✍️وضوی نبوی (ص) در قرآن و سنّت؛
عن علی بن ابیطالب (ع):
«کنت علی أن باطن القدمیة أحق بالمسح من ظاهرهما؛ حتّی رأیت رسول الله (ص) یمسح علی ظاهرهما».
گمان میکردم کف پاها به مسح، سزاوارترند از روی آن؛ تا اینکه به چشم خود دیدم رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلّم) روی هر دو پا را مسح کرد.
📚مسند احمد بن حنبل، الجزء الثانی، مسند علی بن ابی طالب (ع)، ص ۱۳۹، اشرف علی تحقیقه و علّق علیه؛ شعیب الأرنؤوط، مؤسسة الرسالة، بیروت، ۱۴۱۶ ه.ق-۱۹۹۵ م.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
عن علی بن ابیطالب (ع):
«کنت علی أن باطن القدمیة أحق بالمسح من ظاهرهما؛ حتّی رأیت رسول الله (ص) یمسح علی ظاهرهما».
گمان میکردم کف پاها به مسح، سزاوارترند از روی آن؛ تا اینکه به چشم خود دیدم رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلّم) روی هر دو پا را مسح کرد.
📚مسند احمد بن حنبل، الجزء الثانی، مسند علی بن ابی طالب (ع)، ص ۱۳۹، اشرف علی تحقیقه و علّق علیه؛ شعیب الأرنؤوط، مؤسسة الرسالة، بیروت، ۱۴۱۶ ه.ق-۱۹۹۵ م.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️ولی عصر (عج) در کلام فریقین؛
عن علی بن ابیطالب (ع):
«قال رسول الله (ص): المهدیُّ منّا أهل البیت؛ یصلحه الله فی لیلة».
«رسول خدا فرمود: مهدی (عج) از ما اهل بیت است؛ و خدا امرش را یک شبه سامان دهد»
📚مسند احمد بن حنبل، الجزء الاول، مسند علی بن ابی طالب (ع)، ص۱۸۵، شرحه و اخرجه؛ احمد محمد شاکر، دار ابن الجوزی، قاهرة.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
عن علی بن ابیطالب (ع):
«قال رسول الله (ص): المهدیُّ منّا أهل البیت؛ یصلحه الله فی لیلة».
«رسول خدا فرمود: مهدی (عج) از ما اهل بیت است؛ و خدا امرش را یک شبه سامان دهد»
📚مسند احمد بن حنبل، الجزء الاول، مسند علی بن ابی طالب (ع)، ص۱۸۵، شرحه و اخرجه؛ احمد محمد شاکر، دار ابن الجوزی، قاهرة.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔸حدیث متواتری که مشهور محدّثین اهل سنت آن را صحیح دانستهاند.
✅یاسین العجلی: صالح لیس به بأس.
✅و قال یحیی بن یمان: رأیت سفیان الثوری یسأل یاسین عن هذا الحدیث».
✅و قال ابن عدی: «و هو معروف به».
✅و ترجم البخاری فی تأریخ الکبیر ۴۲۹/۲/۴ و لم یُذکر فیه جرحاً.
✅ابراهیم بن محمد بن الحنفیة: وثقه العجلی و ابن حبّان.
✅و ترجمه البخاری ۳۱۷/۱/۱ و ذکر هذا الحدیث و قال: «فی إسناده نظر».
✅و الحدیث رُواه ابن ماجة ۲۶۹/۲.
✅یصلحه الله فی لیلة: فی شرح السندی عن ابن کثیر: «أی یتوب علیه و یوفّقه و یلهمه رشده بعد أن لم یکن کذلک».
✅یاسین العجلی: صالح لیس به بأس.
✅و قال یحیی بن یمان: رأیت سفیان الثوری یسأل یاسین عن هذا الحدیث».
✅و قال ابن عدی: «و هو معروف به».
