پژوهشکدهٔ تاریخ، فلسفه، ادیان
992 subscribers
2.36K photos
204 videos
10 files
2.02K links
✅ جُستاری مستندانه در شناخت ادیان و فِرَق و نقد پارادایم کنونی حاکم بر جوامع بشری با مبنای
اصالت مالکیّت
Download Telegram
🔹There is one fact which, whether for good or ill, is of utmost importance in the public life of Europe at the present moment.

🔹This fact is the accession of the masses to complete social power. As the masses, by definition, neither should nor can direct their own personal existence, and still less rule society in general, this fact means that actually Europe is suffering from the greatest crisis that can afflict peoples, nations, and civilisation.

🔹Its characteristics and its consequences are well known. So also is its name. It is called the rebellion of the masses.

🔸Jose Ortega Y Gasset

📚The revolt of the masses, Chapter 1, The coming of masses, p.11.
—————————————————-
🔹خوب یا بد، در زندگی عمومی کنونی اروپا واقعیّتی وجود دارد در منتهیٰ الیه اهمّیّت، و آن، دست‌یابی توده‌ها به قدرت کامل اجتماعی است.

🔹به وضوح توده‌ها نه می‌توانند و نه باید زندگی شخصی خود را هدایت کنند؛ چه رسد به این‌که به طور کلّی، ادارهٔ جامعه را در دست گیرند.

🔹این واقعیّت بدان معناست که اکنون اروپا گرفتار بزرگ‌ترین بحرانی است که می‌تواند دامن‌گیر دیگر ملّت‌ها، جوامع و تمدن‌ها شود …

بحرانی که ویژگی‌ها، پیامدها و حتّی نام آن نیز شناخته شده‌ است و آن را «طغیان توده‌ها» می‌نامند.

https://t.me/ReligiousSchool
🔹 thus manifesting to our eyes and in the clearest manner the new pheno-menon: the mass, without ceasing to be mass, is supplanting the minorities.

🔸Jose Ortega Y Gasset

📚The revolt of the masses, Chapter 1, The coming of masses, p.17.
—————————————————-
🔹و بدین‌سان، این وقایع، پدیدهٔ نوینی را به روشن‌ترین و آشکارترین شکل در برابر چشمان ما به نمایش می‌گذارد و آن‌هم این‌که توده، بی‌آنکه دست از توده بودن خود برداشته باشد، خود را به جای الیت و نخبگان طبیعی نشانده است.

https://t.me/ReligiousSchool
🔹Now, on the other hand, the mass believes that it has the right to impose and to give force of law to notions born in the café. I doubt whether there have been other periods of history in which the multitude has come to govern more directly than in our own. That is why I speak of hyperdemocracy.

🔸Jose Ortega Y Gasset

📚The revolt of the masses, Chapter 1, The coming of masses, p.18.
—————————————————-
🔹اکنون، از سوی دیگر، توده معتقد است حق دارد مفاهیمی را که در کافه‌ها زاده می‌شوند، تحمیل کند و به آن‌ها قدرت قانونی بدهد. من شک دارم ادوار دیگری نسبت به روزگار ما در تاریخ وجود داشته باشد که در آن‌ها، تودهٔ مردم تا این حدّ آشکار و بی‌پرده سیطره و نفوذ کرده باشد. به همین دلیل هم است که من از دموکراسی افراطی صحبت می‌کنم.

https://t.me/ReligiousSchool
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔹بارالها؛ شرّ این جانوران وحشی را که دین تو را اسیر نموده و ابزار جاه‌طلبی و سودجویی خود کرده‌اند به خودشان بازگردان و مؤمنان و دینت را از دست این اوباش نجات ده.

https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکته‌ای چند و نگاهی دیگر (۳۵۶)؛

🔹این‌که اکنون به کجا رسیده و تا چه حدّ پیش رفته‌اند را نمی‌دانم، اما به نقل استادم، به ندرت می‌توان در دههٔ سوم-چهارم پس از انقلاب، روحانی انقلابی‌ای را سراغ گرفت که اطّلاعاتش در زمینهٔ انواع و اقسام کرم‌ها و داروهای نرم‌کنندهٔ پوست و ریش، کم‌تر از یک فروشندهٔ لوازم آرایشی باشد. خصوصاً مبلّغانی که جهت ابزار کردن دین به نفع ارزش‌های سیاسی و سوسیالیستی، به نقاط مختلف فرستاده می‌شدند.

