تلنگری به هواداران نقش آفرینی "دولت" در توسعه!
ایراد من به پژوهش های تجربی فراوانی که [درباره اوضاع جوامع جهان سوم و راه های توسعه آنها] انجام گرفته است و البته اغلب هم نظریه هایی مانند مدرنیزاسیون، مارکسیسم، وابستگی و نظام های جهانی را به کار گرفته اند، دو چیز است: نخست آنکه نسبت به بالانشینان [هرم] قدرت نگاه نقاد ندارند و دوم اینکه زیادی دولت محور اند؛ در کشورهای جهان سوم؛ این دیدگاه های دولت محور مثل اینست که به تله موش چشم بدوزی؛ بدون آنکه هرگز بدانی موش چیست! (میگدال؛ جوامع قوی و دول ضعیف)
کانال راهبرد
@RahbordChannel
ایراد من به پژوهش های تجربی فراوانی که [درباره اوضاع جوامع جهان سوم و راه های توسعه آنها] انجام گرفته است و البته اغلب هم نظریه هایی مانند مدرنیزاسیون، مارکسیسم، وابستگی و نظام های جهانی را به کار گرفته اند، دو چیز است: نخست آنکه نسبت به بالانشینان [هرم] قدرت نگاه نقاد ندارند و دوم اینکه زیادی دولت محور اند؛ در کشورهای جهان سوم؛ این دیدگاه های دولت محور مثل اینست که به تله موش چشم بدوزی؛ بدون آنکه هرگز بدانی موش چیست! (میگدال؛ جوامع قوی و دول ضعیف)
کانال راهبرد
@RahbordChannel
در باب اعتراض ها و “اقتصاد لیبرال”
مردی فرزانه گفته بود سیاست هنر این است که دنبال دردسر بگردی، آن را همه جا پیدا کنی، دلیلش را نادرست تشخیص بدهی و البته برای درمانش داروی نادرست تجویز کنی! این گفته واقعیتی است که توصیف خوبی از واکنش های برخی سیاسیون به ناآرامی های اخیر است.
کسانی این واکنش های اعتراضی در خیابان را به "اقتصاد لیبرال" نسبت داده اند؛ بارها توضیح داده ام که وصف لیبرال و نئولیبرال برای اوضاع ایران به شدت نارواست. وانگهی اگر به حرف مقامات رسمی گوش کنیم که معترضان یا مزدوران اجیرشده از خارج اند یا تعدادی جوان ماجراجوی فریب خورده؛ در گزارش های رسمی هنوز حرفی از اعتراض های "مردمی" و به جان آمدن از نابرابری گسترده به چشم نمی خورد.
اما فرض بگیریم توصیف رسمی دولت با واقعیت فاصله داشته باشد، الان آن بحث "تعامل با دنیا" اتفاق افتاده است که همه مصائب را از آن می بینیم؟ دولتی فربه که با این اعتراض های اخیر هم با منطقی سیاسی یحتمل همان اصلاحات "لیبرالی" نیمبند را به عقب خواهد انداخت، ربطش به لیبرالیسم چیست؟
کسانی از منتقدان این اقتصاد "لیبرالی" گفته اند اقتصاد را باید به "مردم" سپرد و به آنها اعتماد کرد، این حرف حساب است، ولی یک سوال؛ کدام دیدگاه اقتصادی را می شناسید که از اقتصاد "لیبرال" مردمی تر باشد؟ مگر در اقتصاد "لیبرال" نیست که افراد و نه دولت های ناکارآمد چرخ تولید ثروت را می چرخاند؟ چه کسانی بهتر از لیبرال ها کاستی های دولت ها را بهتر شناخته اند؟ چه کسانی بیشتر از آنها به افراد و مردم، نه دولت ها و سیاسیون، اعتماد کرده اند؟ چه کسانی بیشتر از آنها در نقد حمایت از انحصار قانونی نورچشمی ها نوشته اند؟ چه کسانی از ضرورت حمایت از حقوق "افراد" در برابر زیاده خواهی دولت ها صحبت کرده اند؟
اگر واقعا دنبال اقتصاد مردمی هستید، نسخه ای بهتر از همان اقتصاد "لیبرال" ندارید. نقد به هرچیزی البته به دیدگاه های لیبرال عالی است، ولی مشروط بر آنکه بدانید در مورد چه صحبت می کنید، والا تکرار شعارهای سیاسی عوام پسند کمکی به بهتر شدن اوضاع نخواهد کرد. به طور کلی پیشنهادم اینست که سیاسی بازی ها را زیاد جدی نگیرید، اینکه در مملکتی با سرانه مطالعه اندک چطور یکباره این همه روشنفکر یکباره سر بر می آورند و اوضاع را تحلیل می کنند، روشن نیست، والله اعلم.
https://goo.gl/cLbkug
کانال راهبرد
@RahbordChannel
مردی فرزانه گفته بود سیاست هنر این است که دنبال دردسر بگردی، آن را همه جا پیدا کنی، دلیلش را نادرست تشخیص بدهی و البته برای درمانش داروی نادرست تجویز کنی! این گفته واقعیتی است که توصیف خوبی از واکنش های برخی سیاسیون به ناآرامی های اخیر است.
کسانی این واکنش های اعتراضی در خیابان را به "اقتصاد لیبرال" نسبت داده اند؛ بارها توضیح داده ام که وصف لیبرال و نئولیبرال برای اوضاع ایران به شدت نارواست. وانگهی اگر به حرف مقامات رسمی گوش کنیم که معترضان یا مزدوران اجیرشده از خارج اند یا تعدادی جوان ماجراجوی فریب خورده؛ در گزارش های رسمی هنوز حرفی از اعتراض های "مردمی" و به جان آمدن از نابرابری گسترده به چشم نمی خورد.
اما فرض بگیریم توصیف رسمی دولت با واقعیت فاصله داشته باشد، الان آن بحث "تعامل با دنیا" اتفاق افتاده است که همه مصائب را از آن می بینیم؟ دولتی فربه که با این اعتراض های اخیر هم با منطقی سیاسی یحتمل همان اصلاحات "لیبرالی" نیمبند را به عقب خواهد انداخت، ربطش به لیبرالیسم چیست؟
کسانی از منتقدان این اقتصاد "لیبرالی" گفته اند اقتصاد را باید به "مردم" سپرد و به آنها اعتماد کرد، این حرف حساب است، ولی یک سوال؛ کدام دیدگاه اقتصادی را می شناسید که از اقتصاد "لیبرال" مردمی تر باشد؟ مگر در اقتصاد "لیبرال" نیست که افراد و نه دولت های ناکارآمد چرخ تولید ثروت را می چرخاند؟ چه کسانی بهتر از لیبرال ها کاستی های دولت ها را بهتر شناخته اند؟ چه کسانی بیشتر از آنها به افراد و مردم، نه دولت ها و سیاسیون، اعتماد کرده اند؟ چه کسانی بیشتر از آنها در نقد حمایت از انحصار قانونی نورچشمی ها نوشته اند؟ چه کسانی از ضرورت حمایت از حقوق "افراد" در برابر زیاده خواهی دولت ها صحبت کرده اند؟
اگر واقعا دنبال اقتصاد مردمی هستید، نسخه ای بهتر از همان اقتصاد "لیبرال" ندارید. نقد به هرچیزی البته به دیدگاه های لیبرال عالی است، ولی مشروط بر آنکه بدانید در مورد چه صحبت می کنید، والا تکرار شعارهای سیاسی عوام پسند کمکی به بهتر شدن اوضاع نخواهد کرد. به طور کلی پیشنهادم اینست که سیاسی بازی ها را زیاد جدی نگیرید، اینکه در مملکتی با سرانه مطالعه اندک چطور یکباره این همه روشنفکر یکباره سر بر می آورند و اوضاع را تحلیل می کنند، روشن نیست، والله اعلم.
https://goo.gl/cLbkug
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Khaleqi
در باب اعتراض ها و “اقتصاد لیبرال” | وبسایت شخصی امیرحسین خالقی
وب سایت شخصی امیر حسین خالقی ، خالقی ، راهبرد ، سیاست ، اقتصاد
دوازده افسانه در اقتصاد از نگاه اتریشی ها
یک؛ کسری بودجه علت تورم است!