✅و ترجم البخاری فی تأریخ الکبیر ۴۲۹/۲/۴ و لم یُذکر فیه جرحاً.
✅ابراهیم بن محمد بن الحنفیة: وثقه العجلی و ابن حبّان.
✅و ترجمه البخاری ۳۱۷/۱/۱ و ذکر هذا الحدیث و قال: «فی إسناده نظر».
✅و الحدیث رُواه ابن ماجة ۲۶۹/۲.
✅یصلحه الله فی لیلة: فی شرح السندی عن ابن کثیر: «أی یتوب علیه و یوفّقه و یلهمه رشده بعد أن لم یکن کذلک».
✍️اندر حکایات اسطبل مدرن (۱)؛
https://www.instagram.com/tv/CST6xuqjqXv/?utm_medium=share_sheet
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
https://www.instagram.com/tv/CST6xuqjqXv/?utm_medium=share_sheet
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️اصالت آزادی و فروپاشی نظام خانواده؛
اگر اصل بر مالکیّت باشد؛ فرزند مملوک است؛
اما اگر اصل بر آزادی (لیبرالیسم) باشد؛ ولایت پدر بر فرزند، ساقط است؛ چه اینکه فرزند بما هو فرزند نیز، به عنوان یک انسان، آزاد.
آبشخور اولیهی سوسیالیسم، به تحقیق، مبانی لیبرالیسم است که اساسا در آن، بنیاد خانواده، متزلزل؛
هر چند در مقام ادّعا و نتایج، با سوسیالیسم درافتد.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
اگر اصل بر مالکیّت باشد؛ فرزند مملوک است؛
اما اگر اصل بر آزادی (لیبرالیسم) باشد؛ ولایت پدر بر فرزند، ساقط است؛ چه اینکه فرزند بما هو فرزند نیز، به عنوان یک انسان، آزاد.
آبشخور اولیهی سوسیالیسم، به تحقیق، مبانی لیبرالیسم است که اساسا در آن، بنیاد خانواده، متزلزل؛
هر چند در مقام ادّعا و نتایج، با سوسیالیسم درافتد.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
پژوهشکدهٔ تاریخ، فلسفه، ادیان pinned «عرض سلام، ادب و تبریک سال نو و آرزوی خیر، برکت و عافیت برای شما سروران در لحظه لحظهٔ آن، از آستان حضرت منّان، بیان نکتهای را حائز اهمّیّت میدانم، و آن اینکه: ارائهٔ مطلبی از یک کتاب به محضر شما عزیزان، لزوماً به معنای پذیرش همهٔ نظرات نویسندهٔ آن اثر…»
✍️خانواده و کودک روتباردی در ترازوی نقد؛
❇️ هر مالکیتی، لزوما همراه با و متوقّف بر تحمیل نیست؛ بسان مالکیت فرد بر بدنش.
اِعمال هر تحمیلی، لزوما همراه با و متوقف بر مالکیّت نیست؛ مانند تحمیل مشقنویسی از سوی معلّم به دانشآموزش.
پس نسبت مالکیّت و تحمیل، عموم و خصوص من وجه است؛
اینکه برخی مالکیّتها، همراه با و متوقّف بر تحمیل، و برخی تحمیلها، همراه با و متوقّف بر مالکیّتاند.
🔹نکته اینکه؛ برخی مالکیّتها، نه تنها رافع و طارد تحمیل، بلکه محقِّق آن، و برخی تحمیلها، نه تنها رافع و طارد مالکیّت، که مثبِت و احیاگر آناند.
شبیه تحمیل کار به کارگر، توسط مالک زمین، و نظیر تحمیل قهری حکم دادگاه به سارق، به منظور احیاء مالکیّت مالباخته.
حاصل آنکه تحمیل، نه شرط لازم مالکیّت، نه معیار، نه ذاتی، و نه لازم لاینفک آن است.
