ایران قرار بود کشوری بزرگ و قدرتمند باشد. ما کاملاً آن‌ها را محاصره کردیم.

و می‌دانید، نمی‌دانم کی تسلیم می‌شوند، اما باید دو روز پیش تسلیم می‌شدند، درست است؟

اما دیگر چیزی برایشان باقی نمانده است.

این موضوع خیلی سریع تمام خواهد شد.

همراه با شرکای اسرائیلی‌مان، دشمن را در نمایش غلبه‌آمیز مهارت فنی و نیروی نظامی خرد می‌کنیم.

توانایی پهپاد و موشکی رژیم ایران کاملاً نابود شده است. نیروی دریایی آن‌ها از بین رفته است. همه آن‌ها در کف اقیانوس افتاده‌اند—۴۶ کشتی. باور می‌کنید؟

در واقع، کمی از مردم‌مان ناراحت شدم. گفتم، «آن کشتی چه کیفیتی داشت؟ آیا از بهترین‌ها بود؟» پرسیدم، «چرا فقط کشتی را تصرف نکردیم؟ ما از آن استفاده خواهیم کرد. چرا آن را غرق کردیم؟»

گفت غرق کردنش سرگرم‌کننده‌تر است. این چیزی است که آن‌ها گفتند. آن‌ها غرق کردنشان را بیشتر دوست دارند. می‌گویند غرق کردنشان ایمن‌تر است. حدس می‌زنم احتمالاً درست باشد.

رهبران تروریست آنها رفته‌اند، یا در حال شمارش معکوس تا زمان رفتن‌شان هستند. به این فکر کنید—ما رهبرانی داشتیم، و حالا آنها رفته‌اند.

ما رهبران جدیدی به جای آنها داشتیم. و حالا هیچ‌کس نمی‌داند کسانی که قرار است رئیس کشور باشند چه کسانی هستند.

ما دست برنمی‌داریم تا زمانی که دشمن کاملاً و قاطعانه شکست بخورد.

ما در بسیاری از زمینه‌ها قبلاً پیروز شده‌ایم، اما هنوز به اندازه کافی پیروز نشده‌ایم.

ما با عزم راسخ‌تر از همیشه به پیش می‌رویم تا به پیروزی نهایی دست یابیم که این خطر طولانی‌مدت را برای همیشه پایان دهد.

ایالات متحده آمریکا بزرگ‌ترین و استثنایی‌ترین ملت در تاریخ بشر است و ما دیگر توسط تروریست‌ها و دیوانگان شرور تهدید نخواهیم شد.