سخن بزرگان برای رفع توهم!

عمق این جمله کم و بیش ترجمه ناپذیر بالا را دستکم نگیرید "تنها بیزینس یک بیزینس، بیزینس کردن است و بس"؛ یا به بیان حضرت تنها مسئولیت "اجتماعی" یک شرکت دنبال کردن سود است، به همین صراحت! والله اعلم.

پ.ن: از CSR و CSV و Cause marketing و Responsible Investment و ... بی خبر نیستم، ولی اصل مطلب را از دست ندهید، خواندن آن مقاله فریدمن بزرگ اکیدا توصیه می شود به یاران جان!

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

افسانه ها را جدی نگیرید!

با توجه به ناامنی های اخیر داشتم فکر می کردم، شاید آزادی حمل اسلحه هم گزینه بدی نیست، ممنوعیت فقط باعث می شود شهروند قانون مدار از امکان دفاع از خود محروم شود، والا گانگستر جماعت که گوشش بدهکار این حرفها نیست.

قضیه البته بسیار پیچیده است و قصد تجویز ندارم، دیدم عزیزی آن افسانه را تکرار کرد که در آمریکا هم لابی اسلحه سازها است که نمی گذارد دولت ملت را خلع سلاح کند، والا آنجا هم احتمالا همه دوست دارند "مطیع" و غیرمسلح باشند، نگاهی به حجم بازار و اندازه صنعت اسلحه (تفنگ جات) در آمریکا نشان می دهد که این حرف ها در اقتصادی ۲۰ تریلیون دلاری قصه کلثوم ننه است و کار را نباید فقط به لابی شیاطین تقلیل داد. از قضا آزادی حمل اسلحه نشان از یک بصیرت عمیق نسبت به سارق بزرگ، یعنی دولت، است، والله اعلم.

https://bit.ly/3ebyISU

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

در باب ریشه های فامیل بازی و حلقه های بسته ثروت

"تجار ماداگاسکاری حبوبات شخصا هر محموله حبوبات را بررسی می‌کنند، به این دلیل که به کارکنان خود اعتماد ندارند. یک سوم این تجار می‌گویند که از ترس دزدی کارکنان، تعداد آنها را افزایش نمی‌دهند. این مسئله وسعت شرکت‌های این تجار را محدود می‌کند و احتمال موفقیت آنها را پایین می‌آورد. در بسیاری کشورها، شرکت‌ها معمولا خانوادگی هستند، زیرا در آنجا تنها اعضای خانواده قابل اعتماد هستند. بنابراین وسعت شرکت به وسعت خانواده محدود می‌شود.

در میان اقوامی مانند مارواری‌ها در هند، چینی‌ها در جنوب غرب آسیا یا یهودیان حسیدی در صنعت الماس نیویورک، مبادلاتی که مبالغ زیادی پول را شامل می‌شود، می‌تواند بدون قرارداد کتبی یا رجوع به سیستم قانونی انجام گیرد و سبب می‌شود این گروه‌ها در رقابت با دیگر اعضای جامعه‌شان، برگ برنده‌ای در اختیار داشته باشند، یعنی دسترسی به روش‌های کم هزینه‌تر داد و ستد برای اعضای دیگر. ملت‌ها نیز به همین ترتیب از لحاظ میزان صداقت و اعتماد متفاوتند. در توکیو می‌توان دوچرخه را بدون قفل کردن در خیابان ر‌ها کرد، اما اگر همین کار را در بسیاری کشور‌های دیگر انجام دهیم، با اطمینان کامل می‌توان گفت که دوچرخه دزدیده خواهد شد".

به عبارتی وقتی قانونی نیست که در زمان مصیبت به آن مراجعه کنیم، طبیعی است که آدم ها در میان نزدیکان و معتمدان به فعالیت بپردازند و این چه بسا به محفل بازی و حلقه بسته و مانند آن تعبیر شود، اما در وجود یک بستر مالکیت مطلوب اوضاع فرق می کند، تاکیدمان فقط این نیست که حواسمان باشد کسی پول ثروتمندان را از آنها نگیرد، بلکه حقوق مالکیت حتی به نفع فقیرترین هایی است که می خواهند از گرداب فقر بیرون آیند، اما این دومی چطور ممکن است:

"بسیاری از شرکت‌های بزرگ جهان کار خود را از سطوح نسبتا پایین آغاز کردند و در جهان سوم نیز هم‌اکنون کارآفرینان بسیاری وجود دارند که موفق به انجام این کار شده‌اند. هیولت پاکارد از گاراژی اجاره‌ای و با سرمایه قرضی آغاز به کار کرد؛ فروشگاه‌های زنجیره‌ای جی سی پنی توسط مردی تأسیس شد که در مقایسه با رفاه بسیاری از مردم امروزی، طعم فقر را به شدت در زندگی چشیده بود؛ شبکه تلویزیونی ان‌بی‌سی را فردی بنا نهاد که جارزنان در خیابان‌ها روزنامه می‌فروخت تا بتواند زندگی‌اش را تأمین کند. .. تمامی این افرادی که پولی در ابتدا نداشتند، در جامعه‌ای زندگی می‌کردند که در آنها، نظام قانونی حق مالکیت سبب می‌شد انتقال ثروت از کسانی که دارا بودند به افراد ریسک‌پذیری که استعداد‌های کارآفرینانه داشتند، تسهیل شود.

جهان سوم پر از دستفروشانی است که همیشه دستفروش باقی خواهند ماند. اما در ایالات‌متحده شرکت‌هایی مانند می‌سیز، بلومینگدیل و لوی استراوس را دستفروشان بنا نهادند ... بدون حق مالکیت، وام‌دهندگان تمایلی ندارند به کسانی وام دهند که پول نقد برای بازپرداخت وام خود ندارند و همچنین کسانی که خانه و دیگر دارایی‌هایشان از نظر سیستم قانونی به رسمیت شناخته نمی‌شود، نمی‌توانند از دارایی‌هایشان به‌عنوان وثیقه استفاده کنند، تا در صورت عدم پرداخت بدهی توسط وام‌گیرنده مصادره شده و به وام‌دهنده انتقال داده شود.

... در کشور‌های جهان سوم، بسیاری از دستفروشان و دیگر کارآفرینان سطح پایین نمی‌توانند فراتر از حلقه خانوادگی و دوستان از پول دیگران بهره‌ای ببرند، اما به راه انداختن شرکتی بزرگ نیاز به دسترسی به پول هزاران غریبه دارد که دریافت غیرمستقیم پول آنها از طریق بانک‌ها یا دیگر واسطه‌های مالی ممکن می‌شود. عدم وجود حق مالکیت این فرایند را در همان مراحل آغازین متوقف می‌کند.".

جز بهبود حقوق مالکیت و اینکه هر راهزنی در دولت به صلاحدید خودش برای مال من و شما کیسه ندوزد، بهبود نخواهد یافت، والله اعلم.

https://ketabrah.ir/go/b18356

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حق خطا کردن!

یکی از محاسن بازار آزاد یا همان سرمایه‌داری اینست که مردم خودشان انتخاب می‌کنند، نیاز به ناز اهالی دولت ندارند.

اگر مردم احساس کنند کاری درست است آن را انجام می‌دهند و اگر اشتباه کنند، خودشان باید تاوانش را بدهند. در حقیقت معنای واقعی آزادی، آزادی خطا کردن است.

خیلی‌ها به این مزیت بازار آزاد ایراد می‌گیرند و می‌گویند که دولت باید جلوی کار‌های اشتباه را بگیرد و بسیاری از مداخلات دولت بر این اساس توجیه می‌شود. والله اعلم.


@ecoiran_webtv
#معرفی_کتاب

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

‏دسته گل های دولت

این کانال موسوم به یوتا در سوئد حدود ۱۸۳۲-۱۸۱۰ ساخته شد و برای این کار از سرباز جماعت استفاده کردند، هدف اقتصادی بود و دنبال این بودند که کشتی ها عبوری از بالتیک کمتر عوارض به دانمارکی ها پرداخت کنند،‌ اما فکر این را نکردند که مسیر ۷ ماه از سال یخ زده است و امکان ‏تردد ندارد! بعدها برای قایقرانی تفریحی مورد استفاده قرار گرفت. والله اعلم.

https://amzn.to/358h5AC

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

منتظر برجام نباشید!

نگارنده این سطور البته ادعایی در پیش بینی ندارد و معتقد است همیشه واقعیت در غافلگیر کردن ما موفق می شود، اما اجازه دهید در مورد قضیه ای که خیلی ها در مورد آینده انتظارش را دارند ادعایی داشته باشم: با فرض به قدرت رسیدن جو بایدن در ینگه دنیا هم بسیار بعید است ایران و امریکا بتوانند با هم "دیل" کنند و چنانکه کسانی انتظار دارند به اصطلاح “بازگشت به برجام” رخ دهد! چند دلیل هم می شود آورد.

یک. برجام از همان روز اول توافق به بادی بند بود، نه متحدان عرب امریکا و نه اسرائیل و نه جمهوری خواهان امریکا آن را جدی نمی گرفتند، فردای برجام 47 سناتور جمهوری خواه خطاب به ایرانی ها گفتند این توافق بدون تصویب قانونی اعتباری ندارد و رئیس جمهوری بعدی با چرخش قلم آن را ملغی خواهد کرد. حتی در کنگره دموکرات هایی مانند شومر، منندز، کاردن و منچین با آن مخالفت کردند، اوضاع در داخل ایران هم که معلوم بود، بازگشت به چیزی که از اول هم قدرتمندانی در دو سو خواهان آن نبودند، بعید است گزینه موجه و جذابی باشد.
https://nyti.ms/2IlcKB1

دو. واقعیت اینست که استراتژی فشار حداکثری ترامپ گزینه موثری بود و ایران را به دردسر جدی انداخته است، حتی کشنده تر از 2012 تا پیش از امضای برجام شاهدش بودیم، چرا یانکی ها باید این استراتژی موثر را کنار بگذارند؟ در ازای آن چه امتیازی دریافت خواهند کرد؟ می دانیم که از روز بعد از آن انفجار فرودگاه بغداد اوضاع دیگر مثل قبل نبوده و نخواهد بود.
https://bit.ly/3kcxGaN

