پژوهشکدهٔ تاریخ، فلسفه، ادیان
993 subscribers
2.36K photos
205 videos
10 files
2.02K links
✅ جُستاری مستندانه در شناخت ادیان و فِرَق و نقد پارادایم کنونی حاکم بر جوامع بشری با مبنای
اصالت مالکیّت
Download Telegram
سریال چرنوبیل، ماهیّت دولت مدرن، و سریال سرقت پول، نظام پولی مبتنی بر چاپ اسکناس و پلیس را به چالش کشیده و ماهیّت آن را بر ملا می‌سازد.

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
ناسیونالیسم به ما می‌آموزد افتخار کنیم به اموری که در آن نقشی نداشته‌ایم، و بدمان بیاید از مردمی که هیچگاه ندیده‌ایم.

@whynationsfail2019
نقدی بر 👆 بیان

✅ نقد نقضی:


بسیاری از اموری هستند که در منظر مؤمنین، ناخوشایندند؛ در صورتی که آن امور، صبغه‌ی ناسیونالیستی ندارند، و همچنین، در زمان حیات آن مؤمنین واقع شده، و مشهود آنان بوده‌اند.

✅ نقد نقضی-حلّی:

این بیان، افتخار به امری را، متوقّف بر نقش‌آفرینی در آن امر نموده و حسن مردمی در نظر انسان را، منوط به دیدن آن‌ها کرده است!؛

در حالی که دو معیار ایشان، اعم از ناسیونالیسم بوده و ارزش‌های غیرناسیونالیستی را نیز در بر می‌گیرد.

نظیرا اینکه مؤمنین به شریعت نبوی، در حالی که نه تنها ناسیونالیست نبوده‌اند و بلکه ضد ناسیونالیسم بوده‌اند، گر چه نبی‌ای را ندیده‌اند و در جریانات زندگی انبیاء الهی نقشی نداشته‌اند؛ اما آن امور را ارزش دانسته و به آن‌‌ها مفتخرند و افتخار به آن امور را، شرطی از شروط تدیّن و همراهی قلبی با آن‌ها قلمداد می‌کنند؛ چه اینکه افعال مهتدیانه‌ی آن پیشوایان، جدای از شخصیّت آنان و همچنین نیّات مفتخرین به آنان در التزام نظری و عملی به آن‌ها نبوده و نیست، و از سویی، افتخار به یک نبی، فرع لازم الگو قراردادن آن نبی است.

قبح ناسیونالیسم، نه صرفا به دلیل ندیدن مردمانی است که در دیر زمانی می‌زیسته‌اند و نه محضا به جهت نقش آفرین نبودن در حوادث است؛ بلکه به این دلیل است که در ناسیونالیسم، مناط درست یا غلط بودن نیّات و اعمال افراد، متوقّف بر اموری می‌گردد (زبان، مرز، نژاد، ...) که آن امور، عقلا یا شأنیّت معیار و دلیل واقع شدن را ندارند، و یا معیار و دلیل موجّهی برای درست یا غلط بودن آن اعمال و عقاید نیستند.

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
در جهان جدید ... بر خلاف اندیشمندان گذشته که در این باب از عقل و لوگوس سخن می‌گفتند، پژوهشگران دنیای مدرن از اعضای تناسلی و آلت‌های جنسی سخن به میان می‌آورند.

محور تمدّن جدید، انسان مادّی و طبیعی است و اموری که به این فرهنگ و تمدّن مربوط می‌شود، در چهار چوب لذّت و منفعت و بر مدار پیکر انسان می‌گردد.

اگر کسی بتواند از برتر و بهتر بودن چیزی نسبت به امور دیگر سخن بگوید، فقط باید به جهاز هاضمه و یا اعضای تناسلی خود اشاره کند.

حتّی منفعت مادّی نیز نمی‌تواند معیار و ملاک امور زندگی قرار گیرد؛ بلکه تنها چیزی که ملاک و معیار امور شناخته می‌شود، لذّت و شهوت‌های نفسانی است و در اینجا است که حتّی پیکر انسان نیز نادیده انگاشته می‌شود و غریزه‌های جنسی، به جای جسم خودنمایی می‌کنند.

🔸غلامحسین ابراهیمی دینانی

فیلسوفان یهودی و یک مسئله بزرگ
، فصل پنجم: ژرف اندیشی و باطنی گرایی، ص ۱۵۵، نشر هرمس، چاپ اول، ۱۳۸۸.

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
قُل صَدَق الله؛

«فـاتَّـبـِعوا مـِلَّة إبـراهـیـم حـنــیفا»

صلی الله علیک یا خلیل الله

https://t.me/ReligiousSchool
🌹قال سیّد المرسلین (روحی فداه):

«إِنّ اللّه حرّم الجنّة علی کُل فَحَّاش بذی قلیل الحیاء، لا یُبالی بما قال و لا ما قِیل فِیه»

الکافی، المجلّد الثانی، ص۳۳.
————————————————
همانا الله تعالی بهشت را بر هر فحّاش هرزه‌گوى کم‌حیایى که باکی ندارد چه می‌گوید و چه مى‏‌شنود حرام کرده است.