🔹فضا اجازه نمی‌داد و نمی‌دهد، و گرنه روحانیان انقلابی، در عمل‌های زیبایی، گوی سبقت را از دیگر اقشار توده می‌ربودند.

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
🔹The mass crushes beneath it everything that is different, everything that is excellent, individual, qualified and select.

🔹Anybody who is not like everybody, who does not think like everybody, runs the risk of being eliminated.

🔹And it is clear, of course, that this "everybody" is not "everybody." "Everybody" was normally the complex unity of the mass and the diver-gent, specialised minorities. Nowadays, "everybody" is the mass alone.

🔹Here we have the formidable fact of our times …

🔸Jose Ortega Y Gasset

📚The revolt of the masses, Chapter 1, The coming of masses, p.18-19.
—————————————————-
🔹توده هر آن‌چه را که متفاوت است، هر آن‌چه را متمایز، فردیّت‌یافته، شایسته و برگزیده است، نابود می‌کند.

🔹هر کس مانند همه نباشد و مانند همه نیندیشد، در معرض این خطر قرار دارد که حذف شود.

🔹و البته روشن است که این “همه” واقعاً به معنای “همه” نیست. “همه” در گذشته معمولاً وحدتی پیچیده از توده و اقلیت‌های متفاوت و ممتاز بود. اما امروزه، “همه” چیزی جز خودِ توده نیست.

🔹این همان واقعیت هولناک زمانهٔ ماست …

https://t.me/ReligiousSchool
🔹it is well known that I uphold a radically aristocratic interpretation of history.

🔹Radically, because I have never said that human society ought to be aristocratic, but a great deal more than that.

🔹What I have said, and still believe with ever-increasing conviction, is that human society is always, whether it will or no, aristocratic by its very essence, to the extreme that it is a society in the measure that it is aristocratic, and ceases to be such when it ceases to be aristocratic.

🔸Jose Ortega Y Gasset

📚The revolt of the masses, Chapter 2, The rise of the historic level, p.22.
—————————————————-
🔹همه می‌دانند که من از تفسیری عمیقاً آریستوکراتیک از تاریخ دفاع می‌کنم.

🔹من هرگز نگفته‌ام جامعهٔ انسانی باید از اساس آریستوکراتیک باشد؛ بلکه مدّعای من، چیزی فراتر از این است.

🔹آنچه من گفته‌ام و هم‌چنان با اطمینانی روزافزون بدان باور دارم، این است که جامعهٔ انسانی، چه بخواهد و چه نخواهد، ذاتاً و به اقتضای ماهیت خود هم‌واره آریستوکراتیک است.

🔹تا جایی که هرچه جامعه آریستوکراتیک‌تر باشد، جامعه‌تر است؛ و هنگامی که آریستوکراتیک بودن خود را از دست بدهد، از جامعه بودن نیز بازمی‌ایستد و دیگر جامعه نخواهد بود.

https://t.me/ReligiousSchool
✍️کشف الأسرار مِن خِلال الأقول (۵۹)؛

🔹I perceived that the style of the masses is triumphant over the whole area of modern life, and imposes itself even in those sheltered corners which seemed reserved for the "happy few."

🔹شهوداً دریافته‌ام که سبک و شیوهٔ زندگی توده‌ها بر سراسر قلمرو زندگی مدرن چیره شده است و حتی خود را در آن بقایای جای‌گاه‌های رفیع‌ محفوظ و خلوتی که مکمن فعّالیّت “نخبه‌گان طبیعی برگزیده” بود نیز تحمیل کرده است.

