درباره موضع واتیکان و پاپ لئو نسبت به درگیری آمریکا با ایران صحبت می‌کند و از پاپ به‌خاطر محکوم نکردن اقدامات سرکوبگرانه و اهداف هسته‌ای ایران انتقاد می‌کند.
در متن به پیش‌زمینه شخصی گوینده در مذهب کاتولیک و اختلاف نظرش با دیدگاه پاپ اشاره شده است.
رئیس‌جمهور ترامپ از جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای حمایت می‌کند و ایران را یک حامی خطرناک تروریسم می‌داند.
پیام کلی بر اهمیت اخلاقی و منطقی جلوگیری از برنامه هسته‌ای ایران برای حفاظت از نسل‌های آینده تأکید دارد.


حالا می‌خواهم موضوع را عوض کنم و امشب پیامی به واتیکان بدهم،
مشخصاً به پاپ لئو که آشکارا جنگ آمریکا در ایران را محکوم کرده، در حالی که به نظر می‌رسد از یک درگیری علنی با رئیس‌جمهور ترامپ لذت می‌برد.
اول اجازه بدهید کمی زمینه بدهم.
مثل میلیون‌ها آمریکایی، من کاتولیک بزرگ شدم. ۱۲ سال در مدرسه کاتولیک درس خواندم. حتی در دبیرستان وارد حوزه علمیه شدم، الهیات و لاتین خواندم و هر روز در مراسم مذهبی شرکت می‌کردم.



اما امروز دیگر خودم را کاتولیک نمی‌دانم.
آن حرف‌های تند درباره ایران کجاست؟ این رژیم شرور، بزرگ‌ترین حامی تروریسم در جهان، که گفته می‌شود ۴۰ تا ۴۵ هزار معترض بی‌گناه را کشته؟
هیچ حرفی از پاپ لئو نیست.
ایران حالا آماده است، می‌دانید، به‌طور واقعی چند معترض دیگر را هم اعدام کند، حتی یک زن.


هیچ واکنشی از پاپ لئو نیست.
ایران زنان را سرکوب می‌کند. هیچ واکنشی نیست.
آن‌ها را شکنجه می‌کند، به آن‌ها تجاوز می‌کند، آن‌ها را می‌کشد. هیچ واکنشی از پاپ نیست.
ایران از گروه‌های مسلح در عراق و بیروت حمایت می‌کند که دهه‌ها آمریکایی‌ها را کشته‌اند. هیچ واکنشی نیست.
ایران در مناطق پرجمعیت و حتی مکان‌های مقدس در اسرائیل، مثل تل‌آویو، بمب می‌اندازد و پاپ حتی زحمت نام بردن از آن‌ها را هم به خود نداده است.

و در حالی که پاپ همه سلاح‌های هسته‌ای را محکوم می‌کند، مخصوصاً در سالگرد هیروشیما،
من فکر نمی‌کنم انتخاب دیگری داشتیم. در مورد ناگازاکی هم همین‌طور.
این کار جنگ را پایان داد و جان بسیاری از آمریکایی‌ها را نجات داد.
اما به نظر نمی‌رسد او هیچ‌وقت به تلاش بی‌وقفه ایران برای دستیابی به این سلاح‌ها اشاره کند.
و من یک سؤال از پاپ دارم:
آیا جلوگیری از این‌که روحانیون تندرو در ایران—که باز هم بزرگ‌ترین حامی تروریسم هستند—به سلاح هسته‌ای دست پیدا کنند، کار درستی است یا نه؟

امروز رئیس‌جمهور ترامپ همین سؤال مهم را مطرح کرد. بیایید ببینیم.


رئیس‌جمهور ترامپ:
خب، من می‌خواهم او به آموزه‌های انجیل بپردازد. من کاملاً طرفدار آن هستم.
اما می‌دانم که نمی‌توان اجازه داد یک کشور خاص—که کشوری بسیار خشن است—به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند.
اگر داشته باشند، از آن استفاده خواهند کرد.


رئیس‌جمهور درست می‌گوید. پاپ در بسیاری از سطوح اشتباه می‌کند.
شاید قضاوت پاپ لئو مخدوش شده باشد. بالاخره او یک حساب توییتر قدیمی دارد،
و اتفاقاً پر از پیام‌های ضد ترامپ است؛ از جمله پست‌هایی که ترامپ را به دامن زدن به نژادپرستی و ملی‌گرایی افراطی متهم می‌کند،
و پست‌هایی درباره تغییرات اقلیمی و مرزهای باز.

در نهایت، جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای هم از نظر اخلاقی و هم منطقی درست است،
و می‌تواند جان میلیون‌ها نفر را نجات دهد.
و ما فرزندان و نوه‌هایمان را با یک کشور تروریستی مجهز به سلاح هسته‌ای روبه‌رو نخواهیم کرد.
اما متأسفانه نمی‌توان همین را درباره رهبری فعلی کلیسای کاتولیک گفت.

می‌دانستید؟
بانک خود واتیکان یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های پول‌شویی جهان برای مافیا بوده است.
از دهه‌ی ۷۰ تا ۸۰ میلادی، «مؤسسه آثار دینی» (IOR) به‌طور مخفیانه میلیون‌ها دلار از سود مواد مخدر و فروش غیرقانونی سلاح را پاک‌سازی می‌کرد.
اسقف اعظم پل مارچینکوس شخصاً این معاملات را تأیید می‌کرد.


---

با همکاری مستقیم با خانواده‌های جرایم سازمان‌یافته از طریق «بانکو آمبروزیانو»، این شبکه عملاً دست‌نخورده باقی مانده بود.
مصونیت دیپلماتیک، مقامات واتیکان را از دسترسی مقامات ایتالیایی محافظت می‌کرد،
در حالی که حساب‌های مخفی شماره‌دار، پول‌های کثیف را پنهان می‌کردند.
افراد داخلی واتیکان برای خدماتشان رشوه‌های کلانی دریافت می‌کردند و سرزمین مقدس را به یک بنگاه جنایی تبدیل کرده بودند.


---

وقتی بانکدار «روبرتو کالوی» تهدید کرد که این عملیات را افشا می‌کند،
در سال ۱۹۸۲ جسد او را در حالی که زیر پل بلک‌فرایرز لندن به دار آویخته شده بود پیدا کردند.
قتل او پیامی واضح برای هر کسی بود که به خیانت فکر می‌کرد.


---

با وجود تحقیقات متعدد، بانک واتیکان تا سال ۲۰۱۳ تقریباً بدون نظارت به فعالیت خود ادامه داد.
بخش زیادی از این پول‌های شسته‌شده تا امروز همچنان ناپدید است.


---

خانه‌ی خدا… به خانه‌ی جرم تبدیل شد.

حالا فهمیدید چرا جنگی علیه پدوفیلی (کودک‌آزاری) در جریان نیست؟

بهتره بیشتر از این دهنما را باز نکنیم

اوضا شماها بیشتر از اخوندها خراب تر هست


وقتی حرف از اخلاق و انسانیت می‌زنیم،
سکوت هم خودش یک موضعه…

کسی که ادعای صلح داره،
اما در برابر ظلم، سرکوب و خشونت سکوت می‌کنه،
واقعاً طرفدار صلحه؟

اینجا بحث فقط سیاست نیست…
بحث اینه که آیا میشه
در برابر رنج انسان‌ها بی‌تفاوت بود؟


اگر قرار باشه
سلاح هسته‌ای دست کشوری بیفته که به گفته برخی،
رفتارش خطرناکه،
آیا جلوگیری از اون کار اشتباهیه؟

یا اتفاقاً تنها راه جلوگیری از فاجعه‌ای بزرگه؟


گاهی حقیقت،
نه در حرف‌ها…
بلکه در سکوت‌ها پنهانه.

دنیا امروز پر از صداست،
اما چیزی که بیشتر از همه شنیده میشه…
سکوت‌های معنی‌داره.


-

سیاوش #سیاوش_امانیه

سنتکام:

از زمان آغاز محاصره کشتی‌هایی که وارد یا خارج از بنادر و مناطق ساحلی ایران می‌شوند، نیروهای آمریکایی ۲۷ کشتی را به بازگشت یا بازگشت به یک بندر ایرانی هدایت کرده‌اند.

درود یاران


از همین حالا به شنیدن «تبریک» عادت کنید.
می‌دانم شاید الان این حرف خیلی دور از شرایط فعلی‌تان به نظر بیاید.
شاید اوضاع کند پیش رفته،
شاید مدت‌ها زحمت کشیده‌ایم بدون اینکه کسی ببیند،
شاید حس می‌کنیم هیچ‌کس واقعاً متوجه کاری که می‌کنیم نیست.
اما این قرار است تغییر کند.
چون تمام چیزهایی که در سکوت ساخته‌ایم
انضباط تمان، استمرار مان، ایمانی که حتی وقتی همه‌چیز بی‌معنی به نظر می‌رسید حفظ کردیم
همه در حال نتیجه دادن است.
فقط نگاه کنید…
و وقتی بالاخره خودش را نشان بدهد،
همه متوجه خواهند شد.
همان‌هایی که ما را درک نمی‌کردند،
همان‌هایی که به ما شک داشتند،
همان‌هایی که نادیده‌مان می‌گرفتند،
شروع می‌کنند جور دیگری صحبت کردن.
اما این را یادمان باشد:
نگذاریم توجه دیگران ما را تغییر دهد.
نگذاریم تعریف و تمجید حواس‌مان را پرت کند.
با‌ثبات بمانیم، متمرکز بمانیم،
و برای مسیری که طی کرده‌ایم، قدردان باشیم.
چون این شانس نیست…
این نتیجه‌ی تمام لحظه‌هایی است که تسلیم نشدیم.
پس ادامه بدهیم.
چون خیلی زود، «تبریک» چیزی نیست که فقط یک‌بار بشنویم،
بلکه چیزی می‌شود که بارها و بارها خواهیم شنید.
به آن عادت کنیم.
الان آماده هستید که کلیپ های فراتر از پرواز را ببینید .
منتظر باشید

#سیاوش_امانیه