✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۲۵۹)؛
🔹حوزههای پساانقلاب سوسیالیستی پنجاه و هفت، خدا، قرآن و سنّت را به منظور احراز هویّت و کسب اعتبار، به پیشگاه فلسفهٔ صدرایی و عرفان وحدت وجودی ابن عربی برد.
🔹شاید بتوان یکی از وجوه امعان نظر و تمایل به این نگرش از پنج دههٔ اخیر تا کنون را، تسلّط انقلابیّون و غلبهٔ قهری نگاه انقلابی به عنوان افق دید معیار بر حوزههای علمیه برای پیشبرد اهداف حکومتی سراسر سوسیالیستی که در گسترهٔ نظر و عمل، محتاج به نادیده گرفتن بزرگترین مانع در برابر سوسیالیزه شدن حکومت و جامعه؛ یعنی فقه امامیّه است دانست که در لسان عرفان نظری و فلسفهٔ معطوف به تبیین آن، تحت عنوان “اِسقاط تکلیف” بیان میشود.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹حوزههای پساانقلاب سوسیالیستی پنجاه و هفت، خدا، قرآن و سنّت را به منظور احراز هویّت و کسب اعتبار، به پیشگاه فلسفهٔ صدرایی و عرفان وحدت وجودی ابن عربی برد.
🔹شاید بتوان یکی از وجوه امعان نظر و تمایل به این نگرش از پنج دههٔ اخیر تا کنون را، تسلّط انقلابیّون و غلبهٔ قهری نگاه انقلابی به عنوان افق دید معیار بر حوزههای علمیه برای پیشبرد اهداف حکومتی سراسر سوسیالیستی که در گسترهٔ نظر و عمل، محتاج به نادیده گرفتن بزرگترین مانع در برابر سوسیالیزه شدن حکومت و جامعه؛ یعنی فقه امامیّه است دانست که در لسان عرفان نظری و فلسفهٔ معطوف به تبیین آن، تحت عنوان “اِسقاط تکلیف” بیان میشود.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۲۶۰)؛
🔹اگر اعتقاد به خدا یک امر شخصی باشد، عدم اعتقاد به خدا نیز یک امر شخصی خواهد شد.
چه اینکه هر دو دستکم در اعتقاد بودن یکساناند.
🔹اما تاریخ نشان داده است که هیچ عدم اعتقاد به خدایی، علیٰ رغم ادّعای باورمندان به بیخدایی، خود را محصور در گستره و محدود به حیطهٔ فضای شخصی نکرده است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹اگر اعتقاد به خدا یک امر شخصی باشد، عدم اعتقاد به خدا نیز یک امر شخصی خواهد شد.
چه اینکه هر دو دستکم در اعتقاد بودن یکساناند.
🔹اما تاریخ نشان داده است که هیچ عدم اعتقاد به خدایی، علیٰ رغم ادّعای باورمندان به بیخدایی، خود را محصور در گستره و محدود به حیطهٔ فضای شخصی نکرده است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔹سیّد حسین نصر:
من اصولاً با این نوع چپگراییهای دینی، از اول فوق العاده بد بودم؛ اختلاط حقّ و باطل، بدتر از خود باطل است و منافق در قرآن به این معناست.
https://t.me/ReligiousSchool
من اصولاً با این نوع چپگراییهای دینی، از اول فوق العاده بد بودم؛ اختلاط حقّ و باطل، بدتر از خود باطل است و منافق در قرآن به این معناست.
https://t.me/ReligiousSchool
… شاه در نهایت تغیّر بودند. همین قدر شنیدم شاه به امین السلطان فرموده بودند:
این کار تنباکو را تو سبب شدی. اصلاح آن هم با تو است. … خُلقِ مبارک بسیار تنگ بود.
🔸محمدحسنخان مقدّم مراغهای (اعتماد السلطنه)
📚روزنامه خاطرات اعتماد السلطنه، ص ۷۸۰-۷۷۹، انتشارات اساطیر، شنبه؛ ۳ جمادی الاول ۱۳۰۹، تهران ۱۳۵۰.
https://t.me/ReligiousSchool
این کار تنباکو را تو سبب شدی. اصلاح آن هم با تو است. … خُلقِ مبارک بسیار تنگ بود.
🔸محمدحسنخان مقدّم مراغهای (اعتماد السلطنه)
📚روزنامه خاطرات اعتماد السلطنه، ص ۷۸۰-۷۷۹، انتشارات اساطیر، شنبه؛ ۳ جمادی الاول ۱۳۰۹، تهران ۱۳۵۰.
https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۲۶۱)؛
🔹لیبرالیسم و سوسیالیسم، نقشهٔ مرگ حیات و زوال تمدّن است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹لیبرالیسم و سوسیالیسم، نقشهٔ مرگ حیات و زوال تمدّن است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
اموال تمام انسانها محترم است؛ همهٔ اهل کتاب و حتّی مشرکان.
🔸سیّد صادق حسینی شیرازی
https://t.me/ReligiousSchool
🔸سیّد صادق حسینی شیرازی
https://t.me/ReligiousSchool
پژوهشکدهٔ تاریخ، فلسفه، ادیان pinned «✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۲۱۵)؛ 🔹گر چه نمیتوان نافی وجود برخی درستیها در عرفان نظری-عشقی شد، امّا در کلّیّت آن توان گفت که اشتغال به آن، عمدهٔ افراد را در عرصهٔ نظر به مرززدایی حقّ و باطل و التزام به آن در ساحت عمل؛ اگر به شریعتستیزی نرساند، به فقهگریزی…»
🔹متمسّک و دست به دامان ولایت تو و اولاد معصومینات شدیم، تا پیامبر (ص) را از دست ندهیم.
🌹علیکُم أَفضَلُ صَلَواتِ المُصَلِّین
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🌹علیکُم أَفضَلُ صَلَواتِ المُصَلِّین
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۲۶۲)؛
🔹هر دو، بسان بسیاری از موجودات حیات وحش، عمدتاً بر حسب ضرورت و برای حفظ حیات خود میدوند.
🔹در این تعقیب و گریزها، عمدتاً و ضرورتاً، حفظ حیات هر یک از طرفین، در گرو از دست رفتن حیات طرف دیگر است.
🔹گاهی طرفین تعقیب و گریز، هر دو شکارچیاند و گاهی، یکی از طرفین تعقیب و گریز، شکارچیای است که بعدها در نزاعی دیگر، مورد شکار قرار میگیرد.
🔹حیات وحش، تا جایی عمدتاً عرصهٔ ظهور و بروز واکنشهای ناشی از اضطرار است که میتوان گفت:
حیات وحش، حیات اضطرار است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹هر دو، بسان بسیاری از موجودات حیات وحش، عمدتاً بر حسب ضرورت و برای حفظ حیات خود میدوند.
🔹در این تعقیب و گریزها، عمدتاً و ضرورتاً، حفظ حیات هر یک از طرفین، در گرو از دست رفتن حیات طرف دیگر است.
🔹گاهی طرفین تعقیب و گریز، هر دو شکارچیاند و گاهی، یکی از طرفین تعقیب و گریز، شکارچیای است که بعدها در نزاعی دیگر، مورد شکار قرار میگیرد.
🔹حیات وحش، تا جایی عمدتاً عرصهٔ ظهور و بروز واکنشهای ناشی از اضطرار است که میتوان گفت:
حیات وحش، حیات اضطرار است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۲۶۳)؛
🔹تاریخ عرفاء وحدت وجودی، تاریخ مدّعیان دروغین و خودنمای عاری از کرامات به دست آمده در روند شریعتمداری است.
🔹مقولهٔ عبادت در عرفاء نظری، بیش از آنکه عبادت معطوف به پرستش حقّ باشد، عبادت معطوف به کسب کرامت است.
🔹منشاء شهوت کسب کرامت در عرفاء نظری، قدرت است.
🔹در عرفاء نظری، اعتبار یک امر دینی را، میزان اسبابیّت و طریقیّت آن در کسب کرامت تعیین میکند.
🔹آنچه از تاریخ عرفاء نظری فهمیده میشود، خدای عرفاء نظری، نه الله لا شریک له، که قدرت است.
زینسان، تمامی اعمال و اذکار شرعی و غیرشرعی، در جهت کسب کرامت تنظیم میشود.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹تاریخ عرفاء وحدت وجودی، تاریخ مدّعیان دروغین و خودنمای عاری از کرامات به دست آمده در روند شریعتمداری است.
🔹مقولهٔ عبادت در عرفاء نظری، بیش از آنکه عبادت معطوف به پرستش حقّ باشد، عبادت معطوف به کسب کرامت است.
🔹منشاء شهوت کسب کرامت در عرفاء نظری، قدرت است.
🔹در عرفاء نظری، اعتبار یک امر دینی را، میزان اسبابیّت و طریقیّت آن در کسب کرامت تعیین میکند.
🔹آنچه از تاریخ عرفاء نظری فهمیده میشود، خدای عرفاء نظری، نه الله لا شریک له، که قدرت است.
زینسان، تمامی اعمال و اذکار شرعی و غیرشرعی، در جهت کسب کرامت تنظیم میشود.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
Forwarded from سنت، مالکیت و بازار
YouTube
راز ترور ناصرالدین شاه، ناگفته های قاجار | گفتگو با محمد دروگر | رسانه پارسی
جهت حمایت مالی از رسانه پارسی در لینک زیر کلیک کنید.
https://hamibash.com/parsilive
ناصرالدین شاه قاجار و مسئله ترور او امری بسیار پیچیده و دارای پیامد های بسیار و شروع نقاط عطف تاریخی درایران بوده است. بررسی این مسئله کمک بسیاری به فهمیدن جریانات فکری و…
https://hamibash.com/parsilive
ناصرالدین شاه قاجار و مسئله ترور او امری بسیار پیچیده و دارای پیامد های بسیار و شروع نقاط عطف تاریخی درایران بوده است. بررسی این مسئله کمک بسیاری به فهمیدن جریانات فکری و…
Forwarded from سنت، مالکیت و بازار
👆👆 بابیه و جعل مشروطه: فتنه ای در نقاب ازادی
در آشفتهبازار تاریخنویسی معاصر ایران، کمتر کسی است که جرأت کرده باشد نقاب از چهره واقعی برخی از منادیان دروغین آزادی بردارد. کسانی که با قلم و خطابه، تاریخ را وارونه نگاشتند، خون را آب جلوه دادند، و فتنه را آزادی نام نهادند. اما امروز، در پرتو برخی از تحقیقات جدید و با بازخوانی منابع مغفول، دیگر نمیتوان در برابر این تحریف سکوت کرد. سخن از فرقهایست که در نیمه نخست قرن نوزدهم میلادی برخاست، دین جدید آورد، حکم به نسخ اسلام داد، و نهایتاً خود را وارث نهضت مشروطه و قلمزن تاریخ آن جا زد. سخن از بابیه است.
از ادعای نبوت تا فرمان قتل عام
باب، با ادعای بابیت امام دوازدهم آغاز کرد اما دیری نپایید که خود را شارع دین جدید خواند. پیروانش، خاصه قرهالعین، صریحتر از او سخن گفتند: « نسخ اسلام». آنان نه تنها به نسخ شریعت محمدی حکم کردند، بلکه مخالفت با دین جدید را موجب مرگ دانستند. در شورشهای نیریز، زنجان و طبرسی، پیروان باب مرتکب جنایاتی شدند که به اذعان بسیاری از منابع، از حمله مغول سهمگینتر بود. هدف نهاییشان روشن بود: تصرف تهران و استقرار حکومت جدید بر خرابههای سلطنت و دیانت.
امیرکبیر: مردی که فتنه را شناخت
در میانه این غوغا، تنها یک مرد بود که به عمق فاجعه پی برد؛ امیرکبیر. او باب را در تبریز محاکمه و سپس اعدام کرد، اما تنها جسم رهبر فتنه را از میان برداشت. فکر آن فتنه، زنده ماند. صبح ازل، جانشین باب، تقیه را واجب شمرد و پیروانش را مأمور به نفوذ در لایههای فکری جامعه کرد. از آن پس، فرقهای که پیش از آن به صراحت حکم جنگ میداد، اینبار نقاب بر چهره کشید: به نام آزادی، به کام انتقام.
تاریخنگاری مشروطه: قلم در دستِ تقیهکنندگان
وقتی تاریخنگاری مشروطه آغاز شد، نامهایی چون ناظمالاسلام کرمانی، یحیی دولتآبادی، و ملکالمتکلمین در صدر نشستند. اما اینان کی بودند؟ تاریخ امروز با صراحت بیشتری نشان میدهد که برخی از آنان از پیروان و یا دستکم متأثر از آموزههای بابیه بودند. چرا در هیچکدام از آثار آنان، حتی یکبار از فتنه بابیه سخنی به میان نیامده؟ چرا قتلعام نیریز و زنجان غایب است اما از «استبداد ناصری» تا حد افسانهپردازی مبالغه شده؟
آیا ناصرالدین شاه را مستبد خواندند چون آزادیستیز بود، یا چون باب را اعدام کرد؟ آیا شیخ فضلالله را دشمن ملت نامیدند چون ضد عدالت بود، یا چون ریشه فتنه را میشناخت؟
نقشهای درازمدت، با لباسی نو
بابیه از قاجار شکست خورد، اما از درِ مشروطه بازگشت. از همان ابتدا، تاریخ مشروطه به دست آنانی نوشته شد که یا از فرزندان فکری آن فتنه بودند یا با آن همدلی داشتند. آنان، تاریخ را ابزار سیاست کردند، گذشته را قربانی حال نمودند، و سنت را به بهانه تجدد، ذبح کردند.
مشروطه، آنگونه که امروز روایت میشود، نه قیام ملت برای قانون، که ادامه فتنهایست که لباس عوض کرده بود. چه بسا اگر همان تاریخِ بابینوشته را یک بار دیگر بازخوانی کنیم، به جای آزادیخواهی، صدای تیغ فتنه بشنویم.
امروز، ما وارث مشروطهای هستیم که پرچمش را فرزندان یک فتنه برافراشتند، و تاریخش را بازماندگان یک شورش خونریز نوشتند. مردمی که به نام «آزادی»، استقلال را از دست دادند، و به امید قانون، گرفتار قانونگریزان شدند.
مشروطهای که توسط این اراذل ادعا شود، و تاریخی که توسط این اوباش نوشته شود، آخرش هم میشود همین چیزی که امروز ایران شده است.
وقتی قوم بدتر از مغول ردای آزادی و مشروطیت بپوشد نه از آزادی چیزی می ماند و نه از آبادی
در آشفتهبازار تاریخنویسی معاصر ایران، کمتر کسی است که جرأت کرده باشد نقاب از چهره واقعی برخی از منادیان دروغین آزادی بردارد. کسانی که با قلم و خطابه، تاریخ را وارونه نگاشتند، خون را آب جلوه دادند، و فتنه را آزادی نام نهادند. اما امروز، در پرتو برخی از تحقیقات جدید و با بازخوانی منابع مغفول، دیگر نمیتوان در برابر این تحریف سکوت کرد. سخن از فرقهایست که در نیمه نخست قرن نوزدهم میلادی برخاست، دین جدید آورد، حکم به نسخ اسلام داد، و نهایتاً خود را وارث نهضت مشروطه و قلمزن تاریخ آن جا زد. سخن از بابیه است.