دو؛ کسری بودجه هیچ ربطی به تورم ندارد!
سه؛ کسری بودجه هیچ اثری منفی بر سرمایه گذاری های بخش خصوصی ندارد!
چهار؛ هر زمان که بانک مرکزی عرضه پول را کاهش می دهد؛ نرخ بهره بالا می رود (یا پایین می آید)!
پنج؛ هر زمان بانک مرکزی عرضه پول را افزایش می دهد، نرخ بهره بالا می رود (یا پایین می آید)!
شش؛ اقتصاد دانان با استفاده از نمودارها و مدل های رایانه ای می توانند آینده را به دقت پیشگویی کنند!
هفت؛ اگر بیکاری پایین بیاید، تورم افزایش می یابد و بالعکس!
هشت؛ تورم منفی (کاهش قیمت ها) از بد هم بدتر است و باعث رکودی ویرانگر می شود.
نه؛ بهترین نوع مالیات، مالیات بر درآمد ثابت است که متناسب با درآمد برای همه اشخاص اعمال می شود و هیچ معافیت و کسری را هم شامل نمی شود.
ده؛ کاهش نرخ مالیات بر درآمد به سود همه خواهد بود و نه تنها مالیات دهندگان، بلکه دولت ها هم بهره خوهند برد، زیرا درآمدهای مالیاتی می توانند با کاهش نرخ مالیات حتی افزایش پیدا کنند.
یازده، واردات کالا از کشورهای با نیروی کار ارزان باعث بیکاری در کشور خواهد شد!
دوازده، بالا بردن مالیات راه درمان کسری بودجه است!
https://goo.gl/Q13sud
کانال راهبرد
@RahbordChannel
یک؛ کسری بودجه علت تورم است!
دو؛ کسری بودجه هیچ ربطی به تورم ندارد!
سه؛ کسری بودجه هیچ اثری منفی بر سرمایه گذاری های بخش خصوصی ندارد!
چهار؛ هر زمان که بانک مرکزی عرضه پول را کاهش می دهد؛ نرخ بهره بالا می رود (یا پایین می آید)!
پنج؛ هر زمان بانک مرکزی عرضه پول را افزایش می دهد، نرخ بهره بالا می رود (یا پایین می آید)!
شش؛ اقتصاد دانان با استفاده از نمودارها و مدل های رایانه ای می توانند آینده را به دقت پیشگویی کنند!
هفت؛ اگر بیکاری پایین بیاید، تورم افزایش می یابد و بالعکس!
هشت؛ تورم منفی (کاهش قیمت ها) از بد هم بدتر است و باعث رکودی ویرانگر می شود.
نه؛ بهترین نوع مالیات، مالیات بر درآمد ثابت است که متناسب با درآمد برای همه اشخاص اعمال می شود و هیچ معافیت و کسری را هم شامل نمی شود.
ده؛ کاهش نرخ مالیات بر درآمد به سود همه خواهد بود و نه تنها مالیات دهندگان، بلکه دولت ها هم بهره خوهند برد، زیرا درآمدهای مالیاتی می توانند با کاهش نرخ مالیات حتی افزایش پیدا کنند.
یازده، واردات کالا از کشورهای با نیروی کار ارزان باعث بیکاری در کشور خواهد شد!
دوازده، بالا بردن مالیات راه درمان کسری بودجه است!
https://goo.gl/Q13sud
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Mises Institute
Ten Great Economic Myths
Our country is beset by a large number of economic myths that distort public thinking on important problems and lead us to accept unsound and dangerous government policies. Here are ten of the most
در باب اقناع نخبگان و دولت اعتدال
ماکیاولی بزرگ شهریاران را اندرز می‌داد که اگر چاره‌ای ندارند جز آنکه عده‌ای را از خود بیزار کنند، نباید همه را بیزار کنند و اگر همه نتوانند همه را خرسند کنند، باید زیرکانه بکوشند تا مایه بیزاری قدرتمندترین گروه را هم از خود فراهم نیاورند. او بارها تاکید می‌کند که شهریار باید چنان عمل کند که در چشم مردم خوار نشود؛ او باید کارهای مردم پسند را به دست خود انجام دهد و دیگر کارها را به دیگران واگذار کند.
حرفش این بود که رعایا اهل دسیسه‌اند و تنها زمانی می‌توان از آنها در امان بود که شهریار در چشم مردم خوار و نفرت‌انگیز نشده باشد. تا زمانی که مردم در حق حاکمان نیک اندیشند، باکی از دسیسه‌ها نیست. زمینه و زمانه ما با دوران مرد فرزانه ایتالیایی البته متفاوت است، ولی می‌توان حرف اصلی را حتی با قوت بیشتری تکرار کرد، اگر دولت‌ها از چشم مردم بیفتند، آفتاب بخت‌شان می کند و در تندباد حادثه‌ها کمر خم خواهند کرد.
می دانیم که در هر اصلاحات اقتصادی هم نارضایتی خواهی نخواهی وجود خواهد داشت و دولت ها باید به شکلی آن را چاره کنند؛ در این یادداشت دنیای اقتصاد، استدلال کرده ام دولت ها برای آنکه بتوانند اصلاحات جدی اقتصادی را پیش ببرند؛ سه راه کلی بیشتر ندارند که البته اغلب ترکیبی از آن را به کار خواهند گرفت؛ یکی کاری که پرزیدنت مهرورز انجام داد، دوم کاری که بن سلمان در حال انجام آن است و سوم اقناع نخبگان!
برای مدیریت نارضایتی مردم برخی سیاسیون یک بخش از مردم را بر علیه بخش دیگر می شورانند، کسانی دیگر با برجسته کردن دشمن خارجی کار را پیش می برند و شیوه عقلایی تر آن است که نخبگان جامعه و "لشکر اندیشه" را با خود همراه کنند؛ دولت اعتدال در این زمینه آخر بسیار بد عمل کرده است.
دولت به ویژه پس از انتخابات اخیر با مشارکت گسترده مردم بخت یک اصلاح جدی در اقتصاد بیمار ایران را داشت، حمایت اجتماعی مناسبی وجود داشت که فرصتی بی‌بدیل برای تحول را پیش رو می‌گذاشت، ولی در مدتی کوتاه انگار که ورق برگشت، بی‌عملی مزمن و سوء تدبیرها نوعی ناامیدی را میان نخبگان و مردم عادی به وجود آورد. صبر که گاهی تاکتیکی مناسب برای پیشبرد کارهاست، اگر به‌عنوان استراتژی و توجیهی برای بی عملی تلقی شود، بسیار ویرانگر خواهد بود و این درست چیزی است که در این ماه‌ها شاهد آن بودیم.
اتفاقات ناگوار کم نبود، بودجه سال ۹۷ نشان از دولتی فربه داشت که برای تامین مخارجش دست به دامن هر منبع در دسترس شده است، واقعی‌سازی قیمت ارز با تکدر خاطر اهالی سیاست روبه‌رو می‌شد، دولت در قیمت‌گذاری کالاها وارد می‌شد و عوارض واردات کالاها را بالا می‌برد، در زمینه بسیاری از بحران‌های اقتصادی مانند آنچه در بانک‌ها در جریان است، در عمل حرفی برای گفتن نداشت و رویکرد مشخصی برای بازگرداندن رونق به اقتصاد پیشنهاد نمی‌شد.