🌹صلی الله علیک یا امیرالمؤمنین (ع)
مبانی مغالطاتی سوسیالیسم در آراء اندیشمندان مدرن (۱۴):

He is supposed to have begun by considering that: artefacts are less good when they are the creations of many people than when they are produced single-handed, and worse when they are developed ad hoc than when they are made according to a master plan.

🔸Tom Sorell

📚 Descartes: A Very Short Introduction/ Chapter 3
One Science, One Method/ p.10.—————————————————
✅ گویا دکارت با لحاظ این موضوع مطلب را شروع کرده‌ است که وقتی ساخته‌های دست بشر مخلوق تعداد بیشتری از افرادند، کیفیّت کمتری دارند، تا موقعی که توسّط یک نفر تولید می‌شوند؛ و زمانی که فی البداهة ساخته می‌شوند، بسیار بدتر و بی‌کیفیّت‌تر از زمانی هستند که طبق یک نقشه و طرح کلّی جامع ساخته می‌شوند.

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
 

اللَّهم اغفِر لی الذُّنوب الَتی تَهْتِک الْعِصَم

بگذر از گناهانی که پرده‌در عصمت‌هایند

اللَّهم اغفِر لی الذُّنوب الّتی تُنزل النِّقَم‏

بگذر از گناهانى که فرود‌آورنده‌ی مشقّت‌هایند

اللَّهم اغفِر لی الذُّنوب الّتی تُغَيِّر النِّعَم

بگذر از گناهانى که تغییر‌دهنده‌ی نعمت‌هایند

‏اللَّهُم اغفِر لی الذُّنوب الّتی تَحْبِس الدُّعَاء

بگذر از گناهانى که مانع اجابت دعاهایند

اللَّهم اغفِر لی الذُّنوب الّتی تُنزل الْبَلاَء

بگذر از گناهانى که فرستنده‌ی بلایایند


🔸فرازی از دعـــای کــمـیــل

https://t.me/ReligiousSchool
✍️نقدی بر فلسفه دکارت (۱):

The fact is that the God of the Meditations is a far cry from the God of Holy Scripture..... Descartes’s God is the being who guarantees that general thoughts about matter are true. He is a physicist’s God, or, perhaps better, he is the sort of God required by an anti-sceptical philosophy of physics, one that tries to put the general laws of physics beyond doubt.

🔸Tom Sorell

📚 Descartes: A Very Short Introduction/ Chapter 13: The Theologians and the God of Physics/ p.67.—————————————————
✅ حقیقت این است که خدای مطرح شده در کتاب تأمّلات دکارت، کاملا متفاوت از خدای کتاب مقدّس است ... خدای دکارت موجودی است که صحّت اندیشه‌های کلّی در خصوص مادّه را تضمین می‌کند.

خدای دکارت، خدای فیزیک‌دانان است؛ یا بهتر است بگوئیم:

نوعی خداست که برای فلسفه‌ی فیزیک شک‌ستیز مورد نیاز است؛ یعنی خدایی که تلاش می‌کند تا قوانین کلّی، فیزیک را فراتر از طور شک بنشاند.


#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
✍️نقدی بر فلسفه دکارت (۲):

In the Meditations Descartes invokes God to guarantee the truth of the mind’s clear and distinct perceptions, but first he has to prove that God exists and that He is perfect. Sometimes this general strategy has been thought to involve Descartes in a circular argument (see e.g. 7. 214), for in order to prove that God exists, he has to use premisses that are supposed to be true in virtue of their clarity and distinctness, and it is not until God’s existence is proved that anyone can be sure that clear and distinct perceptions are true. The charge of circularity need not delay us, however, for difficulties remain even if Descartes is able to answer it.

🔸Tom Sorell

📚 Descartes: A Very Short Introduction/ Chapter 13: The Theologians and the God of Physics/ p.68.—————————————————
✅ دکارت، در تأمّلات خود، برای تضمین درستی ادراکات روشن و متمایز ذهن، متوسّل به خدا می‌گردد؛ اما پیش از چنین تمسّکی، او باید اثبات کند که خدا وجود دارد و موجودی کامل است.

برخی مواقع، این رهیافت کلّی دکارت ما را بر آن می‌دارد که دکارت گرفتار یک جدل دوری شده است؛

چرا که برای اینکه اثبات کند خدا وجود دارد، باید مقدّماتی را بکار بندد که آن‌ها را، به دلیل روشن و متمایز بودنشان، درست می‌پندارد.