از ادعای نبوت تا فرمان قتل عام
باب، با ادعای بابیت امام دوازدهم آغاز کرد اما دیری نپایید که خود را شارع دین جدید خواند. پیروانش، خاصه قرهالعین، صریحتر از او سخن گفتند: « نسخ اسلام». آنان نه تنها به نسخ شریعت محمدی حکم کردند، بلکه مخالفت با دین جدید را موجب مرگ دانستند. در شورشهای نیریز، زنجان و طبرسی، پیروان باب مرتکب جنایاتی شدند که به اذعان بسیاری از منابع، از حمله مغول سهمگینتر بود. هدف نهاییشان روشن بود: تصرف تهران و استقرار حکومت جدید بر خرابههای سلطنت و دیانت.
امیرکبیر: مردی که فتنه را شناخت
در میانه این غوغا، تنها یک مرد بود که به عمق فاجعه پی برد؛ امیرکبیر. او باب را در تبریز محاکمه و سپس اعدام کرد، اما تنها جسم رهبر فتنه را از میان برداشت. فکر آن فتنه، زنده ماند. صبح ازل، جانشین باب، تقیه را واجب شمرد و پیروانش را مأمور به نفوذ در لایههای فکری جامعه کرد. از آن پس، فرقهای که پیش از آن به صراحت حکم جنگ میداد، اینبار نقاب بر چهره کشید: به نام آزادی، به کام انتقام.
تاریخنگاری مشروطه: قلم در دستِ تقیهکنندگان
وقتی تاریخنگاری مشروطه آغاز شد، نامهایی چون ناظمالاسلام کرمانی، یحیی دولتآبادی، و ملکالمتکلمین در صدر نشستند. اما اینان کی بودند؟ تاریخ امروز با صراحت بیشتری نشان میدهد که برخی از آنان از پیروان و یا دستکم متأثر از آموزههای بابیه بودند. چرا در هیچکدام از آثار آنان، حتی یکبار از فتنه بابیه سخنی به میان نیامده؟ چرا قتلعام نیریز و زنجان غایب است اما از «استبداد ناصری» تا حد افسانهپردازی مبالغه شده؟
آیا ناصرالدین شاه را مستبد خواندند چون آزادیستیز بود، یا چون باب را اعدام کرد؟ آیا شیخ فضلالله را دشمن ملت نامیدند چون ضد عدالت بود، یا چون ریشه فتنه را میشناخت؟
نقشهای درازمدت، با لباسی نو
بابیه از قاجار شکست خورد، اما از درِ مشروطه بازگشت. از همان ابتدا، تاریخ مشروطه به دست آنانی نوشته شد که یا از فرزندان فکری آن فتنه بودند یا با آن همدلی داشتند. آنان، تاریخ را ابزار سیاست کردند، گذشته را قربانی حال نمودند، و سنت را به بهانه تجدد، ذبح کردند.
مشروطه، آنگونه که امروز روایت میشود، نه قیام ملت برای قانون، که ادامه فتنهایست که لباس عوض کرده بود. چه بسا اگر همان تاریخِ بابینوشته را یک بار دیگر بازخوانی کنیم، به جای آزادیخواهی، صدای تیغ فتنه بشنویم.
امروز، ما وارث مشروطهای هستیم که پرچمش را فرزندان یک فتنه برافراشتند، و تاریخش را بازماندگان یک شورش خونریز نوشتند. مردمی که به نام «آزادی»، استقلال را از دست دادند، و به امید قانون، گرفتار قانونگریزان شدند.
مشروطهای که توسط این اراذل ادعا شود، و تاریخی که توسط این اوباش نوشته شود، آخرش هم میشود همین چیزی که امروز ایران شده است.
وقتی قوم بدتر از مغول ردای آزادی و مشروطیت بپوشد نه از آزادی چیزی می ماند و نه از آبادی