از مخالفان انتظاری نیست، ولی دولت حتی در اقناع موافقان خود هم خوب عمل نکرده و نقدهای گسترده اخیر گواهی بر این مدعاست. دنبال کردن سیاستهای غلط و دور از منطق اقتصادی حتی اگر بتوان توجیهی سیاسی برای آن تراشید، نخبگان جامعه را ناامید خواهد کرد، یادمان باشد بحران اجتماعی پیش از مردم عادی در میان نخبگان شیوع پیدا می‌کند و متاسفانه گویا این عارضه‌ای است که دولت اعتدال گرفتار آن شده است، پیشنهاد نگارنده برای دولتمردان کشورمان این است بیش و پیش از هر اقدامی برای اقناع «لشکر اندیشه» و نخبگان ایرانی چاره‌ای بیندیشید، روزهای سختی در پیش داریم. والله اعلم.
https://goo.gl/6Dso6W
کانال راهبرد
@RahbordChannel
ماکیاولی بزرگ شهریاران را اندرز می‌داد که اگر چاره‌ای ندارند جز آنکه عده‌ای را از خود بیزار کنند، نباید همه را بیزار کنند و اگر همه نتوانند همه را خرسند کنند، باید زیرکانه بکوشند تا مایه بیزاری قدرتمندترین گروه را هم از خود فراهم نیاورند. او بارها تاکید می‌کند که شهریار باید چنان عمل کند که در چشم مردم خوار نشود؛ او باید کارهای مردم پسند را به دست خود انجام دهد و دیگر کارها را به دیگران واگذار کند.
حرفش این بود که رعایا اهل دسیسه‌اند و تنها زمانی می‌توان از آنها در امان بود که شهریار در چشم مردم خوار و نفرت‌انگیز نشده باشد. تا زمانی که مردم در حق حاکمان نیک اندیشند، باکی از دسیسه‌ها نیست. زمینه و زمانه ما با دوران مرد فرزانه ایتالیایی البته متفاوت است، ولی می‌توان حرف اصلی را حتی با قوت بیشتری تکرار کرد، اگر دولت‌ها از چشم مردم بیفتند، آفتاب بخت‌شان می کند و در تندباد حادثه‌ها کمر خم خواهند کرد.
می دانیم که در هر اصلاحات اقتصادی هم نارضایتی خواهی نخواهی وجود خواهد داشت و دولت ها باید به شکلی آن را چاره کنند؛ در این یادداشت دنیای اقتصاد، استدلال کرده ام دولت ها برای آنکه بتوانند اصلاحات جدی اقتصادی را پیش ببرند؛ سه راه کلی بیشتر ندارند که البته اغلب ترکیبی از آن را به کار خواهند گرفت؛ یکی کاری که پرزیدنت مهرورز انجام داد، دوم کاری که بن سلمان در حال انجام آن است و سوم اقناع نخبگان!
برای مدیریت نارضایتی مردم برخی سیاسیون یک بخش از مردم را بر علیه بخش دیگر می شورانند، کسانی دیگر با برجسته کردن دشمن خارجی کار را پیش می برند و شیوه عقلایی تر آن است که نخبگان جامعه و "لشکر اندیشه" را با خود همراه کنند؛ دولت اعتدال در این زمینه آخر بسیار بد عمل کرده است.
دولت به ویژه پس از انتخابات اخیر با مشارکت گسترده مردم بخت یک اصلاح جدی در اقتصاد بیمار ایران را داشت، حمایت اجتماعی مناسبی وجود داشت که فرصتی بی‌بدیل برای تحول را پیش رو می‌گذاشت، ولی در مدتی کوتاه انگار که ورق برگشت، بی‌عملی مزمن و سوء تدبیرها نوعی ناامیدی را میان نخبگان و مردم عادی به وجود آورد. صبر که گاهی تاکتیکی مناسب برای پیشبرد کارهاست، اگر به‌عنوان استراتژی و توجیهی برای بی عملی تلقی شود، بسیار ویرانگر خواهد بود و این درست چیزی است که در این ماه‌ها شاهد آن بودیم.
اتفاقات ناگوار کم نبود، بودجه سال ۹۷ نشان از دولتی فربه داشت که برای تامین مخارجش دست به دامن هر منبع در دسترس شده است، واقعی‌سازی قیمت ارز با تکدر خاطر اهالی سیاست روبه‌رو می‌شد، دولت در قیمت‌گذاری کالاها وارد می‌شد و عوارض واردات کالاها را بالا می‌برد، در زمینه بسیاری از بحران‌های اقتصادی مانند آنچه در بانک‌ها در جریان است، در عمل حرفی برای گفتن نداشت و رویکرد مشخصی برای بازگرداندن رونق به اقتصاد پیشنهاد نمی‌شد.
از مخالفان انتظاری نیست، ولی دولت حتی در اقناع موافقان خود هم خوب عمل نکرده و نقدهای گسترده اخیر گواهی بر این مدعاست. دنبال کردن سیاستهای غلط و دور از منطق اقتصادی حتی اگر بتوان توجیهی سیاسی برای آن تراشید، نخبگان جامعه را ناامید خواهد کرد، یادمان باشد بحران اجتماعی پیش از مردم عادی در میان نخبگان شیوع پیدا می‌کند و متاسفانه گویا این عارضه‌ای است که دولت اعتدال گرفتار آن شده است، پیشنهاد نگارنده برای دولتمردان کشورمان این است بیش و پیش از هر اقدامی برای اقناع «لشکر اندیشه» و نخبگان ایرانی چاره‌ای بیندیشید، روزهای سختی در پیش داریم. والله اعلم.
https://goo.gl/6Dso6W
کانال راهبرد
@RahbordChannel
روزنامه دنیای اقتصاد
فرصت‌سوزی تاریخی
ماکیاولی بزرگ شهریاران را اندرز می‌داد که اگر چاره‌ای ندارند جز آنکه عده‌ای را از خود بیزار کنند، نباید همه را بیزار کنند و اگر همه نتوانند همه را خرسند کنند، باید زیرکانه بکوشند تا مایه بیزاری قدرتمندترین گروه را هم از خود فراهم نیاورند. او بارها تاکید می‌کند…
در باب تکرار بدفهمی در اعتراض های اخیر
رایج است در میان بسیاری در حوالی ما که تقریبا هر مصیبتی از جمله اعتراض های اخیر را به گردن چیزی به نام نئولیبرالیسم و لیبرال دموکراسی و مانند آن می اندازند؛ اگر کسی البته در ایران توریست نباشد و نخواهد برای جلب نظر یک ناسزای شیک را تکرار کند، خیلی این حرف ها را جدی نخواهد گرفت؛ در کشوری در مایه های ایران بیشتر از نابرابری اقتصادی باید از نابرابری حقوقی صحبت کرد، فقر همچنان مسئله ای پررنگ تر از نابرابری اقتصادی است و یک "دولت" فضول داریم که تلاش می کند حتی برای انگلیسی یاد گرفتن بچه های مردم هم تعیین تکلیف کند؛ در چنین فضایی از قضا همچنان باید از همان ایده های عصر روشنگری و آرمان آزادی دفاع کرد.
عبدی کلانتری در یادداشتی سال ها پیش به خوبی اشاره به این قضیه کرده است؛ او هم از این تصویر رقت انگیز در شگفت است که چرا بعضی روشنفکران ایرانی باید مدام جار بزنند: "لیبرالیسم! بگیرید! لیبرال دموکراسی ما را به خاک سیاه نشاند! انگار که مشکل جامعه و فرهنگ ما طی این صدسال اخیر لیبرالیسم بوده است. در کشوری که هرگز لیبرالیسم را تجربه نکرده، در کشوری که بورژوازی و طبقه ی متوسط هرگز نتوانسته روی پای خود بایستد تا صناعت و علم و فرهنگ متجدد را رشد دهد، چپ های ما می‌خواهند مثل طوطی حرفهای فیلسوفان چپ ِ کشورهای متروپل را تکرار کنند. بی‌آنکه ذره‌ای تاریخ و فرهنگ خودشان و هزار ویک مشکل بومی خویشتن را شناخته باشند. من اگر بخواهم نقد جدی به لیبرالیسم بخوانم، صدها رساله ی گردن کلفت در کتابخانه جلوی رویم نشسته، چه نیازی دارم به فسفرسوزی ی آن روشنفکر جهان سومی ای که در کشور خودش یک روز از این پدیده را نه دیده و نه تجربه کرده؟!!"
