در باب قدرت دولت ها
بنیان قدرت همه دولت ها قانون های خوب و جنگ افزارهای خوب است.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
بنیان قدرت همه دولت ها قانون های خوب و جنگ افزارهای خوب است.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
ICT.pdf
2.4 MB
5 دی 96 اتفاق افتاد!
ارائه در اتاق ایران با موضوع "تجربه های موفق کشورها در ثروت افرینی با فناوری اطلاعات و ارتباطات"
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
ارائه در اتاق ایران با موضوع "تجربه های موفق کشورها در ثروت افرینی با فناوری اطلاعات و ارتباطات"
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
به ابرقدرت آینده جهان سلام کنیم؟
ایالات متحده از نظر تولید ناخالص داخلی اسمی بزرگترین اقتصاد دنیاست، کسانی گفته اند چین که اکنون بزرگترین اقتصاد دنیا از منظر برابری قدرت خرید به شمار می آید تا 2032 از نظر اسمی هم از امریکا سبقت خواهد گرفت؛ اما اجازه دهید یک نکته اساسی را ندیده نگیریم.
امریکا یک ابرقدرت اقتصادی سرد و گرم چشیده است، از سال 1900 تاکنون 21 بحران اقتصادی و یک رکود بزرگ را از سر گذرانده است، چین اما هندوانه دربسته است و از رنسانس اقتصادی اش در اوایل دهه 1980 هنوز با یک بحران جدی و تمام عیار روبه رو نشده است، معلوم نیست که از این آزمون سربلند بیرون آید، چنین بحران هایی برای هر اقتصاد بزرگی ناگزیر اند. هرچند از نظر اندازه کل اقتصاد چین بسیار بزرگ است، ولی همچنان از نظر شاخص های سرانه کشوری متوسط به شمار می آید؛ نقش دولت در اقتصاد و فضای سیاسی و اجتماعی آن همواره بسیاری را نسبت به ادامه رشد و پایداری پیشرفت چین به تردید انداخته است.
کسانی در ایران پیشتر می گفتند از آنجا که نسبت بدهی های یانکی ها به تولید ناخالص داخلی شان از 100 درصد هم بیشتر شده است باید منتظر فروپاشی ان بود (152 درصد در سال 2017)، بد نیست بدانیم همین نسبت برای چشم بادامی ها امسال به 257 درصد رسیده است! کار بسیار پیچیده است و به نظر می رسد هنوز برای نتیجه گیری خیلی زود است، باید دید لیبرال دموکراسی از پس هیولای اقتدارگرایی شرقی بر می آید یا نه، والله اعلم.
https://goo.gl/p6qkLC
کانال راهبرد
@RahbordChannel
ایالات متحده از نظر تولید ناخالص داخلی اسمی بزرگترین اقتصاد دنیاست، کسانی گفته اند چین که اکنون بزرگترین اقتصاد دنیا از منظر برابری قدرت خرید به شمار می آید تا 2032 از نظر اسمی هم از امریکا سبقت خواهد گرفت؛ اما اجازه دهید یک نکته اساسی را ندیده نگیریم.
امریکا یک ابرقدرت اقتصادی سرد و گرم چشیده است، از سال 1900 تاکنون 21 بحران اقتصادی و یک رکود بزرگ را از سر گذرانده است، چین اما هندوانه دربسته است و از رنسانس اقتصادی اش در اوایل دهه 1980 هنوز با یک بحران جدی و تمام عیار روبه رو نشده است، معلوم نیست که از این آزمون سربلند بیرون آید، چنین بحران هایی برای هر اقتصاد بزرگی ناگزیر اند. هرچند از نظر اندازه کل اقتصاد چین بسیار بزرگ است، ولی همچنان از نظر شاخص های سرانه کشوری متوسط به شمار می آید؛ نقش دولت در اقتصاد و فضای سیاسی و اجتماعی آن همواره بسیاری را نسبت به ادامه رشد و پایداری پیشرفت چین به تردید انداخته است.
کسانی در ایران پیشتر می گفتند از آنجا که نسبت بدهی های یانکی ها به تولید ناخالص داخلی شان از 100 درصد هم بیشتر شده است باید منتظر فروپاشی ان بود (152 درصد در سال 2017)، بد نیست بدانیم همین نسبت برای چشم بادامی ها امسال به 257 درصد رسیده است! کار بسیار پیچیده است و به نظر می رسد هنوز برای نتیجه گیری خیلی زود است، باید دید لیبرال دموکراسی از پس هیولای اقتدارگرایی شرقی بر می آید یا نه، والله اعلم.
https://goo.gl/p6qkLC
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Khaleqi
به ابرقدرت آینده جهان سلام کنیم؟ | وبسایت شخصی امیرحسین خالقی
وب سایت شخصی امیر حسین خالقی ، خالقی ، راهبرد ، سیاست ، اقتصاد
در باب "شرایط حساس کنونی"
توماس فریدمن روزنامه نگار یانکی به یک بانکدار میانسال سعودی اشاره می کند که به او گفته بود نسل من از سال 1979 (سال انقلاب ایران) به گروگان گرفته شده بود ولی با اصلاحات اخیر می دانم فرزندانم از این به بعد گروگان نخواهند بود؛ حکام صحرای حجاز ادعا می کنند تندروی سعودی ها و تقویت نسخه تندرو اسلام سنی در چند دهه اخیر در واکنش به انقلاب ایران بوده است و اکنون با اصلاحات اخیر می خواهند به روال عادی برگردند.
از صحت وسقم حرف عرب ها که بگذریم، در ایران هم قضیه چندان متفاوت نیست، به سیاق آن بانکدار عرب می شود گفت "شرایط حساس کنونی" نسل من را هم به گروگان گرفته است. در این سال ها هم سایه سنگین "شرایط حساس کنونی" هرگز از بالای سر ما دور نشده، همیشه سوء تدبیرها به بهانه "شرایط حساس کنونی" توجیه شده اند؛ وقتی از فاصله با کشورهایی که زمانی عقب تر از ایران بودند می گوییم، توجیهی جز "وضعیت ویژه ایران" و "شرایط حساس کنونی" نمی شنویم؛ می دانیم که در "شرایط حساس کنونی" حرف هایی مثل "توسعه" و "کارآمدی" و "پاسخگویی" چیزی جز "صحبت از روی شکم سیری" به حساب نمی آید.
محمد قائد زمانی می گفت یک هدفگذاری خوب برای اهالی سیاست ایران این است که چنان عمل کنند که نام ایران در صدر خبر روزنامه های دنیا نیاید، زیرا بسیار بعید است چنین خبرهایی از ایران خبر خوبی باشد، همینکه بی سروصدا ماست خودمان را بخوریم و کشک خودمان را بسابیم هم دو قدم به جلوست. به همین ترتیب یک مطالبه اصلی شهروندان ایرانی از سیاسیون می تواند این باشد که ما را از شر "شرایط حساس کنونی" نجات دهید! والا اینکه دائم به مردم گوشزد کنیم اوضاع خوب نیست و باید کمربندها را محکم ببندیم و آستین ها را بالا بزنیم خیلی فتح الفتوحی به حساب نمی آید. والله اعلم.
https://goo.gl/WaHdcE
کانال راهبرد
@RahbordChannel
توماس فریدمن روزنامه نگار یانکی به یک بانکدار میانسال سعودی اشاره می کند که به او گفته بود نسل من از سال 1979 (سال انقلاب ایران) به گروگان گرفته شده بود ولی با اصلاحات اخیر می دانم فرزندانم از این به بعد گروگان نخواهند بود؛ حکام صحرای حجاز ادعا می کنند تندروی سعودی ها و تقویت نسخه تندرو اسلام سنی در چند دهه اخیر در واکنش به انقلاب ایران بوده است و اکنون با اصلاحات اخیر می خواهند به روال عادی برگردند.
از صحت وسقم حرف عرب ها که بگذریم، در ایران هم قضیه چندان متفاوت نیست، به سیاق آن بانکدار عرب می شود گفت "شرایط حساس کنونی" نسل من را هم به گروگان گرفته است. در این سال ها هم سایه سنگین "شرایط حساس کنونی" هرگز از بالای سر ما دور نشده، همیشه سوء تدبیرها به بهانه "شرایط حساس کنونی" توجیه شده اند؛ وقتی از فاصله با کشورهایی که زمانی عقب تر از ایران بودند می گوییم، توجیهی جز "وضعیت ویژه ایران" و "شرایط حساس کنونی" نمی شنویم؛ می دانیم که در "شرایط حساس کنونی" حرف هایی مثل "توسعه" و "کارآمدی" و "پاسخگویی" چیزی جز "صحبت از روی شکم سیری" به حساب نمی آید.