🔸تالی مالکیّت فرزند، لزوما جوازی برای مثله نمودن، قتل، … و انجام دیگر امور ضداخلاقی نیست؛ چنانکه روتبارد پنداشته است؛ چهاینکه تقلیل و تعلیق مالکیّت پدر بر فرزند و تحویل و تبدیل آن به سرپرست، ضامن حفظ فرزند از مُثله نمودن، قتل، ….
روتبارد، به تعلیق و تقلیل مالکیّت پدر بر فرزند مینشیند، تا از این منفذ، جوازی برای فرار فرزند، در هر سنّی دست و پا کند؛ چنانکه در فرازهای متعدّدی، به نحو تشویقی و تبلیغی، متعرّض آن شده است!؛
نظرگاه ایشان در بند مغالطهای در قامت قیاسی استثنائی است که؛ اگر مالکیّت، پس آنگاه جواز تجاوز!.
🔹این نگرش اومانیستی لیبرالی، چیزی نیست، جز بسترسازی و رهگشایی ضمنی، برای تزلزل و فروپاشی نظام خانواده از سویی، و جواز و وادادگی برای مداخلهگری دولت، در تملّک و به اختیار گرفتن فرزند.
چه اینکه وی، نسبت اولیاء با فرزند را، در مقایسهی با دولت، تجاوزی کمتر قلمداد میکند! و از سویی با نفی مسئولیّتهای مترتّب بر فرزندآوری اولیاء، مجوّزی برای بیهویّتپروری صادر.
برخی نگرشهای این متفکّر پرکار خلّاق، نه سنّت پرور، که سنّتستیز است؛ نگرشی که در برخی مواضعاش، مالکیّت را بهانهای برای تزلزل و سرنگونی بنیادهای اخلاق و خانواده نموده و جریان را به پرتگاههایی میکشاند که ترسیم آن، سوسیالیسم را، در نسبت با خود، مقبول و معقول مینماید.
🔸تساوی بین بالقوه و بالفعل از سوی او، به عنوان معیاری برای شمول مالکیّت، مغالطهی پهلوان پنبه است؛ چه اینکه بالقوه یعنی، متعلّق آن فعلا نیست و معدوم است.
بالقوّه است، ثبوتا، و بالفعل است، اثباتا؛ چنانکه ذکر شد، یعنی؛ در مقام تحقّق خارجی، مفقود و معدوم است.
استدلالگرایی، بسی مقدّم بر مستدِلمحوری است.
🌹و آخِرُ دعوٰنا أن الحمد لله رب العالمین
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
❇️ هر مالکیتی، لزوما همراه با و متوقّف بر تحمیل نیست؛ بسان مالکیت فرد بر بدنش.
اِعمال هر تحمیلی، لزوما همراه با و متوقف بر مالکیّت نیست؛ مانند تحمیل مشقنویسی از سوی معلّم به دانشآموزش.
پس نسبت مالکیّت و تحمیل، عموم و خصوص من وجه است؛
اینکه برخی مالکیّتها، همراه با و متوقّف بر تحمیل، و برخی تحمیلها، همراه با و متوقّف بر مالکیّتاند.
🔹نکته اینکه؛ برخی مالکیّتها، نه تنها رافع و طارد تحمیل، بلکه محقِّق آن، و برخی تحمیلها، نه تنها رافع و طارد مالکیّت، که مثبِت و احیاگر آناند.
شبیه تحمیل کار به کارگر، توسط مالک زمین، و نظیر تحمیل قهری حکم دادگاه به سارق، به منظور احیاء مالکیّت مالباخته.
حاصل آنکه تحمیل، نه شرط لازم مالکیّت، نه معیار، نه ذاتی، و نه لازم لاینفک آن است.
