اندوه دل ما را، یک لحظه نفهمیدی
از دست تو خشکیده است هر چشمهٔ امیدی

آلوده به تزویر و انباشته از مکری
از خون من آلوده است دستی که تو بوسیدی

نفروش به نامردان این خاک گرامی را
خاکی که از آن یک عمر نوشیدی و بالیدی

این حال پریشان را اندوه نمایان را
در صورت همراهان آیا تو نمی‌دیدی؟

وقتی که دهان بستی بر ظلم و نیاشفتی
از مزرع مزدوری آخر چه ثمر چیدی؟

سودای چه را داری؟ این شهرت درباری؟!
جوی لجن است آری جایی که  درخشیدی

با ثروت روزافزون گیرم که شدی قارون
ای کرده به دلها خون! از خون تو نترسیدی؟

یادت نرود دنیا، بازار مکافات است
از پشت سر این شب بیرون زده خورشیدی!

علی رضا جعفری(آزادی)

سربازِ ، دَلیر، دیده‌بانِ ، سِپِهر🫡
چشمانِ تو ، چون عقاب ، تیز و بیدار
هر سایه‌، ایی که خیزَد، از دور و نَزدیک
می‌فَهمی،  رازِ دُشمَن، در هَر غُبار


ای دیده‌بان، سیاوشِ زمان
حَماسه ات جاوِدان، فَداییِ  وَطَن
ای قهرِمان،  نِگَهبانِ ایران
سپاس اَز تو، ای جان برکَفِ  بی اِ دعا


برف و باران، صحرا و کوهِستان
همراه ِتوست، اِی  سربازِ  ایمان
در هَر قَدَم که برداشتی  شُجاعانه
نِشان دادی  عِشق، به خاک و  وَطَن


پرچم  ها ، بالا، دِل‌ها ، یک‌ صدا
می‌خوانیم نامت، با اِفتِخار و صفا


اِی دیده‌ بان، سیاوشِ زمان
حماسه ات جاوِدان، فداییِ وطن
اِی قهرَمان، نِگَهبانِ ایران
سِپاس اَز تو، اِی جان بر کَفِ،  بی اِدعا


اَز تو یاد گرفتیم، استِقامَت و غِیرَت
ایستادی تا  اَبد، دَر برابرِ  ظُلمَت
نام تو نِوشته بر،   دل‌ هایِ ما

چون خورشید می‌درخشی، در هر صحنه و جا


#جاویدشاه
#پاینده_ایران

به زودی