محمد قائد زمانی می گفت یک هدفگذاری خوب برای اهالی سیاست ایران این است که چنان عمل کنند که نام ایران در صدر خبر روزنامه های دنیا نیاید، زیرا بسیار بعید است چنین خبرهایی از ایران خبر خوبی باشد، همینکه بی سروصدا ماست خودمان را بخوریم و کشک خودمان را بسابیم هم دو قدم به جلوست. به همین ترتیب یک مطالبه اصلی شهروندان ایرانی از سیاسیون می تواند این باشد که ما را از شر "شرایط حساس کنونی" نجات دهید! والا اینکه دائم به مردم گوشزد کنیم اوضاع خوب نیست و باید کمربندها را محکم ببندیم و آستین ها را بالا بزنیم خیلی فتح الفتوحی به حساب نمی آید. والله اعلم.
https://goo.gl/WaHdcE
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Nytimes
Saudi Arabia’s Arab Spring, at Last
The crown prince has big plans for his society.
مصیبت دوران جدید!
برای نخستین بار در تاریخ، انسان های بیشتری از پرخوری می میرند تا سوء تغذیه؛ تعداد بیشتری از کهولت سن می میرند تا بیماری های عفونی، شمار کسانی که خودکشی می کنند از آنهایی که به دست سربازان، تروریست ها و جنایتکاران کشته می شوند بیشتر است، در این سال های آغازین قرن بیستم و یکم احتمال اینکه کسی از سورچرانی در مک دونالد بمیرد، بیشتر از آنست که در خشکسالی بمیرد، با ابولا از پا در آید یا در حمله القاعده کشته شود!
"یوال هراری"
کانال راهبرد
@RahbordChannel
برای نخستین بار در تاریخ، انسان های بیشتری از پرخوری می میرند تا سوء تغذیه؛ تعداد بیشتری از کهولت سن می میرند تا بیماری های عفونی، شمار کسانی که خودکشی می کنند از آنهایی که به دست سربازان، تروریست ها و جنایتکاران کشته می شوند بیشتر است، در این سال های آغازین قرن بیستم و یکم احتمال اینکه کسی از سورچرانی در مک دونالد بمیرد، بیشتر از آنست که در خشکسالی بمیرد، با ابولا از پا در آید یا در حمله القاعده کشته شود!
"یوال هراری"
کانال راهبرد
@RahbordChannel
راه کاهش فقر رابین هود بازی نیست!
هنری هزلیت، اقتصاددان امریکایی، از پرزیدنت جانسون یاد می کند که وعده داده بود کاری کند کارستان و آنقدر بیمارستان و مدرسه و کتابخانه بسازد که ریشه فقر کنده شود؛ ولی همین این خیرخواهی ها بدون صرف پول شدنی نبود، کسانی باید کار می کردند و ثروتی ایجاد می شد تا این سیاسیون خیرخواه بتوانند کاری کنند!
حدس می زد که مالیات ها کفاف این همه خیرخواهی جناب پرزیدنت را نمی دهند، پس دولت مجبور است با آن دستگاه جادویی پول بیشتری "چاپ" کند تا کسری را جبران کند، این دومی معنایش تورم است، به این معنا از آنجا که ثروت واقعی بیشتری به وجود نیامده است، قدرت خرید پول کاهش می یابد و این معنایی جز فقیر شدن "نسبی" اکثریتی از مردم ندارد؛ به ویژه آنهایی که دارایی هایی با ارزش ذاتی مانند "مسکن" و "طلا" ندارند؛ قضیه در طول زمان بدتر هم خواهد شد. فقیرترها شاید با قیمتی پایین تراز آموزش برخوردار باشد، ولی در مورد خورد و خوراک و هر چیز دیگر مجبور است پول بیشتری بپردازد. بماند که تولیدکنندگان ثروت هم انگیزه برای کار بیشتر را از دست خواهند داد.
اما راه درست اصلاح ساختار مشوق هاست، از قضا رابین هود بازی دولت ها و گرفتن از اغنیا و پخش کردن میان فقرا به لحاظ تاریخی هم به فاجعه رسیده و نورچشمی ها وابسته به دولت را به بار آورده است، از قضا دولت نباید زیاد در اینگونه امور فضولی کند و بهتر است کار را به خود افراد بسپارد که انگیزه و توان برای تولید اقتصادی را دارند؛ تجربه جدی موفقی جز این در ثروت آفرینی هم نداریم؛ اقتصاد بازار و آزادی مبادله، حقوق مالکیت خصوصی و دولت کوچک، کم خرج و غیرمداخله گر و مالیات پایین.
اگر فکر می کنید ایراد از این یا آن دولت است و می شود دولتی داشت که فضولی ها موثر و خیرخواهانه در اقتصاد انجام دهد، یعنی هنوز مانده است این هیولای تمامیت خواه را بشناسید؛ راه حل بومی و این قبیل تفنن های فکری هم شوخی است، با آنکه هوادار زیاد دارد، ولی کلا این "فتیش" بومی سازی راه کنار بگذارید به صلاح نزدیک تر است، والله اعلم.
https://goo.gl/ZHnVb6
کانال راهبرد
@RahbordChannel
هنری هزلیت، اقتصاددان امریکایی، از پرزیدنت جانسون یاد می کند که وعده داده بود کاری کند کارستان و آنقدر بیمارستان و مدرسه و کتابخانه بسازد که ریشه فقر کنده شود؛ ولی همین این خیرخواهی ها بدون صرف پول شدنی نبود، کسانی باید کار می کردند و ثروتی ایجاد می شد تا این سیاسیون خیرخواه بتوانند کاری کنند!
حدس می زد که مالیات ها کفاف این همه خیرخواهی جناب پرزیدنت را نمی دهند، پس دولت مجبور است با آن دستگاه جادویی پول بیشتری "چاپ" کند تا کسری را جبران کند، این دومی معنایش تورم است، به این معنا از آنجا که ثروت واقعی بیشتری به وجود نیامده است، قدرت خرید پول کاهش می یابد و این معنایی جز فقیر شدن "نسبی" اکثریتی از مردم ندارد؛ به ویژه آنهایی که دارایی هایی با ارزش ذاتی مانند "مسکن" و "طلا" ندارند؛ قضیه در طول زمان بدتر هم خواهد شد. فقیرترها شاید با قیمتی پایین تراز آموزش برخوردار باشد، ولی در مورد خورد و خوراک و هر چیز دیگر مجبور است پول بیشتری بپردازد. بماند که تولیدکنندگان ثروت هم انگیزه برای کار بیشتر را از دست خواهند داد.
اما راه درست اصلاح ساختار مشوق هاست، از قضا رابین هود بازی دولت ها و گرفتن از اغنیا و پخش کردن میان فقرا به لحاظ تاریخی هم به فاجعه رسیده و نورچشمی ها وابسته به دولت را به بار آورده است، از قضا دولت نباید زیاد در اینگونه امور فضولی کند و بهتر است کار را به خود افراد بسپارد که انگیزه و توان برای تولید اقتصادی را دارند؛ تجربه جدی موفقی جز این در ثروت آفرینی هم نداریم؛ اقتصاد بازار و آزادی مبادله، حقوق مالکیت خصوصی و دولت کوچک، کم خرج و غیرمداخله گر و مالیات پایین.
اگر فکر می کنید ایراد از این یا آن دولت است و می شود دولتی داشت که فضولی ها موثر و خیرخواهانه در اقتصاد انجام دهد، یعنی هنوز مانده است این هیولای تمامیت خواه را بشناسید؛ راه حل بومی و این قبیل تفنن های فکری هم شوخی است، با آنکه هوادار زیاد دارد، ولی کلا این "فتیش" بومی سازی راه کنار بگذارید به صلاح نزدیک تر است، والله اعلم.
https://goo.gl/ZHnVb6
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Mises Institute
How to Cure Poverty
Henry Hazlitt explains why President Johnson's "War on Poverty" will fail, and how the market — not government — is the path to prosperity.