سه. اساسا معنای "برگشتن به برجام" چیست؟ تعداد سانتیرفوژهای ایران از 5060 عدد فراتر نرود؟ ذخیره اورانیوم غنی سازی شده از حدود 202 کیلوگرم تجاوز نکند؟ زمان فرار هسته ای کمتر از یک سال نشود؟ غنی سازی اورانیوم بیش از 3.67 درصد صورت نگیرد؟ اگر اینهاست که اوضاع خوب نیست، آژانس انرژی اتمی می گوید که ایران همه این محدودیت ها را رد کرده است و اگر هدف این است که برگردیم به شرایط سال 2015، صریح عرض کنم این حتی شوخی هم نیست.
https://bit.ly/2U3tqjl

چهار. یادمان نرود به تازگی اتفاقی غریب افتاده است که پیشتر حتی به خیال نمی آمد، عادی سازی چند کشور عرب امارات و بحرین و سودان و شاید قطر؟ و حتی عربستان؟ با آن کشور کوچک حوالی مدیترانه! نظم منطقه ای آینده چطور بناست برقرار شود؟ در چنین شرایطی احتمال "دیل" کردن با ایران چیزی در مایه های احتمال پیدا کردن یخ در بهشت وسط صحرای کالاهاری است.

پنج. اهمیت نمادها و ایدئولوژی ها را در کارکرد رژیم های سیاسی نباید دستکم گرفت، فقط جنگ افزار و طلا و ارز منبع نیست، ایدئولوژی هم یک منبع پراهمیت به شمار می آید. آشتی ایران و امریکا و به اصطلاح نرمال شدن ایران، یعنی از یک رژیم سیاسی که هویت خود را با تجدیدنظرطلبی تعریف کرده است، بخواهید به کل چیز دیگری شود، طبیعی است که این کار اگر ناممکن نباشد، بسیار سخت است. باورهای کهنه و ریشه دار به این راحتی خاک نمی شوند، بله با هیئت و لباسی جدید دوباره پدیدار می شوند.

خلاصه عرض کنم، حدس می زنم در دوران جو چرتی هم بعد از لفاظی های اولیه دوباره به همین نقطه کنونی برگردیم، چیزی در روابط دو کشور تغییر نخواهد کرد و اینجا حق با آن دوست روشن ضمیر است که تنها سود پرزیدنت جدید برای ما اینست که دستش روی ماشه نیست و احتمالا اراده ایجاد جنگ جدیدی را ندارد و همین امکان سوء محاسبه ایران را پایین می آورد، سوء محاسبه ای که داشت ما را تا آستانه جنگی تمام عیار می برد، ایران بیش از آنکه چین دهه 1980 باشد به عراق دهه 1990 شبیه است، والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

سم نامه!

نگارنده در عمر نه چندان کوتاه خود به تجربه دریافته است که دوری از برخی افراد و فراورده های فکری آنها در فضای مجازی و حقیقی شرط عقل است، در زیر چند دسته ای از این "سم ها" را آورده ام که البته می توان بر آنها باز هم افزود:

۱) خبرنگاران ضد امپریالیسم و معنویت گرا که در غرب ساکن اند.

۲) مخالفان "ضد سرمایه داری" که در اسکاندیناوی ساکن‌اند.

۳) علاقه مندان نهضت های آزادی بخش آمریکای لاتین

۴) اصلاح طلب های مقیم آن طرف آب که بی خیال ۸۸ و میر در حصر نمی شوند.

۵) تمام کسانی که فکر می کنند از روده درازی های معلم "شهید"، علی شریعتی، حرف حساب در می آید.

۶) بنیادگرایان دولت
State fundamentalists

۷) کلیه هواداران طب سنتی در مبارزه با کرونا

۸) فمینیست ها از نوع فرقه عمیدیه و کاموریه

۹) تمام آنهایی که دنبال نقد "سازنده" اند.

۱۰) جوانک هایی که فکر می کنند با به کار بردن نئولیبرالیسم و لیبرالیسم و ... و اشاره به نابرابری و "اختلاف طبقاتی" خیلی باکلاس می شوند.

۱۱) همه اهالی فرقه whataboutism

۱۲) اینهایی که فکر می کنند تکرار "خودت بمال" خیلی بامزه است.

۱۳) همه هواداران "عدالت آموزشی" و تحصیلات رایگان و برچیدن مدارس کپری

۱۴) دانشجویان و حواریون استاد رائفی پور و عباسی

۱۵) آنهایی که به دولت روحانی می گویند لیبرال و نئولیبرال

۱۶) همه آنهایی که دنبال سویه های جنسیتی در زبان و گفتارند؛ همان هایی که تا می گویی جوانمرد، می پرسند چرا نگفتی شیرزن!

۱۷) باورمندان به نقش آفرینی جدی کمیته ۳۰۰ و ایلومیناتی و الواژ (لژهای) فراماسونری

۱۸) کسانی که از خرده بورژوا و پرولتاریا و خلق و زحمتکش و انقلاب مردمی زیاد استفاده می کنند.

۱۹) آنهایی که عکس پروفایلشان چه گوارا، استالین و داس و چکش و انبردست! و هر موجود سبیل دار است.

والله اعلم.

https://bit.ly/35sPQku

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

فساد به زبان آدمیزاد!