... "آدم‌های ندید بدید، دوباره جلوی ویترین بوتیک غربی، زل زده به اجناس شیک و آب دهان جاری! متوجه نیستند که پروژهء روشنگری هنوز در دستور کار جامعهء ما است. ما در ایران هرگز نه فلسفهء لیبرال داشته‌ایم، نه بورژوازی و نه اقتصاد لیبرالی. همهء این‌ها هیچ ارتباطی به سرمایهء گلوبال، آمریکا، و نئولیبرالیسم ندارد." و حرفی که باید آن را چند بار خواند: "نقد لیبرالیسم تنها با اکتساب و فراتر رفتن از آن میسر است نه با میان‌بر زدن آن، نه با عرض اندام پهلوان پنبه‌ای در مقابله با آن. این درس مارکس است برای آدمی مثل من."
کل حرف این است، وقتی مسئله را درست تعریف نکنیم، هرچقدر در حل آن تلاش و هوشمندی نشان دهیم، خیلی کمکی نخواهد کرد، در باب اوضاع ایران هم ظاهرا چنین است، والله اعلم.
https://goo.gl/Zd7XXV
کانال راهبرد
@RahbordChannel
رایج است در میان بسیاری در حوالی ما که تقریبا هر مصیبتی از جمله اعتراض های اخیر را به گردن چیزی به نام نئولیبرالیسم و لیبرال دموکراسی و مانند آن می اندازند؛ اگر کسی البته در ایران توریست نباشد و نخواهد برای جلب نظر یک ناسزای شیک را تکرار کند، خیلی این حرف ها را جدی نخواهد گرفت؛ در کشوری در مایه های ایران بیشتر از نابرابری اقتصادی باید از نابرابری حقوقی صحبت کرد، فقر همچنان مسئله ای پررنگ تر از نابرابری اقتصادی است و یک "دولت" فضول داریم که تلاش می کند حتی برای انگلیسی یاد گرفتن بچه های مردم هم تعیین تکلیف کند؛ در چنین فضایی از قضا همچنان باید از همان ایده های عصر روشنگری و آرمان آزادی دفاع کرد.
عبدی کلانتری در یادداشتی سال ها پیش به خوبی اشاره به این قضیه کرده است؛ او هم از این تصویر رقت انگیز در شگفت است که چرا بعضی روشنفکران ایرانی باید مدام جار بزنند: "لیبرالیسم! بگیرید! لیبرال دموکراسی ما را به خاک سیاه نشاند! انگار که مشکل جامعه و فرهنگ ما طی این صدسال اخیر لیبرالیسم بوده است. در کشوری که هرگز لیبرالیسم را تجربه نکرده، در کشوری که بورژوازی و طبقه ی متوسط هرگز نتوانسته روی پای خود بایستد تا صناعت و علم و فرهنگ متجدد را رشد دهد، چپ های ما می‌خواهند مثل طوطی حرفهای فیلسوفان چپ ِ کشورهای متروپل را تکرار کنند. بی‌آنکه ذره‌ای تاریخ و فرهنگ خودشان و هزار ویک مشکل بومی خویشتن را شناخته باشند. من اگر بخواهم نقد جدی به لیبرالیسم بخوانم، صدها رساله ی گردن کلفت در کتابخانه جلوی رویم نشسته، چه نیازی دارم به فسفرسوزی ی آن روشنفکر جهان سومی ای که در کشور خودش یک روز از این پدیده را نه دیده و نه تجربه کرده؟!!"
... "آدم‌های ندید بدید، دوباره جلوی ویترین بوتیک غربی، زل زده به اجناس شیک و آب دهان جاری! متوجه نیستند که پروژهء روشنگری هنوز در دستور کار جامعهء ما است. ما در ایران هرگز نه فلسفهء لیبرال داشته‌ایم، نه بورژوازی و نه اقتصاد لیبرالی. همهء این‌ها هیچ ارتباطی به سرمایهء گلوبال، آمریکا، و نئولیبرالیسم ندارد." و حرفی که باید آن را چند بار خواند: "نقد لیبرالیسم تنها با اکتساب و فراتر رفتن از آن میسر است نه با میان‌بر زدن آن، نه با عرض اندام پهلوان پنبه‌ای در مقابله با آن. این درس مارکس است برای آدمی مثل من."
کل حرف این است، وقتی مسئله را درست تعریف نکنیم، هرچقدر در حل آن تلاش و هوشمندی نشان دهیم، خیلی کمکی نخواهد کرد، در باب اوضاع ایران هم ظاهرا چنین است، والله اعلم.
https://goo.gl/Zd7XXV
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اثر روحانی: گسترش فاصله استاندارد زندگی تهران و دیگر مناطق شهری و روستایی
اثر برجام: آغاز بهبود استانداردهای زندگی در شهرها جز تهران بعد از اجرا
https://goo.gl/7bvi8g
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اثر برجام: آغاز بهبود استانداردهای زندگی در شهرها جز تهران بعد از اجرا
https://goo.gl/7bvi8g
کانال راهبرد
@RahbordChannel
نرخ فقر
دادن یارانه نقدی کمک معناداری در کاهش فقر نکرده است!
با توجه به پایین بودن نسبی فقر، اعتراض های اخیر "شورش گرسنگان" به حساب نمی آید!
https://goo.gl/7bvi8g
کانال راهبرد
@RahbordChannel
دادن یارانه نقدی کمک معناداری در کاهش فقر نکرده است!
با توجه به پایین بودن نسبی فقر، اعتراض های اخیر "شورش گرسنگان" به حساب نمی آید!
https://goo.gl/7bvi8g
کانال راهبرد
@RahbordChannel
رانت از کجا می اید؟
برخلاف تصور غالب رانت به دلیل نبود "قانون و مقررات" به وجود نمی اید؛ برعکس علت پدید امدن ان چیزی جز "قانون و مقررات" نیست!
اجازه دهید یک نشانی بدهیم; اگر دولت ها با وضع "قانون و مقررات" در پی محدود کردن رقابت و کنترل قیمت ها اند؛ تردید نکنید منافع عمومی فدای منافع گروه های خاص نورچشمی می شود. قانون های بد از بی قانونی ویرانگرترند؛ والله اعلم.
https://goo.gl/kzNEij
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
برخلاف تصور غالب رانت به دلیل نبود "قانون و مقررات" به وجود نمی اید؛ برعکس علت پدید امدن ان چیزی جز "قانون و مقررات" نیست!
اجازه دهید یک نشانی بدهیم; اگر دولت ها با وضع "قانون و مقررات" در پی محدود کردن رقابت و کنترل قیمت ها اند؛ تردید نکنید منافع عمومی فدای منافع گروه های خاص نورچشمی می شود. قانون های بد از بی قانونی ویرانگرترند؛ والله اعلم.
https://goo.gl/kzNEij
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
Harvard Business Review
Is Overregulation Really Holding Back the U.S. Economy?
If Republicans want growth, they’ll have to do more than cut red tape.
در باب دوره سازندگی و خلقیات ما ایرانیان
به پیروی از سیاستهای اقتصادی نولیبرالی تجویزشده از سوی بانک جهانی متهمش [مرحوم هاشمی رفسنجانی] می‌کردند. بحث مصداق داشتن یا نداشتن آن روش در ایران را بگذاریم برای اهل اقتصاد سیاسی، و تنها اشاره کنم که هر تجویزی برای بهبود ایران باید از سوی خارجی باشد. سردمدار شدن رقیب هموطن و به‌کرسی‌نشستن حرفش تحمل نمیشود حتی اگر به معنی فلاکت مملکت باشد. ناصح خارجی می‌تواند اهل ژاپن باشد یا آمریکا یا پرتغال. مهم این است که ایرانی نباشد تا حرفش را جدی بگیرند و (شاید) اجرا کنند. شکست از دشمن خارجی صد شرف دارد به سازش با رقیبان هموطن. (محمد قائد)
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
به پیروی از سیاستهای اقتصادی نولیبرالی تجویزشده از سوی بانک جهانی متهمش [مرحوم هاشمی رفسنجانی] می‌کردند. بحث مصداق داشتن یا نداشتن آن روش در ایران را بگذاریم برای اهل اقتصاد سیاسی، و تنها اشاره کنم که هر تجویزی برای بهبود ایران باید از سوی خارجی باشد. سردمدار شدن رقیب هموطن و به‌کرسی‌نشستن حرفش تحمل نمیشود حتی اگر به معنی فلاکت مملکت باشد. ناصح خارجی می‌تواند اهل ژاپن باشد یا آمریکا یا پرتغال. مهم این است که ایرانی نباشد تا حرفش را جدی بگیرند و (شاید) اجرا کنند. شکست از دشمن خارجی صد شرف دارد به سازش با رقیبان هموطن. (محمد قائد)
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
کتاب خواندنی دیگر از حضرت هراری؛ انسان خداوار
روایت از اکنون به آینده!
دوستان همراه برای دریافت نسخه الکترونیکی خبر دهند.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
روایت از اکنون به آینده!
دوستان همراه برای دریافت نسخه الکترونیکی خبر دهند.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
در باب جنگ و صلح
حضرت یووال هراری می گوید می شود فهمید چرا در سال 1998 کشوری فقیر مانند رواندا دست به یورش و اشغال معادن کلتان کشور همسایه خود کنگو زد؛ سنگ معدن کلتان برای تولیدکنندگان تلفن همراه و لپ تاپ ماده مهمی به شمار می آمد و کنگو 80 درصد از ذخایر این ماده معدنی مهم را در اختیار داشت. رواندا سالی 240 میلیون دلار از این راه درآمد کسب کرد که برای کشوری فقیر پول زیادی بود.
اما چرا برای چین توجیهی ندارد که به "سیلیکون ولی" در کالیفرنیا حمله کند و آن را اشغال نمی کند؟ می دانیم که در "سیلیکون ولی" صحبت از دهها و صدها میلیارد است. فهم آن دشوار نیست؛ با جنگ می توان چاه های نفت و معادن را اشغال کرد، ولی برای به دست آوردن دانش از جنگ کاری بر نمی آید و نمی توان دست به دامن ژنرال ها شد. چین در عوض با همکاری با غول های تکنولوژی "سیلیکون ولی" مثل اپل و فیس بوک می تواند آنچه را کشوری مثل رواندا در طی یک سال به دست می آورد، در یک روز با همکاری تجاری صلح آمیز از آن خود کند.
اقتصاد دانش محور معنا و مفهوم جنگ و صلح را هم دگرگون کرده است، دیگر جنگ برای تسلط بر منابع فیزیکی را نمی توان اقتصادی دانست؛ سود حاصل از همکاری صلح آمیز بارها و بارها بیشتر از جنگ و تصرف قهرآمیز کشورهاست. در گذشته وقتی صحبت از صلح می شد معنا روشن بود؛ وقتی دو کشور در حال صلح بودند یعنی در حال حاضر و امروز بین آنها جنگی نیست، ولی هیچ تضمینی وجود ندارد که فردا جنگی تمام عیار بین آنها در نگیرد. اکنون اما معنای صلح متفاوت است، صحبت این است که جنگ بین آنها "ناموجه" است.
امروز دو کشور در حال صلح نه تنها با هم در جنگ نیستند، بلکه دلیلی نداریم تصور کنیم در آینده هم جنگی بین آنها در بگیرد؛ این را می توان کم و بیش در بیشتر کشورها و نقاط جهان صادق دانست. وقتی شرکتی بین المللی به دنبال نیروی کار ارزان در فیلیپین است و بناست آنجا سرمایه گذاری کند، طبیعی است که این احتمال را نمی دهد که همسایه فیلیپین، یعنی اندونزی به آن کشور حمله کند. نمی توان اطمینان داشت که این حالت همیشه برقرار خواهد بود، ولی باید با قطعیت گفت که اوضاع نسبت به گذشته فرق کرده است، اکنون جنگ ها هم معنایشان عوض شده است.
اما امروز شنیدم که اوضاع بورس اوراق بهادار تعریفی ندارد؛ همه منتظر مواضع برجامی دونالد شیردل اند تا بعد تصمیم گیری کنند، اتفاقی که هر چند ماه یکبار تکرار می شود. در واقع به معنای امروزی کلمه ما در "صلح" نیستیم، جنگی تمام عیار در جریان است. "شرایط حساس کنونی" هر روز ما را عقب تر از پیش می اندازد؛ متاسفانه دیدگاهایمان از "قدرت" و "استقلال" و مانند آن هم بوی نا می دهد، سرمایه اصلی کشور آن ماده سیاه بدبوی زیرزمین نیست، بلکه مغزهای شاداب روی زمین اند. آنها هم که دارند هرز می روند.
قدرت را امروز نه بی نیازی از دیگر کشورها بلکه برعکس در مرکز بودن باید تعریف کرد؛ قدرت را امروز نه فقط ژنرال ها بلکه بازرگانان، کارآفرینان و دانشگاهی ها ایجاد می کنند؛ حواسمان باشد در اقتصاد دانش محور امروزی نفت ایران آنقدرها اهمیتی ندارد که مغز ایرانی، والله اعلم.
https://goo.gl/4xxYKP
کانال راهبرد
@RahbordChannel
حضرت یووال هراری می گوید می شود فهمید چرا در سال 1998 کشوری فقیر مانند رواندا دست به یورش و اشغال معادن کلتان کشور همسایه خود کنگو زد؛ سنگ معدن کلتان برای تولیدکنندگان تلفن همراه و لپ تاپ ماده مهمی به شمار می آمد و کنگو 80 درصد از ذخایر این ماده معدنی مهم را در اختیار داشت. رواندا سالی 240 میلیون دلار از این راه درآمد کسب کرد که برای کشوری فقیر پول زیادی بود.
اما چرا برای چین توجیهی ندارد که به "سیلیکون ولی" در کالیفرنیا حمله کند و آن را اشغال نمی کند؟ می دانیم که در "سیلیکون ولی" صحبت از دهها و صدها میلیارد است. فهم آن دشوار نیست؛ با جنگ می توان چاه های نفت و معادن را اشغال کرد، ولی برای به دست آوردن دانش از جنگ کاری بر نمی آید و نمی توان دست به دامن ژنرال ها شد. چین در عوض با همکاری با غول های تکنولوژی "سیلیکون ولی" مثل اپل و فیس بوک می تواند آنچه را کشوری مثل رواندا در طی یک سال به دست می آورد، در یک روز با همکاری تجاری صلح آمیز از آن خود کند.
اقتصاد دانش محور معنا و مفهوم جنگ و صلح را هم دگرگون کرده است، دیگر جنگ برای تسلط بر منابع فیزیکی را نمی توان اقتصادی دانست؛ سود حاصل از همکاری صلح آمیز بارها و بارها بیشتر از جنگ و تصرف قهرآمیز کشورهاست. در گذشته وقتی صحبت از صلح می شد معنا روشن بود؛ وقتی دو کشور در حال صلح بودند یعنی در حال حاضر و امروز بین آنها جنگی نیست، ولی هیچ تضمینی وجود ندارد که فردا جنگی تمام عیار بین آنها در نگیرد. اکنون اما معنای صلح متفاوت است، صحبت این است که جنگ بین آنها "ناموجه" است.