نظرسنجی راهبرد
بدبین نباشید! "بیشتر جمعیت جهان در کشورهایی زندگی می کنند که در آنها انسان های بیشتری بر اثر اضافه وزن می میرند تا کمبود مواد غذایی " WHO
کانال راهبرد
@RahbordChannel
بدبین نباشید! "بیشتر جمعیت جهان در کشورهایی زندگی می کنند که در آنها انسان های بیشتری بر اثر اضافه وزن می میرند تا کمبود مواد غذایی " WHO
کانال راهبرد
@RahbordChannel
JameFarda.pdf
289.6 KB
دهم دی سنه 96 خورشیدی اتفاق افتاد!
مصاحبه با روزنامه جامعه فردا
آیا زمان جراحی اقتصادی فرا رسیده است؟
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
مصاحبه با روزنامه جامعه فردا
آیا زمان جراحی اقتصادی فرا رسیده است؟
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
در باب فیلترینگ تلگرام
حضور تروریست ها در شبکه های اجتماعی حرف تازه ای نیست، از این رو در دنیا کسانی از ضرورت نظم دهی به شبکه های اجتماعی (پلیسینگ) می نویسند؛ در حوالی ما هم مومنانی تازه رنسانس کرده پیدا شده اند که می فرمایند در همه جای دنیا فیلترینگ شبکه های اجتماعی در زمان “بحران” طبیعی است و در قضایای اخیر اعتراض های ایران هم قضیه متفاوت نیست.
چنین مقایسه ای به شدت نارواست؛ دشوار نیست که دریابیم اعتراض ها و شورش های اجتماعی تفاوت معناداری با رویدادهای تروریستی دارند؛ درست است که در جاهایی از دنیا شاید اهالی قدرت هر اتفاقی که در کف خیابان می افتد را به خارج و تروریست ها ربط می دهند، ولی تروریسم تعریف کم وبیش روشنی دارد؛ در آن گروهی شناخته شده با استفاده آشکار از خشونت به یک نمایش آشکار برای پیام دادن به اهالی قدرت دست می زنند، این ربطی به اعتراض های حتی خشن اجتماعی ندارد.
اما آزادی بیان شاید اصل اساسی شبکه های اجتماعی است، آنها بر اصل نوعی مدل لیبرتارین از ارتباط بنا شده اند که آزادی حداکثری را به رسمیت می شناسند؛ حتی گفتارهای تنفرآمیز و مانند آن هم تا اندازه زیادی تحمل می شود؛ برای مثال تلگرام مواردی انگشت شمار مانند محتواهایی با تشویق آشکار به خشونت یا جنسیت را محدود می کند. یادمان نرود در لیبرال دموکراسی ها کار به این سادگی نیست که حسب فرموده دولت ها، بتوان به بهانه امنیت آزادی های مردم را محدود کرد، کافی است دعوای اپل و اف بی آی در سال گذشته را مروری کنیم، محدودیت ها بر آزادی بیان به فرض اجرا هم موقت خواهند بود و با اعتراض جامعه مدنی روبه رو خواهند شد.
اما حتی در مورد تروریسم هم قضیه جالب است، در یک مورد از حضور کارشناسان امنیت ملی در کنگره امریکا در ۲۰۱۱ مشخص شد که از قضا محتواهای تشویق به تروریسم در شبکه های اجتماعی بر خلاف تصور غالب چندان موثر نیستند؛ شواهدی وجود ندارد که مردم با خواندن چنان مطالبی رو به خشونت بیاورند؛ بهتر است وقت و تلاشمان را برای نشاندن آتش به کار ببریم تا بخواهیم همه افراد را ایمن و مقاوم در برابر آتش کنیم. تعداد افرادی که از این محتواها تاثیر می گیرند بسیار اندک است.
بنا به گفته این کارشناسان حذف و تعلیق حساب های کاربری افراد هم موثر نیست و حتی گاهی کار را برای نیروهای امنیتی مشکل می کند، رصد فعالیت حساب های خطرناک راه حل بهتری است و اطلاعات بهتری برای مبارزه با آنها فراهم می کند. اعمال کنترل های سفت و سخت بر تولید محتوا اگر غیرممکن نباشد، بسیار پرهزینه است و گذشته از آن حتی مطلوب هم نیست.
در مورد خاص تلگرام و ایران هم حتی فیلترینگ موقت زیان های اقتصادی زیادی را برای برخی به بار آورده است و به طور مشخص نقض حقوق شهروندی و آزادی افراد است، تجربه های قبلی که امیدوارکننده نیست، تعلیق های موقت همه دائم شده اند و کسی هم که رسم عذرخواهی در مملکت آریایی اسلامی ندارد، این بار هم معلوم نیست این تعلیق موقت چقدر طول می کشد، ولی به عنوان یک تصمیم شخصی خیلی علاقه ندارم به بهانه هایی سست مانند “امنیت ملی” از پیام رسان بومی و داخلی استفاده کنم، والله اعلم.
goo.gl/m8GBFm
کانال راهبرد
@RahbordChannel
حضور تروریست ها در شبکه های اجتماعی حرف تازه ای نیست، از این رو در دنیا کسانی از ضرورت نظم دهی به شبکه های اجتماعی (پلیسینگ) می نویسند؛ در حوالی ما هم مومنانی تازه رنسانس کرده پیدا شده اند که می فرمایند در همه جای دنیا فیلترینگ شبکه های اجتماعی در زمان “بحران” طبیعی است و در قضایای اخیر اعتراض های ایران هم قضیه متفاوت نیست.
چنین مقایسه ای به شدت نارواست؛ دشوار نیست که دریابیم اعتراض ها و شورش های اجتماعی تفاوت معناداری با رویدادهای تروریستی دارند؛ درست است که در جاهایی از دنیا شاید اهالی قدرت هر اتفاقی که در کف خیابان می افتد را به خارج و تروریست ها ربط می دهند، ولی تروریسم تعریف کم وبیش روشنی دارد؛ در آن گروهی شناخته شده با استفاده آشکار از خشونت به یک نمایش آشکار برای پیام دادن به اهالی قدرت دست می زنند، این ربطی به اعتراض های حتی خشن اجتماعی ندارد.
اما آزادی بیان شاید اصل اساسی شبکه های اجتماعی است، آنها بر اصل نوعی مدل لیبرتارین از ارتباط بنا شده اند که آزادی حداکثری را به رسمیت می شناسند؛ حتی گفتارهای تنفرآمیز و مانند آن هم تا اندازه زیادی تحمل می شود؛ برای مثال تلگرام مواردی انگشت شمار مانند محتواهایی با تشویق آشکار به خشونت یا جنسیت را محدود می کند. یادمان نرود در لیبرال دموکراسی ها کار به این سادگی نیست که حسب فرموده دولت ها، بتوان به بهانه امنیت آزادی های مردم را محدود کرد، کافی است دعوای اپل و اف بی آی در سال گذشته را مروری کنیم، محدودیت ها بر آزادی بیان به فرض اجرا هم موقت خواهند بود و با اعتراض جامعه مدنی روبه رو خواهند شد.
اما حتی در مورد تروریسم هم قضیه جالب است، در یک مورد از حضور کارشناسان امنیت ملی در کنگره امریکا در ۲۰۱۱ مشخص شد که از قضا محتواهای تشویق به تروریسم در شبکه های اجتماعی بر خلاف تصور غالب چندان موثر نیستند؛ شواهدی وجود ندارد که مردم با خواندن چنان مطالبی رو به خشونت بیاورند؛ بهتر است وقت و تلاشمان را برای نشاندن آتش به کار ببریم تا بخواهیم همه افراد را ایمن و مقاوم در برابر آتش کنیم. تعداد افرادی که از این محتواها تاثیر می گیرند بسیار اندک است.
بنا به گفته این کارشناسان حذف و تعلیق حساب های کاربری افراد هم موثر نیست و حتی گاهی کار را برای نیروهای امنیتی مشکل می کند، رصد فعالیت حساب های خطرناک راه حل بهتری است و اطلاعات بهتری برای مبارزه با آنها فراهم می کند. اعمال کنترل های سفت و سخت بر تولید محتوا اگر غیرممکن نباشد، بسیار پرهزینه است و گذشته از آن حتی مطلوب هم نیست.
