ایران چندمین کشور خلاق جهان است؟
در اقتصاد دانش محور که طبق چشم انداز قرار است ایران هم به سوی آن حرکت کند، میان خلاقیت و توسعه کشور رابطه قوی برقرار است، موسسه ای بر اساس سه شاخص تکنولوژی، استعداد و رواداری (به زبان انگلیسی 3 تی) 139 کشور را رتبه بندی کرده است و شاخص خلاقیت جهانی را محاسبه می کند، معیارها عبارتند از:
تکنولوژی (تی اول): سرمایه گذاری روی تحقیق و توسعه و سرانه حق اختراع
استعداد (تی دوم): تعداد افراد دارای تحصیلات عالیه یا همان دانشگران (کارگران دانشی)
رواداری (تی سوم): رفتار با مهاجران، اقلیت های قومی و جنسی و جنسیتی
استرالیا، امریکا و نیوزیلند از اول تا سوم شدند و کشور ما در مجموع در رده 57 قرار گرفته است.
این معیار سوم کمی غریب به نظر می رسد، ولی باید آن را با توجه به ارتباط مثبت تنوع و ترکیب جمعیت از یک سو و خلاقیت از سوی دیگر در نظر گرفت، حتی در جمع های کوچکتر مانند یک سازمان هم گفته شده است که هرچقدر جمعیتی ناهمگون تر باشد، بیشتر می توان انتظار خلاقیت از آنها داشت (کره شمالی را با جایی مانند ایالات متحده مقایسه کنید). شاید بشود گفت آزادی در انتخاب سبک های متعدد زندگی می تواند از نظر اقتصادی هم توجیه داشته باشد.
https://goo.gl/nFKXXG
کانال راهبرد
@RahbordChannel
در اقتصاد دانش محور که طبق چشم انداز قرار است ایران هم به سوی آن حرکت کند، میان خلاقیت و توسعه کشور رابطه قوی برقرار است، موسسه ای بر اساس سه شاخص تکنولوژی، استعداد و رواداری (به زبان انگلیسی 3 تی) 139 کشور را رتبه بندی کرده است و شاخص خلاقیت جهانی را محاسبه می کند، معیارها عبارتند از:
تکنولوژی (تی اول): سرمایه گذاری روی تحقیق و توسعه و سرانه حق اختراع
استعداد (تی دوم): تعداد افراد دارای تحصیلات عالیه یا همان دانشگران (کارگران دانشی)
رواداری (تی سوم): رفتار با مهاجران، اقلیت های قومی و جنسی و جنسیتی
استرالیا، امریکا و نیوزیلند از اول تا سوم شدند و کشور ما در مجموع در رده 57 قرار گرفته است.
این معیار سوم کمی غریب به نظر می رسد، ولی باید آن را با توجه به ارتباط مثبت تنوع و ترکیب جمعیت از یک سو و خلاقیت از سوی دیگر در نظر گرفت، حتی در جمع های کوچکتر مانند یک سازمان هم گفته شده است که هرچقدر جمعیتی ناهمگون تر باشد، بیشتر می توان انتظار خلاقیت از آنها داشت (کره شمالی را با جایی مانند ایالات متحده مقایسه کنید). شاید بشود گفت آزادی در انتخاب سبک های متعدد زندگی می تواند از نظر اقتصادی هم توجیه داشته باشد.
https://goo.gl/nFKXXG
کانال راهبرد
@RahbordChannel
World Economic Forum
These are the world’s most creative countries
How is creativity connected to global economic development? A new study by the Martin Prosperity Institute, titled the Global Creativity Index 2015, presents a new model of economic devel...
از خلقیات ما ایرانیان
محمد علی فروغی از رجال سیاسی خوشنام دوران پهلوی بود، در نوشته ای دغدغه اش را از آن روزگاران نوشته است، شگفت آور است!
"طول نمی‌دهم مقصود اینست که امروز ملت ایران نه خداپرست است، نه وطن‌دوست، نه آزادی‌خواه نه شرافت‌طلب، نه دنبال ناموس، نه طالب هنر، نه جویای معرفت، باید کاری کرد که مردم از شارلاتانی و هوچیگری و انتریک‌بازی مأیوس شوند و دست بردارند، در آن صورت ناچار متوجه کار و هنر و کمال می‌شوند، همت و غیرت پیدا می‌کنند، حقیقت طلب می‌شوند، دولت هم اگر نکند خودشان اسباب تحصیل معرفت را فراهم می‌کنند و با امنیت و عدالتی که دولت برقرار می‌کند دنبال اقتصادیات هم می‌روند و مثل سایر ملل ثروت و قدرت و شرافت مملکت خویش را ترقی می‌دهند."
"اما تربیت ملت قسمت مهمی از آن البته به نشر معارف است به وسایلی که دائماً گفته می‌شود: تکثیر و تأسیس مدارس و مؤسسات و مجامع و مجلات علمی و ادبی و صنعتی، ترجمه و تألیف و طبع کتب مفیده، طلبیدن معلمین خارجی، فرستادن جوان‌های مستعد به خارجه، تشویق و تجلیل ارباب کمال و قس علی ذالک و یقین است که در این باب مسامحه جایز نیست اما امروزه این اقدامات هم کفایت نمی‌کند و مهمتر از اینها آنست که فکری برای تقویت مایۀ اخلاقی ملت بشود."
http://goo.gl/SElwiE
کانال راهبرد
@RahbordChannel
محمد علی فروغی از رجال سیاسی خوشنام دوران پهلوی بود، در نوشته ای دغدغه اش را از آن روزگاران نوشته است، شگفت آور است!
"طول نمی‌دهم مقصود اینست که امروز ملت ایران نه خداپرست است، نه وطن‌دوست، نه آزادی‌خواه نه شرافت‌طلب، نه دنبال ناموس، نه طالب هنر، نه جویای معرفت، باید کاری کرد که مردم از شارلاتانی و هوچیگری و انتریک‌بازی مأیوس شوند و دست بردارند، در آن صورت ناچار متوجه کار و هنر و کمال می‌شوند، همت و غیرت پیدا می‌کنند، حقیقت طلب می‌شوند، دولت هم اگر نکند خودشان اسباب تحصیل معرفت را فراهم می‌کنند و با امنیت و عدالتی که دولت برقرار می‌کند دنبال اقتصادیات هم می‌روند و مثل سایر ملل ثروت و قدرت و شرافت مملکت خویش را ترقی می‌دهند."
"اما تربیت ملت قسمت مهمی از آن البته به نشر معارف است به وسایلی که دائماً گفته می‌شود: تکثیر و تأسیس مدارس و مؤسسات و مجامع و مجلات علمی و ادبی و صنعتی، ترجمه و تألیف و طبع کتب مفیده، طلبیدن معلمین خارجی، فرستادن جوان‌های مستعد به خارجه، تشویق و تجلیل ارباب کمال و قس علی ذالک و یقین است که در این باب مسامحه جایز نیست اما امروزه این اقدامات هم کفایت نمی‌کند و مهمتر از اینها آنست که فکری برای تقویت مایۀ اخلاقی ملت بشود."
http://goo.gl/SElwiE
کانال راهبرد
@RahbordChannel
تاچر، احمدی نژاد، محمد بن سلمان!
تصادفی چشمم خورد به یک عنوان جنجالی "خطرناک ترین مرد جهان؟" در ایندیپندنت، دیدم به شاهزاده 30 ساله سعودی و وزیر دفاع کنونی آن اشاره دارد و از احوال شخصی و روحیات او گفته است. او پس از به قدرت رسیدن ملک سلمان قدرت بسیار زیادی یافته است، بیماری پدر و اعتماد او به پسر هم نقش اش را پررنگ تر کرده است.
گفته اند که از 12 سالگی در کنار پدر ورود به اقتصاد و سیاست کرده است، بر خلاف بقیه شاهزاده ها ریاض را برای تحصیل ترک نکرده است و به اروپا و آمریکا نرفته است، همانجا در مملکت آبا و اجدادی حقوق خوانده است. او که از آغاز در امور مملکتی درگیر بود، بعد از بر تخت نشستن پدر از قدرتمندترین ها در صحرای حجاز شد.
محمد بن سلمان به سمت وزیردفاع منصوب شد و شرکت نفت عربستان (آرامکو) هم زیر نظر وی قرار گرفت. او شورای امور اقتصاد و توسعه را با مسئولیت نظارت بر وزارت خانه های گوناگون به وجود آورده است و مسئولیت صندوق سرمایه گذاری ملی را هم بر عهده گرفت.
صبر شاهزاده جوان هم کم است، وزرات خانه ها را مجبور کرده است که شاخص های عملکردی خود را تعریف و ماهانه گزارش کنند، چیزی که در اقتصاد خانوادگی عربستان بی سابقه بوده است. قرار است بخشی از آرامکو را هم واگذار کند. به این همان اکتفا نمی کند گاهی روزها صبح سرزده به وزارت خانه ها می رود و پیگیر کارها می شود. سخت کوشی و اقداماتی از این دست او را در میان جوانان (70 درصد جمعیت عربستان) بسیار محبوب کرده است، کسی که سخت کار می کند و قرار است اقتصاد را متحول کند. گویا ناموفق هم نبوده است
همین روحیه تهاجمی را در سیاست خارجی هم دارد، البته جنگ پرهزینه یمن همراه با کاهش قیمت نفت نشان می دهد که عرصه داخله و خارجه با هم بسیار متفاوت اند و کار در عرصه بین الملل گویا دشوارتر است. او به تهاجمی و تند بودن شناخته شده است و حتی گفته اند که در گذشته به دلیل جسور بودن کسانی در خاندان سلطنتی خواهان خلع وی بوده اند. دوستی طناز با اشاره جمله ای در مقاله که گفته بود "محمد بن سلمان دودی نیست، مشروب نمی نوشد و اهل میهمانی و خوشگذارانی هم نیست" نتیجه گرفته است که همین توصیف برای اینکه نشان دهد او چقدر خطرناک است کافی است
رفتارها و روحیه وی من را به یاد رئیس دولت نهم و دهم انداخت. او نیز سفر استانی راه انداخته بود، درگیر جزئی ترین کارها می شد و روال های مرسوم اداری را به هیچ می گرفت، نزدیکانش او را کسی توصیف می کردند که کم می خوابد و ماشین وار کار می کند و البته ویژگی اصلی اش که سرسختی بود و با کسی شوخی نداشت. او می خواست خود را با خصلت قاطعیت و مخالف جریان حرکت کردن معرفی کند و سری در سرها پیدا کند و نشان دهد کلاه سرش نمی رود.
نتیجه های رادیکال نگیرید، قضاوتی در مورد موفق بودن آنها ندارم، تفاوت ها از زمین تا آسمان است، می خواهم تنها به یک جنبه مشترک اشاره کنم: هردوی آنها با ایجاد تحول در سیستم اقتصادی شناخته می شوند، به قولی جراحی اقتصادی که بناست اقتصاد دولتی را به اقتصاد بازار آزاد بدل کند. به نظر می رسد غلط نباشد اگر بگوییم آنهایی که اجرای چنین جراحی هایی را بر عهده می گیرند، گویا از نظر شخصیتی و رفتاری تا اندازه ای به هم شباهت دارند.
برخی کار محمد سلمان را به انقلاب تاچری تشبیه کرده اند: تفاوت های اساسی به کنار، ولی شباهت این سه سیاستمدار (محمد بن سلمان، تاچر و احمدی نژاد) در برخی جنبه های رفتاری غریب است.
خدا به خیر بگذراند.
http://goo.gl/SaONXd
کانال راهبرد
@RahbordChannel
تصادفی چشمم خورد به یک عنوان جنجالی "خطرناک ترین مرد جهان؟" در ایندیپندنت، دیدم به شاهزاده 30 ساله سعودی و وزیر دفاع کنونی آن اشاره دارد و از احوال شخصی و روحیات او گفته است. او پس از به قدرت رسیدن ملک سلمان قدرت بسیار زیادی یافته است، بیماری پدر و اعتماد او به پسر هم نقش اش را پررنگ تر کرده است.
گفته اند که از 12 سالگی در کنار پدر ورود به اقتصاد و سیاست کرده است، بر خلاف بقیه شاهزاده ها ریاض را برای تحصیل ترک نکرده است و به اروپا و آمریکا نرفته است، همانجا در مملکت آبا و اجدادی حقوق خوانده است. او که از آغاز در امور مملکتی درگیر بود، بعد از بر تخت نشستن پدر از قدرتمندترین ها در صحرای حجاز شد.
محمد بن سلمان به سمت وزیردفاع منصوب شد و شرکت نفت عربستان (آرامکو) هم زیر نظر وی قرار گرفت. او شورای امور اقتصاد و توسعه را با مسئولیت نظارت بر وزارت خانه های گوناگون به وجود آورده است و مسئولیت صندوق سرمایه گذاری ملی را هم بر عهده گرفت.