جناب دکتر ناظران در مورد فساد گسترده حاصل از حواله های قیر صحبتی خواندنی داشت (اینجا) و به درستی تذکر داد که تا وقتی پول های ورودی به سیاست تعیین تکلیف نشود، تفکیک هایی مثل اصلاح طلب و اصولگرا و مانند آن شوخی است، اینجا سعی کرده ام در یک نمودار فرایند تولید فساد را نشان دهم، قرمزها همان بخش های بودار است که فساد رخ می دهد، والله اعلم.

پ.ن: با امضای لینک کارزار قدمی برای پیشگیری از فساد بردارید:
https://www.karzar.net/bitumen

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

طاعون "خودکفایی"؟

این به اصطلاح "خودکفایی" هوادار کم ندارد، با توجه به اینکه همیشه می توان دشمنی خارجی برای توجیه ناکارآمدی تراشید، غریب نیست که ‏خیلی‌ها چنین نگاهی را بپسندند، به ویژه اگر نوعی بدبینی تاریخی نسبت به استعمار و قدرت‌های بیگانه وجود داشته باشد. "روی پای خود ایستادن" برای خیلی ها رویای جذابی است.

البته بنا نیست نقش مداخله‌های خارجی را ندیده بگیریم، مگر از به اصطلاح استعمارگر انتظاری جز استعمار و سلطه گری داریم؟ اما اهالی سیاست نقش آنها را به دلایل مشخص بسیار پررنگ ‏کرده و می‌کنند. خودکفایی و جایگزینی واردات بیشتر اندرزهایی سیاسی برای استقلال‌اند تا یک سیاست اقتصادی برای افزایش حداکثری ثروت! طاعون خودکفایی نتیجه ای جز ویرانی بیشتر ندارد، والله اعلم.



https://b2n.ir/049948

@ecoiran_webtv


کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

توجه داشته باشید ایرانی ها زیر بار "سالامی" نمی روند!

بانو کاترین اشتون امروز یادداشتی در مورد دولت جدید یانکی ها و برجام و ایران نوشته است، ته حرف اش اینست که امید بد نیست، ولی "بازگشت" امریکا به برجام در دوره بایدن اندکی "رویایی" است؛ دلایلی هم آورده است:

نخست، کنگره به ویژه سنا را نمی توانید همراه کنید، خیلی هایشان از همان ابتدا با خود برجام مخالف بودند، در مورد توافق دیگر هم قضیه همین است.

دوم، الان 2015 پیش نیست، بریتانیا از اتحادیه اروپا جدا شده، چین در حال گسترش نفوذ خود است و روسیه هم قدرنمایی می کند، ایران هم احتمالا درخواست هایی دارد که بعید است همه این طرفین برجامی آن را بپذیرند.

سوم، بعد از کمپین فشار حداکثری، بدبینی ها در میان گروه های ذینفع ایرانی تندتر از اینهاست که بشود امید به سازش دوباره داشت. شاید به اصطلاح "میانه روهای ایرانی" خواب چنین توافقی را ببییند، ولی کار دشوارتر از اینهاست.

چهارم، اگر هم توافقی بشود، احتمالا ایرانی ها مایل اند "توافق نهایی" و متمرکز روی قضیه هسته ای باشد، ولی این طرفی ها علی الاصول دنبال محدود کردن توان موشکی و نفوذ منطقه ای ایران اند و توافق اولیه را تنها "مقدمه" توافق اصلی می دانند (وزیر خارجه احتمالی آینده، آنتونی بلینکن، امروز مضمونی مشابه گفته بود و کدام ادم عاقلی است که نداند چقدر بعید است ایرانی ها زیر بار این استراتژی "سالامی" بروند! از همان برجام حرف این بود که مذاکره ها فقط روی هسته ای است و بقیه موارد مذاکره ناپذیرند).

البته بانو در اوج ناامیدی پیشنهادهایی داده است، ولی همینقدر برای اهل دل بس است که "برجام دو" را نباید جدی گرفت، مراقب باشید روی چه اسبی شرط می بندید، والله اعلم.

https://bit.ly/33b1gYE
https://bit.ly/2J68m9Z

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

عارضه کولا و راهزنان خجالتی

"در یک آگهی تبلیغاتی به سال 1886 درباره نوشابه گازداری که هنوز شناخته شده نبود، چنین آمده بود:
کوکا کولا: گوارا، فرح بخش، هیجان زا، نیرو بخش. این نوشابه گازدار تازه و همه پسند دارای خاصیت گیاه اعجاب آور کولا و دانه های معروف کولا است.

تبلیغ درست بود، نوشابه جدید واقعا در آغاز با عصاره گیاه کوکا ساخته میشند. پساتر اما پی بردند که این ماده مخدر است. به تولید نوشابه ادامه دادند، بدون آن ماده. ولی نام آن باقی ماند. دین ها و ایدئولوژیهایی که دیرزمانی در جهان پابرجا بمانند، دچار همین عارضه می شوند؛ بی سر و صدا جزميات خود را کنار می گذارند. مصلحت آن می دانند که از برخی از حکمهای جزمی دیگر مطلقا حرفی نزنند و اگر هم مجبور شوند، از آنها تعبیری استعاری به دست می دهند، بی ضررشان می سازند و مه آلودشان میکنند.