در مورد خاص تلگرام و ایران هم حتی فیلترینگ موقت زیان های اقتصادی زیادی را برای برخی به بار آورده است و به طور مشخص نقض حقوق شهروندی و آزادی افراد است، تجربه های قبلی که امیدوارکننده نیست، تعلیق های موقت همه دائم شده اند و کسی هم که رسم عذرخواهی در مملکت آریایی اسلامی ندارد، این بار هم معلوم نیست این تعلیق موقت چقدر طول می کشد، ولی به عنوان یک تصمیم شخصی خیلی علاقه ندارم به بهانه هایی سست مانند “امنیت ملی” از پیام رسان بومی و داخلی استفاده کنم، والله اعلم.
goo.gl/m8GBFm
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Khaleqi
در باب فیلترینگ تلگرام | وبسایت شخصی امیرحسین خالقی
وب سایت شخصی امیر حسین خالقی ، خالقی ، راهبرد ، سیاست ، اقتصاد
تلنگری به هواداران نقش آفرینی "دولت" در توسعه!
ایراد من به پژوهش های تجربی فراوانی که [درباره اوضاع جوامع جهان سوم و راه های توسعه آنها] انجام گرفته است و البته اغلب هم نظریه هایی مانند مدرنیزاسیون، مارکسیسم، وابستگی و نظام های جهانی را به کار گرفته اند، دو چیز است: نخست آنکه نسبت به بالانشینان [هرم] قدرت نگاه نقاد ندارند و دوم اینکه زیادی دولت محور اند؛ در کشورهای جهان سوم؛ این دیدگاه های دولت محور مثل اینست که به تله موش چشم بدوزی؛ بدون آنکه هرگز بدانی موش چیست! (میگدال؛ جوامع قوی و دول ضعیف)
کانال راهبرد
@RahbordChannel
ایراد من به پژوهش های تجربی فراوانی که [درباره اوضاع جوامع جهان سوم و راه های توسعه آنها] انجام گرفته است و البته اغلب هم نظریه هایی مانند مدرنیزاسیون، مارکسیسم، وابستگی و نظام های جهانی را به کار گرفته اند، دو چیز است: نخست آنکه نسبت به بالانشینان [هرم] قدرت نگاه نقاد ندارند و دوم اینکه زیادی دولت محور اند؛ در کشورهای جهان سوم؛ این دیدگاه های دولت محور مثل اینست که به تله موش چشم بدوزی؛ بدون آنکه هرگز بدانی موش چیست! (میگدال؛ جوامع قوی و دول ضعیف)
کانال راهبرد
@RahbordChannel
در باب اعتراض ها و “اقتصاد لیبرال”
مردی فرزانه گفته بود سیاست هنر این است که دنبال دردسر بگردی، آن را همه جا پیدا کنی، دلیلش را نادرست تشخیص بدهی و البته برای درمانش داروی نادرست تجویز کنی! این گفته واقعیتی است که توصیف خوبی از واکنش های برخی سیاسیون به ناآرامی های اخیر است.
کسانی این واکنش های اعتراضی در خیابان را به "اقتصاد لیبرال" نسبت داده اند؛ بارها توضیح داده ام که وصف لیبرال و نئولیبرال برای اوضاع ایران به شدت نارواست. وانگهی اگر به حرف مقامات رسمی گوش کنیم که معترضان یا مزدوران اجیرشده از خارج اند یا تعدادی جوان ماجراجوی فریب خورده؛ در گزارش های رسمی هنوز حرفی از اعتراض های "مردمی" و به جان آمدن از نابرابری گسترده به چشم نمی خورد.
اما فرض بگیریم توصیف رسمی دولت با واقعیت فاصله داشته باشد، الان آن بحث "تعامل با دنیا" اتفاق افتاده است که همه مصائب را از آن می بینیم؟ دولتی فربه که با این اعتراض های اخیر هم با منطقی سیاسی یحتمل همان اصلاحات "لیبرالی" نیمبند را به عقب خواهد انداخت، ربطش به لیبرالیسم چیست؟
کسانی از منتقدان این اقتصاد "لیبرالی" گفته اند اقتصاد را باید به "مردم" سپرد و به آنها اعتماد کرد، این حرف حساب است، ولی یک سوال؛ کدام دیدگاه اقتصادی را می شناسید که از اقتصاد "لیبرال" مردمی تر باشد؟ مگر در اقتصاد "لیبرال" نیست که افراد و نه دولت های ناکارآمد چرخ تولید ثروت را می چرخاند؟ چه کسانی بهتر از لیبرال ها کاستی های دولت ها را بهتر شناخته اند؟ چه کسانی بیشتر از آنها به افراد و مردم، نه دولت ها و سیاسیون، اعتماد کرده اند؟ چه کسانی بیشتر از آنها در نقد حمایت از انحصار قانونی نورچشمی ها نوشته اند؟ چه کسانی از ضرورت حمایت از حقوق "افراد" در برابر زیاده خواهی دولت ها صحبت کرده اند؟
اگر واقعا دنبال اقتصاد مردمی هستید، نسخه ای بهتر از همان اقتصاد "لیبرال" ندارید. نقد به هرچیزی البته به دیدگاه های لیبرال عالی است، ولی مشروط بر آنکه بدانید در مورد چه صحبت می کنید، والا تکرار شعارهای سیاسی عوام پسند کمکی به بهتر شدن اوضاع نخواهد کرد. به طور کلی پیشنهادم اینست که سیاسی بازی ها را زیاد جدی نگیرید، اینکه در مملکتی با سرانه مطالعه اندک چطور یکباره این همه روشنفکر یکباره سر بر می آورند و اوضاع را تحلیل می کنند، روشن نیست، والله اعلم.
https://goo.gl/cLbkug
کانال راهبرد
@RahbordChannel
مردی فرزانه گفته بود سیاست هنر این است که دنبال دردسر بگردی، آن را همه جا پیدا کنی، دلیلش را نادرست تشخیص بدهی و البته برای درمانش داروی نادرست تجویز کنی! این گفته واقعیتی است که توصیف خوبی از واکنش های برخی سیاسیون به ناآرامی های اخیر است.
کسانی این واکنش های اعتراضی در خیابان را به "اقتصاد لیبرال" نسبت داده اند؛ بارها توضیح داده ام که وصف لیبرال و نئولیبرال برای اوضاع ایران به شدت نارواست. وانگهی اگر به حرف مقامات رسمی گوش کنیم که معترضان یا مزدوران اجیرشده از خارج اند یا تعدادی جوان ماجراجوی فریب خورده؛ در گزارش های رسمی هنوز حرفی از اعتراض های "مردمی" و به جان آمدن از نابرابری گسترده به چشم نمی خورد.
اما فرض بگیریم توصیف رسمی دولت با واقعیت فاصله داشته باشد، الان آن بحث "تعامل با دنیا" اتفاق افتاده است که همه مصائب را از آن می بینیم؟ دولتی فربه که با این اعتراض های اخیر هم با منطقی سیاسی یحتمل همان اصلاحات "لیبرالی" نیمبند را به عقب خواهد انداخت، ربطش به لیبرالیسم چیست؟
کسانی از منتقدان این اقتصاد "لیبرالی" گفته اند اقتصاد را باید به "مردم" سپرد و به آنها اعتماد کرد، این حرف حساب است، ولی یک سوال؛ کدام دیدگاه اقتصادی را می شناسید که از اقتصاد "لیبرال" مردمی تر باشد؟ مگر در اقتصاد "لیبرال" نیست که افراد و نه دولت های ناکارآمد چرخ تولید ثروت را می چرخاند؟ چه کسانی بهتر از لیبرال ها کاستی های دولت ها را بهتر شناخته اند؟ چه کسانی بیشتر از آنها به افراد و مردم، نه دولت ها و سیاسیون، اعتماد کرده اند؟ چه کسانی بیشتر از آنها در نقد حمایت از انحصار قانونی نورچشمی ها نوشته اند؟ چه کسانی از ضرورت حمایت از حقوق "افراد" در برابر زیاده خواهی دولت ها صحبت کرده اند؟
اگر واقعا دنبال اقتصاد مردمی هستید، نسخه ای بهتر از همان اقتصاد "لیبرال" ندارید. نقد به هرچیزی البته به دیدگاه های لیبرال عالی است، ولی مشروط بر آنکه بدانید در مورد چه صحبت می کنید، والا تکرار شعارهای سیاسی عوام پسند کمکی به بهتر شدن اوضاع نخواهد کرد. به طور کلی پیشنهادم اینست که سیاسی بازی ها را زیاد جدی نگیرید، اینکه در مملکتی با سرانه مطالعه اندک چطور یکباره این همه روشنفکر یکباره سر بر می آورند و اوضاع را تحلیل می کنند، روشن نیست، والله اعلم.
https://goo.gl/cLbkug
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Khaleqi
در باب اعتراض ها و “اقتصاد لیبرال” | وبسایت شخصی امیرحسین خالقی
وب سایت شخصی امیر حسین خالقی ، خالقی ، راهبرد ، سیاست ، اقتصاد
دوازده افسانه در اقتصاد از نگاه اتریشی ها
یک؛ کسری بودجه علت تورم است!
