود را بر عهده گیرند. به نظرم او از کسانی است که چنین کرده است. عمرت دراز استاد!
http://goo.gl/8Zrakq
کانال راهبرد
@RahbordChannel
دکتر غنی نژاد عزیز سالهاست به جای آنکه بین "ظلم ستیزان" عالم برای خود محبوبیتی دست و پا کند و دائم رنج "مستضعفان" را به رخ بکشد، از واقعیت ها گفته و خود را از عوام گرایی دور نگاه داشته است. در این سرمقاله دنیای اقتصاد همچنان جسارت وی مثال زدنی است.
مانند بسیاری از روشنفکران کپک زده ایرانی می توان به سرمایه داری ناسزا گفت و اعتباری پیدا کرد، اما واقع بینی و اسیر توهمات نشدن در این حوالی چیزی شبیه کیمیاست. ما نیازمند متفکرانی هستیم که ارزش عقلانیت را یادآور شوند و بگویند دنیا به خوبی افسانه های پریان نیست و انسان ها باید مسئولیت کار خود را بر عهده گیرند. به نظرم او از کسانی است که چنین کرده است. عمرت دراز استاد!
http://goo.gl/8Zrakq
کانال راهبرد
@RahbordChannel
روزنامه دنیای اقتصاد
برنامه‌ریزی جامع و منطق اقتصادی
<b>دکتر موسی غنی‌نژاد</b>
انتشار «احکام مورد نیاز اجرای برنامه ششم توسعه» از سوی دولت بحث‌هایی را در محافل کارشناسی و سیاسی به راه انداخته است. برخی از مخالفان دولت معتقدند آنچه منتشرشده برنامه به معنای مرسوم آن مطابق قوانین کشور نیست و دولتیان در پاسخ می‌گویند…
انتشار «احکام مورد نیاز اجرای برنامه ششم توسعه» از سوی دولت بحث‌هایی را در محافل کارشناسی و سیاسی به راه انداخته است. برخی از مخالفان دولت معتقدند آنچه منتشرشده برنامه به معنای مرسوم آن مطابق قوانین کشور نیست و دولتیان در پاسخ می‌گویند…
نزدیک بینی ملی
یادم هست یکی از وکلای مجلس پنجم در مخالفت با پیوستن ایران به پروتکل مونترال گفته بود همان ها که لایه اوزون را سوراخ کردند، حالا هم خودشان بروند آن را بدوزند و این قضیه ربطی به کشورهایی مثل ایران ندارد.
تجربه شخصی من می گوید که اکثر ما نسبت به مسائل مرتبط با جهان (گلوبال) به شدت غیرحساس هستیم، فرهیخته و عادی هم ندارد. شاید علتش این باشد که آنقدر خود را از جهان دور می بینیم که گویی بدبختی های آنها به سراغ ما نمی آید. وقتی کسانی در خارجه از چالش های آینده جهان صحبت می کند، انگار نه انگار که این مسائل دستکم تا اندازه ای مربوط به ما هم هست و مطرح است. شاید از آنجا که درکی از جایگاهمان در جهان نداریم و روابط بین خود و دیگران را به خوبی نمی شناسیم، دچار این عارضه نزدیک بینی شده ایم.
برای بسیاری، جهان همین حوالی خاورمیانه است که نفتش برای دنیا خیلی می ارزد، آن طرف هم آمریکایی ها هستند که چشمشان دنبال این نفت است، بقیه هم چندان مهم نیستند. اگر هم مشکلی هست به ما مربوط نیست، بی بروبرگرد یانکی ها به وجودش آورده اند، حالا هم خودشان حلش کنند.
در داووس بزرگترین چالش های پیش روی جهان به بحث گذاشته شده است که فهرست وار در زیر آمده است، ببینید در گفتار مردم و به اصطلاح فرهیختگان تا چه اندازه حضور دارند و جدی تلقی می شوند. مثلا بحث برابری جنسیتی از چالش های آینده جهان ارزیابی شده است، در مملکت آریایی-اسلامی اصلا این چالش تلقی نمی شود، حتی کسانی می گویند چرا به اندازه کافی نابرابر نیست و همین وضع فعلی هم از رسوبات فرهنگ منحط غرب است!
1) امنیت غذایی
2) نابرابری اقتصادی و اجتماعی در سطح جهان
3) بیکاری در جهان
4) تغییرات آب و هوایی
5) کارکرد نهادها و بازارهای مالی و دسترسی به خدمات مالی
6) دسترسی و مسائل مربوط به اینترنت
7) نابرابری جنسیتی
8) بازرگانی و سرمایه گذاری بین المللی
9) سرمایه گذاری و پس انداز بلند مدت
10) خدمات درمانی و سلامت
http://goo.gl/OY94lb
کانال راهبرد
@RahbordChannel
یادم هست یکی از وکلای مجلس پنجم در مخالفت با پیوستن ایران به پروتکل مونترال گفته بود همان ها که لایه اوزون را سوراخ کردند، حالا هم خودشان بروند آن را بدوزند و این قضیه ربطی به کشورهایی مثل ایران ندارد.
تجربه شخصی من می گوید که اکثر ما نسبت به مسائل مرتبط با جهان (گلوبال) به شدت غیرحساس هستیم، فرهیخته و عادی هم ندارد. شاید علتش این باشد که آنقدر خود را از جهان دور می بینیم که گویی بدبختی های آنها به سراغ ما نمی آید. وقتی کسانی در خارجه از چالش های آینده جهان صحبت می کند، انگار نه انگار که این مسائل دستکم تا اندازه ای مربوط به ما هم هست و مطرح است. شاید از آنجا که درکی از جایگاهمان در جهان نداریم و روابط بین خود و دیگران را به خوبی نمی شناسیم، دچار این عارضه نزدیک بینی شده ایم.
برای بسیاری، جهان همین حوالی خاورمیانه است که نفتش برای دنیا خیلی می ارزد، آن طرف هم آمریکایی ها هستند که چشمشان دنبال این نفت است، بقیه هم چندان مهم نیستند. اگر هم مشکلی هست به ما مربوط نیست، بی بروبرگرد یانکی ها به وجودش آورده اند، حالا هم خودشان حلش کنند.
در داووس بزرگترین چالش های پیش روی جهان به بحث گذاشته شده است که فهرست وار در زیر آمده است، ببینید در گفتار مردم و به اصطلاح فرهیختگان تا چه اندازه حضور دارند و جدی تلقی می شوند. مثلا بحث برابری جنسیتی از چالش های آینده جهان ارزیابی شده است، در مملکت آریایی-اسلامی اصلا این چالش تلقی نمی شود، حتی کسانی می گویند چرا به اندازه کافی نابرابر نیست و همین وضع فعلی هم از رسوبات فرهنگ منحط غرب است!
1) امنیت غذایی
2) نابرابری اقتصادی و اجتماعی در سطح جهان
3) بیکاری در جهان
4) تغییرات آب و هوایی
5) کارکرد نهادها و بازارهای مالی و دسترسی به خدمات مالی
6) دسترسی و مسائل مربوط به اینترنت
7) نابرابری جنسیتی
8) بازرگانی و سرمایه گذاری بین المللی
9) سرمایه گذاری و پس انداز بلند مدت
10) خدمات درمانی و سلامت
http://goo.gl/OY94lb
کانال راهبرد
@RahbordChannel
World Economic Forum
What are the 10 biggest global challenges?
Here's a guide to the World Economic Forum's 10 key global challenges, and why they matter to our future.
برنامه های توسعه چند ساله باشند تا مملکت کویت بشود؟
به پیشنهاد دوستان دنیای اقتصاد یادداشت زیر را در مورد برنامه های توسعه نوشتم، وقتی مخاطب تو را نمی شناسد نمی توان خیلی حرف ها را نوشت، همه چیز مستعد سوتفاهم خواهد بود، ولی برای دوستانی که شاید خط فکری ام را بدانند و با نوشته هایم آشناتر باشند می شود کمی راحت تر صحبت کرد، دیدم بد نیست برای کسانی که آن را خوانده اند یک تکمله هم اضافه کنم.
خلاصه استدلال من در این نوشته اینست:
1) پنچ سال یا کمتر و بیشتر مهم نیست، اول باید دید می شود این برنامه را نوشت یا نه؟
2) جواب پرسش بالا منفی است، دوره تفکرات زیرخاکی سوسیالیستی گذشته است، جز احتمالا کره شمالی کسی دنبال برنامه ریزی جامع به عنوان ابزار بهبود اقتصاد نیست، باید به سازوکار بازار اعتماد کرد و افسانه "دولت برنامه ریز" را کنار گذاشت. (تاکید اصلی سرمقاله دو روز پیش دکتر غنی نژاد همین بود) در کنار این باید در نظر داشت با این سرعت تغییرات و پیچیدگی تدوین همان "شبه برنامه ها" حتی برای افق های چهار و پنچ سال هم دشوار است. باید برنامه را به مفهوم اصول کلی راهنما فهمید نه روشی دقیق برای تخصیص منابع!
4) تیر خلاص! اساسا مضحک است که برای توسعه "برنامه" ریخت، توسعه امری به تمامی سیاسی و نیازمند اجماع کنشگران سیاسی است تا تعریف شود و پیش برود. در کشوری که عده از کنشگران قدرتمند سیاسی حتی لفظ "توسعه" را تحمل نمی کنند و این حرف ها را غربی و قرتی بازی می دانند شوخی بزرگی است که به فکر نقشه راهی به نام "برنامه توسعه" باشی. مسخره است که بالاترین مقام اجرایی مملکت تمام تلاشش را برای "تعامل سازنده با دنیا" انجام دهد و وزیر خارجه اش هی به این و آن لبخند بزند و عده ای را برای ارتقای مناسبات تجاری به اروپا ببرد، ولی آن طرف کسانی بگویند این ها زمینه سازی برای ورود اجانب به کشور است و راه "نفوذ" را باز کردن!
تا وقتی حکومت قانون و شیوه تعامل با همدیگر را بلد نیستیم دنبال "توسعه" یا "پیشرفت" یا هر اسم دیگری رفتن فقط بازی با الفاظ است، برای آنکه اوج فاجعه را بهتر بفمیم بد نیست مناظره چند وقت پیش دکتر رنانی عزیز را با جناب مصباحی مقدم در مورد توسعه ببینید تا بفهمید خانه از پای بست ویران است! حرف های دو طرف به عنوان نماد دو تفکر در کشور، چنان با هم بیگانه است که انگار از دو سیاره مختلف آمده اند. راستی، نامه دردمندانه دکتر رنانی به شورای نگهبان را می خواندم همه هشدار بود درباره کم بودن فرصت!
در مملکتی درگیر بحران های متعدد که فقط بی آبی یکی از آنهاست، هنوز کسانی روی مقصد توافق ندارند، مسیر رسیدن به آن پیشکش! باز هم گفته پایان یادداشت را باید تکرار کرد: برای توسعه پیش و بیش از "برنامه" خوب نیازمند نهادها و قانونهای خوب هستیم.