این پدیده را می شد در مارکسیسم نیز دید. سوسیال دموکراسی اروپا چند دهه ملقمه عجیبی بود: در ایدئولوژی رسمی از مارکسیسم سخت کیش و آموزه های آن درباره ضرورت دگرگوني قهرآمیز روابط از راه انقلاب جهانی و برپایی دیکتاتوري پرولتاریا سخن گفته می شد. همزمان می کوشیدند از راه مسالمت آمیز و دموکراتیک رأی جمع کنند و به قاعده های بازی پارلمانتاریسم گردن نهاده بودند. در این میان اگر کسی می آمد و روی نظریه انقلاب جهانی مارکسیستی دست می گذاشت، او را خروس بی محل نامیده و ریشخندش می کردند؛ به او به چشم کسی می نگریستند که برداشتی نادرست («نا دیالکتیکی») از کتابها دارد و با درشت نمایی مبارزه قهرآمیز وصله ناجوری به نظریه در اصل مسالمت جوی مارکسیسم می چسباند. به سخن دیگر: به نظر می آمد که منتقد سبک سر، کج خیال و بدخواه است. اما همچنان در نوشته های مقدس مارکس و انگلس آمده بود که...

اینکه یک جهان بینی بر پرچمش فراخوان به جهاد مقدس عليه ناباوران به خود را نوشته باشد اما همهنگام در واقعیت با دیگران با مسالمت همزیستی کند، امری عجیب و استثنایی نیست. از این مسالمت جویی اما نباید نتیجه گرفت که آن جهان بینی دیگر بی ضرر و بی خطر شده است. پدیده بنیادگرایی را در نظر آوریم و از آن درس گیریم".

در مملکت آریایی اسلامی هم با وضعی مشابه روبه روییم، خیلی ها رویشان نمی شود بگویند سرانجام باورهایشان خیلی تفاوتی با آنچه در تاریک ترین دوران قرن بیستم با آن روبه رو بودیم ندارد، فقط از نقاب و عنوان های بهتری نظیر "نهادگرا" و "سوسیال دموکرات" و مانند استفاده می کنند. منطق کلی قضیه خیلی متفاوت نیست، نقشه کشیدن برای اموال بقیه و نقض حق مالکیت آنها. اخیرا دیدم عزیزی به "لیبرال های ایرانی" اندرز داده است که دستکم به پیروی از همباوران خود و "لیبرال اینترنشنال" سراغ حرف هایی مثل حق آموزش و "عدالت!" ... بروند تا دستکم به روز باشند. کیست که نداند این حرف ها یعنی برای مال مردم نقشه بکشیم و آن را دست دولت بدهیم تا چنانکه می خواهد خرج کند. این کار هم البته راهزنی است، فقط گویندگان کمی "خجالتی" اند، به ویژه در صحرای خاورمیانه اینها خیلی تفاوتی با انواع تندروتر ندارند، فقط دچار عارضه کولا شده اند، فقط باید مراقب بود که "اصل بد نیکو نگردد، چون که بنیادش بد است"، والله اعلم.

https://bit.ly/33loawx

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

راهنمای جامع کره شمالی شدن؛ شش دانگ، پیونگ یانگ!

طولانی ترین راه ها با قدم اول شروع می شود، در مورد انحطاط ملت ها و تبدیل شدن به جایی شبیه کره شمالی هم‌ قضیه متفاوت نیست.

کتاب "راه بندگی" اثر فردریش فون هایک که می‌توان آن را نخستین نقد منسجم لیبرال‌ها از همه‌ی اشکال مداخله‌ی دولت در اقتصاد به شمار آورد که هنوز هم اعتبار خود را حفظ کرده است. هایک کوشید اهمال‌هایی را که به پیدایش رژیم‌های موسولینی و هیتلر انجامیده بود توصیف کند و به آیندگان هشدار دهد که بار دیگر به چنین بلاهایی دچار نشوند.

کتاب وی مقبولیت فراگیری یافت و حتی از دهه ۱۹۸۰ به بعد الگوی برخی سیاستمداران از جمله رونالد ریگان و مارگارت تاچر قرار گرفت. این کتاب به ما می گوید از کشوری با یک دولت در ظاهر خیرخواه تا خود جهنم راه درازی نیست، والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

سفته بازان و محتکران را دوست بدارید، آنها شما را نجات می دهند!

"وقتی سفته باز در زمان فراوانی پس از برداشت گندم دست به خرید می زند، خرید وی قیمت گندم را (هرچند به میزان بسیار اندک) بالا می برد. این به دیگرانی که در بازار فعال اند علامت می دهد که شاید کمتر از آنچه می پندارند گندم در دسترس باشد. افراد در مورد خرید و مصرف گندم بیشتر صرفه جویی خواهند کرد : قیمت های بالاتر چنین پیامدی را به بار می آورند. کسانی به جای گندم سراغ جانشین های آن مانند جو دو سر، جو یا سیب زمینی می روند. از این رو مجموع مصرف گندم در طی سال کاهش خواهد یافت: در شرایطی که ریسک تمام شدن محصول (در کل ) تا پیش از برداشت بعدی وجود دارد، این درست همان چیزی است که ما دوست داریم اتفاق بیفتد.

