در روز جهانی کارگر، به همه‌ی شما کارگران زحمتکش و شجاع ایران درود می‌فرستم.

در این روزهای سخت و طاقت‌فرسا -حاصل عملکرد ویرانگر چهل‌وهفت‌ساله‌ی جمهوری اسلامی- در کنار شما ایستاده‌ام. می‌دانم که شما کارگران و زحمت‌کشان، همچون اکثر هم‌میهنان، زیر فشار سنگین اقتصادی و تنگنای معیشتی هستید؛ سفره‌های‌تان هر روز کوچک‌تر و خالی‌تر می‌شود، در حالی که جمهوری اسلامی ثروت ملی ما را صرف جنگ‌افروزی و حمایت از گروه‌های تروریستی می‌کند.

این وضعیت شایسته‌ی کارگر و شهروند ایرانی نیست؛ و با سرنگونی این رژیم و به ثمر نشستن جان‌فشانی‌ها و خون پاک ده‌ها هزار جان‌فدای راه آزادی ایران، پایان خواهد یافت.

رسیدن به این هدف، به مشارکت تک‌تک ما نیاز دارد. در هر لحظه و هر قدم، از خود بپرسیم: آیا این اقدام بر عمر رژیم می‌افزاید یا اینکه به پیروزی انقلاب شیروخورشید کمک می‌کند؟ هر اقدام، هرچند کوچک، در از کار انداختن دستگاه سرکوب رژیم، در تعیین سرنوشت یک ملت بزرگ و تاریخی موثر است.

از آموزه‌های زرتشت تا دوران پرافتخار هخامنشیان، جایگاه کار و کارگر، به عنوان یکی از اصلی‌ترین بازوان توسعه، آبادانی و رفاه، همواره در تاریخ و فرهنگ ایرانی گرامی و ارجمند بوده است. داریوش بزرگ بیش از ۲۵۰۰ سال پیش شخصا به امور کارگران و کارمندان زن و مرد شاغل در تخت‌جمشید رسیدگی می‌کرد و دستور پرداخت مستقیم حق و حقوق‌شان را می‌داد. در دوران معاصر نیز شاهد بازیابی این فرهنگ کهن بودیم. پدربزرگ و پدرم همواره توجه ویژه‌ای به کار و کارگران داشتند. در زمان پدرم با انقلاب سفید شاه و ملت، رفاه و معیشت کارگران در کانون توجه قرار گرفت: از سهیم کردن کارگران در سود کارخانه‌ها، تا تسهیل خرید مسکن، و ایجاد امکانات آموزشی، رفاهی و ورزشی برای کارگران و خانواده‌هایشان.

موضوع توسعه‌ی اقتصادی و صنعتی، کار و کارآفرینی با محوریت رفاه، آسایش و زندگی شرافتمندانه‌ی کارگران، برای من نیز اهمیتی ویژه و اساسی دارد. از این‌رو، تیم من در پروژه‌ی شکوفایی ایران، به‌طور کامل و هدفمند بر این موضوع متمرکز شده و ایده‌ها و راهکارهای متناسب با شرایط ایران را به‌صورت دقیق مطالعه، بررسی و ارائه کرده است.

باور دارم که با قرار گرفتن دوباره ایران بر ریل ترقی و‌ توسعه، و بازگشت رونق و آبادانی، کارگران کشور و خانواده‌های شریف آنان بار دیگر از احترام، رفاه، و کرامتی که شایسته همه ایرانیان است برخوردار خواهند شد.

پاینده ایران،
رضا پهلوی

@OfficialRezaPahlavi

درود یاران
من سیاوش امانیه در این چند روز گذشته منتظر بودم ببینم کسی در رابطه با این صحنه صحبتی می کند اما متوجه شدم هیچ خبری نیست .بنابراین من سرباز دیده بان دوباره آستین زدم بالا و میخوام یک کد گشایی برای تان انجام دهم .

از این تصاویری که از مقابل کاخ سفید بیرون آمد هیچ‌کس درباره جریان پشت پرده اش حرف نزد…

قرمز و سورمه‌ای—دو رنگی که سال‌ها مقابل هم ایستاده بودند.
بریتانیا با ردکُت‌های قرمز،
و مستعمره‌ای که بعدها آمریکا شد—با یونیفرم‌های آبی و خاکستری.
سال‌ها جنگیدند…
تا استقلال آمریکا شکل گرفت.
امروز اگر این دو رنگ کنار هم دیده می‌شوند،
فقط یک تصویر ساده نیست—
یادآور مسیری‌ست از جنگ تا هم‌پیمانی.
تاریخ همیشه فریاد نمی‌زند،
گاهی فقط خودش را در رنگ‌ها نشان می‌دهد.
در جنگ استقلال آمریکا (1775–1783)، نیروهای بریتانیایی به «ردکُت‌ها» (لباس قرمز) معروف بودند.
نیروهای آمریکایی (قاره‌ای) بیشتر آبی تیره/سورمه‌ای می‌پوشیدند.
بعد از قرن‌ها، امروز آمریکا و بریتانیا متحدان نزدیک هستند .
این تضاد رنگ‌ها می‌تواند نماد گذار از دشمنی تاریخی به همکاری سیاسی باشد.

با یک کلمه تمام میکنم چارلز به گوه خوردن افتاد .

#سیاوش_امانیه