از نقد و نظر دوستان در مورد این یادداشت استقبال می کنم و استفاده خواهم کرد @AmirHosseinKHQ
http://goo.gl/qPMh3t
کانال راهبرد
@RahbordChannel
به پیشنهاد دوستان دنیای اقتصاد یادداشت زیر را در مورد برنامه های توسعه نوشتم، وقتی مخاطب تو را نمی شناسد نمی توان خیلی حرف ها را نوشت، همه چیز مستعد سوتفاهم خواهد بود، ولی برای دوستانی که شاید خط فکری ام را بدانند و با نوشته هایم آشناتر باشند می شود کمی راحت تر صحبت کرد، دیدم بد نیست برای کسانی که آن را خوانده اند یک تکمله هم اضافه کنم.
خلاصه استدلال من در این نوشته اینست:
1) پنچ سال یا کمتر و بیشتر مهم نیست، اول باید دید می شود این برنامه را نوشت یا نه؟
2) جواب پرسش بالا منفی است، دوره تفکرات زیرخاکی سوسیالیستی گذشته است، جز احتمالا کره شمالی کسی دنبال برنامه ریزی جامع به عنوان ابزار بهبود اقتصاد نیست، باید به سازوکار بازار اعتماد کرد و افسانه "دولت برنامه ریز" را کنار گذاشت. (تاکید اصلی سرمقاله دو روز پیش دکتر غنی نژاد همین بود) در کنار این باید در نظر داشت با این سرعت تغییرات و پیچیدگی تدوین همان "شبه برنامه ها" حتی برای افق های چهار و پنچ سال هم دشوار است. باید برنامه را به مفهوم اصول کلی راهنما فهمید نه روشی دقیق برای تخصیص منابع!
4) تیر خلاص! اساسا مضحک است که برای توسعه "برنامه" ریخت، توسعه امری به تمامی سیاسی و نیازمند اجماع کنشگران سیاسی است تا تعریف شود و پیش برود. در کشوری که عده از کنشگران قدرتمند سیاسی حتی لفظ "توسعه" را تحمل نمی کنند و این حرف ها را غربی و قرتی بازی می دانند شوخی بزرگی است که به فکر نقشه راهی به نام "برنامه توسعه" باشی. مسخره است که بالاترین مقام اجرایی مملکت تمام تلاشش را برای "تعامل سازنده با دنیا" انجام دهد و وزیر خارجه اش هی به این و آن لبخند بزند و عده ای را برای ارتقای مناسبات تجاری به اروپا ببرد، ولی آن طرف کسانی بگویند این ها زمینه سازی برای ورود اجانب به کشور است و راه "نفوذ" را باز کردن!
تا وقتی حکومت قانون و شیوه تعامل با همدیگر را بلد نیستیم دنبال "توسعه" یا "پیشرفت" یا هر اسم دیگری رفتن فقط بازی با الفاظ است، برای آنکه اوج فاجعه را بهتر بفمیم بد نیست مناظره چند وقت پیش دکتر رنانی عزیز را با جناب مصباحی مقدم در مورد توسعه ببینید تا بفهمید خانه از پای بست ویران است! حرف های دو طرف به عنوان نماد دو تفکر در کشور، چنان با هم بیگانه است که انگار از دو سیاره مختلف آمده اند. راستی، نامه دردمندانه دکتر رنانی به شورای نگهبان را می خواندم همه هشدار بود درباره کم بودن فرصت!
در مملکتی درگیر بحران های متعدد که فقط بی آبی یکی از آنهاست، هنوز کسانی روی مقصد توافق ندارند، مسیر رسیدن به آن پیشکش! باز هم گفته پایان یادداشت را باید تکرار کرد: برای توسعه پیش و بیش از "برنامه" خوب نیازمند نهادها و قانونهای خوب هستیم.
از نقد و نظر دوستان در مورد این یادداشت استقبال می کنم و استفاده خواهم کرد @AmirHosseinKHQ
http://goo.gl/qPMh3t
کانال راهبرد
@RahbordChannel
روزنامه دنیای اقتصاد
برنامه‌ریزی محدود با افق زمانی کوتاه
<p>
<b>امیر حسین خالقی</b>
</p>
<p>
<b>دکترای سیاست‌گذاری دانشگاه تهران</b>
</p>
<p>
از تنگ شیائو پینگ، معمار اصلاحات چین، نقل میکنند که سیاه و سفید بودن گربه اهمیتی ندارد، مهم این است که موش بگیرد. به همین سیاق در مورد برنامههای توسعه هم می‌توان…
<b>امیر حسین خالقی</b>
</p>
<p>
<b>دکترای سیاست‌گذاری دانشگاه تهران</b>
</p>
<p>
از تنگ شیائو پینگ، معمار اصلاحات چین، نقل میکنند که سیاه و سفید بودن گربه اهمیتی ندارد، مهم این است که موش بگیرد. به همین سیاق در مورد برنامههای توسعه هم می‌توان…
موسیو و شیخ
صحبت های دیشب رئیس دولت را نشنیدم، ولی گویا یک جمله آن پوشش وسیعی پیدا کرده است. جستجویی کردم دیدم ایشان گفته است: "در نشست مطبوعاتی که با رئیس‌جمهور فرانسه داشتم، آقای اولاند درباره سرمایه‌گذاری‌ها در ایران گفت که یکی از اهداف آنان برای کار با ایران، ایجاد اشتغال برای جوانان ایران است". منتقدانی از این سو و آن سو گفتند که در اقتصاد سرمایه داری چنین چیزی امکان ندارد و مرد فرانسوی به فکر منافع خودش است و … (احتمالا سرمایه داری مظلوم ترین واژه مورد استفاده در مملکت آریایی- اسلامی ماست، چیزی مترادف فحش و بدبیراه و در مایه های جمیع رذایل!)
دفاع از سیاسیون کار من نیست، کسانی بیزنس شان اینست و از این راه درآمد دارند، ولی دیدم می شود نوعی حسن تعبیر از چنین گفته ای داشت. این صحبت رئیس دولت احتمالا به این معنا بوده است که آنقدر توانسته ایم ارتباط خوبی با خارجه بگیریم که مسیو پرزیدنت هم حواسش به ما هست، چنین سخنی شاید بهتر بود گفته نمی شد یا به شکل بهتری بیان می شد. اما به نظرم بد نیست متفاوت آن را ببینیم.
این حرف درستی است که آدم ها، کشورها و گروه ها به دنبال منافع خودشان هستند و نمی توان از آنها انتظار خیرخواهی داشت، اما این لزوما به این معنا نیست که منافع من در تضاد با منافع دیگران تعریف می شود. این بحثی جدی و بنیادی در فلسفه اخلاق فردی، جامعه شناسی و سیاست است. درست است که انسان ها خودخواهند و منافع خودشان را دنبال میکنند، ولی این ضرورتا به معنای غارت و چپاول دیگران نیست، می توان منافع را وسیع تر و کلان تر تعریف کرد که طرفین سود خود را دنبال کردن آن ببینند (کسانی به آن رابطه برد-برد می گویند). بسیار از نخبگان آنگلوساکسون و به ویژه بریتانیایی ها مدت ها تلاش کرده اند نشان دهند که دنبال کردن سود شخصی نه تنها بد نیست بلکه می توانند بهترین انتخاب ها باشد. به نظرم کار اهالی سیاست از قضا همین خلق و ایجاد گزینه هایی است که بیشترین منافع را برای بیشترین افراد فراهم آورد.
مسیو اولاند احتمالا منظورش این نبود که هدف "اصلی" ما آبادی ایران و کار جور کردن برای جوان ایرانی است، ولی لازم دیده است که بگوید مناسبات میان ایرانی ها و فرنگی ها به کار هردوی آنها می آید و یکطرفه نیست. به جای آنکه کشوری برای زمین و زمان خط و نشان بکشد، اگر وارد مناسبات تجاری با دیگران، شاید علاوه بر نفع اجنبی به نفع خودش هم باشد!
نه به خیرخواهی بیش از اندازه دیگران امیدوار باشیم و نه تمام منافع را تضاد با هم ببینیم، به نظرم آن میانه جای بهتری است. والله اعلم.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
صحبت های دیشب رئیس دولت را نشنیدم، ولی گویا یک جمله آن پوشش وسیعی پیدا کرده است. جستجویی کردم دیدم ایشان گفته است: "در نشست مطبوعاتی که با رئیس‌جمهور فرانسه داشتم، آقای اولاند درباره سرمایه‌گذاری‌ها در ایران گفت که یکی از اهداف آنان برای کار با ایران، ایجاد اشتغال برای جوانان ایران است". منتقدانی از این سو و آن سو گفتند که در اقتصاد سرمایه داری چنین چیزی امکان ندارد و مرد فرانسوی به فکر منافع خودش است و … (احتمالا سرمایه داری مظلوم ترین واژه مورد استفاده در مملکت آریایی- اسلامی ماست، چیزی مترادف فحش و بدبیراه و در مایه های جمیع رذایل!)
دفاع از سیاسیون کار من نیست، کسانی بیزنس شان اینست و از این راه درآمد دارند، ولی دیدم می شود نوعی حسن تعبیر از چنین گفته ای داشت. این صحبت رئیس دولت احتمالا به این معنا بوده است که آنقدر توانسته ایم ارتباط خوبی با خارجه بگیریم که مسیو پرزیدنت هم حواسش به ما هست، چنین سخنی شاید بهتر بود گفته نمی شد یا به شکل بهتری بیان می شد. اما به نظرم بد نیست متفاوت آن را ببینیم.
این حرف درستی است که آدم ها، کشورها و گروه ها به دنبال منافع خودشان هستند و نمی توان از آنها انتظار خیرخواهی داشت، اما این لزوما به این معنا نیست که منافع من در تضاد با منافع دیگران تعریف می شود. این بحثی جدی و بنیادی در فلسفه اخلاق فردی، جامعه شناسی و سیاست است. درست است که انسان ها خودخواهند و منافع خودشان را دنبال میکنند، ولی این ضرورتا به معنای غارت و چپاول دیگران نیست، می توان منافع را وسیع تر و کلان تر تعریف کرد که طرفین سود خود را دنبال کردن آن ببینند (کسانی به آن رابطه برد-برد می گویند). بسیار از نخبگان آنگلوساکسون و به ویژه بریتانیایی ها مدت ها تلاش کرده اند نشان دهند که دنبال کردن سود شخصی نه تنها بد نیست بلکه می توانند بهترین انتخاب ها باشد. به نظرم کار اهالی سیاست از قضا همین خلق و ایجاد گزینه هایی است که بیشترین منافع را برای بیشترین افراد فراهم آورد.
مسیو اولاند احتمالا منظورش این نبود که هدف "اصلی" ما آبادی ایران و کار جور کردن برای جوان ایرانی است، ولی لازم دیده است که بگوید مناسبات میان ایرانی ها و فرنگی ها به کار هردوی آنها می آید و یکطرفه نیست. به جای آنکه کشوری برای زمین و زمان خط و نشان بکشد، اگر وارد مناسبات تجاری با دیگران، شاید علاوه بر نفع اجنبی به نفع خودش هم باشد!
نه به خیرخواهی بیش از اندازه دیگران امیدوار باشیم و نه تمام منافع را تضاد با هم ببینیم، به نظرم آن میانه جای بهتری است. والله اعلم.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
دفاع از بزرگترین عامل بدبختی بشر!