صبر شاهزاده جوان هم کم است، وزرات خانه ها را مجبور کرده است که شاخص های عملکردی خود را تعریف و ماهانه گزارش کنند، چیزی که در اقتصاد خانوادگی عربستان بی سابقه بوده است. قرار است بخشی از آرامکو را هم واگذار کند. به این همان اکتفا نمی کند گاهی روزها صبح سرزده به وزارت خانه ها می رود و پیگیر کارها می شود. سخت کوشی و اقداماتی از این دست او را در میان جوانان (70 درصد جمعیت عربستان) بسیار محبوب کرده است، کسی که سخت کار می کند و قرار است اقتصاد را متحول کند. گویا ناموفق هم نبوده است
همین روحیه تهاجمی را در سیاست خارجی هم دارد، البته جنگ پرهزینه یمن همراه با کاهش قیمت نفت نشان می دهد که عرصه داخله و خارجه با هم بسیار متفاوت اند و کار در عرصه بین الملل گویا دشوارتر است. او به تهاجمی و تند بودن شناخته شده است و حتی گفته اند که در گذشته به دلیل جسور بودن کسانی در خاندان سلطنتی خواهان خلع وی بوده اند. دوستی طناز با اشاره جمله ای در مقاله که گفته بود "محمد بن سلمان دودی نیست، مشروب نمی نوشد و اهل میهمانی و خوشگذارانی هم نیست" نتیجه گرفته است که همین توصیف برای اینکه نشان دهد او چقدر خطرناک است کافی است
رفتارها و روحیه وی من را به یاد رئیس دولت نهم و دهم انداخت. او نیز سفر استانی راه انداخته بود، درگیر جزئی ترین کارها می شد و روال های مرسوم اداری را به هیچ می گرفت، نزدیکانش او را کسی توصیف می کردند که کم می خوابد و ماشین وار کار می کند و البته ویژگی اصلی اش که سرسختی بود و با کسی شوخی نداشت. او می خواست خود را با خصلت قاطعیت و مخالف جریان حرکت کردن معرفی کند و سری در سرها پیدا کند و نشان دهد کلاه سرش نمی رود.
نتیجه های رادیکال نگیرید، قضاوتی در مورد موفق بودن آنها ندارم، تفاوت ها از زمین تا آسمان است، می خواهم تنها به یک جنبه مشترک اشاره کنم: هردوی آنها با ایجاد تحول در سیستم اقتصادی شناخته می شوند، به قولی جراحی اقتصادی که بناست اقتصاد دولتی را به اقتصاد بازار آزاد بدل کند. به نظر می رسد غلط نباشد اگر بگوییم آنهایی که اجرای چنین جراحی هایی را بر عهده می گیرند، گویا از نظر شخصیتی و رفتاری تا اندازه ای به هم شباهت دارند.
برخی کار محمد سلمان را به انقلاب تاچری تشبیه کرده اند: تفاوت های اساسی به کنار، ولی شباهت این سه سیاستمدار (محمد بن سلمان، تاچر و احمدی نژاد) در برخی جنبه های رفتاری غریب است.
خدا به خیر بگذراند.
http://goo.gl/SaONXd
کانال راهبرد
@RahbordChannel
The Independent
The most dangerous man in the world?
When Mohammed bin Salman was just 12 he began sitting in on meetings led by his father Salman, the then governor of Saudi Arabia’s Riyadh Province. Some 17 years later, at 29 and already the world’s youngest defence minister, he plunged his country into a…
فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر
کاين کارخانه ايست که تغيير مي کنند
هشدار: متن خیلی کوتاه نیست، ولی به نظرم خواهید پسندید.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
خیلی علاقه ای به صحاری حجاز ندارم، ولی انگار برای فهم اوضاع این گربه بزرگ روی نقشه (ایران زیبا) نمی توان از اوضاع آن بی خبر ماند. می گویند گاهی باید خود را در آینه دیگران دید، اصلاحات پیش روی حکام ریاض بی شباهت به آنچه در آن هستیم نیست، هرچند اصلاحات در این حوالی پیش از اینها شروع شد.
در مقاله ای در اکونومیست به درستی اشاره شده است که حکومت آل سعود بر سه اصل استوار شده است: نخست، وهابیت را به عنوان یک منبع مشروعیت مذهبی پذیرفته است، هرچه باشد نمی توان اختیار اماکن مقدسه مسلمین را دست کسانی داد که بویی از خدا و پیغمبر نبرده اند، باید اعتبار مذهبی- سنتی هم وجود داشته باشد. دوم، در رابطه اش با مردم بر این منوال عمل کرده است که با تامین نیازهای اقتصادی و معیشتی آنها، اطاعت محض طلب می کند همان فرمول "پول از ما، سکوت از شما". سوم، رابطه اش با آمریکاست که در ازای ثبات بازار نفت، از حمایت شیطان بزرگ برخوردار می شود.
حال که گویا در سال های آینده بناست اهمیت نفت کمتر بشود، کسر بودجه تا 15 درصد تولید ناخالص داخلی رسیده است و امریکایی هم بنای ناسازگاری گذاشته اند، سعودی ها به فکر اصلاح افتاده اند. جالب اینجاست که جایی از قول یکی از مقامات آمریکایی نوشته بود عربستانی ها به تمامی اقدامات یانکی ها به چشم تردید و بدبینی می نگرند و به نظرشان اصلا نمی شود روی حرف آنها حساب کرد. این نقدی است که کسانی به سیاست خارجی اوباما وارد می دانند و معتقدند ایالات متحده نفوذ و اعتبار خود را میان هم پیمانانش از دست داده است (چند پست قبل در مورد رئالیسم در دیپلماسی را ببینید). اگر در انتخابات آینده کسانی از جمهوری خواهان به قدرت برسند، چنانکه از نطق های پیشاانتخاباتی بر می آید می شود انتظار داشت بخواهند متفاوت عمل کنند و سیاست تحبیب قلوب سعودی ها را پیش بگیرند.
باری، قرار است رابطه حکومت و مردم تغییر کند، چون پولی در بساط نیست که ریخت و پاش کنند. گفته شده است که کسانی از ساکنان عربستان حتی برای مسافرت های چندروزه هم سیستم های خنک کننده و برق منزل را خاموش نمی کردند که در هنگام برگشت به منزل عیش شان منغص نشود، ولی دیگر آن دوران نمی تواند ادامه پیدا کند. پرداخت مالیات، حذف یارانه ها، خدمات سلامت و تحصیل غیررایگان برای مردمی که عادت کرده اند رفاه طلب کنند و دم نزنند خیلی ساده نیست. روشن است که اقتصاد دولتی و ناکارآمد که قرار باشد در تلاطم نیروهای بازار قرار گیرد چقدر کار دشواری پیش رو دارد. اینکه یده می شد مردم صحرای حجاز دنبال کار نروند و در اداره جات دولتی مشغول چرت زدن باشند، دیگر نمی تواند ادامه یابد.
تردیدی نیست که از نظر اقتصادی برنامه ها قوی طراحی می شوند (طرح تحول 2020 تا پایین ماه جاری منتشر می شود)، سعودی ها برخلاف ما دنبال رنسانس کردن نیستند، می دانند که نمی دانند و به حرف مشاوران چشم آبی خوب گوش می کنند.
با این حال برای اجرای چنین اقدامات سفت وسختی که نارضایتی به بار می آورد باید سیاست اجتماعی مشخصی هم داشت: زنان را به کار گرفت، مشارکت مردم را افزایش داد، آزادی های اجتماعی بیشتری فراهم کرد و … به زبان ساده، فرایند تبدیل رعیت به شهروند را دنبال کرد و جامعه را بازتر کرد، ولی نه تا حدی که از کنترل خارج شود. این همین دشواری جانکاهی است که حکام سعودی با آن روبه رو هستند، در این حالت دیگر نمی توان مثل گذشته ارباب بود. سوال اینجاست جامعه ای محافظه کار و سنتی تاب این همه تغییرات را دارد؟ کسانی از همین الان فاتحه این سلسله را خوانده اند و فروپاشی را نزدیک می بینید، کسانی دیگر هم منتظرند ببینید چه می شود.
مردم عربستان هم هر روز از تلویزیون وضعیت لیبی و سوریه را می بینند، وضع بهار عربی هم که معلوم است، گسترش امپراتوری پارس که تا یمن آمده است هم تهدید کمی نیست، این میان یک چهره ناسیونالیست مثل محمد بن سلمان در نقش منجی سنی ها در برابر یک دشمن خارجی می تواند خیلی به حکام صحرای حجاز کمک کند. به نظرم سعودی ها به یک دشمن نیاز حیاتی دارند و چه کسی بهتر از ما مجوس های ایرانی!
کاين کارخانه ايست که تغيير مي کنند
هشدار: متن خیلی کوتاه نیست، ولی به نظرم خواهید پسندید.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
خیلی علاقه ای به صحاری حجاز ندارم، ولی انگار برای فهم اوضاع این گربه بزرگ روی نقشه (ایران زیبا) نمی توان از اوضاع آن بی خبر ماند. می گویند گاهی باید خود را در آینه دیگران دید، اصلاحات پیش روی حکام ریاض بی شباهت به آنچه در آن هستیم نیست، هرچند اصلاحات در این حوالی پیش از اینها شروع شد.
در مقاله ای در اکونومیست به درستی اشاره شده است که حکومت آل سعود بر سه اصل استوار شده است: نخست، وهابیت را به عنوان یک منبع مشروعیت مذهبی پذیرفته است، هرچه باشد نمی توان اختیار اماکن مقدسه مسلمین را دست کسانی داد که بویی از خدا و پیغمبر نبرده اند، باید اعتبار مذهبی- سنتی هم وجود داشته باشد. دوم، در رابطه اش با مردم بر این منوال عمل کرده است که با تامین نیازهای اقتصادی و معیشتی آنها، اطاعت محض طلب می کند همان فرمول "پول از ما، سکوت از شما". سوم، رابطه اش با آمریکاست که در ازای ثبات بازار نفت، از حمایت شیطان بزرگ برخوردار می شود.
حال که گویا در سال های آینده بناست اهمیت نفت کمتر بشود، کسر بودجه تا 15 درصد تولید ناخالص داخلی رسیده است و امریکایی هم بنای ناسازگاری گذاشته اند، سعودی ها به فکر اصلاح افتاده اند. جالب اینجاست که جایی از قول یکی از مقامات آمریکایی نوشته بود عربستانی ها به تمامی اقدامات یانکی ها به چشم تردید و بدبینی می نگرند و به نظرشان اصلا نمی شود روی حرف آنها حساب کرد. این نقدی است که کسانی به سیاست خارجی اوباما وارد می دانند و معتقدند ایالات متحده نفوذ و اعتبار خود را میان هم پیمانانش از دست داده است (چند پست قبل در مورد رئالیسم در دیپلماسی را ببینید). اگر در انتخابات آینده کسانی از جمهوری خواهان به قدرت برسند، چنانکه از نطق های پیشاانتخاباتی بر می آید می شود انتظار داشت بخواهند متفاوت عمل کنند و سیاست تحبیب قلوب سعودی ها را پیش بگیرند.
باری، قرار است رابطه حکومت و مردم تغییر کند، چون پولی در بساط نیست که ریخت و پاش کنند. گفته شده است که کسانی از ساکنان عربستان حتی برای مسافرت های چندروزه هم سیستم های خنک کننده و برق منزل را خاموش نمی کردند که در هنگام برگشت به منزل عیش شان منغص نشود، ولی دیگر آن دوران نمی تواند ادامه پیدا کند. پرداخت مالیات، حذف یارانه ها، خدمات سلامت و تحصیل غیررایگان برای مردمی که عادت کرده اند رفاه طلب کنند و دم نزنند خیلی ساده نیست. روشن است که اقتصاد دولتی و ناکارآمد که قرار باشد در تلاطم نیروهای بازار قرار گیرد چقدر کار دشواری پیش رو دارد. اینکه یده می شد مردم صحرای حجاز دنبال کار نروند و در اداره جات دولتی مشغول چرت زدن باشند، دیگر نمی تواند ادامه یابد.
تردیدی نیست که از نظر اقتصادی برنامه ها قوی طراحی می شوند (طرح تحول 2020 تا پایین ماه جاری منتشر می شود)، سعودی ها برخلاف ما دنبال رنسانس کردن نیستند، می دانند که نمی دانند و به حرف مشاوران چشم آبی خوب گوش می کنند.
با این حال برای اجرای چنین اقدامات سفت وسختی که نارضایتی به بار می آورد باید سیاست اجتماعی مشخصی هم داشت: زنان را به کار گرفت، مشارکت مردم را افزایش داد، آزادی های اجتماعی بیشتری فراهم کرد و … به زبان ساده، فرایند تبدیل رعیت به شهروند را دنبال کرد و جامعه را بازتر کرد، ولی نه تا حدی که از کنترل خارج شود. این همین دشواری جانکاهی است که حکام سعودی با آن روبه رو هستند، در این حالت دیگر نمی توان مثل گذشته ارباب بود. سوال اینجاست جامعه ای محافظه کار و سنتی تاب این همه تغییرات را دارد؟ کسانی از همین الان فاتحه این سلسله را خوانده اند و فروپاشی را نزدیک می بینید، کسانی دیگر هم منتظرند ببینید چه می شود.
