درود یاران
من سیاوش امانیه در این چند روز گذشته منتظر بودم ببینم کسی در رابطه با این صحنه صحبتی می کند اما متوجه شدم هیچ خبری نیست .بنابراین من سرباز دیده بان دوباره آستین زدم بالا و میخوام یک کد گشایی برای تان انجام دهم .

از این تصاویری که از مقابل کاخ سفید بیرون آمد هیچ‌کس درباره جریان پشت پرده اش حرف نزد…

قرمز و سورمه‌ای—دو رنگی که سال‌ها مقابل هم ایستاده بودند.
بریتانیا با ردکُت‌های قرمز،
و مستعمره‌ای که بعدها آمریکا شد—با یونیفرم‌های آبی و خاکستری.
سال‌ها جنگیدند…
تا استقلال آمریکا شکل گرفت.
امروز اگر این دو رنگ کنار هم دیده می‌شوند،
فقط یک تصویر ساده نیست—
یادآور مسیری‌ست از جنگ تا هم‌پیمانی.
تاریخ همیشه فریاد نمی‌زند،
گاهی فقط خودش را در رنگ‌ها نشان می‌دهد.
در جنگ استقلال آمریکا (1775–1783)، نیروهای بریتانیایی به «ردکُت‌ها» (لباس قرمز) معروف بودند.
نیروهای آمریکایی (قاره‌ای) بیشتر آبی تیره/سورمه‌ای می‌پوشیدند.
بعد از قرن‌ها، امروز آمریکا و بریتانیا متحدان نزدیک هستند .
این تضاد رنگ‌ها می‌تواند نماد گذار از دشمنی تاریخی به همکاری سیاسی باشد.

با یک کلمه تمام میکنم چارلز به گوه خوردن افتاد .

#سیاوش_امانیه

درود یاران


تاریخ برای این‌ها یک دایره‌ی تکراری است؛ همان‌طور که در سال ۵۷، نطفه‌ی خود را با سلاح دادن به "امتِ بی‌مغز" و تربیتِ راهزنانی در لباسِ کمیته بستند تا پایه‌هایشان را محکم کنند، حالا در خطِ پایان، دوباره به همان لشکرِ پیاده‌نظام متوسل شده‌اند.

اما این‌بار با نقابِ "عادی‌سازی".
​حالا برای بقا، بساطِ شعبده‌بازی راه انداخته‌اند؛ از سیرکِ عروسی‌های خیابانی و جشن‌های فرمایشی تا آوردنِ دخترانِ عرق‌خور برای ستایشِ "رهبرِ مقوایی‌شان".

حتی گفتند عرزشی های شان وحشی هستند .

دقت کرده اید !
ناگهان حجاب‌ها اختیاری می‌شود، میکاپ‌ها صورتی، مدل‌ها از فرنگ وارد می‌شوند و سواحلِ کیش به رنگِ آزادیِ دروغین درمی‌آیند.

​مضحک است! نه !

عده‌ای خیال می‌کنند با این رقص‌های سفارشی دارند برای ایران مبارزه می‌کنند؛ غافل از آنکه تنها "ابزارِ صحنه‌آرایی" هستند.

این‌ها همان‌هایی هستند که از روز اول درزیر زمین بودند و در زمینِ دشمن بازی کردند و حالا تمامِ زندگی‌شان صرفِ خدماتی می‌شود که بقایِ جلاد را تمدید کند.

​در حالی که ویترین را با تن‌هایِ برهنه و موزیک‌های شاد تزیین کرده‌اند، در پستو، نقشه‌های شوم‌شان را با قاطعیت پیش می‌برند: اینترنت‌ها را در گلو خفه کرده‌اند و چوبه‌های دار را فله‌ای برپا می‌کنند.

این است حقیقتِ سیرکِ آخرالزمانی‌شان؛ رقص روی خون، زیرِ سایه‌یِ قطعیِ مطلق.»


یاران آیا متوجه شدید دلقک هایی که ۴۷ سال جلوی دوربین بودند اکنون دیگر نیستند ؟

فرار کرده اند و از پشت دیوار دارند این دلقک های جدید را هدایت می کنند ‌.

حرف ها با حرف های این ۴۷ سال تغییری نکرده فقط آدم ها، بازیگرها و دلقک ها جدید شده اند .

منتظر دلقک بازی های جدید شان هستیم؛
تا شاهد ترس شان باشیم .

سیاوش #سیاوش_امانیه