امروز دو کشور در حال صلح نه تنها با هم در جنگ نیستند، بلکه دلیلی نداریم تصور کنیم در آینده هم جنگی بین آنها در بگیرد؛ این را می توان کم و بیش در بیشتر کشورها و نقاط جهان صادق دانست. وقتی شرکتی بین المللی به دنبال نیروی کار ارزان در فیلیپین است و بناست آنجا سرمایه گذاری کند، طبیعی است که این احتمال را نمی دهد که همسایه فیلیپین، یعنی اندونزی به آن کشور حمله کند. نمی توان اطمینان داشت که این حالت همیشه برقرار خواهد بود، ولی باید با قطعیت گفت که اوضاع نسبت به گذشته فرق کرده است، اکنون جنگ ها هم معنایشان عوض شده است.
اما امروز شنیدم که اوضاع بورس اوراق بهادار تعریفی ندارد؛ همه منتظر مواضع برجامی دونالد شیردل اند تا بعد تصمیم گیری کنند، اتفاقی که هر چند ماه یکبار تکرار می شود. در واقع به معنای امروزی کلمه ما در "صلح" نیستیم، جنگی تمام عیار در جریان است. "شرایط حساس کنونی" هر روز ما را عقب تر از پیش می اندازد؛ متاسفانه دیدگاهایمان از "قدرت" و "استقلال" و مانند آن هم بوی نا می دهد، سرمایه اصلی کشور آن ماده سیاه بدبوی زیرزمین نیست، بلکه مغزهای شاداب روی زمین اند. آنها هم که دارند هرز می روند.
قدرت را امروز نه بی نیازی از دیگر کشورها بلکه برعکس در مرکز بودن باید تعریف کرد؛ قدرت را امروز نه فقط ژنرال ها بلکه بازرگانان، کارآفرینان و دانشگاهی ها ایجاد می کنند؛ حواسمان باشد در اقتصاد دانش محور امروزی نفت ایران آنقدرها اهمیتی ندارد که مغز ایرانی، والله اعلم.
https://goo.gl/4xxYKP
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Khaleqi
در باب جنگ و صلح | وبسایت شخصی امیرحسین خالقی
وب سایت شخصی امیر حسین خالقی ، خالقی ، راهبرد ، سیاست ، اقتصاد
بر خلاف تصور غالب سرمایه داری (اقتصاد بازار آزاد) محیط زیست را نابود نمی کند! کشورهای آزادتر از نظر اقتصادی عملکرد زیست محیطی بهتری نشان می دهند.
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
چین در کلام حضرت استاد
هنری کیسینجر بزرگ زمانی گفته بود: آمریکایی‌ها معتقدند همه آدم‌های روی زمین می‌توانند تغییر کنند و هر انسانی می‌تواند به‌صورت بالقوه آمریکایی به‌حساب آید، چینی‌ها هم فکر می‌کنند ارزش‌هایشان جهانی است، ولی اعتقادی ندارند که کسی بتواند چینی باشد، مگر آنکه در همان سرزمین به دنیا آمده باشد.
این گفته را چندبار بخوانید!
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
هنری کیسینجر بزرگ زمانی گفته بود: آمریکایی‌ها معتقدند همه آدم‌های روی زمین می‌توانند تغییر کنند و هر انسانی می‌تواند به‌صورت بالقوه آمریکایی به‌حساب آید، چینی‌ها هم فکر می‌کنند ارزش‌هایشان جهانی است، ولی اعتقادی ندارند که کسی بتواند چینی باشد، مگر آنکه در همان سرزمین به دنیا آمده باشد.
این گفته را چندبار بخوانید!
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
Capitalism.pdf
452.8 KB
در ستایش "شر مطلق"!
مصاحبه با مجله برای فردا و جناب کاظم بهرامی در مورد "سرمایه داری" و اقتصاد بازار آزاد
https://goo.gl/sRQG6D
کانال راهبرد
@RahbordChannel
مصاحبه با مجله برای فردا و جناب کاظم بهرامی در مورد "سرمایه داری" و اقتصاد بازار آزاد
https://goo.gl/sRQG6D
کانال راهبرد
@RahbordChannel
در باب یک میراث شوم!
این روزها پیامی به این مضمون در فضای مجازی دست به دست می شود "یک دوچرخه سوار برای اقتصاد فاجعه است، زیرا خودرو نمیخرد، وام خودرو نمیگیرد، بیمه خودرو نمیخرد، بنزین نمیخرد، قطعات یدکی خودرو نمیخرد، پول پارکینگ نمی‌دهد، چاق نمیشود و..."!
پیش فرض اصلی این است که کم شدن مصرف باعث کاهش رونق در اقتصاد می شود؛ استیو هرویتز، اقتصاددان لیبرتارین، معتقد است که این نگاه را باید میراث نگاه جان مینارد کینز دانست که به شیوه های مختلف هم تکرار شده است؛ پیشنهاد کینز برای تکان دادن اقتصاد این بود که دولت دست به کار شود و با بالا بردن مصرف و هزینه های خود رونق و اشتغال را به اقتصاد بازگرداند.
اما این پیش فرض نارواست، در واقع ثروت از طریق تولید خلق می شود و نه مصرف! تولید مقدم بر مصرف است و آن را ایجاد می کند، نه برعکس. در واقع اقتصاد سالم آن اقتصادی است که موانع تولید از پیش روی تولیدکنندگان برداشته شده باشد و از قضا اینجا خودداری خانوارها از مصرف و "پس انداز" حتی می تواند منابع مالی لازم برای تولید را فراهم کند و آن را تسهیل کند.
شاید بگویید قضیه مرغ و تخم مرغ است و تا مصرف کننده ای نباشد، تولیدی هم در کار نیست؛ اما عجله نکنید، یادمان نرود یک فرد زمانی می تواند مصرف کند که پیش از آن چیزی تولید کرده و به فروش رسانده باشد؛ یعنی با کار و زحمتی چیزی را ارائه کرده باشد که خواهان داشته باشد و حال می تواند ثروتی را که به دست آورده است، برای مصرف چیزی دیگر خرج کند. تحریک تقاضا با مشوق های دولتی این منطق روشن را بر هم خواهد زد و اثراتش زیان باری دارد.
اما از آن طرف هم نیفتیم مصرف گرایی و تجمل هم به هیچ رو بد نیست، هیچ حقی طبیعی تر برای انسان ها نیست که با پولی که به دست آورده اند بتواند آنچه را می خواهند تهیه کنند و اجباری در کار نباشد. چیزی که امروز تجملی است، فردا ضروری تلقی می شود و نخست باید کسانی آن کالای تجملی را بخرند تا به تدریج امکان دسترسی به آن برای بقیه هم فراهم شود. قناعت و درویش مسلک بودن البته بد نیست و انتخابی است که شاید کسانی آن را بپسندند و در انتخاب روش خود آزادند، اما فراموش نکنیم با اخلاق سنتی مبتنی بر ارزش هایی مانند قناعت نمی توانید تصویری درستی از اقتصاد امروزی پیدا کنید. ارزش کلیدی در اقتصاد بازار آزادی است و باید آن را پاس داشت، والله اعلم.
https://goo.gl/7XzL55
کانال راهبرد
@RahbordChannel
این روزها پیامی به این مضمون در فضای مجازی دست به دست می شود "یک دوچرخه سوار برای اقتصاد فاجعه است، زیرا خودرو نمیخرد، وام خودرو نمیگیرد، بیمه خودرو نمیخرد، بنزین نمیخرد، قطعات یدکی خودرو نمیخرد، پول پارکینگ نمی‌دهد، چاق نمیشود و..."!