🔹The element of terror in the destiny of our time is furnished by the overwhelming and violent moral upheaval of the masses; imposing, invincible, and treacherous, …

🔹عنصرِ هراس‌انگیز موجود در سرنوشتِ روزگار ما، از خیزشِ اخلاقیِ سهمگین و خشونت‌بارِ توده‌ها سرچشمه می‌گیرد؛ خیزشی تحمیل‌گر، شکست‌ناپذیر و فریبکار …

🔸Jose Ortega Y Gasset

📚The revolt of the masses, Chapter 2, The rise of the historic level, p.23.
—————————————————-
پ.ن؛ هشدار اورتگا، چیزی فراتر از خطر دست‌یابی توده‌ها به قدرت سیاسی است. فاجعه‌ای که شاید بتوان از آن، به طغیان اخلاقی توده‌ها و تهاجمِ معیارهای توده‌ای به حیات اخلاقی، فرهنگی، … جامعه آن‌هم در قریب به ۱۲۰ سال پیش تعبیر کرد! فاجعه‌ای که در این مرز و بوم، با مشروطه و اصلاحات ارضی، و البته ‌با اعلامیهٔ آزادی بردگان در امریکا، انقلاب صغیر در فرانسه، … به وقوع پیوست.

https://t.me/ReligiousSchool
🔹And I ended by noting the very plain fact that our age is characterised by the strange presumption that it is superior to all past time; more than that, by its leaving out of consideration all that is past, by recognising no classical or normative epochs, by looking on itself as a new life superior to all previous forms and irreducible to them. I doubt if our age can be understood without keeping firm hold on this observation. for that is precisely its special problem.

🔹If it felt that it was decadent, it would look on other ages as superior to itself, which would be equivalent to esteeming and admiring them and venerating the principles by which they were inspired. Our age would then have clear and firmly held ideals, even if incapable of realising them.

🔹But the truth is exactly the contrary; we live at a time when man believes himself fabulously capable of creation, but he does not know what to create. Lord of all things, he is not lord of himself. He feels lost amid his own abundance.

🔹With more means at its disposal, more knowledge, more technique than ever, it turns out that the world to-day goes the same way as the worst of worlds that have been; it simply drifts.

🔸Jose Ortega Y Gasset

📚The revolt of the masses, Chapter 4, The increase of life, p.47.
—————————————————-
🔹و من مطلب را با توجّه به این حقیقت بسیار روشن پایان می‌دهم که عصر ما با این فرض و پندار عجیب متمایز می‌شود که “این عصر بر همهٔ ادوار گذشته برتری دارد!” و حتی پا را فراتر گذاشته، هر آن‌چه که گذشته است را از دایرهٔ توجّه خود خارج کرده و هیچ عصر کلاسیک و معیارگرایی را به رسمیّت نمی‌شناسد و خود را بسان حیاتی نوین می‌بیند که بر همهٔ چارچوب‌ها و قالب‌های پیشین برتری دارد و به آن‌ها تقلیل‌ناپذیر است! و من شک دارم بتوان این عصر را، بدون مبنا گرفتن قطعی این مشاهده فهمید. چه این‌که مسئلهٔ خاصّ عصر ما همین است.

🔹اگر انسان عصر ما احساس می‌کرد که در دوران انحطاط به سر می‌بَرَد، به دوران‌های دیگر هم‌چون دوران‌هایی برتر از خویش می‌نگریست؛ و این، به معنای ارج نهادن و ستایش کردن آن دوران‌ها و حرمت نهادن به اصولی بود که از آن‌ها الهام گرفته بودند. در آن صورت می‌بود که عصر ما آرمان‌هایی روشن و استوار می‌داشت؛ حتی اگر قادر به تحقق بخشیدن به آن‌ها نمی‌بود.

🔹اما حقیقت درست برعکس این است؛ ما در عصری زندگی می‌کنیم که انسان خود را به‌ طرزی شگفت‌انگیز قادر به آفرینش می‌پندارد، اما نمی‌داند چه چیزی را باید بیافریند.

او فرمان‌روای همه‌چیز است، اما فرمان‌روای خویشتن نیست. در میان فراوانیِ ساختهٔ دست خویش، احساس گم‌گشتگی می‌کند.

🔹با امکانات بیشتر، دانش بیشتر و فنّاوری‌ای که بیش از هر زمان دیگری در اختیار دارد، سرانجام می‌بینیم که جهان امروز همان راهی را می‌رود که بدترین جهان‌های گذشته پیموده‌اند؛ صرفاً به حال خود رها شده و سرگردان پیش می‌رود.

https://t.me/ReligiousSchool