🔸تالی مالکیّت فرزند، لزوما جوازی برای مثله نمودن، قتل، … و انجام دیگر امور ضداخلاقی نیست؛ چنانکه روتبارد پنداشته است؛ چهاینکه تقلیل و تعلیق مالکیّت پدر بر فرزند و تحویل و تبدیل آن به سرپرست، ضامن حفظ فرزند از مُثله نمودن، قتل، ….
روتبارد، به تعلیق و تقلیل مالکیّت پدر بر فرزند مینشیند، تا از این منفذ، جوازی برای فرار فرزند، در هر سنّی دست و پا کند؛ چنانکه در فرازهای متعدّدی، به نحو تشویقی و تبلیغی، متعرّض آن شده است!؛
نظرگاه ایشان در بند مغالطهای در قامت قیاسی استثنائی است که؛ اگر مالکیّت، پس آنگاه جواز تجاوز!.
🔹این نگرش اومانیستی لیبرالی، چیزی نیست، جز بسترسازی و رهگشایی ضمنی، برای تزلزل و فروپاشی نظام خانواده از سویی، و جواز و وادادگی برای مداخلهگری دولت، در تملّک و به اختیار گرفتن فرزند.
چه اینکه وی، نسبت اولیاء با فرزند را، در مقایسهی با دولت، تجاوزی کمتر قلمداد میکند! و از سویی با نفی مسئولیّتهای مترتّب بر فرزندآوری اولیاء، مجوّزی برای بیهویّتپروری صادر.
برخی نگرشهای این متفکّر پرکار خلّاق، نه سنّت پرور، که سنّتستیز است؛ نگرشی که در برخی مواضعاش، مالکیّت را بهانهای برای تزلزل و سرنگونی بنیادهای اخلاق و خانواده نموده و جریان را به پرتگاههایی میکشاند که ترسیم آن، سوسیالیسم را، در نسبت با خود، مقبول و معقول مینماید.
🔸تساوی بین بالقوه و بالفعل از سوی او، به عنوان معیاری برای شمول مالکیّت، مغالطهی پهلوان پنبه است؛ چه اینکه بالقوه یعنی، متعلّق آن فعلا نیست و معدوم است.
بالقوّه است، ثبوتا، و بالفعل است، اثباتا؛ چنانکه ذکر شد، یعنی؛ در مقام تحقّق خارجی، مفقود و معدوم است.
استدلالگرایی، بسی مقدّم بر مستدِلمحوری است.
🌹و آخِرُ دعوٰنا أن الحمد لله رب العالمین
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️دو قطبی جعلی و متوهّمانهی «اصالت فرد-اصالت جمع»؛
❇️ دو قطبی جعلی و متوهّمانهی «اصالت فرد-اصالت جمع»، دو سر یک طیفاند.
«نه فرد بما هو فرد» معیار حق و درستی است؛ چنانکه لیبرالیستها پنداشتهاند، و «نه جمع بما هو جمع»؛ آنگونه که سوسیالیستها.
آنچه در برابر وحشتکدهی دو قطبی متوهّمانهی «لیبرالیسم-سوسیالیسم» قد علم میکند، «مالکیّت پروریده و برآمدهی از سنّت» است.
🔹برآیند بردار لیبرالیسم، چیزی جز دعوایی به منظور عهدهداری اِعمال مظالم و مفاسد قصّابخانهی سوسیالیسم و به مسلخ نیستی کشاندن بشر، در جلدی دگر و به ترفند «اصالت آزادی» و «اصالت مالکیّت» منحاذ از سنّت نیست.
🔸نهایت فردگرایی، گریز از خانواده، و نتیجهی این گریز، زمینهسازی برای سقوط انسان در ورطهی دولت است.
لیبرالیسم، به بهانههای «آزادی»، «فرد» و «اصالت مالکیّت» منحاذ از سنّت، همان فجایعی را رقم میزند که سوسیالیسم، به پشتوانه و تحت لوای «اصالت جمع»، «عدالت اجتماعی» و «دولت».