دو؛ کسری بودجه هیچ ربطی به تورم ندارد!
سه؛ کسری بودجه هیچ اثری منفی بر سرمایه گذاری های بخش خصوصی ندارد!
چهار؛ هر زمان که بانک مرکزی عرضه پول را کاهش می دهد؛ نرخ بهره بالا می رود (یا پایین می آید)!
پنج؛ هر زمان بانک مرکزی عرضه پول را افزایش می دهد، نرخ بهره بالا می رود (یا پایین می آید)!
شش؛ اقتصاد دانان با استفاده از نمودارها و مدل های رایانه ای می توانند آینده را به دقت پیشگویی کنند!
هفت؛ اگر بیکاری پایین بیاید، تورم افزایش می یابد و بالعکس!
هشت؛ تورم منفی (کاهش قیمت ها) از بد هم بدتر است و باعث رکودی ویرانگر می شود.
نه؛ بهترین نوع مالیات، مالیات بر درآمد ثابت است که متناسب با درآمد برای همه اشخاص اعمال می شود و هیچ معافیت و کسری را هم شامل نمی شود.
ده؛ کاهش نرخ مالیات بر درآمد به سود همه خواهد بود و نه تنها مالیات دهندگان، بلکه دولت ها هم بهره خوهند برد، زیرا درآمدهای مالیاتی می توانند با کاهش نرخ مالیات حتی افزایش پیدا کنند.
یازده، واردات کالا از کشورهای با نیروی کار ارزان باعث بیکاری در کشور خواهد شد!
دوازده، بالا بردن مالیات راه درمان کسری بودجه است!
https://goo.gl/Q13sud
کانال راهبرد
@RahbordChannel
یک؛ کسری بودجه علت تورم است!
دو؛ کسری بودجه هیچ ربطی به تورم ندارد!
سه؛ کسری بودجه هیچ اثری منفی بر سرمایه گذاری های بخش خصوصی ندارد!
چهار؛ هر زمان که بانک مرکزی عرضه پول را کاهش می دهد؛ نرخ بهره بالا می رود (یا پایین می آید)!
پنج؛ هر زمان بانک مرکزی عرضه پول را افزایش می دهد، نرخ بهره بالا می رود (یا پایین می آید)!
شش؛ اقتصاد دانان با استفاده از نمودارها و مدل های رایانه ای می توانند آینده را به دقت پیشگویی کنند!
هفت؛ اگر بیکاری پایین بیاید، تورم افزایش می یابد و بالعکس!
هشت؛ تورم منفی (کاهش قیمت ها) از بد هم بدتر است و باعث رکودی ویرانگر می شود.
نه؛ بهترین نوع مالیات، مالیات بر درآمد ثابت است که متناسب با درآمد برای همه اشخاص اعمال می شود و هیچ معافیت و کسری را هم شامل نمی شود.
ده؛ کاهش نرخ مالیات بر درآمد به سود همه خواهد بود و نه تنها مالیات دهندگان، بلکه دولت ها هم بهره خوهند برد، زیرا درآمدهای مالیاتی می توانند با کاهش نرخ مالیات حتی افزایش پیدا کنند.
یازده، واردات کالا از کشورهای با نیروی کار ارزان باعث بیکاری در کشور خواهد شد!
دوازده، بالا بردن مالیات راه درمان کسری بودجه است!
https://goo.gl/Q13sud
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Mises Institute
Ten Great Economic Myths
Our country is beset by a large number of economic myths that distort public thinking on important problems and lead us to accept unsound and dangerous government policies. Here are ten of the most
در باب اقناع نخبگان و دولت اعتدال
ماکیاولی بزرگ شهریاران را اندرز می‌داد که اگر چاره‌ای ندارند جز آنکه عده‌ای را از خود بیزار کنند، نباید همه را بیزار کنند و اگر همه نتوانند همه را خرسند کنند، باید زیرکانه بکوشند تا مایه بیزاری قدرتمندترین گروه را هم از خود فراهم نیاورند. او بارها تاکید می‌کند که شهریار باید چنان عمل کند که در چشم مردم خوار نشود؛ او باید کارهای مردم پسند را به دست خود انجام دهد و دیگر کارها را به دیگران واگذار کند.
حرفش این بود که رعایا اهل دسیسه‌اند و تنها زمانی می‌توان از آنها در امان بود که شهریار در چشم مردم خوار و نفرت‌انگیز نشده باشد. تا زمانی که مردم در حق حاکمان نیک اندیشند، باکی از دسیسه‌ها نیست. زمینه و زمانه ما با دوران مرد فرزانه ایتالیایی البته متفاوت است، ولی می‌توان حرف اصلی را حتی با قوت بیشتری تکرار کرد، اگر دولت‌ها از چشم مردم بیفتند، آفتاب بخت‌شان می کند و در تندباد حادثه‌ها کمر خم خواهند کرد.
می دانیم که در هر اصلاحات اقتصادی هم نارضایتی خواهی نخواهی وجود خواهد داشت و دولت ها باید به شکلی آن را چاره کنند؛ در این یادداشت دنیای اقتصاد، استدلال کرده ام دولت ها برای آنکه بتوانند اصلاحات جدی اقتصادی را پیش ببرند؛ سه راه کلی بیشتر ندارند که البته اغلب ترکیبی از آن را به کار خواهند گرفت؛ یکی کاری که پرزیدنت مهرورز انجام داد، دوم کاری که بن سلمان در حال انجام آن است و سوم اقناع نخبگان!
برای مدیریت نارضایتی مردم برخی سیاسیون یک بخش از مردم را بر علیه بخش دیگر می شورانند، کسانی دیگر با برجسته کردن دشمن خارجی کار را پیش می برند و شیوه عقلایی تر آن است که نخبگان جامعه و "لشکر اندیشه" را با خود همراه کنند؛ دولت اعتدال در این زمینه آخر بسیار بد عمل کرده است.
دولت به ویژه پس از انتخابات اخیر با مشارکت گسترده مردم بخت یک اصلاح جدی در اقتصاد بیمار ایران را داشت، حمایت اجتماعی مناسبی وجود داشت که فرصتی بی‌بدیل برای تحول را پیش رو می‌گذاشت، ولی در مدتی کوتاه انگار که ورق برگشت، بی‌عملی مزمن و سوء تدبیرها نوعی ناامیدی را میان نخبگان و مردم عادی به وجود آورد. صبر که گاهی تاکتیکی مناسب برای پیشبرد کارهاست، اگر به‌عنوان استراتژی و توجیهی برای بی عملی تلقی شود، بسیار ویرانگر خواهد بود و این درست چیزی است که در این ماه‌ها شاهد آن بودیم.
اتفاقات ناگوار کم نبود، بودجه سال ۹۷ نشان از دولتی فربه داشت که برای تامین مخارجش دست به دامن هر منبع در دسترس شده است، واقعی‌سازی قیمت ارز با تکدر خاطر اهالی سیاست روبه‌رو می‌شد، دولت در قیمت‌گذاری کالاها وارد می‌شد و عوارض واردات کالاها را بالا می‌برد، در زمینه بسیاری از بحران‌های اقتصادی مانند آنچه در بانک‌ها در جریان است، در عمل حرفی برای گفتن نداشت و رویکرد مشخصی برای بازگرداندن رونق به اقتصاد پیشنهاد نمی‌شد.