دویست سیصد سال پیش از این در همین ایران اگر بانوی خانه از همسرش می پرسید چرا ما وضعمان اینست و مثل فلان شازده ثروت نداری؟ احتمالا از مردش جواب می شنید: او کجا و من کجا، شازده ها و خان زاده ها از مابهتران اند و همیشه ی وضعشان از ما بهتر بوده، تا بوده همین بوده! بانوی محترم هم قانع می شد، زیرا به عینه می دید که تفاوتی عمیق میان آنها و از ما بهتران وجود دارد و لزوما مشکل بی عرضگی مرد او نیست.
این روزها وضع کمی تفاوت کرده است، با تمام نابرابری ها، بسیار می توان شنید که بانوی امروزی به همسرش می گوید، فلانی را ببین با آنکه بچه محل بودید و از یک جا شروع کردید، او الان تو را می خرد و آزاد می کند و درآمد چنین و چنان است و کلی ملک و املاک دارد، ولی تو سالهاست درجا می زنی!
آنچه خواندید، مثال بومی شده ای از کتاب "ذهنیت ضدسرمایه داری" از فون میزس است، از آن می توان نکته اساسی را استخراج کرد. اقتصاد بازار آزاد و سرمایه داری افراد را بر اساس داشته ها و توانمندی هایشان پاداش می دهد، اگر توانستی کاری کنی که مشتریان تو را بپسندند، فارغ از اینکه چه کسی هستی می توانی به موفقیت مالی برسی. دیگر همچون گذشته لزوما پیوندهای فامیلی و خونی موفقیت تو را تعیین نمی کند.
در مورد ایران هم فقط بابک زنجانی، آقازاده ها و فساد اداری گسترده را نبینید، با اقتصاد بازار آزاد به معنای واقعی آن بسیار فاصله داریم، ولی حتی در اینجا هم با تمام کاستی ها باید انصاف داد که کار با گذشته های دور تفاوت کرده است. همه ما پیرامون خود کسانی را می شناسیم که لزوما دزد و اهل زدوبند نیستند، ولی از نظر مالی توانسته اند موفق باشند. این نسبت به گذشته گامی به جلوست، عدالت در سرمایه داری را باید به معنای برابری در فرصت ها فهمید و این چیز کمی نیست. در کنار توجه به تفاوت درآمد در اقتصاد سرمایه داری، به نظرم باید این جنبه را هم در نظر داشت، گفته شده است سرمایه داری افراد را با خود واقعی شان روبه رو می کند و همین آن را تا این اندازه نامحبوب کرده است.
دکتر جمشید اسدی این مقاله کوتاه را معرفی کرده است با عنوانی جالب و خلاف تصور رایج: "سرمایه داری برابری را ارتقا می دهد". اگر امروزه بسیاری از ما (نه فقط اغنیا) به اب لوله کشی، خودرو و بسیاری محصولات دیگر دسترسی داریم، اگر بیماری های عفونی هر از چندی عضوی از خانواده ما را نمی گیرد، اگر مادران کمتری پس از زایمان می میرند، اگر آدم ها بیشتر عمر می کنند، اگر قحطی های گسترده روی نمی دهد همه را باید دستاوردهای نظام سرمایه داری دانست.
از نقد سرمایه داری زیاد شنیده ایم، ولی بد نیست به برخی منافع ناشنیده آن نیز پرداخته شود. این به ویژه در مملکت آریایی- اسلامی ما که نخواندن و فکر نکردن ولی دائم طلبکار بودن سکه رایج است، مفید هم هست.
http://goo.gl/ydCFdX
کانال راهبرد
@RahbordChannel
دویست سیصد سال پیش از این در همین ایران اگر بانوی خانه از همسرش می پرسید چرا ما وضعمان اینست و مثل فلان شازده ثروت نداری؟ احتمالا از مردش جواب می شنید: او کجا و من کجا، شازده ها و خان زاده ها از مابهتران اند و همیشه ی وضعشان از ما بهتر بوده، تا بوده همین بوده! بانوی محترم هم قانع می شد، زیرا به عینه می دید که تفاوتی عمیق میان آنها و از ما بهتران وجود دارد و لزوما مشکل بی عرضگی مرد او نیست.
این روزها وضع کمی تفاوت کرده است، با تمام نابرابری ها، بسیار می توان شنید که بانوی امروزی به همسرش می گوید، فلانی را ببین با آنکه بچه محل بودید و از یک جا شروع کردید، او الان تو را می خرد و آزاد می کند و درآمد چنین و چنان است و کلی ملک و املاک دارد، ولی تو سالهاست درجا می زنی!
آنچه خواندید، مثال بومی شده ای از کتاب "ذهنیت ضدسرمایه داری" از فون میزس است، از آن می توان نکته اساسی را استخراج کرد. اقتصاد بازار آزاد و سرمایه داری افراد را بر اساس داشته ها و توانمندی هایشان پاداش می دهد، اگر توانستی کاری کنی که مشتریان تو را بپسندند، فارغ از اینکه چه کسی هستی می توانی به موفقیت مالی برسی. دیگر همچون گذشته لزوما پیوندهای فامیلی و خونی موفقیت تو را تعیین نمی کند.
در مورد ایران هم فقط بابک زنجانی، آقازاده ها و فساد اداری گسترده را نبینید، با اقتصاد بازار آزاد به معنای واقعی آن بسیار فاصله داریم، ولی حتی در اینجا هم با تمام کاستی ها باید انصاف داد که کار با گذشته های دور تفاوت کرده است. همه ما پیرامون خود کسانی را می شناسیم که لزوما دزد و اهل زدوبند نیستند، ولی از نظر مالی توانسته اند موفق باشند. این نسبت به گذشته گامی به جلوست، عدالت در سرمایه داری را باید به معنای برابری در فرصت ها فهمید و این چیز کمی نیست. در کنار توجه به تفاوت درآمد در اقتصاد سرمایه داری، به نظرم باید این جنبه را هم در نظر داشت، گفته شده است سرمایه داری افراد را با خود واقعی شان روبه رو می کند و همین آن را تا این اندازه نامحبوب کرده است.
دکتر جمشید اسدی این مقاله کوتاه را معرفی کرده است با عنوانی جالب و خلاف تصور رایج: "سرمایه داری برابری را ارتقا می دهد". اگر امروزه بسیاری از ما (نه فقط اغنیا) به اب لوله کشی، خودرو و بسیاری محصولات دیگر دسترسی داریم، اگر بیماری های عفونی هر از چندی عضوی از خانواده ما را نمی گیرد، اگر مادران کمتری پس از زایمان می میرند، اگر آدم ها بیشتر عمر می کنند، اگر قحطی های گسترده روی نمی دهد همه را باید دستاوردهای نظام سرمایه داری دانست.
از نقد سرمایه داری زیاد شنیده ایم، ولی بد نیست به برخی منافع ناشنیده آن نیز پرداخته شود. این به ویژه در مملکت آریایی- اسلامی ما که نخواندن و فکر نکردن ولی دائم طلبکار بودن سکه رایج است، مفید هم هست.
http://goo.gl/ydCFdX
کانال راهبرد
@RahbordChannel
FEE
Capitalism Promotes Equality
The essential consumption goods we couldn’t even imagine a hundred years ago are almost universally available in the United States today.
"انسان دوستی" به کارتان نمی آید!
فرض کنید کارتان دوخت لباس است، باید 18 ساعت در روز در اتاقی بدون تهویه کار کنید، آب قابل شرب در اختیارتان نیست، اگر سر به سر رئیس تان بگذارید، اجازه دستشویی رفتن به شما نمی دهد یا شاید مجبورتان کند زیر آفتاب سوزان زمین را تمیز کنید. برای چنین کار سختی ساعتی حدود نیم دلار (به قیمت دلار این روزها حدود دو هزار تومان) حقوق می گیرید!
این شرایط کار بسیاری از کارگاه ها در کشورهای جهان سوم است، خیلی وحشتناک است؟ شاید اینطور باشد، ولی پژوهشی نشان می دهند این شرایط نه تنها بدترین گزینه نیست، بلکه وضع کارگران را بهبود هم می بخشد و در بلندمدت به سود کشور است. با وضع مقررات و اجبار هم نمی توانید اوضاع را عوض کنید. تا وقتی درآمد ملی کشوری پایین است و فقر در آن بیداد می کند، قوانین هم به کار نمی آیند. با محدود کردن کارفرماها، وضع کارگران بهتر نمی شود و چیزی تغییر نمی کند، فقط آنچه آشکار بود، اکنون به پستو می خزد و پنهان می شود.
دنیا کارتون نیست، تخیل را کنار بگذارید و واقع بین باشید.
https://goo.gl/eyks89
کانال راهبرد
@RahbordChannel
فرض کنید کارتان دوخت لباس است، باید 18 ساعت در روز در اتاقی بدون تهویه کار کنید، آب قابل شرب در اختیارتان نیست، اگر سر به سر رئیس تان بگذارید، اجازه دستشویی رفتن به شما نمی دهد یا شاید مجبورتان کند زیر آفتاب سوزان زمین را تمیز کنید. برای چنین کار سختی ساعتی حدود نیم دلار (به قیمت دلار این روزها حدود دو هزار تومان) حقوق می گیرید!
این شرایط کار بسیاری از کارگاه ها در کشورهای جهان سوم است، خیلی وحشتناک است؟ شاید اینطور باشد، ولی پژوهشی نشان می دهند این شرایط نه تنها بدترین گزینه نیست، بلکه وضع کارگران را بهبود هم می بخشد و در بلندمدت به سود کشور است. با وضع مقررات و اجبار هم نمی توانید اوضاع را عوض کنید. تا وقتی درآمد ملی کشوری پایین است و فقر در آن بیداد می کند، قوانین هم به کار نمی آیند. با محدود کردن کارفرماها، وضع کارگران بهتر نمی شود و چیزی تغییر نمی کند، فقط آنچه آشکار بود، اکنون به پستو می خزد و پنهان می شود.
دنیا کارتون نیست، تخیل را کنار بگذارید و واقع بین باشید.
https://goo.gl/eyks89
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Mises Institute
Sweatshops: A Way Out of Poverty
Third world sweatshops benefit workers much the way factories in Great Britain and the US did during the Industrial Revolution.
در باب یک اشتباه رایج
بسیاری از افراد، اقتصاد بازار آزاد (با مسامحه همان سرمایه داری) را به عنوان راه حل مشکلات اجتماعی معرفی می کنند، تردیدی نیست که بهترین راه پیشرفت اجتماعی همان اقتصاد بازار آزاد است، ولی بازار فی نفسه "راه حل" مشکلات نیست، بلکه این "فرصت" را به "ما" می دهد تا مشکلات "خودمان" را حل کنیم. در واقع بازار مشکلات را حل نمیکند، انسان های آزاد هستند که چنین می کنند.
در بازار است که افراد این آزادی را پیدا میکنند که راهی برای گشودن گره های خود و دیگران بیابند. از این رو باید آن را قدمی ضروری برای جستجوی راه حل و نه خود آن دانست. اگر کسانی "باید بازارها را آزاد کنیم" و "مقررات زدایی کنیم" و مانند آن را به عنوان راه حل تجویز می کنند، نشان از بدفهمی دارد. مشکلات با بازار حل نمی شود، ولی در بازار می توان امید به گشودن آن داشت.