🔹برخی از مسلّمات این دو نگرش مبتنی بر متریالیسم، ظلمتکده قلمداد کردن سنّت، در جاهلیّت محض دانستن پیشینیان و تقدّسزدایی از دین است؛ که روشنفکران مدرن، مسئولیّت تئوریزه آن را عهدهدارند.
این دو نگاه، در حالی هماره به دین تاخته که خود، زنجیرهای گران خرافی و خونبار بیشماری را بر عقل و جسم بشر تحمیل نمودهاند.
❇️ تکفیر دینی، برفرض وجودش، در ساحت کارکرد چقدر کارایی داشته و چه تعداد نفوسی را قلع و قمع نموده که شیپورچیان و نوکرزادههای عاری از منشهای نجیبزادگی و بزرگزادگیای چون روشنفکران مدرن شیفتهی شهرت و متکدّیزادگان متّکی به عقل خودبنیاد، چشم خود بر کشتارها و قتل عامهای هولناک سلّاخخانهها و قصّابخانههای تحت عنوان جنگ ملّیّتهایی که جز به پشتوانهی دولتها توان امتداد حیات مالی و نبردی آن میسّر نیست بسته، و شمشیر را بسی مهیبتر از سلاحهای کشتار فردی و جمعی متعدّد و متنوّعی که سالانه بخش مُعظَمی از دستاوردهای بشر را، استعمارگونه، صرف تولید آن و کارگران مسلّح مینمایند، نشان میدهند؟!.
🌹و آخِرُ دعوٰنا أن الحمد لله رب العالمین
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
❇️ دو قطبی جعلی و متوهّمانهی «اصالت فرد-اصالت جمع»، دو سر یک طیفاند.
«نه فرد بما هو فرد» معیار حق و درستی است؛ چنانکه لیبرالیستها پنداشتهاند، و «نه جمع بما هو جمع»؛ آنگونه که سوسیالیستها.
آنچه در برابر وحشتکدهی دو قطبی متوهّمانهی «لیبرالیسم-سوسیالیسم» قد علم میکند، «مالکیّت پروریده و برآمدهی از سنّت» است.
🔹برآیند بردار لیبرالیسم، چیزی جز دعوایی به منظور عهدهداری اِعمال مظالم و مفاسد قصّابخانهی سوسیالیسم و به مسلخ نیستی کشاندن بشر، در جلدی دگر و به ترفند «اصالت آزادی» و «اصالت مالکیّت» منحاذ از سنّت نیست.
🔸نهایت فردگرایی، گریز از خانواده، و نتیجهی این گریز، زمینهسازی برای سقوط انسان در ورطهی دولت است.
لیبرالیسم، به بهانههای «آزادی»، «فرد» و «اصالت مالکیّت» منحاذ از سنّت، همان فجایعی را رقم میزند که سوسیالیسم، به پشتوانه و تحت لوای «اصالت جمع»، «عدالت اجتماعی» و «دولت».
🔹برخی از مسلّمات این دو نگرش مبتنی بر متریالیسم، ظلمتکده قلمداد کردن سنّت، در جاهلیّت محض دانستن پیشینیان و تقدّسزدایی از دین است؛ که روشنفکران مدرن، مسئولیّت تئوریزه آن را عهدهدارند.
این دو نگاه، در حالی هماره به دین تاخته که خود، زنجیرهای گران خرافی و خونبار بیشماری را بر عقل و جسم بشر تحمیل نمودهاند.
❇️ تکفیر دینی، برفرض وجودش، در ساحت کارکرد چقدر کارایی داشته و چه تعداد نفوسی را قلع و قمع نموده که شیپورچیان و نوکرزادههای عاری از منشهای نجیبزادگی و بزرگزادگیای چون روشنفکران مدرن شیفتهی شهرت و متکدّیزادگان متّکی به عقل خودبنیاد، چشم خود بر کشتارها و قتل عامهای هولناک سلّاخخانهها و قصّابخانههای تحت عنوان جنگ ملّیّتهایی که جز به پشتوانهی دولتها توان امتداد حیات مالی و نبردی آن میسّر نیست بسته، و شمشیر را بسی مهیبتر از سلاحهای کشتار فردی و جمعی متعدّد و متنوّعی که سالانه بخش مُعظَمی از دستاوردهای بشر را، استعمارگونه، صرف تولید آن و کارگران مسلّح مینمایند، نشان میدهند؟!.