سپس در زمان پیش از برداشت بعدی، دلال ما گندم را با قیمت بالاتر می فروشد، اینجا فروش و عرضه گندم قیمت را (هرچند به میزان بسیار اندک) پایین می آورد. در واقع طی سال در کل قیمت بالاتری نداریم: سفته بازی قیمت را طول زمان جابه جا می کند. قیمت ها در زمان فراوانی بالاتر و در زمان کمیابی پایین تر اند و این همان چیزی است که از قضا ما بدمان نمی آید اتفاق بیفتد".

توضیح: این بخشی از کتاب در حال ترجمه "20 مغلطه اقتصادی" اثر تیم ورستال است. والله اعلم.

https://amzn.to/3l6ItVz

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel


حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

سلاح هسته ای برای ایران امنیت نمی خرد!

برخی از اهل دل که انگار به تازگی پی برده اند داشتن قدرت ("زور") در روابط بین کشورها مهم است و "در طبیعت ضعیف پایمال است"، اخیرا پیشنهاد می کنند که باید به هر قیمتی شده است سراغ سلاح هسته ای رفت و بعد با رسمیت شناخته شدن "ایران هسته ای" مسائل حل می شوند. این وسط برخی که اسم کنت والتز، متفکر شهیر نئورئالیسم سیاسی، را شنیده اند به مقاله معروف از او استناد می کنند، البته اهمیت قدرت در فضای آنارشیک روابط بین الملل کشف بزرگی نیست اما دینامیزم قدرت پیچیده تر از اینهاست. اجازه دهید خلاصه چند پیش فرض این استدلال را بررسی کنیم:

1) با هسته ای شدن ایران تعارض ها کاهش می یابد. خیر! بعد از آزمایش موفق نخستین بمب کبوتر صلح بالای سرتان پرواز نخواهد کرد، بلکه باید آماده استقبال از شیاطین جدید باشید! بقیه کشورهای منطقه هم برای به اصطلاح هم ترازی استراتژیک به دنبال ساخت آن یا دستکم "اجاره" آن خواهند رفت، حتی قبل از برجام، هنری بزرگ، هشدار داده بود که توافق احتمالی با ایران (و نه حتی هسته شدن آن) در صورت موفقیت می تواند چه پیامدهای بلندمدتی داشته باشد: "برای عربستان؛ نبرد با ایران واقعیتی چشم ناپوشیدنی است. این نبرد متضمن بقای پادشاهی، مشروعیت دولت و در حقیقت آینده اسلام است. تا وقتی که ایران همچنان یک قدرت بالقوه غالب در منطقه بماند، عربستان نیز دستکم می کوشد تا جایگاه قدرت را در جهت حفظ تعادل ارتقا بخشد ... بسته به نتایج مذاکرات هسته ای ایران؛ احتمالا عربستان به نوعی در صدد دستیابی به قدرت هسته ای برمی آید؛ یا با تهیه کلاهک های موشکی از یک کشور هسته ای که ترجیحا اسلامی باشد (مانند پاکستان) و یا با تامین هزینه سلاح هسته ای در کشوری دیگر که در حقیقت نوعی بیمه محسوب می شود مبادرت کند".
https://amzn.to/3g85XI1

2) سلاح هسته ای دفاعی است. خیر! این تفکیک دفاعی و تهاجمی "در عمل" باد هواست، افزایش توان "دفاع" یک کشور یعنی می تواند به طور نسبی "تهاجمی تر" عمل کند و دینامیزم معمای امنیت همچنان در جریان است.
https://bit.ly/3mTssmg

3) ایران برای اعمال قدرت در منطقه نیازمند سلاح هسته ای است. خیر! کشوری وسیع با منابع فراوان و جمعیت زیاد، جغرافیا، دسترسی به آبهای آزاد و پتانسیل تولید صنعتی از پیش (به قول فرنگی ها الردی) یک قدرت منطقه ای است، نیازی به قدرت هسته ای برای حفاظت از خود ندارد. با هسته ای شدن برتری متعارف خود را هم از دست می دهد. قدرت یک کشور چیزی پیچیده از داشتن فلان سلاح است و مولفه های مختلفی دارد.
https://amzn.to/3lP73tv

4) بنا نیست از سلاح هسته ای استفاده شود، فقط ضمانتی برای حفظ امنیت است. خیر! داشتن فلان سلاح کافی نیست، باید نشان دهید در صورت "لزوم" اراده سیاسی استفاده از آن را دارید و تهدیدتان معتبر (کردیبل) است، این هم یعنی افزایش احتمال سوء محاسبه با پیامدهایی ویرانگر، یکبار مرور مختصر اوضاع جنگ سرد (به ویژه در مورد کوبا) والبته مفهوم "بی عقلی عاقلانه" بد نیست، متوجه باشیم در منطقه ای که بسیاری دولت ها شکننده اند و از پس وظایف اساسی خود هم بر نمی آیند، فاجعه خیلی دور نیست!
https://bit.ly/2VPHz4F