پیش فرض اصلی این است که کم شدن مصرف باعث کاهش رونق در اقتصاد می شود؛ استیو هرویتز، اقتصاددان لیبرتارین، معتقد است که این نگاه را باید میراث نگاه جان مینارد کینز دانست که به شیوه های مختلف هم تکرار شده است؛ پیشنهاد کینز برای تکان دادن اقتصاد این بود که دولت دست به کار شود و با بالا بردن مصرف و هزینه های خود رونق و اشتغال را به اقتصاد بازگرداند.
اما این پیش فرض نارواست، در واقع ثروت از طریق تولید خلق می شود و نه مصرف! تولید مقدم بر مصرف است و آن را ایجاد می کند، نه برعکس. در واقع اقتصاد سالم آن اقتصادی است که موانع تولید از پیش روی تولیدکنندگان برداشته شده باشد و از قضا اینجا خودداری خانوارها از مصرف و "پس انداز" حتی می تواند منابع مالی لازم برای تولید را فراهم کند و آن را تسهیل کند.
شاید بگویید قضیه مرغ و تخم مرغ است و تا مصرف کننده ای نباشد، تولیدی هم در کار نیست؛ اما عجله نکنید، یادمان نرود یک فرد زمانی می تواند مصرف کند که پیش از آن چیزی تولید کرده و به فروش رسانده باشد؛ یعنی با کار و زحمتی چیزی را ارائه کرده باشد که خواهان داشته باشد و حال می تواند ثروتی را که به دست آورده است، برای مصرف چیزی دیگر خرج کند. تحریک تقاضا با مشوق های دولتی این منطق روشن را بر هم خواهد زد و اثراتش زیان باری دارد.
اما از آن طرف هم نیفتیم مصرف گرایی و تجمل هم به هیچ رو بد نیست، هیچ حقی طبیعی تر برای انسان ها نیست که با پولی که به دست آورده اند بتواند آنچه را می خواهند تهیه کنند و اجباری در کار نباشد. چیزی که امروز تجملی است، فردا ضروری تلقی می شود و نخست باید کسانی آن کالای تجملی را بخرند تا به تدریج امکان دسترسی به آن برای بقیه هم فراهم شود. قناعت و درویش مسلک بودن البته بد نیست و انتخابی است که شاید کسانی آن را بپسندند و در انتخاب روش خود آزادند، اما فراموش نکنیم با اخلاق سنتی مبتنی بر ارزش هایی مانند قناعت نمی توانید تصویری درستی از اقتصاد امروزی پیدا کنید. ارزش کلیدی در اقتصاد بازار آزادی است و باید آن را پاس داشت، والله اعلم.
https://goo.gl/7XzL55
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Khaleqi
در باب یک میراث شوم! | وبسایت شخصی امیرحسین خالقی
وب سایت شخصی امیر حسین خالقی ، خالقی ، راهبرد ، سیاست ، اقتصاد
در ستایش تجمل و خودپرستی!
"بدین سان انقلابی که برای سعادت عموم دارای اهمیت بود، به وسیله دو صنف مختلف از مردم پدید آمد که قصدشان خدمت به خلق نبود یعنی مالکان بزرگ از یک سو و صنعتگران و بازرگانان از سوی دیگر. ارضای حس تجمل پرستی کودکانه تنها هدف مالکان بزرگ بود. اما بازرگانان و صنعتگران از آنها جدی تر بودند، تنها برای نفع شخصی خود تلاش می کردند و هر جا یک شاهی پول سراغ می کردند، به دنبال آن روان می شدند.
هیچ کدام از این دو طبقه مردم، یعنی مالکان و بازرگانان و صنعتگران نمی دانستند و حتی پیش بینی نمی کردند چه انقلاب بزرگی در نتیجه "جنون" یک طبقه و سعی و کوشش طبقه دیگر در برآوردن آن به تدریج به وقوع می پیوندد."
“ثروت ملل، آدام اسمیت” برگرفته از کتاب "ابن خلدون و علوم اجتماعی"
کانال راهبرد
@RahbordChannel
"بدین سان انقلابی که برای سعادت عموم دارای اهمیت بود، به وسیله دو صنف مختلف از مردم پدید آمد که قصدشان خدمت به خلق نبود یعنی مالکان بزرگ از یک سو و صنعتگران و بازرگانان از سوی دیگر. ارضای حس تجمل پرستی کودکانه تنها هدف مالکان بزرگ بود. اما بازرگانان و صنعتگران از آنها جدی تر بودند، تنها برای نفع شخصی خود تلاش می کردند و هر جا یک شاهی پول سراغ می کردند، به دنبال آن روان می شدند.
هیچ کدام از این دو طبقه مردم، یعنی مالکان و بازرگانان و صنعتگران نمی دانستند و حتی پیش بینی نمی کردند چه انقلاب بزرگی در نتیجه "جنون" یک طبقه و سعی و کوشش طبقه دیگر در برآوردن آن به تدریج به وقوع می پیوندد."
“ثروت ملل، آدام اسمیت” برگرفته از کتاب "ابن خلدون و علوم اجتماعی"
کانال راهبرد
@RahbordChannel
سهم بیشتر فقرا
وقتی قرار است دولت ها سهم بیشتری به فقرا بدهند چه اتفاقی می افتد؟ (قبل از سهم دهی (چپ)، بعد از سهم دهی (راست)!)
کانال راهبرد
@RahbordChannel
وقتی قرار است دولت ها سهم بیشتری به فقرا بدهند چه اتفاقی می افتد؟ (قبل از سهم دهی (چپ)، بعد از سهم دهی (راست)!)
کانال راهبرد
@RahbordChannel
در باب مزایای نابرابری درآمد!
خیلی از متفکران جهان معتقدند که نابرابری درآمدها در جامعه همیشه بد است و باید با مداخله دولت ها از شر آنها رها شد؛ اما انگس دیتون، نوبلیست اقتصاد، می گوید درست است که نابرابری می تواند نشانه ای از برخی معضلات اجتماعی باشد، ولی از آن سو می تواند نشانه پیشرفت هم تلقی شود و گاهی برخی راهکارهایی که برای درمان آن پیشنهاد می کنند از خود بیماری بدتر است!
شاخص هایی مثل ضریب جینی که اختلاف درآمد/ثروت دهک های بالایی از پایینی را اندازه گیری می کنند برای نشان دادن تغییر نابرابری در کشورها استفاده می شوند (دامنه ضریب جینی بین 0 و 1 است و اعداد نزدیک به 1 نشانه نابرابری بیشتراند)، اما به تنهایی نمی توان از بالا بودن نابرابری بر اساس این قبیل شاخص ها حکم کلی صادر کرد، در نمونه های مثل آفریقای جنوبی این نابرابری به دلایل تاریخی وجود داشته است، فساد و نورچشمی بازی و بسیاری مسائل دیگر آن را باعث شده اند. بدیهی است که این نابرابری پدیده مثبتی نیست.
اما قضیه سوی دیگری هم دارد، این نابرابری می تواند از کارآفرینی و تجارت و فعالیت های مفیدی از این دست حاصل شده باشد، کارآفرینان جوان و کسانی مانند زاکربرگ، گیتس و جابز هم "یکشبه" ثروتمند شدند، ولی این ثروت زندگی بسیاری دیگر را هم بهتر کرده است. ضریب جینی چین در 1980 برابر با 0.16 بود، در سال 2014 به 0.55 رسید و نابرابری شدیدی را تجربه کرد، ولی کیست که ندارد نابرابری در ثروت چقدر بهتر از برابری در فقر است! از آن سو ضریب جینی بریتانیا بعد از بحران مالی 2008 کاهش یافت؛ ولی بعید است بتوان آن را دستاورد مثبتی تلقی کرد. یادمان نرود ضریب جینی شوروی هم در دهه 1980 چیزی نزدیک به 0.26 بود که رقمی ایده ال به شمار می آمد.
