درود یاران


تاریخ برای این‌ها یک دایره‌ی تکراری است؛ همان‌طور که در سال ۵۷، نطفه‌ی خود را با سلاح دادن به "امتِ بی‌مغز" و تربیتِ راهزنانی در لباسِ کمیته بستند تا پایه‌هایشان را محکم کنند، حالا در خطِ پایان، دوباره به همان لشکرِ پیاده‌نظام متوسل شده‌اند.

اما این‌بار با نقابِ "عادی‌سازی".
​حالا برای بقا، بساطِ شعبده‌بازی راه انداخته‌اند؛ از سیرکِ عروسی‌های خیابانی و جشن‌های فرمایشی تا آوردنِ دخترانِ عرق‌خور برای ستایشِ "رهبرِ مقوایی‌شان".

حتی گفتند عرزشی های شان وحشی هستند .

دقت کرده اید !
ناگهان حجاب‌ها اختیاری می‌شود، میکاپ‌ها صورتی، مدل‌ها از فرنگ وارد می‌شوند و سواحلِ کیش به رنگِ آزادیِ دروغین درمی‌آیند.

​مضحک است! نه !

عده‌ای خیال می‌کنند با این رقص‌های سفارشی دارند برای ایران مبارزه می‌کنند؛ غافل از آنکه تنها "ابزارِ صحنه‌آرایی" هستند.

این‌ها همان‌هایی هستند که از روز اول درزیر زمین بودند و در زمینِ دشمن بازی کردند و حالا تمامِ زندگی‌شان صرفِ خدماتی می‌شود که بقایِ جلاد را تمدید کند.

​در حالی که ویترین را با تن‌هایِ برهنه و موزیک‌های شاد تزیین کرده‌اند، در پستو، نقشه‌های شوم‌شان را با قاطعیت پیش می‌برند: اینترنت‌ها را در گلو خفه کرده‌اند و چوبه‌های دار را فله‌ای برپا می‌کنند.

این است حقیقتِ سیرکِ آخرالزمانی‌شان؛ رقص روی خون، زیرِ سایه‌یِ قطعیِ مطلق.»


یاران آیا متوجه شدید دلقک هایی که ۴۷ سال جلوی دوربین بودند اکنون دیگر نیستند ؟

فرار کرده اند و از پشت دیوار دارند این دلقک های جدید را هدایت می کنند ‌.

حرف ها با حرف های این ۴۷ سال تغییری نکرده فقط آدم ها، بازیگرها و دلقک ها جدید شده اند .

منتظر دلقک بازی های جدید شان هستیم؛
تا شاهد ترس شان باشیم .

سیاوش #سیاوش_امانیه