و این ممکن نیست، مگر اینکه وجود خدا ثابت شود، تا [به ضمانت خدا] هر کس بتواند از درستی ادراکات واضح و متمایز خود اطمینان حاصل کند.

مشکل دوری بودن استدلال دکارت نباید مانع پیش‌رَوی بحث ما گردد؛ چرا که اگر دکارت موفّق به ارائه‌ی پاسخی برای این نقد می‌شد، مشکلات دیگری نیز برای او باقی می‌ماند.


#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
✍️شرحی بر نقد فوق؛

✅ در این نقد، بیان دکارت، مصداق «توقّف الشیء علی نفسه است»؛ یعنی خدا، توأمان، هم محصول ادراکات یقینی است، و هم ضامن صدق آن‌ها!.

یعنی خدایی که هنوز اثبات نشده است، ضامن است، و خدایی که ضامن است، هنوز اثبات نگردیده است.

اصطلاحا، در ساحت ذهن، نتیجه (خدا) ضامن علّت (ادراکات واضح و متمایز) خود در نظر گرفته شده است!؛ یعنی خدا در همان حالی که ضامن است و هست، نیست؛ چرا که هنوز اثبات نشده است.

✅ بر این بیان، نقد دیگری وارد است، و آن اینکه:

اثبات وجود خدا متوقّف بر ادراکات روشن و متمایزی است که یقینی نیستند؛ چرا که تضمین درستی‌شان در گرو اثبات همان خداست!.

عبارتُ اُخرٰی این بیان این است که اثبات خدا، متوقّف بر ادراکاتی است که ضامن‌ آن‌هاست!.

یعنی از طرفی، تا زمانی که خدا اثبات نشده است، هیچ ادراک واضح و متمایزی، یقینی نیست، و از دگر سو، اثبات خدا، متوقّف بر همین ادراکاتی است که هنوز حظّی از یقین نبرده‌اند.

نتیجتا اینکه در فلسفه دکارت، اثبات خدا، به عنوان ضامن معرفت‌های پیش از خود، متوقّف بر ادراکاتی است که یقینی نیستند.

🌹و الحمد لله ربّ العالمین

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
✅ معبودی جز تو نیست،

پاک و منزّهی،

همانا من از ستمکاران بوده‌ام.


«ذکر یونسیّه»

https://t.me/ReligiousSchool
✍️نقدی بر فلسفه دکارت (۳):

✅ دکارت بر آن است که در شک دستوری خود، پس از نفی تمامی معارف پیشین؛ بخصوص روش منطق ارسطویی (قیاسی، ...) به اصل «می‌اندیشم؛ پس هستم»، به عنوان یقینی‌ترین گزاره‌ی نظام فلسفی خود که مبنای پذیرش تمامی تصوّرات و تصدیقات بعدی است، دست‌یافته است.

با غض نظر از شروط نُه‌گانه‌ای که برای تحقّق تناقض لازم است، اگر حتّی دکارت بتواند از قیاس منتِج شکل اول ارسطویی بگریزد و استدلال خود را وامدار آن نداند، از آن‌جا که نقیض گزاره‌ی «فکر می‌کنم»، «فکر نمی‌کنم» و نقیض گزاره‌ی «من هستم»، «من نیستم» است؛ پس در فلسفه‌ی دکارت، آن‌چه پیش‌تر از اصل «می‌اندیشم؛ پس هستم» در جامه‌ا‌ی ضمنی، به عنوان یک گزاره‌ی یقینی مورد پذیرش واقع گردیده است، اصل «استحاله‌ی اجتماع نقیضین» است که بداهت شهودی اصل دکارتی، مبتنی بر آن است.

چه اینکه اگر دکارت منکر این اصل گردد، نباید بین گزاره‌‌های «می‌اندیشم»، «نمی‌اندیشم»، «هستم»، «نیستم» تفاوتی قائل باشد؛ در حالی که هست.

✅ دکارت قائل است که یقینی‌ترین گزاره‌ی نظام فلسفی خود را -می‌اندیشم؛ پس هستم- از مَعبَر شکّی به دست آورده که در قامت نفی تمامی معارف پیشین جلوه‌ می‌نماید؛ و این در حالی است که دکارت باید پیش از دست‌یابی به اصل «می‌اندیشم؛ پس هستم»، به یقینی بودن روش خود باور داشته باشد؛

بنابراین، اصل «می‌اندیشم؛ پس هستم» نظام فلسفی دکارت، به عنوان اولین سنگ بنای یقینی نظام معرفتی او، یقینی بودن خود را وامدار بسیاری از معارفی است که یقینی بودن‌شان، پیش از آن، تلویحا از سوی دکارت پذیرفته شده است.

🌹و آخِرُ دعوٰنا أن الحمد لله رب العالمین

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool