اشتیگلر ایرانی: عبدالحسین سرداری – قهرمان فراموش‌شده‌ی جنگ جهانی دوم

اشتیگلر ایرانی: عبدالحسین سرداری – قهرمان فراموش‌شده‌ی جنگ جهانی دوم

در روزهای تاریک اشغال فرانسه به‌دست نازی‌ها، زمانی که انسانیت کم‌رنگ و ترس حاکم بود، یک دیپلمات ایرانی سکوت را کنار گذاشت و شجاعت را برگزید. عبدالحسین سرداری، رئیس دفتر نمایندگی ایران در پاریس، همه‌چیز را به خطر انداخت تا جان صدها یهودی را از مرگ حتمی نجات دهد.

او که به «اشتیگلر ایرانی» معروف شد، با تیزهوشی حقوقی، مصونیت دیپلماتیک و قدرت اخلاقی خالص، رژیم نازی را به چالش کشید. سرداری استدلال می‌کرد که یهودیان ایرانی از نژاد آریایی هستند و نباید مشمول قوانین نژادپرستانه آلمان شوند. اما به همین بسنده نکرد؛ او به‌طور مخفیانه گذرنامه‌های ایرانی و مدارک جعلی برای یهودیان غیرایرانی صادر می‌کرد تا از آن‌ها محافظت کند — کاری که جان خودش و آینده حرفه‌ای‌اش را در خطر انداخت.

حتی زمانی که دولت ایران پس از اشغال کشور توسط متفقین او را از سمتش برکنار کرد، سرداری پاریس را ترک نکرد. نه برای سیاست. نه برای قدرت. بلکه برای انسانیت.

او هیچ مدال یا تقدیر رسمی‌ای دریافت نکرد، خبری در رسانه‌ها درباره‌اش نبود، و نه رژه‌ای در انتظارش. در دهه ۱۹۸۰ در سکوت و گمنامی در لندن درگذشت. اما برای خانواده‌هایی که او نجات داد، و برای ما که به قدرت یک انسان در برابر شر ایمان داریم، سرداری یک اسطوره است.

بیایید عبدالحسین سرداری را به یاد آوریم — نه فقط به عنوان یک دیپلمات، بلکه به‌عنوان نوری در تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ.

تقدیم به همه دوستان حاضر 🌺🌺

🇮🇷👑 ۴ اردیبهشت — روز تاج‌گذاری رضا شاه بزرگ
۱۳۰۵ خورشیدی | آغاز ایران نوین

در چنین روزی، رضاخان سردار سپه پس از انقراض قاجار و با رأی مجلس مؤسسان، تاج بر سر نهاد و عنوان رضاشاه پهلوی را بر خود گرفت.
اما این تاج‌گذاری، فقط آغاز یک سلطنت نبود.
بلکه آغاز عصر ایران‌سازی، استقلال، نوسازی، و غرور ملی بود.

او ارتش ساخت، دادگستری سکولار بنیان گذاشت، نظام آموزشی مدرن بنا کرد، زیرساخت ایجاد کرد، ایران را از سیطره انگلیس بیرون کشید، و ایرانی نو و سربلند را به جهان معرفی کرد.

💬 «من تاج را فقط برای عزت ایران بر سر گذاشتم.»

— رضاشاه پهلوی

امروز یادش را با افتخار و احترام گرامی می‌داریم.
زنده‌باد ایران، زنده‌باد ملت، جاودان باد رضاشاه کبیر.

🌟 رضاشاه، خورشید ایران‌زمین 🌟

به چه فخر، آفتاب از شرق برخاست،
که بر تاج تو تابید و خود را باخت.

ز خاکِ خسته، از دردِ قرون
تو برخاستی، چونان رعدِ در سکون!

نه از تخمهٔ شاهان پوسیده‌ای،
که خود نسل شمشیر و خورشیدی‌ای!

سرت پر ز غیرت، دلت پر ز نور،
قدم‌های تو لرزه بر ظلم و زور.

شناسنامه دادی به نام و نژاد،
به زن، آبرو دادی و اعتبار.

به قانون، شکوه و به ارتش وقار،
به ایران دگر دادگستری به‌کار.

به پا کردی دانشگاه از هیچ خاک،
نبودی تو شاهی، که بودی چراغ.

تو گفتی: من این تاج، تنها به‌سر
نهادم برای شکوه وطن‌پرور!

کنون هر که دارد دل و آرمان،
زند از نامت، آری، به ایران، اذان!
--------------
رضاشاه، سرباز ایران

نه ز طلا، نه ز زر،
تاج تو از ریشه بود،
ریشه‌ای از خاک و غیرت،
از بلندای وجود.

پادشاهی نه به زَر بود،
نه به کاخ و تخت و تاج،
تو که در چکمهٔ خود،
بیشتر از تخت، سُرُوج.

با نگاهت وطنم
را ز نو جان دادی،
با سکوتت سخن از
عزت ایران دادی.

نه شبیه پادشاهان،
نه شبیه هیچ‌کس،
تو فقط مرد وطن بودی
و مردانگی بس.

دوستانی که از ایرانی برای همیاری ارز دیجیتال میخواستند

https://linktr.ee/radioshemroon