از مخالفان انتظاری نیست، ولی دولت حتی در اقناع موافقان خود هم خوب عمل نکرده و نقدهای گسترده اخیر گواهی بر این مدعاست. دنبال کردن سیاستهای غلط و دور از منطق اقتصادی حتی اگر بتوان توجیهی سیاسی برای آن تراشید، نخبگان جامعه را ناامید خواهد کرد، یادمان باشد بحران اجتماعی پیش از مردم عادی در میان نخبگان شیوع پیدا می‌کند و متاسفانه گویا این عارضه‌ای است که دولت اعتدال گرفتار آن شده است، پیشنهاد نگارنده برای دولتمردان کشورمان این است بیش و پیش از هر اقدامی برای اقناع «لشکر اندیشه» و نخبگان ایرانی چاره‌ای بیندیشید، روزهای سختی در پیش داریم. والله اعلم.
https://goo.gl/6Dso6W
کانال راهبرد
@RahbordChannel
ماکیاولی بزرگ شهریاران را اندرز می‌داد که اگر چاره‌ای ندارند جز آنکه عده‌ای را از خود بیزار کنند، نباید همه را بیزار کنند و اگر همه نتوانند همه را خرسند کنند، باید زیرکانه بکوشند تا مایه بیزاری قدرتمندترین گروه را هم از خود فراهم نیاورند. او بارها تاکید می‌کند که شهریار باید چنان عمل کند که در چشم مردم خوار نشود؛ او باید کارهای مردم پسند را به دست خود انجام دهد و دیگر کارها را به دیگران واگذار کند.
حرفش این بود که رعایا اهل دسیسه‌اند و تنها زمانی می‌توان از آنها در امان بود که شهریار در چشم مردم خوار و نفرت‌انگیز نشده باشد. تا زمانی که مردم در حق حاکمان نیک اندیشند، باکی از دسیسه‌ها نیست. زمینه و زمانه ما با دوران مرد فرزانه ایتالیایی البته متفاوت است، ولی می‌توان حرف اصلی را حتی با قوت بیشتری تکرار کرد، اگر دولت‌ها از چشم مردم بیفتند، آفتاب بخت‌شان می کند و در تندباد حادثه‌ها کمر خم خواهند کرد.
می دانیم که در هر اصلاحات اقتصادی هم نارضایتی خواهی نخواهی وجود خواهد داشت و دولت ها باید به شکلی آن را چاره کنند؛ در این یادداشت دنیای اقتصاد، استدلال کرده ام دولت ها برای آنکه بتوانند اصلاحات جدی اقتصادی را پیش ببرند؛ سه راه کلی بیشتر ندارند که البته اغلب ترکیبی از آن را به کار خواهند گرفت؛ یکی کاری که پرزیدنت مهرورز انجام داد، دوم کاری که بن سلمان در حال انجام آن است و سوم اقناع نخبگان!
برای مدیریت نارضایتی مردم برخی سیاسیون یک بخش از مردم را بر علیه بخش دیگر می شورانند، کسانی دیگر با برجسته کردن دشمن خارجی کار را پیش می برند و شیوه عقلایی تر آن است که نخبگان جامعه و "لشکر اندیشه" را با خود همراه کنند؛ دولت اعتدال در این زمینه آخر بسیار بد عمل کرده است.
دولت به ویژه پس از انتخابات اخیر با مشارکت گسترده مردم بخت یک اصلاح جدی در اقتصاد بیمار ایران را داشت، حمایت اجتماعی مناسبی وجود داشت که فرصتی بی‌بدیل برای تحول را پیش رو می‌گذاشت، ولی در مدتی کوتاه انگار که ورق برگشت، بی‌عملی مزمن و سوء تدبیرها نوعی ناامیدی را میان نخبگان و مردم عادی به وجود آورد. صبر که گاهی تاکتیکی مناسب برای پیشبرد کارهاست، اگر به‌عنوان استراتژی و توجیهی برای بی عملی تلقی شود، بسیار ویرانگر خواهد بود و این درست چیزی است که در این ماه‌ها شاهد آن بودیم.
اتفاقات ناگوار کم نبود، بودجه سال ۹۷ نشان از دولتی فربه داشت که برای تامین مخارجش دست به دامن هر منبع در دسترس شده است، واقعی‌سازی قیمت ارز با تکدر خاطر اهالی سیاست روبه‌رو می‌شد، دولت در قیمت‌گذاری کالاها وارد می‌شد و عوارض واردات کالاها را بالا می‌برد، در زمینه بسیاری از بحران‌های اقتصادی مانند آنچه در بانک‌ها در جریان است، در عمل حرفی برای گفتن نداشت و رویکرد مشخصی برای بازگرداندن رونق به اقتصاد پیشنهاد نمی‌شد.
از مخالفان انتظاری نیست، ولی دولت حتی در اقناع موافقان خود هم خوب عمل نکرده و نقدهای گسترده اخیر گواهی بر این مدعاست. دنبال کردن سیاستهای غلط و دور از منطق اقتصادی حتی اگر بتوان توجیهی سیاسی برای آن تراشید، نخبگان جامعه را ناامید خواهد کرد، یادمان باشد بحران اجتماعی پیش از مردم عادی در میان نخبگان شیوع پیدا می‌کند و متاسفانه گویا این عارضه‌ای است که دولت اعتدال گرفتار آن شده است، پیشنهاد نگارنده برای دولتمردان کشورمان این است بیش و پیش از هر اقدامی برای اقناع «لشکر اندیشه» و نخبگان ایرانی چاره‌ای بیندیشید، روزهای سختی در پیش داریم. والله اعلم.
https://goo.gl/6Dso6W
کانال راهبرد
@RahbordChannel
روزنامه دنیای اقتصاد
فرصت‌سوزی تاریخی
ماکیاولی بزرگ شهریاران را اندرز می‌داد که اگر چاره‌ای ندارند جز آنکه عده‌ای را از خود بیزار کنند، نباید همه را بیزار کنند و اگر همه نتوانند همه را خرسند کنند، باید زیرکانه بکوشند تا مایه بیزاری قدرتمندترین گروه را هم از خود فراهم نیاورند. او بارها تاکید می‌کند…
در باب تکرار بدفهمی در اعتراض های اخیر
رایج است در میان بسیاری در حوالی ما که تقریبا هر مصیبتی از جمله اعتراض های اخیر را به گردن چیزی به نام نئولیبرالیسم و لیبرال دموکراسی و مانند آن می اندازند؛ اگر کسی البته در ایران توریست نباشد و نخواهد برای جلب نظر یک ناسزای شیک را تکرار کند، خیلی این حرف ها را جدی نخواهد گرفت؛ در کشوری در مایه های ایران بیشتر از نابرابری اقتصادی باید از نابرابری حقوقی صحبت کرد، فقر همچنان مسئله ای پررنگ تر از نابرابری اقتصادی است و یک "دولت" فضول داریم که تلاش می کند حتی برای انگلیسی یاد گرفتن بچه های مردم هم تعیین تکلیف کند؛ در چنین فضایی از قضا همچنان باید از همان ایده های عصر روشنگری و آرمان آزادی دفاع کرد.
عبدی کلانتری در یادداشتی سال ها پیش به خوبی اشاره به این قضیه کرده است؛ او هم از این تصویر رقت انگیز در شگفت است که چرا بعضی روشنفکران ایرانی باید مدام جار بزنند: "لیبرالیسم! بگیرید! لیبرال دموکراسی ما را به خاک سیاه نشاند! انگار که مشکل جامعه و فرهنگ ما طی این صدسال اخیر لیبرالیسم بوده است. در کشوری که هرگز لیبرالیسم را تجربه نکرده، در کشوری که بورژوازی و طبقه ی متوسط هرگز نتوانسته روی پای خود بایستد تا صناعت و علم و فرهنگ متجدد را رشد دهد، چپ های ما می‌خواهند مثل طوطی حرفهای فیلسوفان چپ ِ کشورهای متروپل را تکرار کنند. بی‌آنکه ذره‌ای تاریخ و فرهنگ خودشان و هزار ویک مشکل بومی خویشتن را شناخته باشند. من اگر بخواهم نقد جدی به لیبرالیسم بخوانم، صدها رساله ی گردن کلفت در کتابخانه جلوی رویم نشسته، چه نیازی دارم به فسفرسوزی ی آن روشنفکر جهان سومی ای که در کشور خودش یک روز از این پدیده را نه دیده و نه تجربه کرده؟!!"
... "آدم‌های ندید بدید، دوباره جلوی ویترین بوتیک غربی، زل زده به اجناس شیک و آب دهان جاری! متوجه نیستند که پروژهء روشنگری هنوز در دستور کار جامعهء ما است. ما در ایران هرگز نه فلسفهء لیبرال داشته‌ایم، نه بورژوازی و نه اقتصاد لیبرالی. همهء این‌ها هیچ ارتباطی به سرمایهء گلوبال، آمریکا، و نئولیبرالیسم ندارد." و حرفی که باید آن را چند بار خواند: "نقد لیبرالیسم تنها با اکتساب و فراتر رفتن از آن میسر است نه با میان‌بر زدن آن، نه با عرض اندام پهلوان پنبه‌ای در مقابله با آن. این درس مارکس است برای آدمی مثل من."