چنین نگاهی (لیبرالیسم) شاید تنها فلسفه ای است که به دنبال جهان آرمانی نیست، بلکه می خواهد فضایی ایجاد شود تا بتوان از رنج آدم ها کم کرد. این با بهره گرفتن از توان افراد آزاد ممکن می شود. به قول هایک برنامه ای که اکثریت مردم آن را پی ریخته باشند، بسیار بهتر از اقلیت [یعنی برنامه ریزهای دولتی] است.
https://goo.gl/kRJ0Q3
کانال راهبرد
@RahbordChannel
بسیاری از افراد، اقتصاد بازار آزاد (با مسامحه همان سرمایه داری) را به عنوان راه حل مشکلات اجتماعی معرفی می کنند، تردیدی نیست که بهترین راه پیشرفت اجتماعی همان اقتصاد بازار آزاد است، ولی بازار فی نفسه "راه حل" مشکلات نیست، بلکه این "فرصت" را به "ما" می دهد تا مشکلات "خودمان" را حل کنیم. در واقع بازار مشکلات را حل نمیکند، انسان های آزاد هستند که چنین می کنند.
در بازار است که افراد این آزادی را پیدا میکنند که راهی برای گشودن گره های خود و دیگران بیابند. از این رو باید آن را قدمی ضروری برای جستجوی راه حل و نه خود آن دانست. اگر کسانی "باید بازارها را آزاد کنیم" و "مقررات زدایی کنیم" و مانند آن را به عنوان راه حل تجویز می کنند، نشان از بدفهمی دارد. مشکلات با بازار حل نمی شود، ولی در بازار می توان امید به گشودن آن داشت.
چنین نگاهی (لیبرالیسم) شاید تنها فلسفه ای است که به دنبال جهان آرمانی نیست، بلکه می خواهد فضایی ایجاد شود تا بتوان از رنج آدم ها کم کرد. این با بهره گرفتن از توان افراد آزاد ممکن می شود. به قول هایک برنامه ای که اکثریت مردم آن را پی ریخته باشند، بسیار بهتر از اقلیت [یعنی برنامه ریزهای دولتی] است.
https://goo.gl/kRJ0Q3
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Mises Institute
The Market Doesn't Solve Problems; People Do
It is wrongly accepted by many liberals (i.e., libertarians) that most, if not all, social problems can be “solved by the market.” But clearly, the “market” cannot magically solve our problems.
توهمات پسابرجام!
این مقاله نیویورک تایمز به نکته مهمی اشاره کرده است که برای آنها که فکر می کنند بعد از تحریم ها ایران کویت می شود آموزنده است. نقل قول کرده است که سرمایه گذاری خارجی محدود به صنایع شبه-دولتی است که روی آنها کنترل وجود دارد، شرکت نفت و ایمیدرو و خودروسازی و کنگلومره های سرمایه گذاری شبه دولتی در این فهرست قرار دارند، معنی ندارد اجنبی بیاید و در بخش خصوصی (نه خصولتی!) دلار بریزد که بعد مایه دردسر شود و بتواند در سیاست و اقتصاد و فرهنگ مملکت اثربگذارد.
منتقدانی گفته اند سرمایه گذاری در این صنایع ناکارآمد و فاسد شبه دولتی مثل آب ریختن در الک است و چنانکه باید به رشد اقتصاد کمک نمی کند، در برابر آنها کسانی هم می گویند حرفتان بیراه نیست ولی کار مملکت هم حساب خودش را دارد!
بخش خصوصی که بنگاه های نه چندان بزرگ در اختیار اوست، هرچند کارش ساده تر می شود، ولی نباید امید زیادی به بهبود اوضاعش داشته باشد. هنوز ایرانی ها باید حسن نیت خود را نشان دهند تا اوضاع بهتر شود، گفته شده است هنوز نقل و انتقال پول به حالت عادی برنگشته است، وانگهی معلوم هم نیست اجرای برجام به همین خوبی پیش برود، کسانی بخواهند موش بدوانند، دوباره تحریم ها برمی گردند. راستی یک پیشنهاد، انتخابات اسفند، مشارکت و نتایج آن را جدی بگیرید!
http://goo.gl/Z1drsU
کانال راهبرد
@RahbordChannel
این مقاله نیویورک تایمز به نکته مهمی اشاره کرده است که برای آنها که فکر می کنند بعد از تحریم ها ایران کویت می شود آموزنده است. نقل قول کرده است که سرمایه گذاری خارجی محدود به صنایع شبه-دولتی است که روی آنها کنترل وجود دارد، شرکت نفت و ایمیدرو و خودروسازی و کنگلومره های سرمایه گذاری شبه دولتی در این فهرست قرار دارند، معنی ندارد اجنبی بیاید و در بخش خصوصی (نه خصولتی!) دلار بریزد که بعد مایه دردسر شود و بتواند در سیاست و اقتصاد و فرهنگ مملکت اثربگذارد.
منتقدانی گفته اند سرمایه گذاری در این صنایع ناکارآمد و فاسد شبه دولتی مثل آب ریختن در الک است و چنانکه باید به رشد اقتصاد کمک نمی کند، در برابر آنها کسانی هم می گویند حرفتان بیراه نیست ولی کار مملکت هم حساب خودش را دارد!
بخش خصوصی که بنگاه های نه چندان بزرگ در اختیار اوست، هرچند کارش ساده تر می شود، ولی نباید امید زیادی به بهبود اوضاعش داشته باشد. هنوز ایرانی ها باید حسن نیت خود را نشان دهند تا اوضاع بهتر شود، گفته شده است هنوز نقل و انتقال پول به حالت عادی برنگشته است، وانگهی معلوم هم نیست اجرای برجام به همین خوبی پیش برود، کسانی بخواهند موش بدوانند، دوباره تحریم ها برمی گردند. راستی یک پیشنهاد، انتخابات اسفند، مشارکت و نتایج آن را جدی بگیرید!
http://goo.gl/Z1drsU
کانال راهبرد
@RahbordChannel
درباب امنیت ملی و زنان: تو را زنانه می خواهند!
کسانی می گویند میزان تمدن و فرهیختگی یک ملت را می توان از چگونگی رفتار و نگرش آن با زنان فهمید، قضیه گویا جدی تر از اینهاست و کار به امنیت ملی هم رسیده است! فارین پالیسی مقاله ای از 2012 را دوباره بازنشر کرده است که بر اساس داده های تجربی میان امنیت یک کشور و امنیت زنان آن رابطه معنا داری برقرار است.
گفته شده است که برای پیش بینی میزان صلح و پایداری یک کشور بر خلاف انتظار نباید سراغ میزان ثروت، میزان دموکراتیک بودن یا هویت مذهبی-قومی آن رفت، بلکه چگونگی رفتار با زنانش خیلی مهمتر است. هرچه شکاف جنسیتی در کشوری بیشتر باشد، احتمال رو آوردن به خشونت در عرصه داخلی و خارجی بیشتر است، گفته اند که میان رشد اقتصادی، فساد و رفاه از یک طرف و شکاف جنسیتی از طرف دیگر پیوندی قوی دیده می شود. کسانی معتقدند وقتی در خانه روابط به شدت نابرابر میان زن و مرد وجود دارد، همین خشونت و نابرابری در سطح بالاتر میان حکومت و شهروندان هم بازتولید می شود.
یادم هست دکتر رنانی در مناظره با جناب مصباحی مقدم همین نقش زنان در توسعه را با بیانی دیگر پیش کشید و باز طرف مقابل به جاده خاکی زد و از تفاوت فرهنگی صحبت کرد! اینکه جایی نوشتم باید از "سیاست توسعه" سخن گفت و نه "برنامه توسعه" از این روست که هنوز کسانی در بنیادهای توسعه با یکدیگر اختلاف دارند.
http://goo.gl/ujGXwG
کانال راهبرد
@RahbordChannel
کسانی می گویند میزان تمدن و فرهیختگی یک ملت را می توان از چگونگی رفتار و نگرش آن با زنان فهمید، قضیه گویا جدی تر از اینهاست و کار به امنیت ملی هم رسیده است! فارین پالیسی مقاله ای از 2012 را دوباره بازنشر کرده است که بر اساس داده های تجربی میان امنیت یک کشور و امنیت زنان آن رابطه معنا داری برقرار است.
گفته شده است که برای پیش بینی میزان صلح و پایداری یک کشور بر خلاف انتظار نباید سراغ میزان ثروت، میزان دموکراتیک بودن یا هویت مذهبی-قومی آن رفت، بلکه چگونگی رفتار با زنانش خیلی مهمتر است. هرچه شکاف جنسیتی در کشوری بیشتر باشد، احتمال رو آوردن به خشونت در عرصه داخلی و خارجی بیشتر است، گفته اند که میان رشد اقتصادی، فساد و رفاه از یک طرف و شکاف جنسیتی از طرف دیگر پیوندی قوی دیده می شود. کسانی معتقدند وقتی در خانه روابط به شدت نابرابر میان زن و مرد وجود دارد، همین خشونت و نابرابری در سطح بالاتر میان حکومت و شهروندان هم بازتولید می شود.
یادم هست دکتر رنانی در مناظره با جناب مصباحی مقدم همین نقش زنان در توسعه را با بیانی دیگر پیش کشید و باز طرف مقابل به جاده خاکی زد و از تفاوت فرهنگی صحبت کرد! اینکه جایی نوشتم باید از "سیاست توسعه" سخن گفت و نه "برنامه توسعه" از این روست که هنوز کسانی در بنیادهای توسعه با یکدیگر اختلاف دارند.
http://goo.gl/ujGXwG
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Foreign Policy
What Sex Means for World Peace
The evidence is clear: The best predictor of a state's stability is how its women are treated.
هنر نزد ایرانیان است و بس
بانوان بیکار ننشته اند و توان خود را در طراحی یک برنامه موبایلی به نام "گرشاد" آزموده اند. هرچند برنامه های مشابه آن وجود دارد، این کاربرد خاص مختص وطن آریایی-اسلامی ماست 😊
در متن زیر گرشاد اینطور معرفی شده است: «با نگاه کردن به نقشه شهری که در آن زندگی می‌کنید، می‌توانید مسیر‌هایی را انتحاب کنید که احتمال برخورد با گشت ارشاد در آنها کمتر باشد. همزمان وقتی به یک گشت ارشاد در نقطه‌ای از شهر برمی‌خورید، می‌توانید با صرف چند ثانیه و به راحتی، مکان آن را در گرشاد نشانه‌گذاری کنید و دیگر شهروندان را از گرفتار شدن در دام نجات دهید.»
http://goo.gl/wbLJME
کانال راهبرد
@RahbordChannel
بانوان بیکار ننشته اند و توان خود را در طراحی یک برنامه موبایلی به نام "گرشاد" آزموده اند. هرچند برنامه های مشابه آن وجود دارد، این کاربرد خاص مختص وطن آریایی-اسلامی ماست 😊
در متن زیر گرشاد اینطور معرفی شده است: «با نگاه کردن به نقشه شهری که در آن زندگی می‌کنید، می‌توانید مسیر‌هایی را انتحاب کنید که احتمال برخورد با گشت ارشاد در آنها کمتر باشد. همزمان وقتی به یک گشت ارشاد در نقطه‌ای از شهر برمی‌خورید، می‌توانید با صرف چند ثانیه و به راحتی، مکان آن را در گرشاد نشانه‌گذاری کنید و دیگر شهروندان را از گرفتار شدن در دام نجات دهید.»
http://goo.gl/wbLJME
کانال راهبرد
@RahbordChannel
رادیو زمانه
راهی برای پیچاندن گشت ارشاد | رادیو زمانه
چطور گیر گشت ارشاد نیفتیم؟ با اپلیکیشینی که گشت ارشاد را دور می‌زند: گِرشاد!