همه اینها به ما می گوید نباید آن پیشنهاد را جدی گرفت، کشورهایی بوده اند که از این موهبت! هم برخوردار بوده اند و عطایش را به لقایش بخشیدند (آفریقای جنوبی، بلاروس، اوکراین و قزاقستان). خارومیانه آخر دنیاست و به صورت تاریخی مستعد تغییرات گسترده سیاسی است (آخرین نمونه بهار عربی) نهادهای سیاسی قدرتمند وجود ندارند که از پس نظامی ها برآید و نظم سیاسی را حفظ کنند. اینجا همه جا زمین می لرزد و نیروهای تاریکی در کمین اند (همیشه خطر امثال سیاهپوش های خلافت اسلامی جدی است)، هسته ای شدن خیلی از کشورها که پیامد و در پاسخ هسته شدن ایران است، این منطقه را جای خطرناکی می کند. از اسرائیل و امریکا گذشته که خطر قرمزشان معلوم است، خیالتان جمع که در این مسیر نمی توانید روی کسی حساب کنید به طور خاص همسایه شمالی در این مورد با کسی شوخی ندارد، سراغ سلاح هسته ای رفتن سلام به فاجعه و جنگی ویرانگر است، والله اعلم.

پ.ن: در همین باره این متن از جناب محسن ریحانی را از دست ندهید
اینجا

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

"جنگ" های آینده؟

این طرح بلندپروازانه چین (سبز) است، بناست تا ۲۰۵۰ تکمیل شود، ۴ تا ۸ تریلیون دلار هزینه دارد و ۶۵ کشور را درگیر می کند.

می دانیم قدرت فقط از لوله تفنگ بیرون نمی آید، بلکه کشتی بازرگان و کارخانه صنعتگر و استارتاپ کارآفرین جوان هم از عوامل قدرت یک کشورند و چه بسا اهمیت شان از توپ و تفنگ کمتر نباشد. چین بنا دارد با اقتصاد کارستان کند.

اما هند احساس خطر می کند، شبه قاره دارد محاصره می شود و اقتدارش در اقیانوس هند رو به افول است، خودش جزء نقشه است (کریدور اقتصادی بنگلادش و چین و هند و میانمار)، ولی نگرانی وجود دارد: کریدور دیگر چین و پاکستان از وسط منطقه پرخطر و مورد مناقشه جامو و کشمیر می گذرد.

چینی ها نوع جدیدی از استعمار را در گوادر پاکستان و هامبانتوتا سریلانکا نشان داده اند و هندی ها نگران اند: شاید اول بازرگانان بیایند و بعد چکمه پوش ها! آن قدرت افسانه ای آن سوی آتلانتیک در رقابت با چین یحتمل روی همکاری با هند خیلی حساب خواهد کرد و زیاد از هند خواهیم شنید: چه جو سرکار باشد، چه دونالد! والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY‌

راه حل نهایی رها شدن از شر دولت: پول را خصوصی کنید!

برای متوقف کردن تورم اقتصاددانان جریان اصلی راه‌حل‌هایی مانند انضباط پولی و استقلال بانک مرکزی را پیشنهاد می‌کنند اما راه نهایی که حضرت فون هایک در کتاب "خصوصی سازی پول" پیش پای ما می‌گذارد چیز دیگری است: خصوصی سازی پول و ایجاد رقابت برای انتشار پول!

لزومی ندارد در یک کشور فقط یک واحد پول رسمی و یک مرجع صادر کننده وجود داشته باشد، رمز ارزها به ما نشان داده اند می شود پولی فراتر از مرزها داشت که دولت ها نمی توانند هر وقت خواستند ارزش اش را تغییر دهند. تنها یک راه واقعی برای رهایی از سر دولت ها هست؛ آن هم اینست که موثرترین اسلحه شان یعنی "پول" را از دستشان درآوریم؛ چیزی که در برابر آن بسیار مقاومت خواهند کرد، اما امروز از خیلی زمان های دیگر گزینه جدی تری است. والله‌اعلم.


https://b2n.ir/716496

@ecoiran_webtv

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

عقل کل ها را فراموش کنید!

"رنه دومون، متخصص کشاورزی و جامعه شناس فرانسوی، طی سیاحتی از کوبا به همراه خود کاسترو، مشاهداتش را اینگونه بیان کرده است: "او یک پل خراب دید و فورا دستور داد به تعمیر آن بپردازند. پنجاه مایل بعد دستور داد که هماهنگ کنند و یک جاده آسفالت خوب در آنجا بسازند. در جایی دیگری گفت که دستور بدهند و آنجا یک سد کوچک ساخته شود. جای دیگر که در آن محصولات زراعی شرایط خوبی نداشتند گفت که می خواهند آنجا یک مدرسه کشاورزی خوب ساخته شود".

مشاور سیاسی رابرت اف. کندی و مدیر رادیوی عمومی ملی نوشته بودند که کاسترو از موارد زیر باخبر بوده است: "نرخ سالانه ساخت مدرسه، خانه، کارخانه و بیمارستان. او از تعداد پروژه های در حال ساخت و ساخت شده و برنامه پایان ساخت آنها باخبر است و نقشه های ساختمان 5 تا 10 سال آینده را می داند. او تعداد دانش آموزان هر سطح از فرایند آموزشی را می داندو با برنامه درسی آنها آشناست ... او دمای ماهانه بندرهای ماهیگیری را هم می داند".

آنجلا دیویس نوشته است: "بعد از حرف زدن درباره فیدل با تقریبا هر فرد کوبایی، مشخص شد از نظر آنها او فوق العاده باهوش، شدیدا متعهد و یک انسان خونگرم است ... فیدل رهبر آنها بود اما فراتر از آن، بیشتر از هرچیزی برادرشان محسوب می شد".