مردم عربستان هم هر روز از تلویزیون وضعیت لیبی و سوریه را می بینند، وضع بهار عربی هم که معلوم است، گسترش امپراتوری پارس که تا یمن آمده است هم تهدید کمی نیست، این میان یک چهره ناسیونالیست مثل محمد بن سلمان در نقش منجی سنی ها در برابر یک دشمن خارجی می تواند خیلی به حکام صحرای حجاز کمک کند. به نظرم سعودی ها به یک دشمن نیاز حیاتی دارند و چه کسی بهتر از ما مجوس های ایرانی!
در ضمن گاهی می شنوم که گویا ایالات متحده قرار است به کلی دست از حمایت از عربستان بردارد و رو به ایران کرده است، به نظرم دستکم تا زمانی که نفت برای اقتصاد دنیا اهمیت دارد، این شوخی بزرگی است، افزون بر دلایل ایدئولوژیک و تروریسم، سیاست درست آنها که تاکنون دنبال هم کرده اند موازنه قدرت است که هیچ دولتی نتواند به تنهایی عرضه نفت را در اختیار بگیرد (فقط برای نمونه رجوع کنید به دکترین مهار دوگانه). به نظرم کمتر کسی انتظار دارد یانکی ها این بار هم اشتباه عراق و افغانستان را تکرار کنند و کل این منطقه بلاخیز را زمین بازی ایران بدل کنند، مگر آنکه قبلا چاهی برای ایرانی ها کنده باشند و تدبیری اندیشیده باشند.
مقایسه این روال و نتیجه با اوضاع ایران عزیز بسیار درس آموز است که سیاست های اجتماعی ما بعد از اصلاحات گسترده اقتصادی چه بوده و خواهد بود و آیا موثر عمل کردیم. اوضاع ما هم خوب نیست و باید محتاط بود. همه ابهام ها و پرسش های بالا را می توان در مورد ایران هم پرسید.
http://goo.gl/sR6tVp
http://goo.gl/gR0hJ6
کانال راهبرد
@RahbordChannel
مقایسه این روال و نتیجه با اوضاع ایران عزیز بسیار درس آموز است که سیاست های اجتماعی ما بعد از اصلاحات گسترده اقتصادی چه بوده و خواهد بود و آیا موثر عمل کردیم. اوضاع ما هم خوب نیست و باید محتاط بود. همه ابهام ها و پرسش های بالا را می توان در مورد ایران هم پرسید.
http://goo.gl/sR6tVp
http://goo.gl/gR0hJ6
کانال راهبرد
@RahbordChannel
The Economist
Young prince in a hurry
Muhammad bin Salman gambles on intervention abroad and radical economic change at home. But forget about democracy
دودخورده های بی پول!
در زیان آلودگی هوا برای سلامت انسان کمتر کسی تردید دارد، ولی پژوهش ها نشان می دهد که آلودگی حتی می تواند در میزان درآمد افراد هم اثر داشته باشد.
در آزمایشی گسترده نشان داده شد کسانی که در "سال تولد" کمتر در معرض بودن ذرات معلق (متغیر الف) قرار داشته اند، در "سی سالگی" درآمد (متغیر ب) بیشتری نسبت به دیگران به دست آورده اند. گفته می شود به ازای هر 10 درصد کاهش در متغیر الف می توان انتظار داشت متغیر ب 1 درصد افزایش پیدا کند، این افزایش هرچند اندک به نظر می رسد ولی به صورت تجمیعی عدد قابل توجهی است (6.5 میلیارد دلار در شرایط آزمایش)
در توضیح علت گفته اند که آلودگی هوا بر توان ذهنی افراد هم اثرگذار است. به زبان ساده یعنی با افزایش آلودگی هوا می شود انتظار داشت، کاهش توان ارزش افزایی اقتصادی افراد جامعه روی بدهد (سر جمع یعنی کوچکتر شدن حجم اقتصاد).
بد نیست به خاطر ملاحظات اقتصادی کشور هم که شده، اهالی سیاست کمی محیط زیست را جدی بگیرند. بد نیست نمودار زیر از بانک جهانی را ببینید.
https://goo.gl/DYk1v5
کانال راهبرد
@rahbordChannel
در زیان آلودگی هوا برای سلامت انسان کمتر کسی تردید دارد، ولی پژوهش ها نشان می دهد که آلودگی حتی می تواند در میزان درآمد افراد هم اثر داشته باشد.
در آزمایشی گسترده نشان داده شد کسانی که در "سال تولد" کمتر در معرض بودن ذرات معلق (متغیر الف) قرار داشته اند، در "سی سالگی" درآمد (متغیر ب) بیشتری نسبت به دیگران به دست آورده اند. گفته می شود به ازای هر 10 درصد کاهش در متغیر الف می توان انتظار داشت متغیر ب 1 درصد افزایش پیدا کند، این افزایش هرچند اندک به نظر می رسد ولی به صورت تجمیعی عدد قابل توجهی است (6.5 میلیارد دلار در شرایط آزمایش)
در توضیح علت گفته اند که آلودگی هوا بر توان ذهنی افراد هم اثرگذار است. به زبان ساده یعنی با افزایش آلودگی هوا می شود انتظار داشت، کاهش توان ارزش افزایی اقتصادی افراد جامعه روی بدهد (سر جمع یعنی کوچکتر شدن حجم اقتصاد).
بد نیست به خاطر ملاحظات اقتصادی کشور هم که شده، اهالی سیاست کمی محیط زیست را جدی بگیرند. بد نیست نمودار زیر از بانک جهانی را ببینید.
https://goo.gl/DYk1v5
کانال راهبرد
@rahbordChannel
World Economic Forum
Can air pollution affect your earnings, as well as your health?
The World Economic Forum is an independent international organization committed to improving the state of the world by engaging business, political, academic and other leaders of society to shape global, regional and industry agendas. Incorporated as a not…
یافته های اقتصاد رفتاری: تپل ها خود را دستکم نگیرید!
برای صرف شام به رستورانی رفته اید، آیا چاق و لاغر بودن پیشخدمت اثری در انتخاب شما دارد؟
پژوهشی در دانشگاه کرنل نشان می دهد که اگر پیشخدمت رستوران چاق باشد، 4 برابر احتمال بیشتری دارد که دسر سفارش بدهید و به طور متوسط 18 درصد هم بیشتر نوشیدنی های الکلی می نوشید! گفته می شود که کسانی که به رستوران می روند احتمالا دنبال رژیم گرفتن نیستند و از هر بهانه ای برای هر چه بیشتر خوردن استقبال می کنند و حتی وزن پیشخدمت هم می تواند در این میان اثرگذار باشد.
جالب اینجاست که مشتریان لاغرتر حتی بیشتر تحت تاثیر چاقی پیشخدمت قرار می گیرند پس مشتری استخوانی و پیشخدمت چاق و چله یک فرصت اکازیون برای صاحبان رستوران هاست.
توصیه ایمنی برای افراد علاقه مند به کاهش وزن اینست که به طور کلی بی خیال رستوران مخصوصا آنهایی که پیشخدمت چاق دارند بشوید یا دستکم قبل از ورود به رستوران تصمیم بگیرید که فقط یکی از دسر یا پیش غذا را میل خواهید کرد.
توصیه به کارفرمایان صنعت رستوران داری هم اینست که چاق ها را دوست بدارید، آنها برایتان سودآورند 😊
http://goo.gl/eHHIhN
کانال راهبرد
@RahbordChannel
برای صرف شام به رستورانی رفته اید، آیا چاق و لاغر بودن پیشخدمت اثری در انتخاب شما دارد؟
پژوهشی در دانشگاه کرنل نشان می دهد که اگر پیشخدمت رستوران چاق باشد، 4 برابر احتمال بیشتری دارد که دسر سفارش بدهید و به طور متوسط 18 درصد هم بیشتر نوشیدنی های الکلی می نوشید! گفته می شود که کسانی که به رستوران می روند احتمالا دنبال رژیم گرفتن نیستند و از هر بهانه ای برای هر چه بیشتر خوردن استقبال می کنند و حتی وزن پیشخدمت هم می تواند در این میان اثرگذار باشد.
جالب اینجاست که مشتریان لاغرتر حتی بیشتر تحت تاثیر چاقی پیشخدمت قرار می گیرند پس مشتری استخوانی و پیشخدمت چاق و چله یک فرصت اکازیون برای صاحبان رستوران هاست.
توصیه ایمنی برای افراد علاقه مند به کاهش وزن اینست که به طور کلی بی خیال رستوران مخصوصا آنهایی که پیشخدمت چاق دارند بشوید یا دستکم قبل از ورود به رستوران تصمیم بگیرید که فقط یکی از دسر یا پیش غذا را میل خواهید کرد.
توصیه به کارفرمایان صنعت رستوران داری هم اینست که چاق ها را دوست بدارید، آنها برایتان سودآورند 😊
http://goo.gl/eHHIhN
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Fast Company
You’re More Likely To Order Dessert If Your Waiter Is Fat
Food psychology at its strangest.
روانشناسی اختلاف طبقاتی!
پژوهشی درباره نابرابری انجام گرفته است که بسیار جالب و تامل برانگیز است و ادعا می کند افزایش نابرابری ها در یک کشور می تواند سطح شادی و احساس خوشبختی همه شهروندان آن را کاهش دهد!
چیزی که در بادی امر از شنیدن نابرابری زیاد به ذهن می رسد، وضعیت افراد بسیار فقیر یا تبعات اجتماعی نابرابری است، ولی اینجا استدلال متفاوتی عرضه شده است. چیزی که شاید در کشور خودمان نیز بسیار بارز است. اما قضیه چیست؟
اگر نابرابری را بر اساس میزان تمرکز ثروت در 1 درصد بالای جامعه بسنجیم، هر چه میزان نابرابری بیشتر شود، حتی اگر شما از نظر اقتصادی وضعیت مناسبی داشته باشید، باز خود را کمتر خوشبخت احساس می کنید (1 درصد افزایش در ثروت سهم صدک بالایی جامعه مانند 1.4 درصد افزایش در نرخ بیکاری کشور عمل می کند و متوسط رضایت از زندگی شهروندان را کاهش می دهد).
علت اینست که هر چه نابرابری در جامعه بیشتر باشد، شما "پول دار واقعی شدن" را بیشتر دور از دسترس می بینید و مواهب آن رویایی تر به نظر می آید. به زبان دیگر، حتی اگر وضع اقتصادی شما خوب هم باشد، باز فاصله زیادتری تا حد مطلوب حس می کنید و موفقیت مالی را دوردست می بینید و این رضایت عمومی شما از زندگی را کاهش می دهد. گفته شده است گذشته از رضایت عمومی از زندگی، میزان احساس های منفی که هرروزه تجربه می کنیم (نگرانی، خشم و استرس) هم با افزایش نابرابری بیشتر و بیشتر می شود. برای ما ایرانی ها این خیلی آشناست، واکنش ها به صفحه ریچ کیدز در اینستاگرام را به یاد بیاورید! ناشاد بودن به نظر در میان ما ایرانی ها بسیار شایع است، شاید بتوان ربطی میان ناشادی و نابرابری اقتصادی یافت.
مفهوم نابرابری اقتصادی بسیار چالش برانگیز است و کسانی آن را از کاستی های جدی اقتصاد بازار آزاد می دانند، با توجه به استفاده تبلیغاتی و نابجای بسیاری از منتقدان باید با احتیاط با آن روبه رو شد. کار به این سادگی نیست. اگر شما هم مثل من هوادار بی ترمز اقتصاد سرمایه داری هستید، این نوشته موسسه میزس را در پاسخ به چنین انتقاداتی از دست ندهید.
https://goo.gl/JeCEjB
https://goo.gl/bUFAvt
کانال راهبرد
@RahbordChannel
پژوهشی درباره نابرابری انجام گرفته است که بسیار جالب و تامل برانگیز است و ادعا می کند افزایش نابرابری ها در یک کشور می تواند سطح شادی و احساس خوشبختی همه شهروندان آن را کاهش دهد!
چیزی که در بادی امر از شنیدن نابرابری زیاد به ذهن می رسد، وضعیت افراد بسیار فقیر یا تبعات اجتماعی نابرابری است، ولی اینجا استدلال متفاوتی عرضه شده است. چیزی که شاید در کشور خودمان نیز بسیار بارز است. اما قضیه چیست؟
اگر نابرابری را بر اساس میزان تمرکز ثروت در 1 درصد بالای جامعه بسنجیم، هر چه میزان نابرابری بیشتر شود، حتی اگر شما از نظر اقتصادی وضعیت مناسبی داشته باشید، باز خود را کمتر خوشبخت احساس می کنید (1 درصد افزایش در ثروت سهم صدک بالایی جامعه مانند 1.4 درصد افزایش در نرخ بیکاری کشور عمل می کند و متوسط رضایت از زندگی شهروندان را کاهش می دهد).