وزارتخانه های خوشبختی و مدارا!
اعراب حوالی خلیج فارس کارهای جالبی می کنند، از جمله در امارات متحده عربی، سال ها پیش "وزارتخانه خوشبختی" به وجود آورده اند که هدفش ارتقا احوال ملت و شادتر کردن آنها بوده است (به نظر می رسد با وزارت رفاه ما خیلی تفاوت داشته باشد)، به تازگی می خواهند یک وزرات مدارا و سعه صدر (تالرنس به زبان فرنگی) هم به تاسیس کنند که ارزش های جدیدی را به اهالی آنجا تزریق کند.
برخی منتقدان اساسا با فضای شیخ نشین ها مشکل دارند و می گویند از نظر شاخص های دموکراسی و مدنی وضعشان خراب است و حتی همین اقدامات دولتی برای خوشحال کردن ملت هم بوی تمامیت خواهی و استبداد می دهد، ولی گاهی فکر می کنم واقعا چه انتظاری داریم، با وضعیت کنونی با ازادی دادن به مردم صحاری خاورمیانه چیزی جز اخوان المسلمین و داعش در می آید؟ والله اعلم. 😊
http://goo.gl/dRZs7v
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اعراب حوالی خلیج فارس کارهای جالبی می کنند، از جمله در امارات متحده عربی، سال ها پیش "وزارتخانه خوشبختی" به وجود آورده اند که هدفش ارتقا احوال ملت و شادتر کردن آنها بوده است (به نظر می رسد با وزارت رفاه ما خیلی تفاوت داشته باشد)، به تازگی می خواهند یک وزرات مدارا و سعه صدر (تالرنس به زبان فرنگی) هم به تاسیس کنند که ارزش های جدیدی را به اهالی آنجا تزریق کند.
برخی منتقدان اساسا با فضای شیخ نشین ها مشکل دارند و می گویند از نظر شاخص های دموکراسی و مدنی وضعشان خراب است و حتی همین اقدامات دولتی برای خوشحال کردن ملت هم بوی تمامیت خواهی و استبداد می دهد، ولی گاهی فکر می کنم واقعا چه انتظاری داریم، با وضعیت کنونی با ازادی دادن به مردم صحاری خاورمیانه چیزی جز اخوان المسلمین و داعش در می آید؟ والله اعلم. 😊
http://goo.gl/dRZs7v
کانال راهبرد
@RahbordChannel
باید ثروتی به وجود بیاید تا بتوان توزیعش کرد!
کشوری فقیرتر از کنگو، امید به زندگی مردم آن نصف و نرخ مرگ و میر نوزادان سه برابر کشورهای درحال توسعه، این توصیفی از سوئد 150 سال قبل است! کشوری که اکنون در بسیاری از رتبه بندی های توسعه و پیشرفت و رفاه در میان برترین هاست.
منتقدان نظام سرمایه داری به کشورهای نوردیک از جمله سوئد به عنوان مصداق های موفق سوسیالیسم اشاره می کنند، ولی گفته اند که این کشور در 1950 نرخ مالیات کمتری حتی از ایالات متحده داشته است و رویکرد آزادی اقتصادی (لسه فر) را به طور جدی دنبال می کرده است. رشد و پیشرفت سوئد را باید به دلیل سیاست های لیبرال صد ساله ای دانست که از 1850تا 1950 دنبال کرده است و پس از آن سوسیال دموکرات ها به بحث بازتوزیع و دولت رفاه پرداخته اند. آنها از حدود دهه 70 کمی تند و تیز رفتند، ولی در دهه 90 دریافتند که برخی راه ها به ترکستان است! کاهش مالیات ها و مقررات زدایی از اقدامات آنها در طی این سال ها بوده است. آنها در شاخص آزادی اقتصادی بنیاد هریتج (سال 2015) رتبه 23 را دارا هستند.
چنانکه نویسنده هم اشاره کرده است، برای فهم واقعیت توسعه، نباید عکس ها را مقایسه کرد، بلکه باید فیلم طولانی پیشرفت آنها را در طول تاریخ دید. خواندن این مقاله برای بسیاری از رمانتیک های وطنی که زیادی بی روغن سرخ می کنند و دنیا را شبیه کارتون می فهمند بسیار توصیه می شود. هایک بزرگ زمانی گفت که اقتصاد به آدم ها می آموزد که چقدر در مورد میزان توانایی هایشان در طراحی اشتباه می کنند. جان کلام اینکه، صحبت از نسخه بومی و وطنی توسعه البته بد نیست، ولی مشروط بر اینکه تخیل را جای واقعیت نگیریم.
http://goo.gl/Ypedys
کانال راهبرد
@RahbordChannel
کشوری فقیرتر از کنگو، امید به زندگی مردم آن نصف و نرخ مرگ و میر نوزادان سه برابر کشورهای درحال توسعه، این توصیفی از سوئد 150 سال قبل است! کشوری که اکنون در بسیاری از رتبه بندی های توسعه و پیشرفت و رفاه در میان برترین هاست.
منتقدان نظام سرمایه داری به کشورهای نوردیک از جمله سوئد به عنوان مصداق های موفق سوسیالیسم اشاره می کنند، ولی گفته اند که این کشور در 1950 نرخ مالیات کمتری حتی از ایالات متحده داشته است و رویکرد آزادی اقتصادی (لسه فر) را به طور جدی دنبال می کرده است. رشد و پیشرفت سوئد را باید به دلیل سیاست های لیبرال صد ساله ای دانست که از 1850تا 1950 دنبال کرده است و پس از آن سوسیال دموکرات ها به بحث بازتوزیع و دولت رفاه پرداخته اند. آنها از حدود دهه 70 کمی تند و تیز رفتند، ولی در دهه 90 دریافتند که برخی راه ها به ترکستان است! کاهش مالیات ها و مقررات زدایی از اقدامات آنها در طی این سال ها بوده است. آنها در شاخص آزادی اقتصادی بنیاد هریتج (سال 2015) رتبه 23 را دارا هستند.
چنانکه نویسنده هم اشاره کرده است، برای فهم واقعیت توسعه، نباید عکس ها را مقایسه کرد، بلکه باید فیلم طولانی پیشرفت آنها را در طول تاریخ دید. خواندن این مقاله برای بسیاری از رمانتیک های وطنی که زیادی بی روغن سرخ می کنند و دنیا را شبیه کارتون می فهمند بسیار توصیه می شود. هایک بزرگ زمانی گفت که اقتصاد به آدم ها می آموزد که چقدر در مورد میزان توانایی هایشان در طراحی اشتباه می کنند. جان کلام اینکه، صحبت از نسخه بومی و وطنی توسعه البته بد نیست، ولی مشروط بر اینکه تخیل را جای واقعیت نگیریم.
http://goo.gl/Ypedys
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Libertarianism.org
How Laissez-Faire Made Sweden Rich
Sweden often gets held up as an example of how socialism can work better than markets. But, as Norberg shows, Sweden’s history in fact points to the opposite conclusion.
بوی رونق از اوضاع جهان می شنوم؟
گفته اند برای آنکه برآوردی از رونق و رکود از اقتصاد جهان داشته باشید، دو شاخص می تواند به شما کمک کند یکی قیمت نفت و دیگری شاخص بالتیک
از آنجا که نفت در بسیاری از صنایع و محصولات به کار گرفته می شود، بالا رفتن قیمت آن می تواند نشانه رشد اقتصاد جهان دانسته شود، شاخص بالتیک هم به قیمت حمل و نقل دریایی اشاره دارد که بالا رفتن آن می تواند نشان دهنده افزایش تقاضا برای مواد اولیه و کالاهای سرمایه ای تلقی شود. می توانید در سایت های مثل بلومبرگ این شاخص را دنبال کنید. گفته شده است این شاخص در حالت عادی حدود 1000 است، ولی امروز دیدم که روی 291 ایستاده است.
برای تخمینی سرانگشتی از رونق و رکود اقتصادی جهان می توان این دو شاخص را به کار گرفت، اگر هر دو از حد متوسط بالاتر باشند، کم و بیش نشانه رشد اقتصادی جهان است.
https://goo.gl/cyOAln
کانال راهبرد
@RahbordChannel
گفته اند برای آنکه برآوردی از رونق و رکود از اقتصاد جهان داشته باشید، دو شاخص می تواند به شما کمک کند یکی قیمت نفت و دیگری شاخص بالتیک
از آنجا که نفت در بسیاری از صنایع و محصولات به کار گرفته می شود، بالا رفتن قیمت آن می تواند نشانه رشد اقتصاد جهان دانسته شود، شاخص بالتیک هم به قیمت حمل و نقل دریایی اشاره دارد که بالا رفتن آن می تواند نشان دهنده افزایش تقاضا برای مواد اولیه و کالاهای سرمایه ای تلقی شود. می توانید در سایت های مثل بلومبرگ این شاخص را دنبال کنید. گفته شده است این شاخص در حالت عادی حدود 1000 است، ولی امروز دیدم که روی 291 ایستاده است.
برای تخمینی سرانگشتی از رونق و رکود اقتصادی جهان می توان این دو شاخص را به کار گرفت، اگر هر دو از حد متوسط بالاتر باشند، کم و بیش نشانه رشد اقتصادی جهان است.
https://goo.gl/cyOAln
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Mises Institute
Measuring the Global ECONOMIC Temperature
Is the world economy strong and growing, or is it weakening? Are we in a boom or in a bust?
دنیا ما جای خطرناکی است؟
گفته شده است احتمال اینکه در آمریکا افراد از افتادن تلویزیون یا یکی از اثاثیه خانه بمیرند، از احتمال کشته شدن در حمله تروریستی بیشتر است! در جای دیگر قریب به مضمون گفته اند احتمال کشته شدن از نیش مار هم از احتمال هدف تروریستی قرار گرفتن بیشتر است! پس چرا حملات تروریستی اینقدر جدی تلقی می شوند؟
این را باید در روانشناسی ادم ها جستجو کرد، افراد رویدادهایی که روی آنها کنترلی ندارند، ترس فراوان ایجاد می کنند و می توانند خطر جدی برای عده زیادی به بار بیاورند را بسیار محتمل تصور می کنند، هرچند در واقعیت چنین نباشد. تروریسم هر سه این ویژگی ها را دارد و از این روست که افکار عمومی بسیاری از دولت ها را به سمت تزریق بودجه بیشتر در حوزه مبارزه با تروریسم می برد، موش دواندن های آشکار و پنهان دولت ها و گروه های سیاسی برای تزریق ترس در جامعه که جای خود دارد!
کانمان از اقتصاددانان رفتاری مشهور نقش رسانه ها را در این بزرگنمایی بسیار جدی می گیرد، پوشش های خبری که از منطق مارکتینگ خاص خود پیروی می کند در این ایجاد ترس ها بسیار موثر است. این ترس ها افراد را به سوی رفتار غیرعاقلانه می برد. می گویند پس از حملات یازده سپتامبر بسیاری تصمیم گرفتند به دلیل خطر سفرهای هوایی با ماشین شخصی سفر کنند، غافل از آنکه خطر رانندگی با ماشین از سفر هوایی بسیار بیشتر است. با این حال از آنجا که افراد در رانندگی خود کنترل کار را در دست دارند، ریسک آن خیلی بالا ارزیابی نمی شود.