اما ... خروج دسته جمعی مردم از کشور همچنان ادامه داشت. اولین موج مهاجرت که طی آن یک چهارم جمعیت کوبا به امریکا رفت، برای زوار کاسترو و مشتاقان حکومت مردمی کوبا مشکلی به حساب نمی آمد. اینها اکثرا مهاجران طبقه متوسط و متوسط به بالا بودند، یعنی از دید سوسیالیستی، بخشی از مردم محسوب نمی شدند، اما در نیمه دوم 1960و گذشت چند سال از انقلاب کوبا ترکیب مهاجران به امریکا تغییری بنیادین کرد و کارگران دولتی و کشاورزان هم شروع به مهاجرت در تعداد بالا کردند، دیگر نمی شد همه آنها دوستداران باتیستا (دیکتاتور سابق) یا صاحبان زمین های کلان حساب آورد.

مدافعان کاسترو، همیشه حکومت او را با دیکتاتوری 7 ساله باتیستا پیش از به قدرت رسیدن اش مقایسه می کنند و حتی چند دهه بعد از مرگ دیکتاتور سابق، باز منتقدان را مزدور باتیستا می نامند. جرمی کوربین بریتانیایی می گفت: " قبل از انقلاب 1959 کوبا جایی بود که فرهنگ و هویت آن زیر بدترین نوع اقتصاد بازارمحور سرکوب شده بود. انقلاب 1959 بسیار محبوب بود و کاسترو هم به تنهایی انقلاب نکرد ... بلکه صدها هزار نفر در این راه به او کمک کردند. حالا هم کوبا یک انتخاب دارد آیا تسلیم خلافکاران میامی شود که می خواهند کنترل را در دست گیرند و دستاوردهای انقلاب را نابود سازد یا مبارزه کند و بهترین نوع سوسیالیسمی که در کوبا قابل دسترسی است را بسازد". البته واضح نیست این خلافکاران میامی دقیقا چه کسانی اند، اما در آن زمین بیش از یک میلیون تبعیدی کوبایی در فلوریدا زندگی می کردند که همه آنها نمی توانستند مزدور دیکتاتور سابقی باشند که دو دهه پیش از آن مرده بود".

اجازه دهید نتیجه اصلی را بگیریم اطلاعات وسیع پیشوای بزرگ و فضولی وی در تقریبا همه امور شاید برای برخی نشانه هوشمندی تلقی می شد، ولی بیشتر اقدامی سیاسی خنکی برای تحبیب قلوب رعیت بود. می شد انتظار داشت کسی که در همه امور صاحبنظر بود، در هیچ زمینه نظر جدی و قابل اعتننا ندهد! فون هایک یک درس به ما آموخته باشد اینست که با پیچیده تر شدن اقتصاد، عقل کل ها حتی اگر واقعا توانمند هم باشند، کاری از پیش نخواهند برد و جز نکبت چیزی به بار نخواهند آورد که در کوبا هم اوضاع متفاوت نبود. به جای عقل کل ها باید دنبال فرایندها و نهادهای مناسب بود. اینکه چقدر موفق عمل کرده ایم هم روشن است، شاخص موفقیت در این راه مردمی اند که با پاهای خود رای می دهند. اگر کشوری درست عمل کرده باشد، تعداد کسانی که ترجیح می دهند در ان زندگی کنند بیشتر و بیشتر خواهد بود، اگر می بینیم در جایی مهاجرت به خارجه مسئله ای جدی است، فارغ از هر شاخص و عدد و رقمی یعنی راه را اشتباه رفته ایم. همچنین اساسا نباید مداحی های مجانین فرنگی ضد امپریالیسم و امثال زوار کاسترو را جدی گرفت. والله اعلم.

https://bit.ly/2z3PEdH


کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

برده داران نقابدار!

در قانون لغو برده داری 1833 بریتانیا مالکیت و فروش برده در سراسر آن امپراتوری جز مناطق قلمرو "کمپانی هند شرقی" ممنوع شد!

شاید فکر کنیم اقتصاد بر بشردوستی غلبه کرده بود و نمی خواستند آن کمپانی معظم زیان ببیند. ملاحظات اقتصادی البته مهم بود، زیرا دولت باید بردگان را از مالکان آنها می خرید، اما قضیه جدی تر بود، آن مناطق زیر نظر مقررات خود کمپانی اداره می شد. جالب اینجاست از قضا در این مناطق، از سالهای پیش از این قانون یعنی حتی از 1774 برده گیری و تجارت برده ممنوع یا محدود شده بود. همچنین سال 1843 افزون بر تشدید ممنوعیت، حتی حمایت قانونی محدود هم از بردگان به عمل آورده بود و امکان تملک دارایی و انتقال اموال هم برای آنها به شکل محدود وجود داشت. انگار اینجا هم بخش "خصوصی" بد عمل نکرده بود.

اما برده داری چیست؟ کسی کار کند و اختیاری روی پولی که در می آورد نداشته باشد و مجبور باشد به میل دیگری کار کند. بسیاری از هواداران عدالت اجتماعی هم همین را می خواهند، باید مراقب این نوع از برده داری جدید بود، والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordCahnnel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY