قبل از سقوط بغداد هم همین صحنه‌ها را می‌دیدیم.
وقتی آمریکا شهر را می‌زد، تلویزیون عراق صدام را نشان می‌داد که در خیابان‌های بغداد قدم می‌زند تا وانمود کند «همه‌چیز آرام است».

حالا جمهوری اسلامی دقیقاً همان نمایش تکراری را اجرا می‌کند.
در حالی که کشور در بحران است و مردم از این رژیم عبور کرده‌اند، تلویزیون حکومتی لاریجانی و عراقچی و پزشکیان را نشان می‌دهد که در خیابان‌های تهران قدم می‌زنند؛ انگار با چند تصویر ساختگی می‌شود واقعیت را عوض کرد.

اما این صحنه‌ها بیشتر از هر چیز بوی روزهای آخر را می‌دهد.
وقتی رهبرها یکی‌یکی ناپدید می‌شوند و چیزی جز تبلیغات و نمایش باقی نمانده، یعنی خودشان هم می‌دانند آخر این حکومت نزدیک است.