برای گریز از این خطا چند توصیه وجود دارد، یکی اینکه زیاد اخبار گوش ندهید! دیگری بررسی عینی و علمی و بی طرف است که البته همه امکان آن را ندارند و دیگری پخش خوشبختی در میان مردم و تزریق شادی میان آنهاست تا مصائب دنیا را کمرنگ تر ببینند.
البته آنچه گفتم به هیچ رو تجویز خوش بینی ساده لوحانه نیست، هر انسان تاریخ خوانده ای می داند که نابخردی چگونه می تواند به یکباره فوران کند و آدم ها چه بلاهایی می توانند به سر هم بیاورند!
https://goo.gl/HWyrb5
کانال راهبرد
@RahbordChannel
گفته شده است احتمال اینکه در آمریکا افراد از افتادن تلویزیون یا یکی از اثاثیه خانه بمیرند، از احتمال کشته شدن در حمله تروریستی بیشتر است! در جای دیگر قریب به مضمون گفته اند احتمال کشته شدن از نیش مار هم از احتمال هدف تروریستی قرار گرفتن بیشتر است! پس چرا حملات تروریستی اینقدر جدی تلقی می شوند؟
این را باید در روانشناسی ادم ها جستجو کرد، افراد رویدادهایی که روی آنها کنترلی ندارند، ترس فراوان ایجاد می کنند و می توانند خطر جدی برای عده زیادی به بار بیاورند را بسیار محتمل تصور می کنند، هرچند در واقعیت چنین نباشد. تروریسم هر سه این ویژگی ها را دارد و از این روست که افکار عمومی بسیاری از دولت ها را به سمت تزریق بودجه بیشتر در حوزه مبارزه با تروریسم می برد، موش دواندن های آشکار و پنهان دولت ها و گروه های سیاسی برای تزریق ترس در جامعه که جای خود دارد!
کانمان از اقتصاددانان رفتاری مشهور نقش رسانه ها را در این بزرگنمایی بسیار جدی می گیرد، پوشش های خبری که از منطق مارکتینگ خاص خود پیروی می کند در این ایجاد ترس ها بسیار موثر است. این ترس ها افراد را به سوی رفتار غیرعاقلانه می برد. می گویند پس از حملات یازده سپتامبر بسیاری تصمیم گرفتند به دلیل خطر سفرهای هوایی با ماشین شخصی سفر کنند، غافل از آنکه خطر رانندگی با ماشین از سفر هوایی بسیار بیشتر است. با این حال از آنجا که افراد در رانندگی خود کنترل کار را در دست دارند، ریسک آن خیلی بالا ارزیابی نمی شود.
برای گریز از این خطا چند توصیه وجود دارد، یکی اینکه زیاد اخبار گوش ندهید! دیگری بررسی عینی و علمی و بی طرف است که البته همه امکان آن را ندارند و دیگری پخش خوشبختی در میان مردم و تزریق شادی میان آنهاست تا مصائب دنیا را کمرنگ تر ببینند.
البته آنچه گفتم به هیچ رو تجویز خوش بینی ساده لوحانه نیست، هر انسان تاریخ خوانده ای می داند که نابخردی چگونه می تواند به یکباره فوران کند و آدم ها چه بلاهایی می توانند به سر هم بیاورند!
https://goo.gl/HWyrb5
کانال راهبرد
@RahbordChannel
چو پرورده باشد پسر در شکار
نترسد چو پیش آیدش کارزار
به عنوان یک نظر شخصی، از دیپلمات ها خوشم می آید، آقای ظریف هم از این قضیه مستثنی نیست، ادب و متانتی که در تعامل با رسانه ها و اهالی خارجه نشان می دهد ستودنی است، حداقلش می داند دیپلمات است نه خطیب مذهبی و زیادی بی روغن سرخ نمی کند. اما دیدم اخیرا ملت همیشه در صحنه زیادی شلوغش کرده اند، جهت استحضار اهالی راهبرد بد نیست کمی از سیاسیون دولت های عرب خاورمیانه و به ویژه وزرای خارجه آنها هم بشنویم و بدانیم چقدر کار دشواری پیش روست. نوشته زیر در وبگاه اندیشکده رند بسیار راهگشاست.
گفته می شود که نسل جدیدی از سیاستمداران عرب در حال ظهورند، شاهزادگان جوانی که بسیاری از در دانشگاه های تراز اول دنیا درس خوانده اند به قدرت می رسند، چنانکه در میان شیخ نشین ها می توان انتظار داشت، بسیاری از آنها از کودکی برای گرفتن مناصب حساس تربیت می شوند. از آنجا که پیوند خونی با نظام حاکم دارند، حذف کلی آنها از حکومت هم زیاد محتمل نیست و نوعی ثبات وجود دارد. آنها را برای کارآموزی و کسب تجربه می فرستند تا موقعی که به مناصب جدی رسیدند کار به دست یک ادم باتجربه برسد. اما برسیم به مصادیق:
از محمد سلمان پیشتر گفته ام که از نوجوانی درگیر امور بود و در حال حاضر هم از قدرتمندترین ها در بین حکام صحرای حجاز است و با توجه به تصویر مثبتش در میان جوان ترها به نوعی معمار اصلاحات آینده عربستان به شمار می آید. عادل جبیر وزیر امور خارجه که چند سال در آمریکا به عنوان سفیر سعودی مشغول بوده است، با توجه به ارتباط گسترده عرب ها و یانکی ها، اگر تعامل با اجنبی را بهتر از وزیرخندان ما بلد نباشد، کمتر هم بلد نیست و دید که در جمع کردن ائتلاف علیه ایرانی ها در قضیه سفارت خانه خوب عمل کرد.
سفیر کنونی اماراتی ها در آمریکا به نام یوسف العتیبه که تنها 42 سال سن دارد، به همراه وزیر خارجه 43 ساله فعلی از چهره های بسیار توانمند در سیاست خارجی خاورمیانه اند و به گفته مقاله توانسته اند امارات را به قدرت منطقه ای بدل کند. همین یوسف العتیبه به تنهایی وزنه ای در دیپلماسی امارات است که ما در ایران نظیرش را شاید نداشته باشیم. شیخ محمد آل مکتوم هم که خبر انتصاب کابینه جوان او هفته گذشته بیرون آمد و هشت زن را به عنوان وزیر برگزید دیدگاه های پیشرویی دارد، او به تنهایی کارهایی کرده است کارستان! از محمد زائد ال نهیان که در جهت نوسازی بوروکراسی دولتی گام های اساسی برداشته است می گذریم. این دو تا اخری چندان جوان نیستند، ولی با معیارهای خاورمیانه هرگز کهنسال به شمار نمی آیند.
در قطر امیر 35 ساله تمیم بن حمد ال ثانی یک وزیر سی و پنج ساله دیگر محمد بن عبدالرحمان ال ثانی را به وزارت خارجه برگزیده است، بد نیست سوابق این یکی را هم ببینید که نه به اندازه امارات و سعودی، ولی ادم باتجربه ای به حساب می آید. در بحرین هم آل خلیفه وضعیت مشابهی دارند و سیاستمداران و بوروکرات ها جوانی را در برای روزهای دشوار در اب نمک خوابانده اند.
گفته می شوند این ادم های جدید دید تحلیلی و مدرن تری نسبت به اوضاع دارند، ولی دنبال دموکراسی و این قبیل قرتی بازی ها نیستند، عراق 2003 و بهار عربی را دیده اند، جالب اینجاست که بر اساس نظرسنجی ها، عرب های جوانتر هم زیاد علاقه به دموکراسی و رفرم سیاسی و فضای باز نشان نداده اند و بیشتر مطالبات اقتصادی است که این ادم ها درس خوانده در غرب با توجه به رابطه گسترده با دنیا و تمرکز قدرت می توانند آن را به سرانجامی برسانند. به نظر می رسد باید ادعای شوریدن ملت مسلمان بر علیه حکام جائر عرب را کمی با احتیاط مطرح کرد.
حال چرا این اطلاعات را مطرح کردم: تصویر نادرست رایج از اعراب یعنی شیخ های چاق جیره خوار آمریکا را کنار بگذارید، با نسل دیگری روبه رو هستید که گاه بسیار توانمند هستند و برای حکومت تربیت شده اند و قواعد بازی را هم بلدند، در دیپلماسی منطقه ای با چند جوان پرت روبه رو نیستیم. این ها بر خلاف ایران حکومت یکدست تری دارند و به لحاظ سیاسی هم کنترل بهتری روی جامعه شان وجود دارد و در چالش های آینده باید دانست که کار ساده نیست.
http://goo.gl/EA3LKh
کانال راهبرد
@RahbordChannel
نترسد چو پیش آیدش کارزار
به عنوان یک نظر شخصی، از دیپلمات ها خوشم می آید، آقای ظریف هم از این قضیه مستثنی نیست، ادب و متانتی که در تعامل با رسانه ها و اهالی خارجه نشان می دهد ستودنی است، حداقلش می داند دیپلمات است نه خطیب مذهبی و زیادی بی روغن سرخ نمی کند. اما دیدم اخیرا ملت همیشه در صحنه زیادی شلوغش کرده اند، جهت استحضار اهالی راهبرد بد نیست کمی از سیاسیون دولت های عرب خاورمیانه و به ویژه وزرای خارجه آنها هم بشنویم و بدانیم چقدر کار دشواری پیش روست. نوشته زیر در وبگاه اندیشکده رند بسیار راهگشاست.
گفته می شود که نسل جدیدی از سیاستمداران عرب در حال ظهورند، شاهزادگان جوانی که بسیاری از در دانشگاه های تراز اول دنیا درس خوانده اند به قدرت می رسند، چنانکه در میان شیخ نشین ها می توان انتظار داشت، بسیاری از آنها از کودکی برای گرفتن مناصب حساس تربیت می شوند. از آنجا که پیوند خونی با نظام حاکم دارند، حذف کلی آنها از حکومت هم زیاد محتمل نیست و نوعی ثبات وجود دارد. آنها را برای کارآموزی و کسب تجربه می فرستند تا موقعی که به مناصب جدی رسیدند کار به دست یک ادم باتجربه برسد. اما برسیم به مصادیق:
از محمد سلمان پیشتر گفته ام که از نوجوانی درگیر امور بود و در حال حاضر هم از قدرتمندترین ها در بین حکام صحرای حجاز است و با توجه به تصویر مثبتش در میان جوان ترها به نوعی معمار اصلاحات آینده عربستان به شمار می آید. عادل جبیر وزیر امور خارجه که چند سال در آمریکا به عنوان سفیر سعودی مشغول بوده است، با توجه به ارتباط گسترده عرب ها و یانکی ها، اگر تعامل با اجنبی را بهتر از وزیرخندان ما بلد نباشد، کمتر هم بلد نیست و دید که در جمع کردن ائتلاف علیه ایرانی ها در قضیه سفارت خانه خوب عمل کرد.