والتر شیدل در کتاب پرسروصدا خودش به نام "برابرسازهای عظیم" نشان می دهد در طول تاریخ آنچه که نابرابری اقتصادی را از بین برده است عمدتا جنگ های بزرگ و خشونت ها، قحطی و بیماری های کشنده فراگیر و مانند آن بوده است، فاجعه مرگ سیاه و از بین رفتن 25 درصد جمعیت در اروپا از طاعون یاد می کند که کاهش کارگر برای کار در مزارع را همراه داشت و البته بالاتر رفتن درآمد آنها و کاهش نابرابری انجامید، مواردی مانند جنگ های جهانی و مانند آن هم نمونه های دیگری است.
صحبت این نیست که افزایش نابرابری چیز خوبی است، بلکه باید بین نابرابری خوب و بد تفاوت گذاشت و علت ها را از هم تفکیک کرد. مسئله اصلی نابرابری نیست، بلکه "ناعادلانه" بودن آنست، باید علل بروز نابرابری های "بد" مانند فساد و نورچشمی بازی و حمایت های دولتی و رانت ها را از بین برد، ولی در مورد نابرابری های خوب قضیه متفاوت می شود. با گرفتن اموال همه ثروتمندان یک کشور و تبعید آنها البته جامعه برابرتر می شود، ولی آیا مطلوب است؟
نابرابری های "خوب" برای رشد هر جامعه لازم اند؛ دولت های به جای فضولی در توزیع ثروت و رابین هود بازی بهتر است برای عملکرد بازار و رقابت جا را خالی کنند؛ بازار منطق کارایی با هدف بالا بردن استانداردهای زندگی بسیار بهتر از بوروکرات های دولتی عمل می کند. تجربه تاریخی نشان می دهد که بازارها در بهبود وضع فقیرترین های یک جامعه هم بسیار موثرتر از مداخله های دولتی عمل می کنند؛ خیلی ها ترجیح می دهند بین فقیر بودن در یک کشور با نابرابری بالا مانند سنگاپور و فقیر بودن در کشوری برابرتر مانند ونزوئلا، اولی را انتخاب کنند. خلاصه که نابرابری شاید چیز خوبی نباشد، ولی وسواس زیادی به کاهش آن به هر طریقی بی تردید چیز بدتری است، والله اعلم.
https://goo.gl/kMN5mN
کانال راهبرد
@RahbordChannel
خیلی از متفکران جهان معتقدند که نابرابری درآمدها در جامعه همیشه بد است و باید با مداخله دولت ها از شر آنها رها شد؛ اما انگس دیتون، نوبلیست اقتصاد، می گوید درست است که نابرابری می تواند نشانه ای از برخی معضلات اجتماعی باشد، ولی از آن سو می تواند نشانه پیشرفت هم تلقی شود و گاهی برخی راهکارهایی که برای درمان آن پیشنهاد می کنند از خود بیماری بدتر است!
شاخص هایی مثل ضریب جینی که اختلاف درآمد/ثروت دهک های بالایی از پایینی را اندازه گیری می کنند برای نشان دادن تغییر نابرابری در کشورها استفاده می شوند (دامنه ضریب جینی بین 0 و 1 است و اعداد نزدیک به 1 نشانه نابرابری بیشتراند)، اما به تنهایی نمی توان از بالا بودن نابرابری بر اساس این قبیل شاخص ها حکم کلی صادر کرد، در نمونه های مثل آفریقای جنوبی این نابرابری به دلایل تاریخی وجود داشته است، فساد و نورچشمی بازی و بسیاری مسائل دیگر آن را باعث شده اند. بدیهی است که این نابرابری پدیده مثبتی نیست.
اما قضیه سوی دیگری هم دارد، این نابرابری می تواند از کارآفرینی و تجارت و فعالیت های مفیدی از این دست حاصل شده باشد، کارآفرینان جوان و کسانی مانند زاکربرگ، گیتس و جابز هم "یکشبه" ثروتمند شدند، ولی این ثروت زندگی بسیاری دیگر را هم بهتر کرده است. ضریب جینی چین در 1980 برابر با 0.16 بود، در سال 2014 به 0.55 رسید و نابرابری شدیدی را تجربه کرد، ولی کیست که ندارد نابرابری در ثروت چقدر بهتر از برابری در فقر است! از آن سو ضریب جینی بریتانیا بعد از بحران مالی 2008 کاهش یافت؛ ولی بعید است بتوان آن را دستاورد مثبتی تلقی کرد. یادمان نرود ضریب جینی شوروی هم در دهه 1980 چیزی نزدیک به 0.26 بود که رقمی ایده ال به شمار می آمد.
والتر شیدل در کتاب پرسروصدا خودش به نام "برابرسازهای عظیم" نشان می دهد در طول تاریخ آنچه که نابرابری اقتصادی را از بین برده است عمدتا جنگ های بزرگ و خشونت ها، قحطی و بیماری های کشنده فراگیر و مانند آن بوده است، فاجعه مرگ سیاه و از بین رفتن 25 درصد جمعیت در اروپا از طاعون یاد می کند که کاهش کارگر برای کار در مزارع را همراه داشت و البته بالاتر رفتن درآمد آنها و کاهش نابرابری انجامید، مواردی مانند جنگ های جهانی و مانند آن هم نمونه های دیگری است.
صحبت این نیست که افزایش نابرابری چیز خوبی است، بلکه باید بین نابرابری خوب و بد تفاوت گذاشت و علت ها را از هم تفکیک کرد. مسئله اصلی نابرابری نیست، بلکه "ناعادلانه" بودن آنست، باید علل بروز نابرابری های "بد" مانند فساد و نورچشمی بازی و حمایت های دولتی و رانت ها را از بین برد، ولی در مورد نابرابری های خوب قضیه متفاوت می شود. با گرفتن اموال همه ثروتمندان یک کشور و تبعید آنها البته جامعه برابرتر می شود، ولی آیا مطلوب است؟
نابرابری های "خوب" برای رشد هر جامعه لازم اند؛ دولت های به جای فضولی در توزیع ثروت و رابین هود بازی بهتر است برای عملکرد بازار و رقابت جا را خالی کنند؛ بازار منطق کارایی با هدف بالا بردن استانداردهای زندگی بسیار بهتر از بوروکرات های دولتی عمل می کند. تجربه تاریخی نشان می دهد که بازارها در بهبود وضع فقیرترین های یک جامعه هم بسیار موثرتر از مداخله های دولتی عمل می کنند؛ خیلی ها ترجیح می دهند بین فقیر بودن در یک کشور با نابرابری بالا مانند سنگاپور و فقیر بودن در کشوری برابرتر مانند ونزوئلا، اولی را انتخاب کنند. خلاصه که نابرابری شاید چیز خوبی نباشد، ولی وسواس زیادی به کاهش آن به هر طریقی بی تردید چیز بدتری است، والله اعلم.
https://goo.gl/kMN5mN
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Khaleqi
در باب مزایای نابرابری درآمد! | وبسایت شخصی امیرحسین خالقی
وب سایت شخصی امیر حسین خالقی ، خالقی ، راهبرد ، سیاست ، اقتصاد
بازار آزاد باعث فقر گسترده جهان شده است؟
درست برعکس، با افزایش آزادی اقتصادی در جهان و بازاری تر شدن اقتصادها شاهد کاهش بی سابقه فقر بودیم. توهم را بدل از واقعیت نگیریم!
کانال راهبرد
@RahbordChannel
درست برعکس، با افزایش آزادی اقتصادی در جهان و بازاری تر شدن اقتصادها شاهد کاهش بی سابقه فقر بودیم. توهم را بدل از واقعیت نگیریم!
کانال راهبرد
@RahbordChannel
متوسط درآمد سرانه 10 درصد فقیر در اقتصادهای گوناگون، با آزادی اقتصادی فقرا وضع بهتری دارند.مهم است 82 درصد "ثروت جهان" دست 1 درصد افراد باشد وقتی فقر کاهش جدی یافته است؟
کانال راهبرد
@RahbordChannel
کانال راهبرد
@RahbordChannel