علت اینست که هر چه نابرابری در جامعه بیشتر باشد، شما "پول دار واقعی شدن" را بیشتر دور از دسترس می بینید و مواهب آن رویایی تر به نظر می آید. به زبان دیگر، حتی اگر وضع اقتصادی شما خوب هم باشد، باز فاصله زیادتری تا حد مطلوب حس می کنید و موفقیت مالی را دوردست می بینید و این رضایت عمومی شما از زندگی را کاهش می دهد. گفته شده است گذشته از رضایت عمومی از زندگی، میزان احساس های منفی که هرروزه تجربه می کنیم (نگرانی، خشم و استرس) هم با افزایش نابرابری بیشتر و بیشتر می شود. برای ما ایرانی ها این خیلی آشناست، واکنش ها به صفحه ریچ کیدز در اینستاگرام را به یاد بیاورید! ناشاد بودن به نظر در میان ما ایرانی ها بسیار شایع است، شاید بتوان ربطی میان ناشادی و نابرابری اقتصادی یافت.
مفهوم نابرابری اقتصادی بسیار چالش برانگیز است و کسانی آن را از کاستی های جدی اقتصاد بازار آزاد می دانند، با توجه به استفاده تبلیغاتی و نابجای بسیاری از منتقدان باید با احتیاط با آن روبه رو شد. کار به این سادگی نیست. اگر شما هم مثل من هوادار بی ترمز اقتصاد سرمایه داری هستید، این نوشته موسسه میزس را در پاسخ به چنین انتقاداتی از دست ندهید.
https://goo.gl/JeCEjB
https://goo.gl/bUFAvt
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Harvard Business Review
Income Inequality Makes Whole Countries Less Happy
A new study examines data from around the globe.
مایه دارترین کارگرها در کدام کشورند؟
می گویند که 3 پسربچه به سراغ برادر نصرالدين می روند و می گویند: ما ۱۰ گردو داریم می شود آنها را به عدالت بین ما تقسیم کنی؟
او می پرسد: با عدالت آسمانی یا عدالت زمینی؟
پسربچه ها پاسخ می دهند: عدالت آسمانی حتما بهتر است.
نصرالدین ۸ تا گردو به اولی می دهد، 2 تا به دومی و دو پس گردنی محکم هم به سومی می زند.
پسربچه ها شکوه می کنند که این دیگر چه عدالتی است؟
و پاسخ می شنوند: قادر متعال هم نعمت هایش را به همین شکل میان بندگان تقسیم کرده است !
اگر این لطیفه گویای حقیقتی باشد که هست، می شود مصداقش آن پسربچه اولی را در کشورهای نوردیک و اسکاندیناوی دید. این کشورها کم وبیش در همه شاخص های رفاه در بین برترین ها هستند، خبر بدی از آنجا به گوش نمی رسد و زندگی در آرامش می گذرد. باری اثبات کافی است نگاهی به کشورهای برتر در شاخص پیشرفت اجتماعی بیندازیم.
در گزارشی به کشورهایی که بیشترین پرداخت به کارگران را دارند اشاره شده بود که البته باز هم این کشورها در میان برترین ها بودند، ولی شاید کمتر انتظار داشته باشید که ایالات متحده امریکا رتبه دوم را پس از لوگزامبورگ داشته باشد!
در آمار و ارقام سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه آورده است که لوگزامبورگ، آمریکا، سوییس، ایرلند و نروژ، استرالیا، هلند، دانمارک به ترتیب بالاترین پرداخت ها را به کارگران دارند (پرداختی ها بر اساس برابری قدرت خرید استاندارد شده اند).
باز هم بگویید اقتصاد سرمایه داری کارگران را استثمار می کند 😊
http://goo.gl/T5K7UR
کانال راهبرد
@RahbordChannel
می گویند که 3 پسربچه به سراغ برادر نصرالدين می روند و می گویند: ما ۱۰ گردو داریم می شود آنها را به عدالت بین ما تقسیم کنی؟
او می پرسد: با عدالت آسمانی یا عدالت زمینی؟
پسربچه ها پاسخ می دهند: عدالت آسمانی حتما بهتر است.
نصرالدین ۸ تا گردو به اولی می دهد، 2 تا به دومی و دو پس گردنی محکم هم به سومی می زند.
پسربچه ها شکوه می کنند که این دیگر چه عدالتی است؟
و پاسخ می شنوند: قادر متعال هم نعمت هایش را به همین شکل میان بندگان تقسیم کرده است !
اگر این لطیفه گویای حقیقتی باشد که هست، می شود مصداقش آن پسربچه اولی را در کشورهای نوردیک و اسکاندیناوی دید. این کشورها کم وبیش در همه شاخص های رفاه در بین برترین ها هستند، خبر بدی از آنجا به گوش نمی رسد و زندگی در آرامش می گذرد. باری اثبات کافی است نگاهی به کشورهای برتر در شاخص پیشرفت اجتماعی بیندازیم.
در گزارشی به کشورهایی که بیشترین پرداخت به کارگران را دارند اشاره شده بود که البته باز هم این کشورها در میان برترین ها بودند، ولی شاید کمتر انتظار داشته باشید که ایالات متحده امریکا رتبه دوم را پس از لوگزامبورگ داشته باشد!
در آمار و ارقام سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه آورده است که لوگزامبورگ، آمریکا، سوییس، ایرلند و نروژ، استرالیا، هلند، دانمارک به ترتیب بالاترین پرداخت ها را به کارگران دارند (پرداختی ها بر اساس برابری قدرت خرید استاندارد شده اند).
باز هم بگویید اقتصاد سرمایه داری کارگران را استثمار می کند 😊
http://goo.gl/T5K7UR
کانال راهبرد
@RahbordChannel
World Economic Forum
Where are workers earning the most?
The USA may be famous for doing things bigger, but it can no longer claim to outdo the rest of the world when it comes to wages. As of 2014, the USA’s average pay packet has been overtake...
در باب یک سو تفاهم رایج
یک سال قبل:
زیاد اتفاق می افتد در برنامه های سیمای وطنی از مدیران دولتی دعوت کنند تا برای ملت از خدمات شان داد سخن بدهند، آن مرد خدمتگزار با محاسن اصلاح شده و با لبخندی حاکی از اعتماد به نفس، بلافاصله به سراغ "کار کارشناسی" می رود و می گوید ما برای حل مسائل 6 ماه کار کارشناسی کردیم و برنامه های خوبی تدوین کردیم و به حمد و قوه الهی مشکلات حل خواهد شد.
الان:
دوباره همان مرد دولتی به تلویزیون آمده است، ولی اینبار شور و شوق سابق را ندارد، مجری سراغ آن برنامه و "کار کارشناسی" فوق الذکر را می گیرد. مدیر درمانده می گوید: برنامه ها خوبی داریم، ولی مشکلات زیرساختی وعدم هماهنگی و سیاسی کاری و … نمی گذارند کار را پیش ببریم!
شبیه این سناریو را بسیار شنیده اید، خیلی ها می گویند که ما برنامه های خوبی داریم، ولی در اجرا ضعف داریم.
اما در نوشته زیر گفته شده که "این حرف باد هواست"، برنامه و استراتژی خوب در خلا وجود ندارد، اگر نتوانسته اید آن را اجرا کنید می توان گفت که اصل جنس ایراد داشته است!
راجر مارتین از یک پژوهش که بر مبنای تفکیک استراتژی خوب-اجرای خوب انجام شده است استفاده می کند تا نتیجه ای بر خلاف آن بگیرد. او نشان می دهد که باید به کلی بی خیال جدا کردن تدوین استراتژی از اجرای آن شد.
اگر کسانی می گویند خیلی زحمت کشیدیم و برنامه های خوبی تدوین کردیم، ولی بعد از چند سال به دلایل متعدد این برنامه های خوب اجرایی نمی شود، به آنها بگویید اگر تا الان نشده، شاید اساسا قرار نبوده اتفاقی بیفتد!
https://goo.gl/0L5a6w
کانال راهبرد
@RahbordChannel
یک سال قبل:
زیاد اتفاق می افتد در برنامه های سیمای وطنی از مدیران دولتی دعوت کنند تا برای ملت از خدمات شان داد سخن بدهند، آن مرد خدمتگزار با محاسن اصلاح شده و با لبخندی حاکی از اعتماد به نفس، بلافاصله به سراغ "کار کارشناسی" می رود و می گوید ما برای حل مسائل 6 ماه کار کارشناسی کردیم و برنامه های خوبی تدوین کردیم و به حمد و قوه الهی مشکلات حل خواهد شد.
الان:
دوباره همان مرد دولتی به تلویزیون آمده است، ولی اینبار شور و شوق سابق را ندارد، مجری سراغ آن برنامه و "کار کارشناسی" فوق الذکر را می گیرد. مدیر درمانده می گوید: برنامه ها خوبی داریم، ولی مشکلات زیرساختی وعدم هماهنگی و سیاسی کاری و … نمی گذارند کار را پیش ببریم!
شبیه این سناریو را بسیار شنیده اید، خیلی ها می گویند که ما برنامه های خوبی داریم، ولی در اجرا ضعف داریم.
اما در نوشته زیر گفته شده که "این حرف باد هواست"، برنامه و استراتژی خوب در خلا وجود ندارد، اگر نتوانسته اید آن را اجرا کنید می توان گفت که اصل جنس ایراد داشته است!
راجر مارتین از یک پژوهش که بر مبنای تفکیک استراتژی خوب-اجرای خوب انجام شده است استفاده می کند تا نتیجه ای بر خلاف آن بگیرد. او نشان می دهد که باید به کلی بی خیال جدا کردن تدوین استراتژی از اجرای آن شد.
اگر کسانی می گویند خیلی زحمت کشیدیم و برنامه های خوبی تدوین کردیم، ولی بعد از چند سال به دلایل متعدد این برنامه های خوب اجرایی نمی شود، به آنها بگویید اگر تا الان نشده، شاید اساسا قرار نبوده اتفاقی بیفتد!
https://goo.gl/0L5a6w
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Harvard Business Review
Strategy and Execution Are the Same Thing
And if you’re good at one, you’re probably good at the other.
اوضاع مملکت آریایی-اسلامی ما و یانکی ها پس از برجام
در این مدت آنقدر از روابط بین ایران و عربستان شنیدم که دیگر ملال آور شده است، ولی گویا قصه سر دراز دارد و حالا حالاها درگیر آن هستیم و پیامدهایش حتی می تواند منافع حاصل از برجام را هم خنثی کند. این مقاله فارین پالسی با تیتر جالب "جنگ ایران و عربستان اشتباه امریکاست" دید متفاوتی دارد و به نقش آمریکا اشاره می کند.
به طور خلاصه می گوید: هرچند ایالات متحده در قضیه توافق هسته ای جلوی پیشرفت نظامی ایرانی ها را گرفت، منطقه را ناپایدارتر خواهد کرد. نویسنده معتقد است اعدام فله ای مخالفان سیاسی در عربستان که پیامدهایش قابل پیش بینی بود، این پیام را از طرف حکام حجاز برای سیاسیون واشینگتون داشت که آنها قرار نیست در آینده در مسیر یانکی ها باشند.
آمریکایی ها نگرانی عرب ها را موجه نمی دانند، به زعم آنها کشوری با اقتصاد بهتر و تسلیحات مدرن تر و اکثریت سنی در صحرای خاورمیانه لازم نیست نگران چیزی باشد. سعودی ها هم می بینند شیعه ها در ایران و عراق و بحرین و یمن و همچنین در استان شرقی خودش فعالند و از سیاست های منطقه ای ایرانی ها هراس دارند. آنها احساس می کنند آمریکایی ها به آنها خیانت کرده اند و برجام امتیازی بزرگ برای ایرانی هاست. عرب ها معتقدند که آمریکایی ها به جای تمرکز صرف بر روی مسئله هسته ای باید جلوی رفتارهای تهاجمی ایرانی ها در منطقه را می گرفتند.
این نگرانی، چه موجه چه غیرموجه، باعث شده است که عربستان شروع به یارگیری از دیگر کشورهای منطقه کند و سیاست تهاجمی تری را پی بگیرد. این چند هفته عرب ها از سکوت اوباما در برابر آزمایش موشک های بالستیک ایران و همچنین بی عملی وی درباره کشته شدن رهبر مخالفان سوریه حتی ناراضی تر شدند. رهبر کشته شده یک پای مذاکرات صلح بود و واکنش نشان ندادن امریکایی ها به این معنا بود که قرار نیست نقش فعالی در صلح سوریه ایفا کنند. ایران و روسیه هر روز یک قدم جلو می گذارند و متحد قدیمی سعودی ها همچنان کاری برای حفظ منافع آنها انجام نمی دهد. به نظر حکام صحرای حجاز همین بی عملی آمریکایی ها و ندیده گرفتن سیاست های منطقه ایران، آنها را قدرتمندتر و گستاخ تر می کند.
نویسنده می گوید اوباما یکی از متحدین قدیمی خود را از دست داد، ولی در آن سوی میدان هیچ متحدی به دست نیاورد و قرار هم نیست به دست آورد. عرب ها هم گویا بنا دارند با شدت عمل بیشتری پیش بروند و همچنان پرچم دفاع از سنی ها را بالا نگه دارند. او پیشنهاد می کند تا دیر نشده دولت امریکا گامی برای جلب اعتماد و متعادل کردن اوضاع بردارد تا چالش های خاورمیانه از کنترل خارج نشود.
با استدلال این مقاله نتیجه اینست که بعد از 16 ژانویه که روز لغو تحریم هاست منتظر معجزه نباشید! همین الان در آمریکا قضیه گرفتن غرامت از ایران برای قربانیان تروریسم بالا گرفته است (در حدود دو میلیارد دلار)، نتیجه انتخابات ایالات متحده البته مهم است، ولی رئیس جمهور آینده هر کسی باشد باید برای تحبیب قلوب حکام حجاز قدمی بردارد، زیرا بعید است رابطه ای با ایران سر بگیرد.
جان کلام اینکه تا تکلیف را با سیاست مشخص نکنیم، بعید است در اقتصاد اتفاقی بیفتد.
http://goo.gl/lA5y4A
کانال راهبرد
@RahbordChannel
در این مدت آنقدر از روابط بین ایران و عربستان شنیدم که دیگر ملال آور شده است، ولی گویا قصه سر دراز دارد و حالا حالاها درگیر آن هستیم و پیامدهایش حتی می تواند منافع حاصل از برجام را هم خنثی کند. این مقاله فارین پالسی با تیتر جالب "جنگ ایران و عربستان اشتباه امریکاست" دید متفاوتی دارد و به نقش آمریکا اشاره می کند.
به طور خلاصه می گوید: هرچند ایالات متحده در قضیه توافق هسته ای جلوی پیشرفت نظامی ایرانی ها را گرفت، منطقه را ناپایدارتر خواهد کرد. نویسنده معتقد است اعدام فله ای مخالفان سیاسی در عربستان که پیامدهایش قابل پیش بینی بود، این پیام را از طرف حکام حجاز برای سیاسیون واشینگتون داشت که آنها قرار نیست در آینده در مسیر یانکی ها باشند.
آمریکایی ها نگرانی عرب ها را موجه نمی دانند، به زعم آنها کشوری با اقتصاد بهتر و تسلیحات مدرن تر و اکثریت سنی در صحرای خاورمیانه لازم نیست نگران چیزی باشد. سعودی ها هم می بینند شیعه ها در ایران و عراق و بحرین و یمن و همچنین در استان شرقی خودش فعالند و از سیاست های منطقه ای ایرانی ها هراس دارند. آنها احساس می کنند آمریکایی ها به آنها خیانت کرده اند و برجام امتیازی بزرگ برای ایرانی هاست. عرب ها معتقدند که آمریکایی ها به جای تمرکز صرف بر روی مسئله هسته ای باید جلوی رفتارهای تهاجمی ایرانی ها در منطقه را می گرفتند.
این نگرانی، چه موجه چه غیرموجه، باعث شده است که عربستان شروع به یارگیری از دیگر کشورهای منطقه کند و سیاست تهاجمی تری را پی بگیرد. این چند هفته عرب ها از سکوت اوباما در برابر آزمایش موشک های بالستیک ایران و همچنین بی عملی وی درباره کشته شدن رهبر مخالفان سوریه حتی ناراضی تر شدند. رهبر کشته شده یک پای مذاکرات صلح بود و واکنش نشان ندادن امریکایی ها به این معنا بود که قرار نیست نقش فعالی در صلح سوریه ایفا کنند. ایران و روسیه هر روز یک قدم جلو می گذارند و متحد قدیمی سعودی ها همچنان کاری برای حفظ منافع آنها انجام نمی دهد. به نظر حکام صحرای حجاز همین بی عملی آمریکایی ها و ندیده گرفتن سیاست های منطقه ایران، آنها را قدرتمندتر و گستاخ تر می کند.
نویسنده می گوید اوباما یکی از متحدین قدیمی خود را از دست داد، ولی در آن سوی میدان هیچ متحدی به دست نیاورد و قرار هم نیست به دست آورد. عرب ها هم گویا بنا دارند با شدت عمل بیشتری پیش بروند و همچنان پرچم دفاع از سنی ها را بالا نگه دارند. او پیشنهاد می کند تا دیر نشده دولت امریکا گامی برای جلب اعتماد و متعادل کردن اوضاع بردارد تا چالش های خاورمیانه از کنترل خارج نشود.
با استدلال این مقاله نتیجه اینست که بعد از 16 ژانویه که روز لغو تحریم هاست منتظر معجزه نباشید! همین الان در آمریکا قضیه گرفتن غرامت از ایران برای قربانیان تروریسم بالا گرفته است (در حدود دو میلیارد دلار)، نتیجه انتخابات ایالات متحده البته مهم است، ولی رئیس جمهور آینده هر کسی باشد باید برای تحبیب قلوب حکام حجاز قدمی بردارد، زیرا بعید است رابطه ای با ایران سر بگیرد.
جان کلام اینکه تا تکلیف را با سیاست مشخص نکنیم، بعید است در اقتصاد اتفاقی بیفتد.
http://goo.gl/lA5y4A
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Foreign Policy
The Saudi-Iran War Is America’s Fault
The United States cannot ignore or choose to stay out of the brewing rivalry between Iran and Saudi Arabia. It is not a purely religious…
حس تحقیر ملی
این روزها پویشی برای تحریم سفر به امارات و ترکیه به راه افتاده است تا ملت پول هایشان را در انجا خرج نکنند، دیدم دکتر نقیب زاده عزیز استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران که به او ارادتی دارم در مقاله ای در دنیای اقتصاد در این باره نوشته اند و همان ترجیع بند همیشگی رایج میان عوام را تکرار کرده اند: امارات و ترکیه با "پول توجیبی" ما توسعه پیدا کرده اند و تا سی سال پیش روستاهایی بیش نبوده اند و اگر هم آباد شده اند به خاطر پول های ما بوده است و حالا علیه ما شمشیر کشیده اند! مخالفتی با چنین پویش هایی ندارم، اما باید جنبه های های جدی تر را هم دید.
اینجا هم مثل مورد عربستان در میزان اثر این "پول توجیبی" های ایرانی های اغراق می شود، بنا به گفته ها کم و بیش 36 میلیارد دلار درآمد گردشگری ترکیه در سال گذشته است، وقتی آن را با 800 میلیارد دلار حجم اقتصاد ترکیه مقایسه می کنیم، می بینیم که یحتمل جز پول ایرانی ها شاید چیزهای دیگری هم اثر داشته باشد! در مورد امارات هم قضیه چندان متفاوت نیست. البته چنانکه رسم صحاری خاورمیانه است تحولات نشان می دهد که بعد از یک دوره رونق حکام به فکر گسترش امپراتوری می افتند و فعلا که ویروس اردوغانیسم به جان ترکیه افتاده است، اما صحبتم چیز دیگری است.
اساسا مسئله اصلی پول و سرمایه نیست، روش بودن تکلیف ملت ها با خودشان و مدیریت پول هاست. در زمان دولت نهم و دهم هم بنا به گفته ها 700 میلیارد دلار پول وارد این کشور شد، آگاهان می دانند که این هم در آمد نفتی بود و ما بر خلاف ادعاها هم جز این متاع مفیدی برای عرضه در بازار نداریم. چرا پس هنوز وضع اینست که هست؟ چرا همه هنوز منتظر معجزه اند تا دستی از آسمان برای بهبود کاری کند؟
توسعه و اقتصاد خوشبختانه تکلیفش مشخص است، بیش از ادعا نیاز به تدبیر دارد، امثال اعراب صحاری خاورمیانه "می دانند که نمی دانند" و سراغ اهلش می روند و نتایجشان هم دستکم در اقتصاد بد نیست. به قول عزیزی عرب ها پروژه های چند ساله ما را چند ماه به پایان می رسانند و ما فقط گذشته ای را به یاد می آوریم که آنها ملخ تناول می کرده اند.
چنان می گوییم آنها با دلارهای نفتی به وضع فعلی رسیده اند که گویی درآمدهای ما از خلاقیت و تدبیر حاصل شده است! ما عقب ماندگی خودمان را حس می کنیم و به جای تلاش برای بهبود اوضاع دیگرانی که کمی پیشتر رفته اند را تحقیر می کنیم، دچار کین توزی مخربی شده ایم، به قول حضرت، شبیه بردگانی که ویژگی های والاتباران را خوش نمی دارند، اخلاق برده وار. ما تحقیر شده ایم، راه تدبیر را هم بسته ایم و به عمل فقط واکنش نشان می دهیم
امین بزرگیان مدتها پیش چیزی نوشته بود که باید آن را دوباره خواند: "کنار اومدن با پیشرفت جاهایی که با هواپیما یک ساعت بیشتر راه نیست، سخت است. برج های دوبی ما را تحقیر می کند وما نژاد دارندگانش را. داستان ابو موسی از یک طرف راوی اعتماد به نفس سیاسی عرب ها و از سویی دیگر آخرین چیزی است که دولت می تواند ملت را به خودش پیوند بزند. حس تحقیر ملی برای جبران شدن، مستعد آفرینش فاجعه است." جمله آخر را چند بار بخوانید: حس تحقیر ملی مستعد آفرینش فاجعه است.
http://goo.gl/u7YbV7
کانال راهبرد
@RahbordChannel
این روزها پویشی برای تحریم سفر به امارات و ترکیه به راه افتاده است تا ملت پول هایشان را در انجا خرج نکنند، دیدم دکتر نقیب زاده عزیز استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران که به او ارادتی دارم در مقاله ای در دنیای اقتصاد در این باره نوشته اند و همان ترجیع بند همیشگی رایج میان عوام را تکرار کرده اند: امارات و ترکیه با "پول توجیبی" ما توسعه پیدا کرده اند و تا سی سال پیش روستاهایی بیش نبوده اند و اگر هم آباد شده اند به خاطر پول های ما بوده است و حالا علیه ما شمشیر کشیده اند! مخالفتی با چنین پویش هایی ندارم، اما باید جنبه های های جدی تر را هم دید.
اینجا هم مثل مورد عربستان در میزان اثر این "پول توجیبی" های ایرانی های اغراق می شود، بنا به گفته ها کم و بیش 36 میلیارد دلار درآمد گردشگری ترکیه در سال گذشته است، وقتی آن را با 800 میلیارد دلار حجم اقتصاد ترکیه مقایسه می کنیم، می بینیم که یحتمل جز پول ایرانی ها شاید چیزهای دیگری هم اثر داشته باشد! در مورد امارات هم قضیه چندان متفاوت نیست. البته چنانکه رسم صحاری خاورمیانه است تحولات نشان می دهد که بعد از یک دوره رونق حکام به فکر گسترش امپراتوری می افتند و فعلا که ویروس اردوغانیسم به جان ترکیه افتاده است، اما صحبتم چیز دیگری است.
اساسا مسئله اصلی پول و سرمایه نیست، روش بودن تکلیف ملت ها با خودشان و مدیریت پول هاست. در زمان دولت نهم و دهم هم بنا به گفته ها 700 میلیارد دلار پول وارد این کشور شد، آگاهان می دانند که این هم در آمد نفتی بود و ما بر خلاف ادعاها هم جز این متاع مفیدی برای عرضه در بازار نداریم. چرا پس هنوز وضع اینست که هست؟ چرا همه هنوز منتظر معجزه اند تا دستی از آسمان برای بهبود کاری کند؟
توسعه و اقتصاد خوشبختانه تکلیفش مشخص است، بیش از ادعا نیاز به تدبیر دارد، امثال اعراب صحاری خاورمیانه "می دانند که نمی دانند" و سراغ اهلش می روند و نتایجشان هم دستکم در اقتصاد بد نیست. به قول عزیزی عرب ها پروژه های چند ساله ما را چند ماه به پایان می رسانند و ما فقط گذشته ای را به یاد می آوریم که آنها ملخ تناول می کرده اند.
چنان می گوییم آنها با دلارهای نفتی به وضع فعلی رسیده اند که گویی درآمدهای ما از خلاقیت و تدبیر حاصل شده است! ما عقب ماندگی خودمان را حس می کنیم و به جای تلاش برای بهبود اوضاع دیگرانی که کمی پیشتر رفته اند را تحقیر می کنیم، دچار کین توزی مخربی شده ایم، به قول حضرت، شبیه بردگانی که ویژگی های والاتباران را خوش نمی دارند، اخلاق برده وار. ما تحقیر شده ایم، راه تدبیر را هم بسته ایم و به عمل فقط واکنش نشان می دهیم
امین بزرگیان مدتها پیش چیزی نوشته بود که باید آن را دوباره خواند: "کنار اومدن با پیشرفت جاهایی که با هواپیما یک ساعت بیشتر راه نیست، سخت است. برج های دوبی ما را تحقیر می کند وما نژاد دارندگانش را. داستان ابو موسی از یک طرف راوی اعتماد به نفس سیاسی عرب ها و از سویی دیگر آخرین چیزی است که دولت می تواند ملت را به خودش پیوند بزند. حس تحقیر ملی برای جبران شدن، مستعد آفرینش فاجعه است." جمله آخر را چند بار بخوانید: حس تحقیر ملی مستعد آفرینش فاجعه است.
http://goo.gl/u7YbV7
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Al-Monitor
Turkey's tourism renaissance
The number of tourists visiting Turkey has risen from 1.6 million to 39.2 million in three decades, placing it sixth among the world’s most popular destinations.
آزادی بیان مقوله پیچیده و بحث برانگیزی است، کاریکاتور شارلی ابدو می گوید اگر بچه غرق شده (آیلان کوردی) بزرگ می شد، در آلمان دنبال نیشگون گرفتن از باسن زنان بود! (اشاره به قضیه سال نو در کلن)
کانال راهبرد
@RahbordChannel
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اجرای برجام، اول مصیبت؟
این مقاله اکونومیست که با یک کاریکاتور جالب همراه شده است می گوید که اجرای برجام تازه شروع دور دیگری از مشکلات است و حتی آزمایش موشک های بالستیک ایران را تلاشی برای بر هم زدن توافق می داند. فرض نوشته بر این است که گروه های قدرتمندی در ایران سیاست خارجی راه هدایت می کنند که به اجبار تن به توافق داده اند و حتی این صلح موقتی می تواند یک تجدید قوا برای شروع فعالیت های نظامی بعدی باشد.
گفته اند که باید دید رئیس جمهور آینده یانکی ها چه کسی است؟ اگر جمهوری خواه باشد که هیچ بعید نیست توافق را ندیده بگیرد و بخواهد نشان دهد یک من ماست چقدر کره می دهد، ولی حتی دموکرات هم باشد اوضاع خوب نیست. آنها هم شاید بخواهند ضرب شستی به ایران در مورد مسائل غیرهسته ای (فعالیت های موشکی، زندانی کردن امریکایی تبارها، حمایت از سوریه و …) نشان بدهند.
به سبک داریوش می شود دعا کرد: خداوندا ایران را از شر خشکسالی و دشمن و تندروی در امان دار.
http://goo.gl/l7cpaG
کانال راهبرد
@RahbordChannel
این مقاله اکونومیست که با یک کاریکاتور جالب همراه شده است می گوید که اجرای برجام تازه شروع دور دیگری از مشکلات است و حتی آزمایش موشک های بالستیک ایران را تلاشی برای بر هم زدن توافق می داند. فرض نوشته بر این است که گروه های قدرتمندی در ایران سیاست خارجی راه هدایت می کنند که به اجبار تن به توافق داده اند و حتی این صلح موقتی می تواند یک تجدید قوا برای شروع فعالیت های نظامی بعدی باشد.
گفته اند که باید دید رئیس جمهور آینده یانکی ها چه کسی است؟ اگر جمهوری خواه باشد که هیچ بعید نیست توافق را ندیده بگیرد و بخواهد نشان دهد یک من ماست چقدر کره می دهد، ولی حتی دموکرات هم باشد اوضاع خوب نیست. آنها هم شاید بخواهند ضرب شستی به ایران در مورد مسائل غیرهسته ای (فعالیت های موشکی، زندانی کردن امریکایی تبارها، حمایت از سوریه و …) نشان بدهند.
به سبک داریوش می شود دعا کرد: خداوندا ایران را از شر خشکسالی و دشمن و تندروی در امان دار.
http://goo.gl/l7cpaG
کانال راهبرد
@RahbordChannel
The Economist
The end of the beginning
Sanctions are about to be lifted
هنگ دشداشه پوش ها
کسانی بر این باورند که جنگ در دوران جدید را باید متفاوت از قدیم فهمید، البته منظور هم فقط این نیست که پیشتر از نیزه و شمشیر استفاده می کردند و اکنون از هواپیما و اتم، بلکه انگار با دو پدیده به کلی متفاوت روبه رو هستیم که فقط نامشان مشترک است. امروز جنگ پدیده پیچیده ای است که ابعاد اقتصادی، سیاسی و اجتماعی متعددی دارد و به قولی "جدی تر از آن است که به دست ژنرال ها سپرده شود". نگرش آدم ها به قضیه هم در طی زمان خیلی تغییر کرده است، محمد قائد جایی نوشته بود زمانی در نظر سربازان ینی چری عثمانی استفاده از توپ و تفنگ و زدن دشمن از فاصله دور خلاف مروت بود و جنگ تن به تن و شمشیر زدن را نشان مردانگی و شجاعت می دانستند!
جنگ گاهی در عرصه اقتصاد رخ می دهد، چنانکه در قضیه ایران و عربستان می شود دید، بلومبرگ یکی از استراتژی های طرف عرب را شرح داده است که برای افزایش معلومات اهل اقتصاد بد نیست:
قرار است بخشی از غول تریلیون دلاری نفتی سعودی ها یعنی آرامکو را به فروش بگذارند، یک دلیل این است که قیمت نفت پایین آمده است و حکام حجاز نیاز به پول دارند، اما یک هدف سیاسی هم دنبال می شود: 330 میلیون سهامدار جدید از سراسر جهان با سعودی ها شریک می شوند و چه چیز از حفظ ثبات و امنیت این شریک مهمتر!؟
وقتی سر سفره ای بنا باشد کلی آدم نان بخورند، اگر کسی خواست اوضاع را به هم بریزد، همه آن خورندگان را دشمن خودش کرده است. در واقع این نوعی یارگیری برای حکام حجاز به شمار می آید. اگر ایرانی ها بخواهند صف را به هم بزنند با چند صد میلیون معترض روبه رو خواهند بود. عرب ها از این گفته حضرت ماکیاولی به خوبی استفاده کرده اند که مردم قاتل پدرشان را می بخشند، ولی کسی که ارث پدرشان را خورده است از یاد نمی برند.
وانگهی حال که ایرانی ها منتظر برچیدن تحریم ها هستند تا صنعت نفت را با پول اجانب نوسازی کنند، اگر عرب ها جنس مرغوب تری عرضه کنند، پولی که می توانست به ایران برود، از ریاض سر در می آورد. این چیزی است که پیش بینی می شود در مورد آرامکو اتفاق بیفتد.
اینجا کسانی خواهند گفت سعودی های خائن منابع کشورشان را برای ماندگاری بیشتر حکومت کثیفشان به حراج می گذارند و استقلال مملکت را فدای بقا کرده اند، کسانی هم می گویند عرب ها سیاست را بلدند و با کارت های در دسترسشان هوشمندانه بازی می کنند! این که کدام درست است خیلی مهم نیست، مهمتر اینست دریابیم اوضاع در این حوالی خیلی پیچیده تر از آنی است که در نگاه اول به نظر می رسد 😊
http://goo.gl/1ZBxbE
کانال راهبرد
@RahbordChannel
کسانی بر این باورند که جنگ در دوران جدید را باید متفاوت از قدیم فهمید، البته منظور هم فقط این نیست که پیشتر از نیزه و شمشیر استفاده می کردند و اکنون از هواپیما و اتم، بلکه انگار با دو پدیده به کلی متفاوت روبه رو هستیم که فقط نامشان مشترک است. امروز جنگ پدیده پیچیده ای است که ابعاد اقتصادی، سیاسی و اجتماعی متعددی دارد و به قولی "جدی تر از آن است که به دست ژنرال ها سپرده شود". نگرش آدم ها به قضیه هم در طی زمان خیلی تغییر کرده است، محمد قائد جایی نوشته بود زمانی در نظر سربازان ینی چری عثمانی استفاده از توپ و تفنگ و زدن دشمن از فاصله دور خلاف مروت بود و جنگ تن به تن و شمشیر زدن را نشان مردانگی و شجاعت می دانستند!
جنگ گاهی در عرصه اقتصاد رخ می دهد، چنانکه در قضیه ایران و عربستان می شود دید، بلومبرگ یکی از استراتژی های طرف عرب را شرح داده است که برای افزایش معلومات اهل اقتصاد بد نیست:
قرار است بخشی از غول تریلیون دلاری نفتی سعودی ها یعنی آرامکو را به فروش بگذارند، یک دلیل این است که قیمت نفت پایین آمده است و حکام حجاز نیاز به پول دارند، اما یک هدف سیاسی هم دنبال می شود: 330 میلیون سهامدار جدید از سراسر جهان با سعودی ها شریک می شوند و چه چیز از حفظ ثبات و امنیت این شریک مهمتر!؟
وقتی سر سفره ای بنا باشد کلی آدم نان بخورند، اگر کسی خواست اوضاع را به هم بریزد، همه آن خورندگان را دشمن خودش کرده است. در واقع این نوعی یارگیری برای حکام حجاز به شمار می آید. اگر ایرانی ها بخواهند صف را به هم بزنند با چند صد میلیون معترض روبه رو خواهند بود. عرب ها از این گفته حضرت ماکیاولی به خوبی استفاده کرده اند که مردم قاتل پدرشان را می بخشند، ولی کسی که ارث پدرشان را خورده است از یاد نمی برند.
وانگهی حال که ایرانی ها منتظر برچیدن تحریم ها هستند تا صنعت نفت را با پول اجانب نوسازی کنند، اگر عرب ها جنس مرغوب تری عرضه کنند، پولی که می توانست به ایران برود، از ریاض سر در می آورد. این چیزی است که پیش بینی می شود در مورد آرامکو اتفاق بیفتد.
اینجا کسانی خواهند گفت سعودی های خائن منابع کشورشان را برای ماندگاری بیشتر حکومت کثیفشان به حراج می گذارند و استقلال مملکت را فدای بقا کرده اند، کسانی هم می گویند عرب ها سیاست را بلدند و با کارت های در دسترسشان هوشمندانه بازی می کنند! این که کدام درست است خیلی مهم نیست، مهمتر اینست دریابیم اوضاع در این حوالی خیلی پیچیده تر از آنی است که در نگاه اول به نظر می رسد 😊
http://goo.gl/1ZBxbE
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Bloomberg.com
The IPO Aimed at Iran
Saudi Aramco could become the world’s biggest public company.
اعترافات یک بدبین درباره پسا-تحریم!
یکی از عالمان فرنگی همیشه هشدار می دهد اگر نوری ته تونل دیدی، مطمئن نباش که داری به انتهای آن نزدیک می شوی، شاید نور قطاری است که از روبه رو می آید و به زودی از روی تو رد می شود! در قضیه برجام هم خوشحالی ملت قابل توجه بود، ولی هشدار مرد فرنگی فوق الذکر را هم نمی شد ندیده گرفت، اینکه بعد از رفع تحریم ها وضع مملکت اینقدر که می گویند کویت بشود، کمی مشکوک است.
چند کشور عربی از برداشتن تحریم ها و به پول رسیدن زمامداران تهران ابراز نگرانی کرده اند و در خود آمریکا هم کسانی گله می کنند از اینکه دولت اوباما هوای یاران قدیم را در خاورمیانه ندارد و اقتدار آمریکا را زیر سوال برده است. بی بی (بنجامین نتانیاهو) هم که موضعش معلوم است. به نظر می رسد حال که قرار است موازنه میان دو قدرت منطقه ای اتفاق بیفتد، گام بعدی ایالات متحده می تواند دادن امتیازی به سعودی ها و اسرائیل باشد تا نگرانی آنها را از برخی "جاه طلبی های" منطقه ای طرف ایرانی کاهش دهد و به نوعی دلجویی کند.
در همین مسیر، در کنگره آمریکا برای قضیه موشک های بالستیک ایرانی ها جریمه هایی در نظر گرفته اند که احتمالا به تصویب خواهد رسید. سعودی ها و دیگر همراهانش هم چنانکه صریح گفته اند، بی کار نمی نشینند، یادم هست که هیچگاه دولت مالکی در عراق را هم نپذیرفتند و وعده داده بودند تا میلیارد دلار هم خرج می کنند که او زمین بخورد. از یارگیری جهانی و جنگ اقتصادی آنها پیشتر گفتم و این را ندیده نگیریم که برای اصلاحات اقتصادی و مقاصد داخلی، نیازی حیاتی به وجود یک "دشمن" دارند و حتی اگر ایران نبود باید یک "دشمن" می ساختند!