کل حرف این است، وقتی مسئله را درست تعریف نکنیم، هرچقدر در حل آن تلاش و هوشمندی نشان دهیم، خیلی کمکی نخواهد کرد، در باب اوضاع ایران هم ظاهرا چنین است، والله اعلم.
https://goo.gl/Zd7XXV
کانال راهبرد
@RahbordChannel
رایج است در میان بسیاری در حوالی ما که تقریبا هر مصیبتی از جمله اعتراض های اخیر را به گردن چیزی به نام نئولیبرالیسم و لیبرال دموکراسی و مانند آن می اندازند؛ اگر کسی البته در ایران توریست نباشد و نخواهد برای جلب نظر یک ناسزای شیک را تکرار کند، خیلی این حرف ها را جدی نخواهد گرفت؛ در کشوری در مایه های ایران بیشتر از نابرابری اقتصادی باید از نابرابری حقوقی صحبت کرد، فقر همچنان مسئله ای پررنگ تر از نابرابری اقتصادی است و یک "دولت" فضول داریم که تلاش می کند حتی برای انگلیسی یاد گرفتن بچه های مردم هم تعیین تکلیف کند؛ در چنین فضایی از قضا همچنان باید از همان ایده های عصر روشنگری و آرمان آزادی دفاع کرد.
عبدی کلانتری در یادداشتی سال ها پیش به خوبی اشاره به این قضیه کرده است؛ او هم از این تصویر رقت انگیز در شگفت است که چرا بعضی روشنفکران ایرانی باید مدام جار بزنند: "لیبرالیسم! بگیرید! لیبرال دموکراسی ما را به خاک سیاه نشاند! انگار که مشکل جامعه و فرهنگ ما طی این صدسال اخیر لیبرالیسم بوده است. در کشوری که هرگز لیبرالیسم را تجربه نکرده، در کشوری که بورژوازی و طبقه ی متوسط هرگز نتوانسته روی پای خود بایستد تا صناعت و علم و فرهنگ متجدد را رشد دهد، چپ های ما می‌خواهند مثل طوطی حرفهای فیلسوفان چپ ِ کشورهای متروپل را تکرار کنند. بی‌آنکه ذره‌ای تاریخ و فرهنگ خودشان و هزار ویک مشکل بومی خویشتن را شناخته باشند. من اگر بخواهم نقد جدی به لیبرالیسم بخوانم، صدها رساله ی گردن کلفت در کتابخانه جلوی رویم نشسته، چه نیازی دارم به فسفرسوزی ی آن روشنفکر جهان سومی ای که در کشور خودش یک روز از این پدیده را نه دیده و نه تجربه کرده؟!!"
... "آدم‌های ندید بدید، دوباره جلوی ویترین بوتیک غربی، زل زده به اجناس شیک و آب دهان جاری! متوجه نیستند که پروژهء روشنگری هنوز در دستور کار جامعهء ما است. ما در ایران هرگز نه فلسفهء لیبرال داشته‌ایم، نه بورژوازی و نه اقتصاد لیبرالی. همهء این‌ها هیچ ارتباطی به سرمایهء گلوبال، آمریکا، و نئولیبرالیسم ندارد." و حرفی که باید آن را چند بار خواند: "نقد لیبرالیسم تنها با اکتساب و فراتر رفتن از آن میسر است نه با میان‌بر زدن آن، نه با عرض اندام پهلوان پنبه‌ای در مقابله با آن. این درس مارکس است برای آدمی مثل من."
کل حرف این است، وقتی مسئله را درست تعریف نکنیم، هرچقدر در حل آن تلاش و هوشمندی نشان دهیم، خیلی کمکی نخواهد کرد، در باب اوضاع ایران هم ظاهرا چنین است، والله اعلم.
https://goo.gl/Zd7XXV
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اثر روحانی: گسترش فاصله استاندارد زندگی تهران و دیگر مناطق شهری و روستایی
اثر برجام: آغاز بهبود استانداردهای زندگی در شهرها جز تهران بعد از اجرا
https://goo.gl/7bvi8g
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اثر برجام: آغاز بهبود استانداردهای زندگی در شهرها جز تهران بعد از اجرا
https://goo.gl/7bvi8g
کانال راهبرد
@RahbordChannel
نرخ فقر
دادن یارانه نقدی کمک معناداری در کاهش فقر نکرده است!
با توجه به پایین بودن نسبی فقر، اعتراض های اخیر "شورش گرسنگان" به حساب نمی آید!
https://goo.gl/7bvi8g
کانال راهبرد
@RahbordChannel
دادن یارانه نقدی کمک معناداری در کاهش فقر نکرده است!
با توجه به پایین بودن نسبی فقر، اعتراض های اخیر "شورش گرسنگان" به حساب نمی آید!
https://goo.gl/7bvi8g
کانال راهبرد
@RahbordChannel
رانت از کجا می اید؟
برخلاف تصور غالب رانت به دلیل نبود "قانون و مقررات" به وجود نمی اید؛ برعکس علت پدید امدن ان چیزی جز "قانون و مقررات" نیست!
اجازه دهید یک نشانی بدهیم; اگر دولت ها با وضع "قانون و مقررات" در پی محدود کردن رقابت و کنترل قیمت ها اند؛ تردید نکنید منافع عمومی فدای منافع گروه های خاص نورچشمی می شود. قانون های بد از بی قانونی ویرانگرترند؛ والله اعلم.
https://goo.gl/kzNEij
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
برخلاف تصور غالب رانت به دلیل نبود "قانون و مقررات" به وجود نمی اید؛ برعکس علت پدید امدن ان چیزی جز "قانون و مقررات" نیست!
اجازه دهید یک نشانی بدهیم; اگر دولت ها با وضع "قانون و مقررات" در پی محدود کردن رقابت و کنترل قیمت ها اند؛ تردید نکنید منافع عمومی فدای منافع گروه های خاص نورچشمی می شود. قانون های بد از بی قانونی ویرانگرترند؛ والله اعلم.
https://goo.gl/kzNEij
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
Harvard Business Review
Is Overregulation Really Holding Back the U.S. Economy?
If Republicans want growth, they’ll have to do more than cut red tape.
در باب دوره سازندگی و خلقیات ما ایرانیان
به پیروی از سیاستهای اقتصادی نولیبرالی تجویزشده از سوی بانک جهانی متهمش [مرحوم هاشمی رفسنجانی] می‌کردند. بحث مصداق داشتن یا نداشتن آن روش در ایران را بگذاریم برای اهل اقتصاد سیاسی، و تنها اشاره کنم که هر تجویزی برای بهبود ایران باید از سوی خارجی باشد. سردمدار شدن رقیب هموطن و به‌کرسی‌نشستن حرفش تحمل نمی‌شود حتی اگر به معنی فلاکت مملکت باشد. ناصح خارجی می‌تواند اهل ژاپن باشد یا آمریکا یا پرتغال. مهم این است که ایرانی نباشد تا حرفش را جدی بگیرند و (شاید) اجرا کنند. شکست از دشمن خارجی صد شرف دارد به سازش با رقیبان هموطن. (محمد قائد)
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
به پیروی از سیاستهای اقتصادی نولیبرالی تجویزشده از سوی بانک جهانی متهمش [مرحوم هاشمی رفسنجانی] می‌کردند. بحث مصداق داشتن یا نداشتن آن روش در ایران را بگذاریم برای اهل اقتصاد سیاسی، و تنها اشاره کنم که هر تجویزی برای بهبود ایران باید از سوی خارجی باشد. سردمدار شدن رقیب هموطن و به‌کرسی‌نشستن حرفش تحمل نمی‌شود حتی اگر به معنی فلاکت مملکت باشد. ناصح خارجی می‌تواند اهل ژاپن باشد یا آمریکا یا پرتغال. مهم این است که ایرانی نباشد تا حرفش را جدی بگیرند و (شاید) اجرا کنند. شکست از دشمن خارجی صد شرف دارد به سازش با رقیبان هموطن. (محمد قائد)
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
کتاب خواندنی دیگر از حضرت هراری؛ انسان خداوار
روایت از اکنون به آینده!
دوستان همراه برای دریافت نسخه الکترونیکی خبر دهند.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
روایت از اکنون به آینده!