سفیر کنونی اماراتی ها در آمریکا به نام یوسف العتیبه که تنها 42 سال سن دارد، به همراه وزیر خارجه 43 ساله فعلی از چهره های بسیار توانمند در سیاست خارجی خاورمیانه اند و به گفته مقاله توانسته اند امارات را به قدرت منطقه ای بدل کند. همین یوسف العتیبه به تنهایی وزنه ای در دیپلماسی امارات است که ما در ایران نظیرش را شاید نداشته باشیم. شیخ محمد آل مکتوم هم که خبر انتصاب کابینه جوان او هفته گذشته بیرون آمد و هشت زن را به عنوان وزیر برگزید دیدگاه های پیشرویی دارد، او به تنهایی کارهایی کرده است کارستان! از محمد زائد ال نهیان که در جهت نوسازی بوروکراسی دولتی گام های اساسی برداشته است می گذریم. این دو تا اخری چندان جوان نیستند، ولی با معیارهای خاورمیانه هرگز کهنسال به شمار نمی آیند.
در قطر امیر 35 ساله تمیم بن حمد ال ثانی یک وزیر سی و پنج ساله دیگر محمد بن عبدالرحمان ال ثانی را به وزارت خارجه برگزیده است، بد نیست سوابق این یکی را هم ببینید که نه به اندازه امارات و سعودی، ولی ادم باتجربه ای به حساب می آید. در بحرین هم آل خلیفه وضعیت مشابهی دارند و سیاستمداران و بوروکرات ها جوانی را در برای روزهای دشوار در اب نمک خوابانده اند.
گفته می شوند این ادم های جدید دید تحلیلی و مدرن تری نسبت به اوضاع دارند، ولی دنبال دموکراسی و این قبیل قرتی بازی ها نیستند، عراق 2003 و بهار عربی را دیده اند، جالب اینجاست که بر اساس نظرسنجی ها، عرب های جوانتر هم زیاد علاقه به دموکراسی و رفرم سیاسی و فضای باز نشان نداده اند و بیشتر مطالبات اقتصادی است که این ادم ها درس خوانده در غرب با توجه به رابطه گسترده با دنیا و تمرکز قدرت می توانند آن را به سرانجامی برسانند. به نظر می رسد باید ادعای شوریدن ملت مسلمان بر علیه حکام جائر عرب را کمی با احتیاط مطرح کرد.
حال چرا این اطلاعات را مطرح کردم: تصویر نادرست رایج از اعراب یعنی شیخ های چاق جیره خوار آمریکا را کنار بگذارید، با نسل دیگری روبه رو هستید که گاه بسیار توانمند هستند و برای حکومت تربیت شده اند و قواعد بازی را هم بلدند، در دیپلماسی منطقه ای با چند جوان پرت روبه رو نیستیم. این ها بر خلاف ایران حکومت یکدست تری دارند و به لحاظ سیاسی هم کنترل بهتری روی جامعه شان وجود دارد و در چالش های آینده باید دانست که کار ساده نیست.
http://goo.gl/EA3LKh
کانال راهبرد
@RahbordChannel
www.rand.org
The Next Generation of Leaders in the Gulf
The face of leadership in the Gulf is getting younger. There are reasons not to assume that the Gulf's young leaders will gravitate to democratization. But their rise does provide an opportunity for a much-needed update to U.S. strategy in the region.
برای مبارزه با فقر نیازمند آزادی هستیم!
گفته اند که کیپ ورد در آفریقا از کشورهایی است که توانسته است گام های اساسی در کاهش فقر بردارد، کسانی آن را به توسعه زیرساخت ها مانند راهسازی و مانند آن نسبت می دهند، ولی این همه ماجرا نیست. تجربه بسیاری از کشورهای ثروتمند در گذشته نشان می دهد که با نبود زیرساخت های فراوان هم هم توانسته اند رشد اقتصادی مناسبی را به دست آورند و فقر را کاهش دهند، عامل اساسی را باید در آزادی های سیاسی و اجتماعی جست.
مقایسه این کشور با جایی مانند لیبریا در شاخص های آزادی اقتصادی و حقوق سیاسی نشان می دهد که کیپ ورد را باید یک دموکراسی در ترازهای جهانی دانست. صرف فراهم کردن زیرساخت ها کمکی به کاهش فقر نمی کند، تنها با آزادی های سیاسی و اجتماعی است که مردم می توانند امیدوار باشند دولت ها پاسخگوتر و فقرا کم شمارتر خواهند شد. با پول و کمک های فنی خارجی به دولت های فاسد و دیکتاتورها فقر از بین نمی رود، فقط اقتدارگرایی تقویت می شود.
کوتاه سخن اینکه اصل در نهادها و سیاست هاست. باید تاکید حضرت ماکیاولی بر ضرورت قانون ها و نهادهای خوب در کشورداری را همواره پیش چشم داشت.
http://goo.gl/w0A9IV
کانال راهبرد
@RahbordChannel
گفته اند که کیپ ورد در آفریقا از کشورهایی است که توانسته است گام های اساسی در کاهش فقر بردارد، کسانی آن را به توسعه زیرساخت ها مانند راهسازی و مانند آن نسبت می دهند، ولی این همه ماجرا نیست. تجربه بسیاری از کشورهای ثروتمند در گذشته نشان می دهد که با نبود زیرساخت های فراوان هم هم توانسته اند رشد اقتصادی مناسبی را به دست آورند و فقر را کاهش دهند، عامل اساسی را باید در آزادی های سیاسی و اجتماعی جست.
مقایسه این کشور با جایی مانند لیبریا در شاخص های آزادی اقتصادی و حقوق سیاسی نشان می دهد که کیپ ورد را باید یک دموکراسی در ترازهای جهانی دانست. صرف فراهم کردن زیرساخت ها کمکی به کاهش فقر نمی کند، تنها با آزادی های سیاسی و اجتماعی است که مردم می توانند امیدوار باشند دولت ها پاسخگوتر و فقرا کم شمارتر خواهند شد. با پول و کمک های فنی خارجی به دولت های فاسد و دیکتاتورها فقر از بین نمی رود، فقط اقتدارگرایی تقویت می شود.
کوتاه سخن اینکه اصل در نهادها و سیاست هاست. باید تاکید حضرت ماکیاولی بر ضرورت قانون ها و نهادهای خوب در کشورداری را همواره پیش چشم داشت.
http://goo.gl/w0A9IV
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اقتصاد بازار آزاد به نفع زالوهای سرمایه دار است!
باور رایجی است که این سرمایه دارها هستند که از اقتصاد بازار آزاد (اقتصاد سرمایه داری) سود می برند و دنبال برداشتن نظارت های دولتی بر بازار ها و قانون زدایی هستند. در ایران نیز بسیاری بر این عقیده هستند، اینکه ترجیع بند "دولت باید نظارت کند" را از مصرف کنندگان زیاد می شنویم حاکی از چنین باوری و ترسی است. استیو هرویتز می گوید این افسانه ای بیش نیست:
1) شواهد تاریخی می گوید برخلاف تصور معمول، صاحبان سرمایه، به جای قانون زدایی و تسهیل رقابت، اغلب دنبال امتیازهای سیاسی هستند، برای آنها ساده تر است با زد و بندهای سیاسی پول روی پول بگذارند و منافع مشتری را ندیده بگیرند تا خود را درگیر رقابت کنند.
2) نفع بازار آزاد برای مشتریان (یعنی همه ما) است نه سرمایه دارها. در فضای رقابتی افراد امکان انتخاب بیشتری خواهند داشت و رضایت بیشتری کسب می کنند.
3) ویژگی اصلی اقتصاد بازار بهبود تدریجی سطح و استاندارد زندگی همه افراد در گذر زمان است و البته شرکت هایی هم سود می کنند، هواداران اقتصاد بازار ازاد به این خاطر از آن دفاع نمی کنند که فلان شرکت سودآور شود، بلکه دلیل اساسی منفعت جمعی بیشتر آن نسبت به دیگر اقتصادهاست، در چنین اقتصادی در واقع صاحب سرمایه، خادم مصرف کنندگان است!
کانال راهبرد
@RahbordChannel
باور رایجی است که این سرمایه دارها هستند که از اقتصاد بازار آزاد (اقتصاد سرمایه داری) سود می برند و دنبال برداشتن نظارت های دولتی بر بازار ها و قانون زدایی هستند. در ایران نیز بسیاری بر این عقیده هستند، اینکه ترجیع بند "دولت باید نظارت کند" را از مصرف کنندگان زیاد می شنویم حاکی از چنین باوری و ترسی است. استیو هرویتز می گوید این افسانه ای بیش نیست:
1) شواهد تاریخی می گوید برخلاف تصور معمول، صاحبان سرمایه، به جای قانون زدایی و تسهیل رقابت، اغلب دنبال امتیازهای سیاسی هستند، برای آنها ساده تر است با زد و بندهای سیاسی پول روی پول بگذارند و منافع مشتری را ندیده بگیرند تا خود را درگیر رقابت کنند.
2) نفع بازار آزاد برای مشتریان (یعنی همه ما) است نه سرمایه دارها. در فضای رقابتی افراد امکان انتخاب بیشتری خواهند داشت و رضایت بیشتری کسب می کنند.
3) ویژگی اصلی اقتصاد بازار بهبود تدریجی سطح و استاندارد زندگی همه افراد در گذر زمان است و البته شرکت هایی هم سود می کنند، هواداران اقتصاد بازار ازاد به این خاطر از آن دفاع نمی کنند که فلان شرکت سودآور شود، بلکه دلیل اساسی منفعت جمعی بیشتر آن نسبت به دیگر اقتصادهاست، در چنین اقتصادی در واقع صاحب سرمایه، خادم مصرف کنندگان است!
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اقتصاد ایران در سال های آینده: زندگی شیرین می شود؟
خلاصه یک گزارش اکونومیست در مورد آینده اقتصاد ایران را دیدم با عنوانی جالب معادل "هر گردی گردو نیست"، کمی جلوتر هم در معرفی از یک ضرب المثل ایرانی استفاده کرده بود " هر گلی خاری دارد"!
بعد از برجام اکونومیست تحلیل های خوش بینانه زیادی از پتانسیل های ایران منتشر کرده بود، ولی این یکی با توجه به عنوانش معلوم بود که قرار نیست خیلی ارمانی به قضیه نگاه کند. کلیات آن را در زیر آورده ام که برای فعالان اقتصادی مفید خواهد بود.
1) برای ایران رشد اقتصادی حدود 5 درصد را در سال های آینده پیش بینی کرده اند، پتانسیل رشد البته بیش از اینهاست، ولی به دلیل کاهش بهای نفت و محیط نه چندان مناسب کسب و کار بعید است آن رشد بالقوه را شاهد باشیم
2) تورم را حدود 12 درصد برای سال جاری پیش بینی می کنند و گفته شده است که اگر اتفاق خاصی نیفتد برای سه چهار سال آینده حتی می توان به کاهش آن هم امید داشت. قرار است نرخ برابری دلار تا چهار سال به بالای 40000 ریال برسد، ولی در سال آینده در حدود بازه 32000 تا 33000 ریال پیش بینی شده است، برای اینکه این اعداد را واقعی تر بفهمیم بد نیست بدانیم که برای سال 2015 متوسط نرخ برابری را مطابق قیمت دولتی حدود 29000 ریال گزارش کرده، ولی در پیش بینی از اشاره به سیاست یکسان سازی قیمت ارز هم غافل نبوده است.
