یکی از چیزهایی که در مورد ایرانی‌ها برایم جالب و در عین حال ناامیدکننده است این است که می‌گویند: «نه، نه، مذاکرات صلحی در جریان نیست»، اما مذاکرات فنی بین ایالات متحده و ایران در مورد توافق صلح در جریان است. این یک تاکتیک مذاکره ایرانی و یک نوع ابزار لفاظی ایرانی‌هاست که من نمی‌فهمم ولی این روشی‌ است که ایرانی‌ها این کار را انجام می‌دهند.

خبرنگار: اگه یه دزد خفتت کنه، موبایلتو میدی؟
پسر بچه: آره، جونم مهم تره

خبرنگار: خب اونطوری ساعت و دستبند و هر چی داری ازت میخواد.

پسر بچه: آره ولی جونم مهم تره، اگه ندم به قتل میرسونتم.

خبرنگار: فرض کنیم آمریکا خفتگیره، الان یعنی ما بیایم موشکی و هسته‌ای رو تحویل بدیم؟

پسر بچه: وقتی چاقو زیر گلوته و زورت به خفتگیر نمی‌رسه، باید هرچی میخواد بهش بدی، اگه ندی میکُشتت و بعدش خودش وسایلتو برمیداره.

تیرگان در تقویم ایران باستان، جشن آب، باران، تیر و پاکی‌ست. در این روز، ایرانیان به یاد آرش، برای باران دعا می‌کردند، در کوزه‌ها آب می‌ریختند، و با پاشیدن آب، دل‌ها را تازه می‌کردند.

جالب‌تر اینکه ابوریحان بیرونی این روز را «بزرگداشت نویسندگان» نیز دانسته؛ روزی برای پاسداشت اندیشه و واژه.

برخی روایت‌ها، تیرگان را در ۱۳ تیر دانسته‌اند، اما آن‌چه پابرجاست، خود یاد آرش و شکوه فرهنگ ایرانی‌ست.