دوستان همراه برای دریافت نسخه الکترونیکی خبر دهند.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
در باب جنگ و صلح
حضرت یووال هراری می گوید می شود فهمید چرا در سال 1998 کشوری فقیر مانند رواندا دست به یورش و اشغال معادن کلتان کشور همسایه خود کنگو زد؛ سنگ معدن کلتان برای تولیدکنندگان تلفن همراه و لپ تاپ ماده مهمی به شمار می آمد و کنگو 80 درصد از ذخایر این ماده معدنی مهم را در اختیار داشت. رواندا سالی 240 میلیون دلار از این راه درآمد کسب کرد که برای کشوری فقیر پول زیادی بود.
اما چرا برای چین توجیهی ندارد که به "سیلیکون ولی" در کالیفرنیا حمله کند و آن را اشغال نمی کند؟ می دانیم که در "سیلیکون ولی" صحبت از دهها و صدها میلیارد است. فهم آن دشوار نیست؛ با جنگ می توان چاه های نفت و معادن را اشغال کرد، ولی برای به دست آوردن دانش از جنگ کاری بر نمی آید و نمی توان دست به دامن ژنرال ها شد. چین در عوض با همکاری با غول های تکنولوژی "سیلیکون ولی" مثل اپل و فیس بوک می تواند آنچه را کشوری مثل رواندا در طی یک سال به دست می آورد، در یک روز با همکاری تجاری صلح آمیز از آن خود کند.
اقتصاد دانش محور معنا و مفهوم جنگ و صلح را هم دگرگون کرده است، دیگر جنگ برای تسلط بر منابع فیزیکی را نمی توان اقتصادی دانست؛ سود حاصل از همکاری صلح آمیز بارها و بارها بیشتر از جنگ و تصرف قهرآمیز کشورهاست. در گذشته وقتی صحبت از صلح می شد معنا روشن بود؛ وقتی دو کشور در حال صلح بودند یعنی در حال حاضر و امروز بین آنها جنگی نیست، ولی هیچ تضمینی وجود ندارد که فردا جنگی تمام عیار بین آنها در نگیرد. اکنون اما معنای صلح متفاوت است، صحبت این است که جنگ بین آنها "ناموجه" است.
امروز دو کشور در حال صلح نه تنها با هم در جنگ نیستند، بلکه دلیلی نداریم تصور کنیم در آینده هم جنگی بین آنها در بگیرد؛ این را می توان کم و بیش در بیشتر کشورها و نقاط جهان صادق دانست. وقتی شرکتی بین المللی به دنبال نیروی کار ارزان در فیلیپین است و بناست آنجا سرمایه گذاری کند، طبیعی است که این احتمال را نمی دهد که همسایه فیلیپین، یعنی اندونزی به آن کشور حمله کند. نمی توان اطمینان داشت که این حالت همیشه برقرار خواهد بود، ولی باید با قطعیت گفت که اوضاع نسبت به گذشته فرق کرده است، اکنون جنگ ها هم معنایشان عوض شده است.
اما امروز شنیدم که اوضاع بورس اوراق بهادار تعریفی ندارد؛ همه منتظر مواضع برجامی دونالد شیردل اند تا بعد تصمیم گیری کنند، اتفاقی که هر چند ماه یکبار تکرار می شود. در واقع به معنای امروزی کلمه ما در "صلح" نیستیم، جنگی تمام عیار در جریان است. "شرایط حساس کنونی" هر روز ما را عقب تر از پیش می اندازد؛ متاسفانه دیدگاهایمان از "قدرت" و "استقلال" و مانند آن هم بوی نا می دهد، سرمایه اصلی کشور آن ماده سیاه بدبوی زیرزمین نیست، بلکه مغزهای شاداب روی زمین اند. آنها هم که دارند هرز می روند.
قدرت را امروز نه بی نیازی از دیگر کشورها بلکه برعکس در مرکز بودن باید تعریف کرد؛ قدرت را امروز نه فقط ژنرال ها بلکه بازرگانان، کارآفرینان و دانشگاهی ها ایجاد می کنند؛ حواسمان باشد در اقتصاد دانش محور امروزی نفت ایران آنقدرها اهمیتی ندارد که مغز ایرانی، والله اعلم.
https://goo.gl/4xxYKP
کانال راهبرد
@RahbordChannel
حضرت یووال هراری می گوید می شود فهمید چرا در سال 1998 کشوری فقیر مانند رواندا دست به یورش و اشغال معادن کلتان کشور همسایه خود کنگو زد؛ سنگ معدن کلتان برای تولیدکنندگان تلفن همراه و لپ تاپ ماده مهمی به شمار می آمد و کنگو 80 درصد از ذخایر این ماده معدنی مهم را در اختیار داشت. رواندا سالی 240 میلیون دلار از این راه درآمد کسب کرد که برای کشوری فقیر پول زیادی بود.
اما چرا برای چین توجیهی ندارد که به "سیلیکون ولی" در کالیفرنیا حمله کند و آن را اشغال نمی کند؟ می دانیم که در "سیلیکون ولی" صحبت از دهها و صدها میلیارد است. فهم آن دشوار نیست؛ با جنگ می توان چاه های نفت و معادن را اشغال کرد، ولی برای به دست آوردن دانش از جنگ کاری بر نمی آید و نمی توان دست به دامن ژنرال ها شد. چین در عوض با همکاری با غول های تکنولوژی "سیلیکون ولی" مثل اپل و فیس بوک می تواند آنچه را کشوری مثل رواندا در طی یک سال به دست می آورد، در یک روز با همکاری تجاری صلح آمیز از آن خود کند.
اقتصاد دانش محور معنا و مفهوم جنگ و صلح را هم دگرگون کرده است، دیگر جنگ برای تسلط بر منابع فیزیکی را نمی توان اقتصادی دانست؛ سود حاصل از همکاری صلح آمیز بارها و بارها بیشتر از جنگ و تصرف قهرآمیز کشورهاست. در گذشته وقتی صحبت از صلح می شد معنا روشن بود؛ وقتی دو کشور در حال صلح بودند یعنی در حال حاضر و امروز بین آنها جنگی نیست، ولی هیچ تضمینی وجود ندارد که فردا جنگی تمام عیار بین آنها در نگیرد. اکنون اما معنای صلح متفاوت است، صحبت این است که جنگ بین آنها "ناموجه" است.
امروز دو کشور در حال صلح نه تنها با هم در جنگ نیستند، بلکه دلیلی نداریم تصور کنیم در آینده هم جنگی بین آنها در بگیرد؛ این را می توان کم و بیش در بیشتر کشورها و نقاط جهان صادق دانست. وقتی شرکتی بین المللی به دنبال نیروی کار ارزان در فیلیپین است و بناست آنجا سرمایه گذاری کند، طبیعی است که این احتمال را نمی دهد که همسایه فیلیپین، یعنی اندونزی به آن کشور حمله کند. نمی توان اطمینان داشت که این حالت همیشه برقرار خواهد بود، ولی باید با قطعیت گفت که اوضاع نسبت به گذشته فرق کرده است، اکنون جنگ ها هم معنایشان عوض شده است.
اما امروز شنیدم که اوضاع بورس اوراق بهادار تعریفی ندارد؛ همه منتظر مواضع برجامی دونالد شیردل اند تا بعد تصمیم گیری کنند، اتفاقی که هر چند ماه یکبار تکرار می شود. در واقع به معنای امروزی کلمه ما در "صلح" نیستیم، جنگی تمام عیار در جریان است. "شرایط حساس کنونی" هر روز ما را عقب تر از پیش می اندازد؛ متاسفانه دیدگاهایمان از "قدرت" و "استقلال" و مانند آن هم بوی نا می دهد، سرمایه اصلی کشور آن ماده سیاه بدبوی زیرزمین نیست، بلکه مغزهای شاداب روی زمین اند. آنها هم که دارند هرز می روند.
قدرت را امروز نه بی نیازی از دیگر کشورها بلکه برعکس در مرکز بودن باید تعریف کرد؛ قدرت را امروز نه فقط ژنرال ها بلکه بازرگانان، کارآفرینان و دانشگاهی ها ایجاد می کنند؛ حواسمان باشد در اقتصاد دانش محور امروزی نفت ایران آنقدرها اهمیتی ندارد که مغز ایرانی، والله اعلم.
https://goo.gl/4xxYKP
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Khaleqi
در باب جنگ و صلح | وبسایت شخصی امیرحسین خالقی
وب سایت شخصی امیر حسین خالقی ، خالقی ، راهبرد ، سیاست ، اقتصاد