3) تولید نفت به سطح قبل از تحریم ها روزانه حدود 3 میلیون و 700 هزار بشکه افزایش پیدا می کند، ولی هدف 5 میلیون و 700 هزار بشکه که گویا دولتی ها اعلام کرده اند، خیلی خوشبینانه است و چنین تولیدی از بعد از دوره پهلوی دوم تکرار نشده است و گویا حالا حالاها هم نمی شود. برای گاز رشد خوبی پیش بینی شده است و می توان صادرات آن را هم با سرمایه گذاری های آینده افزایش داد. اما برای جذب سرمایه گذاری خارجی نیازمند بازنگری های جدی در محیط کسب و کار هستیم، سیگنال های خوبی در این مورد تاکنون فرستاده نشده است، این مورد اخیر لغو نشست لندن برای معرفی قراردادهای جدید نفت و گاز یک نمونه است.
در گزارش با لحنی کم و بیش حسرت آلود! گفته شده است که 4 سال پیش که ایران دچار تحریم ها شد اوضاع زیادی کویت بود، ولی حالا به فرض برگشت به همان شرایط قبلی شرایط به هیچ عنوان به آن خوبی نخواهد بود! این برای چهارمین دارنده ذخایر نفت و بزرگترین دارنده گاز طبیعی جهان اصلا آمار خوبی نیست. این نشان می دهد که کشورها برای رشد بیش از منابع طبیعی نیازمند تدبیر و پرهیز از ماجراجویی هستند.
4) خودروسازی وضعش خیلی خوب است و رشد بالایی برای آن پیش بینی می شود و تولید 1.5 میلیونی هم تا چهارسال آینده برای خودروسازی محتمل است، سرمایه گذاران بورس تهران هم گویا چنین عقیده ای دارند.
5) حوزه کالاهای مصرفی هرچند اندازه بازار خوبی دارد، ولی دشواری هایش کم نیست، بسیار غیرمتمرکزتر و رقابتی تر است. در این میان حضور ترک ها و اماراتی ها پررنگ تر بوده است و پیش بینی می شود. فروش این بازار در حال حاضر حدود 100 میلیارد دلار است و تا چهار سال آینده بیش از 60 درصد رشد برایش پیش بینی می شود، ولی چنانکه گفته شده است حوزه کم دردسری نیست و حساسیت هم روی آن زیاد است.
6) در حوزه زیرساخت ها هم دولتی ها نشان داده اند که کارهای زیادی بناست انجام دهند و نوسازی ناوگان هوایی و راه آهن از اولویت های آنهاست، در حوزه تولید و انتقال برق گفته شده است که حدود 7 و 8 میلیارد دلاری سرمایه گذاری نیاز داریم. در زمینه مخابرات و اینترنت ولی اوضاع خیلی امیدبخش به نظر نمی رسد.
7) بخش مالی با توجه به تحریم ها باقی مانده آمریکا و حساسیت های موجود بعید است بتواند تعامل جدی با خارجی ها را پیش ببرد، کار در حوزه بانکداری دردسر زیاد دارد و در بازار سرمایه هم موانع قانونی و حقوقی کم نیست.
یک نکته عبرت آموز گزارش، اشاره به قضیه فرودگاه امام و ترک سل در دوره آقای خاتمی بود که آنها را نمونه دشواری سرمایه گذاری خارجی در ایران دانسته بود، گفته بود درست است که ایرانی ها تفاهم نامه و غیره امضا کرده اند، ولی حواستان باشد در این مملکت از این اتفاق ها هم افتاده است و انتخاباتی هم در راه است که باز خودش حرف ها دارد. وقتی دکتر رنانی عزیز می گفت سرمایه گذار حافظه فیل، پای آهو و دل گنجشک دارد، به همین معناست. وضعیت محیط کسب و کار درآینده تغییر چندانی نخواهد کرد، این نیازمند رفع موانع ساختاری است که عمدتا مسئله ای سیاسی است.
http://goo.gl/nYbejX
کانال راهبرد
@RahbordChannel
خلاصه یک گزارش اکونومیست در مورد آینده اقتصاد ایران را دیدم با عنوانی جالب معادل "هر گردی گردو نیست"، کمی جلوتر هم در معرفی از یک ضرب المثل ایرانی استفاده کرده بود " هر گلی خاری دارد"!
بعد از برجام اکونومیست تحلیل های خوش بینانه زیادی از پتانسیل های ایران منتشر کرده بود، ولی این یکی با توجه به عنوانش معلوم بود که قرار نیست خیلی ارمانی به قضیه نگاه کند. کلیات آن را در زیر آورده ام که برای فعالان اقتصادی مفید خواهد بود.
1) برای ایران رشد اقتصادی حدود 5 درصد را در سال های آینده پیش بینی کرده اند، پتانسیل رشد البته بیش از اینهاست، ولی به دلیل کاهش بهای نفت و محیط نه چندان مناسب کسب و کار بعید است آن رشد بالقوه را شاهد باشیم
2) تورم را حدود 12 درصد برای سال جاری پیش بینی می کنند و گفته شده است که اگر اتفاق خاصی نیفتد برای سه چهار سال آینده حتی می توان به کاهش آن هم امید داشت. قرار است نرخ برابری دلار تا چهار سال به بالای 40000 ریال برسد، ولی در سال آینده در حدود بازه 32000 تا 33000 ریال پیش بینی شده است، برای اینکه این اعداد را واقعی تر بفهمیم بد نیست بدانیم که برای سال 2015 متوسط نرخ برابری را مطابق قیمت دولتی حدود 29000 ریال گزارش کرده، ولی در پیش بینی از اشاره به سیاست یکسان سازی قیمت ارز هم غافل نبوده است.
3) تولید نفت به سطح قبل از تحریم ها روزانه حدود 3 میلیون و 700 هزار بشکه افزایش پیدا می کند، ولی هدف 5 میلیون و 700 هزار بشکه که گویا دولتی ها اعلام کرده اند، خیلی خوشبینانه است و چنین تولیدی از بعد از دوره پهلوی دوم تکرار نشده است و گویا حالا حالاها هم نمی شود. برای گاز رشد خوبی پیش بینی شده است و می توان صادرات آن را هم با سرمایه گذاری های آینده افزایش داد. اما برای جذب سرمایه گذاری خارجی نیازمند بازنگری های جدی در محیط کسب و کار هستیم، سیگنال های خوبی در این مورد تاکنون فرستاده نشده است، این مورد اخیر لغو نشست لندن برای معرفی قراردادهای جدید نفت و گاز یک نمونه است.
در گزارش با لحنی کم و بیش حسرت آلود! گفته شده است که 4 سال پیش که ایران دچار تحریم ها شد اوضاع زیادی کویت بود، ولی حالا به فرض برگشت به همان شرایط قبلی شرایط به هیچ عنوان به آن خوبی نخواهد بود! این برای چهارمین دارنده ذخایر نفت و بزرگترین دارنده گاز طبیعی جهان اصلا آمار خوبی نیست. این نشان می دهد که کشورها برای رشد بیش از منابع طبیعی نیازمند تدبیر و پرهیز از ماجراجویی هستند.
4) خودروسازی وضعش خیلی خوب است و رشد بالایی برای آن پیش بینی می شود و تولید 1.5 میلیونی هم تا چهارسال آینده برای خودروسازی محتمل است، سرمایه گذاران بورس تهران هم گویا چنین عقیده ای دارند.
5) حوزه کالاهای مصرفی هرچند اندازه بازار خوبی دارد، ولی دشواری هایش کم نیست، بسیار غیرمتمرکزتر و رقابتی تر است. در این میان حضور ترک ها و اماراتی ها پررنگ تر بوده است و پیش بینی می شود. فروش این بازار در حال حاضر حدود 100 میلیارد دلار است و تا چهار سال آینده بیش از 60 درصد رشد برایش پیش بینی می شود، ولی چنانکه گفته شده است حوزه کم دردسری نیست و حساسیت هم روی آن زیاد است.
6) در حوزه زیرساخت ها هم دولتی ها نشان داده اند که کارهای زیادی بناست انجام دهند و نوسازی ناوگان هوایی و راه آهن از اولویت های آنهاست، در حوزه تولید و انتقال برق گفته شده است که حدود 7 و 8 میلیارد دلاری سرمایه گذاری نیاز داریم. در زمینه مخابرات و اینترنت ولی اوضاع خیلی امیدبخش به نظر نمی رسد.
7) بخش مالی با توجه به تحریم ها باقی مانده آمریکا و حساسیت های موجود بعید است بتواند تعامل جدی با خارجی ها را پیش ببرد، کار در حوزه بانکداری دردسر زیاد دارد و در بازار سرمایه هم موانع قانونی و حقوقی کم نیست.
یک نکته عبرت آموز گزارش، اشاره به قضیه فرودگاه امام و ترک سل در دوره آقای خاتمی بود که آنها را نمونه دشواری سرمایه گذاری خارجی در ایران دانسته بود، گفته بود درست است که ایرانی ها تفاهم نامه و غیره امضا کرده اند، ولی حواستان باشد در این مملکت از این اتفاق ها هم افتاده است و انتخاباتی هم در راه است که باز خودش حرف ها دارد. وقتی دکتر رنانی عزیز می گفت سرمایه گذار حافظه فیل، پای آهو و دل گنجشک دارد، به همین معناست. وضعیت محیط کسب و کار درآینده تغییر چندانی نخواهد کرد، این نیازمند رفع موانع ساختاری است که عمدتا مسئله ای سیاسی است.
http://goo.gl/nYbejX
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Eiu
All that glitters: Assessing opportunities and risks in post-sanctions Iran
To find out about the opportunities and risks this new open door will create, download the free report All that glitters: Assessing opportunities and risks in post-sanctions Iran
از خلقیات ما ایرانیان!
1) 6 میلیارد نفر در جهان در کشورهایی زندگی می کنند که فساد اداری و دولتی در آنها بالاست.
2) کشورهای فقیر 1 تریلیون دلار سالانه به دلیل فساد دولتی از دست می دهند.
3) از میان ده کشور فاسد جهان 3 تا در خاورمیانه هستند (عراق، لیبی و سودان).
4) قطر و امارات با رتبه های 22 و 23 در میان کم فساد ترین کشورهای جهان در خاورمیانه هستند.
5) در سال 2015 رتبه ایران 130 از 168 است و جیبوتی در همین فهرست رتبه اش 99 است.
https://goo.gl/ZUjsMg
کانال راهبرد
@RahbordChannel
1) 6 میلیارد نفر در جهان در کشورهایی زندگی می کنند که فساد اداری و دولتی در آنها بالاست.
2) کشورهای فقیر 1 تریلیون دلار سالانه به دلیل فساد دولتی از دست می دهند.
3) از میان ده کشور فاسد جهان 3 تا در خاورمیانه هستند (عراق، لیبی و سودان).
4) قطر و امارات با رتبه های 22 و 23 در میان کم فساد ترین کشورهای جهان در خاورمیانه هستند.
5) در سال 2015 رتبه ایران 130 از 168 است و جیبوتی در همین فهرست رتبه اش 99 است.
https://goo.gl/ZUjsMg
کانال راهبرد
@RahbordChannel
www.transparency.org
Transparency International - The Global Anti-Corruption Coalition
Transparency International is the global civil society organisation leading the fight against corruption.