رفع تحریم ها برای شرکت های امریکایی سودی ندارد و آنها همچنان بر اساس قوانین آمریکا با محدودیت جدی برای تعامل با ایران روبه رو هستند، برای مثال اکسون مبیل در بخش انرژی ایران سهمی ندارد و شرکت هایی مانند شل فرانسه ورود خواهند کرد. پس منافع اقتصادی برای یانکی ها وجود ندارد و ایران دیل را دولت اوباما بیشتر به عنوان یک پیروزی نمادین نمایش خواهد داد. قابل پیش بینی است که امثال ترامپ و کروز از جی اُ پی به حرف های مرد رنگین پوست صلح طلب محل گربه هم نگذارند و باز تکرار کنند اگر به قدرت برسند توافق بی توافق!
بد نیست بدانیم تعداد کسانی در اتازونی که بر این باورند اوباما در سیاست خارجی خوب عمل نکرده کم نیست و این منتقدان لزوما محافظه کارهای بی ترمز نیستند، کافی است به چند پست قبل و مقاله مرشایمر در فارین پالیسی مراجعه کنید. برای ایرانی های زیر تحریم می توان این را پیشرفتی در دیپلماسی دانست، ولی از نظر منافع امریکایی ها می تواند چنین نباشد. سر به سایت اندیشکده بروکینگ بزنید برخی نوشته ها و توصیه ها برای تعامل با ایران در پسا-برجام به هیچ وجه نرم نیست!
به نظرم یک اتفاق غیرمنتظره و خوب هم افتاد و آن آزاد کردن ایرانی-آمریکایی ها و قبل از آنها ملوانان ره گم کرده بود، این را می توان به پای مهارت های جناب روحانی در تعامل با بقیه نهادهای قدرت گذاشت (نظر یک مقاله بروکینگ) یا اینکه اجماع سطوح بالای حکومت این بوده است که جلوی برخی تند رفتن ها گرفته شود تا زیر آب توافق نخورد. در هر دو صورت به نظرم هوشمندانه است.
پیش بینی در سرزمینی بلاخیز همچون ایران باد هواست و آنچه آمد استنباط شخصی من بود از خوانده هایم در این روزها. آینده خیلی چیزها را روشن می کند.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
یکی از عالمان فرنگی همیشه هشدار می دهد اگر نوری ته تونل دیدی، مطمئن نباش که داری به انتهای آن نزدیک می شوی، شاید نور قطاری است که از روبه رو می آید و به زودی از روی تو رد می شود! در قضیه برجام هم خوشحالی ملت قابل توجه بود، ولی هشدار مرد فرنگی فوق الذکر را هم نمی شد ندیده گرفت، اینکه بعد از رفع تحریم ها وضع مملکت اینقدر که می گویند کویت بشود، کمی مشکوک است.
چند کشور عربی از برداشتن تحریم ها و به پول رسیدن زمامداران تهران ابراز نگرانی کرده اند و در خود آمریکا هم کسانی گله می کنند از اینکه دولت اوباما هوای یاران قدیم را در خاورمیانه ندارد و اقتدار آمریکا را زیر سوال برده است. بی بی (بنجامین نتانیاهو) هم که موضعش معلوم است. به نظر می رسد حال که قرار است موازنه میان دو قدرت منطقه ای اتفاق بیفتد، گام بعدی ایالات متحده می تواند دادن امتیازی به سعودی ها و اسرائیل باشد تا نگرانی آنها را از برخی "جاه طلبی های" منطقه ای طرف ایرانی کاهش دهد و به نوعی دلجویی کند.
در همین مسیر، در کنگره آمریکا برای قضیه موشک های بالستیک ایرانی ها جریمه هایی در نظر گرفته اند که احتمالا به تصویب خواهد رسید. سعودی ها و دیگر همراهانش هم چنانکه صریح گفته اند، بی کار نمی نشینند، یادم هست که هیچگاه دولت مالکی در عراق را هم نپذیرفتند و وعده داده بودند تا میلیارد دلار هم خرج می کنند که او زمین بخورد. از یارگیری جهانی و جنگ اقتصادی آنها پیشتر گفتم و این را ندیده نگیریم که برای اصلاحات اقتصادی و مقاصد داخلی، نیازی حیاتی به وجود یک "دشمن" دارند و حتی اگر ایران نبود باید یک "دشمن" می ساختند!
رفع تحریم ها برای شرکت های امریکایی سودی ندارد و آنها همچنان بر اساس قوانین آمریکا با محدودیت جدی برای تعامل با ایران روبه رو هستند، برای مثال اکسون مبیل در بخش انرژی ایران سهمی ندارد و شرکت هایی مانند شل فرانسه ورود خواهند کرد. پس منافع اقتصادی برای یانکی ها وجود ندارد و ایران دیل را دولت اوباما بیشتر به عنوان یک پیروزی نمادین نمایش خواهد داد. قابل پیش بینی است که امثال ترامپ و کروز از جی اُ پی به حرف های مرد رنگین پوست صلح طلب محل گربه هم نگذارند و باز تکرار کنند اگر به قدرت برسند توافق بی توافق!
بد نیست بدانیم تعداد کسانی در اتازونی که بر این باورند اوباما در سیاست خارجی خوب عمل نکرده کم نیست و این منتقدان لزوما محافظه کارهای بی ترمز نیستند، کافی است به چند پست قبل و مقاله مرشایمر در فارین پالیسی مراجعه کنید. برای ایرانی های زیر تحریم می توان این را پیشرفتی در دیپلماسی دانست، ولی از نظر منافع امریکایی ها می تواند چنین نباشد. سر به سایت اندیشکده بروکینگ بزنید برخی نوشته ها و توصیه ها برای تعامل با ایران در پسا-برجام به هیچ وجه نرم نیست!
به نظرم یک اتفاق غیرمنتظره و خوب هم افتاد و آن آزاد کردن ایرانی-آمریکایی ها و قبل از آنها ملوانان ره گم کرده بود، این را می توان به پای مهارت های جناب روحانی در تعامل با بقیه نهادهای قدرت گذاشت (نظر یک مقاله بروکینگ) یا اینکه اجماع سطوح بالای حکومت این بوده است که جلوی برخی تند رفتن ها گرفته شود تا زیر آب توافق نخورد. در هر دو صورت به نظرم هوشمندانه است.
پیش بینی در سرزمینی بلاخیز همچون ایران باد هواست و آنچه آمد استنباط شخصی من بود از خوانده هایم در این روزها. آینده خیلی چیزها را روشن می کند.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
چرا گاهی باید به زور هم شده اخلاقی بود؟ (در باب تحریم)
اینکه تحریم عملی ظالمانه و غیراخلاقی است را نمی دانم، بعد از حضرت ماکیاولی خیلی با "اخلاقی بودن سیاست" کاری ندارم و آن را جدی نمی گیرم. اما از آنجا که به قول آن مرد عبا شکلاتی، اهل تسامح و تساهل هستم، اگر کسی چیزی با مضمون اخلاق جات گفت، ذوقش را کور نمی کنم
باری، برخلاف برخی گفته ها، تحریم کارآمدی اش را دستکم در قضیه ایران نشان داد. اگر قرار به "احترام متقابل" و این قبیل تفنن جات بود، حالا حالاها وزیر خارجه خنده روی ایران باید در خط ایران و اروپا رفت و آمد می کرد. هدف این بود که تغییر رفتاری حاصل شود و کسانی در این سو بی خیال هسته ای شوند، دیدیم که شدند و این یعنی تحریم توانسته است کارش را به انجام برساند. این مقاله فوربز جالب است و با استفاده از منطق روان شناسی-اجتماعی-اقتصادی از برداشتن تحریم ها دفاع می کند. خیلی با جزئیات سیاسی اش کاری نداریم، مهم استدلال آن در توجیه یک ابزار است، خلاصه حرفش چیست؟
نویسنده می گوید کسانی با توجه به منافعشان دلایلی برای برنداشتن تحریم های ایران های برمی شمارند: برخی می گویند تحریم را بردارید، قیمت در بازار نفت خراب می شود و کسانی دیگر در اسرائیل و صحرای حجاز می گویند پول به دست ایران برسد از بعضی گروه ها حمایت می کند و ثبات خاومیانه را به هم می زند.
او می گوید این دلایل کافی نیست و ادامه می دهد اقتصاد علمی است که با مشوق ها و بده-بستان ها سروکار دارد یعنی اگر تحریم کرده ایم که کشوری فلان کار را بکند و آن کشور کار مطلوب را انجام داد، دیگر وجود تحریم ها ضرورتی ندارد و "باید به عهدمان وفا کنیم" و تحریم ها را برداریم. چیزی گرفته ایم و باید چیزی بدهیم، دلیل این "وفای به عهد" هم اخلاقی نیست کاملا فنی و اقتصادی است. اما این دلیل چیست؟
تحریم ابزاری نیست که یک بار و برای همیشه در مورد ایران به کار گرفته شود، بلکه بارها و بارها در آینده برای ایران یا جاهای دیگر بناست استفاده بشود. بعد با اشاره ای به نظریه بازی ها نتیجه می گیرد، اگر طرفی که تهدیدش کردی رفتارش را تغییر داد، باید به قولت عمل کنی (تحریم را برداری)، وگرنه در آینده دیگر نمی توانی از این ابزار استفاده کنی و برای حرفت تره هم خرد نمی کنند!
نویسنده هشدار می دهد اگر فرض کنیم ایرانی ها حرف گوش کردند و تو تحریم را برنداشتی و "وفای به عهد" نکردی، در آینده دیگر نمی توانی از تحریم استفاده کنی، زیرا ایران می داند تغییر رفتارش سودی به حالش ندارد.
اینکه می گویند آدم های سیاسی حتی اگر اعتقادی هم به اخلاقیات و صداقت نداشته باشند، باید دستکم تصویری اخلاقی و صادق از خود نشان بدهند بر همین اساس است.
http://goo.gl/B6zVEU
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اینکه تحریم عملی ظالمانه و غیراخلاقی است را نمی دانم، بعد از حضرت ماکیاولی خیلی با "اخلاقی بودن سیاست" کاری ندارم و آن را جدی نمی گیرم. اما از آنجا که به قول آن مرد عبا شکلاتی، اهل تسامح و تساهل هستم، اگر کسی چیزی با مضمون اخلاق جات گفت، ذوقش را کور نمی کنم
باری، برخلاف برخی گفته ها، تحریم کارآمدی اش را دستکم در قضیه ایران نشان داد. اگر قرار به "احترام متقابل" و این قبیل تفنن جات بود، حالا حالاها وزیر خارجه خنده روی ایران باید در خط ایران و اروپا رفت و آمد می کرد. هدف این بود که تغییر رفتاری حاصل شود و کسانی در این سو بی خیال هسته ای شوند، دیدیم که شدند و این یعنی تحریم توانسته است کارش را به انجام برساند. این مقاله فوربز جالب است و با استفاده از منطق روان شناسی-اجتماعی-اقتصادی از برداشتن تحریم ها دفاع می کند. خیلی با جزئیات سیاسی اش کاری نداریم، مهم استدلال آن در توجیه یک ابزار است، خلاصه حرفش چیست؟
نویسنده می گوید کسانی با توجه به منافعشان دلایلی برای برنداشتن تحریم های ایران های برمی شمارند: برخی می گویند تحریم را بردارید، قیمت در بازار نفت خراب می شود و کسانی دیگر در اسرائیل و صحرای حجاز می گویند پول به دست ایران برسد از بعضی گروه ها حمایت می کند و ثبات خاومیانه را به هم می زند.
او می گوید این دلایل کافی نیست و ادامه می دهد اقتصاد علمی است که با مشوق ها و بده-بستان ها سروکار دارد یعنی اگر تحریم کرده ایم که کشوری فلان کار را بکند و آن کشور کار مطلوب را انجام داد، دیگر وجود تحریم ها ضرورتی ندارد و "باید به عهدمان وفا کنیم" و تحریم ها را برداریم. چیزی گرفته ایم و باید چیزی بدهیم، دلیل این "وفای به عهد" هم اخلاقی نیست کاملا فنی و اقتصادی است. اما این دلیل چیست؟
تحریم ابزاری نیست که یک بار و برای همیشه در مورد ایران به کار گرفته شود، بلکه بارها و بارها در آینده برای ایران یا جاهای دیگر بناست استفاده بشود. بعد با اشاره ای به نظریه بازی ها نتیجه می گیرد، اگر طرفی که تهدیدش کردی رفتارش را تغییر داد، باید به قولت عمل کنی (تحریم را برداری)، وگرنه در آینده دیگر نمی توانی از این ابزار استفاده کنی و برای حرفت تره هم خرد نمی کنند!
نویسنده هشدار می دهد اگر فرض کنیم ایرانی ها حرف گوش کردند و تو تحریم را برنداشتی و "وفای به عهد" نکردی، در آینده دیگر نمی توانی از تحریم استفاده کنی، زیرا ایران می داند تغییر رفتارش سودی به حالش ندارد.
اینکه می گویند آدم های سیاسی حتی اگر اعتقادی هم به اخلاقیات و صداقت نداشته باشند، باید دستکم تصویری اخلاقی و صادق از خود نشان بدهند بر همین اساس است.
http://goo.gl/B6zVEU
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Forbes
Of Course The Iran Nuclear Sanctions Must Be Lifted, Whatever Their Economic Effect
There's any number of reasons we could give for why the international sanctions against Iran should not be lifted. Everything from the economic effect upon the oil market of another supplier coming back into it through the thought that perhaps Hezbollah will…
بازگشت به گذشته: با خیال راحت ایرانی ها را رها کنید بمبشان را بسازند!
گاهی بد نیست به عقب برگردیم و پیش بینی ها نسبت به زمان کنونی را بخوانیم، حال که هسته ای به سرانجامی رسیده است، مقاله سه چهار سال پیش کنت والتز فقید از بزرگان رئالیسم را فارین افرز بازنشر کرده است، عنوان مقاله جنجالی است: چرا ایران باید بمب داشته باشد!
او می گوید اگر ایرانی ها بخواهند بمب بسازند، زیر تهدید هم می سازند و چه بهتر که بسازند! یکی از دلایل بحران های خاورمیانه اینست که فقط اسرائیل در آن اتمی است و اگر قدرت اتمی دیگری افزوده شود، موازنه قدرت برقرار می شود و به نفع ثبات منطقه است، سپس استدلال می کند که بسیاری ترس ها از ایران اتمی بی پایه است؛ خیال ایرانی ها که از بقای خود راحت شد، معتدل تر می شوند و کمتر خط و نشان می کشند، کمک هسته ای به گروه های تروریستی هم منتفی است و هیچ دولتی اختیارش را دست گروه های شبه نظامی نمی دهد و همچنین می گوید که مسابقه تسلیحاتی به راه افتادن از طرف اعراب هم باد هواست و تاریخ این را تایید نمی کند.
می توان با برخی استدلال ها مخالف بود، ولی یک نکته اساسی نوشته این است که بسیارانی در اسرائیل و آمریکا تلاش کرده اند ایرانی ها را غیرعقلانی و دگم تصویر کنند و از این راه اعمال زور بر ایران را توجیه کنند. والتز بزرگ هم اشاره کرده است که چنین نیست، یادمان باشد اگر تصویری که از مملکت در انظار خارجه ارائه می دهیم تقویت کننده فرض غیرعاقلانه رفتار کردن و تندروی و بی ترمزی باشد، در نهایت به زیان مملکت خواهد بود.
خلاصه این است که تصویر یک "کشور عاقل" را به جهانیان ارائه دادن خیلی بیش از هسته ای بودن به نفع ایران است.
https://goo.gl/YU2iD6
کانال راهبرد
@RahbordChannel
گاهی بد نیست به عقب برگردیم و پیش بینی ها نسبت به زمان کنونی را بخوانیم، حال که هسته ای به سرانجامی رسیده است، مقاله سه چهار سال پیش کنت والتز فقید از بزرگان رئالیسم را فارین افرز بازنشر کرده است، عنوان مقاله جنجالی است: چرا ایران باید بمب داشته باشد!
او می گوید اگر ایرانی ها بخواهند بمب بسازند، زیر تهدید هم می سازند و چه بهتر که بسازند! یکی از دلایل بحران های خاورمیانه اینست که فقط اسرائیل در آن اتمی است و اگر قدرت اتمی دیگری افزوده شود، موازنه قدرت برقرار می شود و به نفع ثبات منطقه است، سپس استدلال می کند که بسیاری ترس ها از ایران اتمی بی پایه است؛ خیال ایرانی ها که از بقای خود راحت شد، معتدل تر می شوند و کمتر خط و نشان می کشند، کمک هسته ای به گروه های تروریستی هم منتفی است و هیچ دولتی اختیارش را دست گروه های شبه نظامی نمی دهد و همچنین می گوید که مسابقه تسلیحاتی به راه افتادن از طرف اعراب هم باد هواست و تاریخ این را تایید نمی کند.
می توان با برخی استدلال ها مخالف بود، ولی یک نکته اساسی نوشته این است که بسیارانی در اسرائیل و آمریکا تلاش کرده اند ایرانی ها را غیرعقلانی و دگم تصویر کنند و از این راه اعمال زور بر ایران را توجیه کنند. والتز بزرگ هم اشاره کرده است که چنین نیست، یادمان باشد اگر تصویری که از مملکت در انظار خارجه ارائه می دهیم تقویت کننده فرض غیرعاقلانه رفتار کردن و تندروی و بی ترمزی باشد، در نهایت به زیان مملکت خواهد بود.
خلاصه این است که تصویر یک "کشور عاقل" را به جهانیان ارائه دادن خیلی بیش از هسته ای بودن به نفع ایران است.
https://goo.gl/YU2iD6
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Foreign Affairs
Why Iran Should Get the Bomb
U.S. and Israeli officials have declared that a nuclear-armed Iran is a uniquely terrifying prospect, even an existential threat. In fact, by creating a more durable balance of military power in the Middle East, a nuclear Iran would yield more stability,…
اژدها وارد می شود! چینی ها رفتنی نیستند.
کسانی در ایران نظر مساعدی به زردپوستان شرق آسیا ندارند، به نظرشان در جاهایی از نبود رقابت در بازار ایران کمال سو استفاده را کرده اند و همینطور با قیمت ارزان تولیدکننده ایرانی را به خاک سیاه نشانده اند. در بین عوام واژه های چینی و بنجل کم وبیش مترادف به کار می روند، همچنین این عقیده هست که چینی ها قابل اعتماد هم نیستند و حتی در آموزش های فنون مذاکره در ایران، ویژگی مذاکره چینی ها را "دبه کردن" ذکر می کنند.
بعد از رفع تحریم ها بناست اروپایی ها هم سری به این حوالی بزنند و قرار است انحصار فعالیت چینی ها در ایران از بین برود، کسانی خوشحالند که از شر چینی ها راحت می شوند، اما به نظر باید با احتیاط سخن گفت.
مقاله زیر از بلومبرگ به سفر رئیس جمهور چین به خاورمیانه می پردازد، گفته شده است که نفوذ آمریکایی ها در صحاری خاورمیانه رو به کاهش است و چینی ها می خواهند جای آنها را بگیرند، مرد شرقی بناست به تهران، ریاض و قاهره سفر کند، آدمی همتراز او از 2002 به این طرف از پکن به تهران نیامده است. از اهداف او میانجیگری بین ایران و عربستان است و به عنوان شریک تجاری قدرتمند برای هردو کشور می خواهد ریش گرو بگذارد که آنها روی هم را ماچ کنند و عداوت ها را ندیده بگیرند. هرچه باشد عمده نفت چشم بادامی ها از همین منطقه تامین می شود و شلوغی در این حوالی به صلاحش نیست. برخلاف یانکی ها این کشور در میان کشورها خاورمیانه سابقه بدی هم ندارد و این می تواند در میانجیگری کمکش کند، در ضمن می ترسد شر بنیادگرایی دامن خودش را هم بگیرد، تعداد مسلمانان اویغور در دومین اقتصاد دنیا کم نیست!
تحلیلگری گفته است حالا که بازار ایران بازتر شده است، مرد شرقی به ایران می آید که میخ را محکم تر بکوبد تا موضع اقتصاد قبلی اش از کف نرود. همچنین از دیگر اهداف دیگر سفرش اینست که قرارداد دو کارخانه برق هسته ای را نهایی کند. اما مرد اول چینی ها احتمالا روی ابرپروژه "یک کمربند، یک جاده" هم با ایرانی ها حرف دارد، پروژه ای که قرار است تجارت آسیا و اروپا با چینی ها را متحول کند. گویا چینی ها 40 میلیارد دلار برای تامین مالی این پروژه کنار گذاشته اند.
از این پروژه بلندپروازانه به استعاره به عنوان "راه ابریشم جدید" یاد می کنند، بناست برای گسترش تجارت یک مسیر خط آهن از کشورشان (شهر شی آن در چین مرکزی) تا اروپا (رتردام در هلند) کشیده شود و همچنین یک راه آبی که از بندر ژانژیانگ چین شروع و به ونیز ختم می شود. این خط آهن از بسیاری کشورها و از جمله ایران هم می گذرد. (بد نیست در لینک دوم نقشه را ببینید، در آینده سرفرصت یک پست کامل در معرفی آن می نویسم)
اما با توجه به دشمنی ایران با آمریکا، چینی ها برای افزایش نفوذ ژئوپلیتیک خود متحدی بهتر از ایران در خاورمیانه پیدا نمی کنند و زمامداران تهران هم نسبت به آنها بی میل نیستند. پس با توجه به نقش تعیین کننده سیاست می شود در آینده حتی انتظار داشت حضور چینی ها درایران پررنگ تر هم بشود و تعاملات اقتصادی بیشتری برقرار کنند. خلاصه که به نظر نمی رسد رفتنی باشند و آمده اند که بمانند.
http://goo.gl/GVEc1F
http://goo.gl/EX7qzx
کانال راهبرد
@RahbordChannel
کسانی در ایران نظر مساعدی به زردپوستان شرق آسیا ندارند، به نظرشان در جاهایی از نبود رقابت در بازار ایران کمال سو استفاده را کرده اند و همینطور با قیمت ارزان تولیدکننده ایرانی را به خاک سیاه نشانده اند. در بین عوام واژه های چینی و بنجل کم وبیش مترادف به کار می روند، همچنین این عقیده هست که چینی ها قابل اعتماد هم نیستند و حتی در آموزش های فنون مذاکره در ایران، ویژگی مذاکره چینی ها را "دبه کردن" ذکر می کنند.
بعد از رفع تحریم ها بناست اروپایی ها هم سری به این حوالی بزنند و قرار است انحصار فعالیت چینی ها در ایران از بین برود، کسانی خوشحالند که از شر چینی ها راحت می شوند، اما به نظر باید با احتیاط سخن گفت.
مقاله زیر از بلومبرگ به سفر رئیس جمهور چین به خاورمیانه می پردازد، گفته شده است که نفوذ آمریکایی ها در صحاری خاورمیانه رو به کاهش است و چینی ها می خواهند جای آنها را بگیرند، مرد شرقی بناست به تهران، ریاض و قاهره سفر کند، آدمی همتراز او از 2002 به این طرف از پکن به تهران نیامده است. از اهداف او میانجیگری بین ایران و عربستان است و به عنوان شریک تجاری قدرتمند برای هردو کشور می خواهد ریش گرو بگذارد که آنها روی هم را ماچ کنند و عداوت ها را ندیده بگیرند. هرچه باشد عمده نفت چشم بادامی ها از همین منطقه تامین می شود و شلوغی در این حوالی به صلاحش نیست. برخلاف یانکی ها این کشور در میان کشورها خاورمیانه سابقه بدی هم ندارد و این می تواند در میانجیگری کمکش کند، در ضمن می ترسد شر بنیادگرایی دامن خودش را هم بگیرد، تعداد مسلمانان اویغور در دومین اقتصاد دنیا کم نیست!
تحلیلگری گفته است حالا که بازار ایران بازتر شده است، مرد شرقی به ایران می آید که میخ را محکم تر بکوبد تا موضع اقتصاد قبلی اش از کف نرود. همچنین از دیگر اهداف دیگر سفرش اینست که قرارداد دو کارخانه برق هسته ای را نهایی کند. اما مرد اول چینی ها احتمالا روی ابرپروژه "یک کمربند، یک جاده" هم با ایرانی ها حرف دارد، پروژه ای که قرار است تجارت آسیا و اروپا با چینی ها را متحول کند. گویا چینی ها 40 میلیارد دلار برای تامین مالی این پروژه کنار گذاشته اند.
از این پروژه بلندپروازانه به استعاره به عنوان "راه ابریشم جدید" یاد می کنند، بناست برای گسترش تجارت یک مسیر خط آهن از کشورشان (شهر شی آن در چین مرکزی) تا اروپا (رتردام در هلند) کشیده شود و همچنین یک راه آبی که از بندر ژانژیانگ چین شروع و به ونیز ختم می شود. این خط آهن از بسیاری کشورها و از جمله ایران هم می گذرد. (بد نیست در لینک دوم نقشه را ببینید، در آینده سرفرصت یک پست کامل در معرفی آن می نویسم)
اما با توجه به دشمنی ایران با آمریکا، چینی ها برای افزایش نفوذ ژئوپلیتیک خود متحدی بهتر از ایران در خاورمیانه پیدا نمی کنند و زمامداران تهران هم نسبت به آنها بی میل نیستند. پس با توجه به نقش تعیین کننده سیاست می شود در آینده حتی انتظار داشت حضور چینی ها درایران پررنگ تر هم بشود و تعاملات اقتصادی بیشتری برقرار کنند. خلاصه که به نظر نمی رسد رفتنی باشند و آمده اند که بمانند.
http://goo.gl/GVEc1F
http://goo.gl/EX7qzx
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Bloomberg.com
Xi Asserts China's Middle East Role as Iran Sanctions Lifted
President Xi Jinping will wade into the feud between Iran and Saudi Arabia on Tuesday as he begins a Middle East tour that shows a new willingness by China to flex its diplomatic clout in one of the world’s most volatile regions.
👍1