🌹و آخِرُ دعوٰنا أن الحمد لله رب العالمین
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️انبیاء الهی و منشائیّت شرور (۱)؛
برخی برآنند که منشاء و علّت اختلافها در جوامع بشری و تقسیم انسانها به کافر، مؤمن، منافق، مشرک، ..بعثت انبیاء الهی است؛ حال آنکه قبل از ظهور پیامبران الهی، مردم یکپارچه و واحد بودهاند.
🔹نفس همین نقد، خودمتناقض است؛ چرا که لازمهی التزام به چنین باوری، عدم ابراز همین باور است؛ چه اینکه خود همین باور نیز، موجد اختلاف است و مخالفان و موافقانی را برمیانگیزاند.
🔸ابراز عقاید در ساحت نظر، خواه ناخواه منجر به صفبندی عدّهای در مقابل آن نظر میشود؛
کسانی که ظاهرا و باطنا موافق، یا ظاهرا و باطنا مخالف، یا ظاهرا موافق و باطنا مخالف، یا ظاهرا مخالف و باطنا موافق آن نظرند، و همچنین کسانی که هیچ نوع موافقت یا مخالفتی با آن نظر ندارند.
تالی فاسد «عدم ارائهی نظر، به صرف شکلگیری صفبندیها»، تعطیلی عقول، انسداد باب تعالی انسان، نفی استدلالورزی، … و در نهایت، خروج انسان، حتّی از ساحت حیوان است؛ چه اینکه حیوانات نیز، متزاحم المنفعة و الغریزةاند.
🔹نسبت شر و اختلاف، عموم و خصوص من وجه است؛ نه مطلق؛ تا نتیجهاش، قضیّهی موجبهی کلّیهی «هر اختلافی، شر است» باشد.
اختلاف بما هو اختلاف، فی حد نفسه، نه خوب است و نه بد؛ چنانکه اتحاد.
اتحاد و اختلاف بما هُوَ، با منضم شدن به قیوداند که مندرج تحت عدل و ظلم، و به تَبَع آن، حُسن و قُبح میگردند.
نظیر نواختن سیلیای به صورت بچّه یتیمی، که فی حد نفسه نه خوب است و نه بد؛ چه اینکه همین فعل، با ضم «از روی هوا و هوس» به آن، متّصف به قبیح، و با اضافهی به «از روی ارشاد»، حَسن میگردد؛ حال بسیاری از امور انسانی نیز چنین است.
🔸صدور مصیبتها، صرفا منحصر در اختلافها نیست؛ چرا که اتّحادها را نیز شامل است.
چه اختلافهایی که بدبختیها و خوشبختیها پدید نیاوردند، و چه اتحادهایی که فجایعی نیافریدند و بهروزیهایی رقم نزدند.
پس اتّحاد، به دلیل قابل جمع بودنش با هر یک از عدل و ظلم است که میتواند متّصف به حُسن و قبح گردد.
🔹در دیدهبان الهیاتی، نه تنها هستی انسان، منحصر به بازهی بستهی تولّد و مرگ نیست، بلکه علیرغم تفاوت نگرش متألّهان در تلقّی نقش مبدئیّت ایجادی یا مدخلیّت هبوطی دنیا برای هستی انسان از سوی ذات اقدس إله، علاوه بر باور به عدم فروکاستن سعادت انسان به نشئهی دنیوی، در باز بودن بازهی هستی انسان در ساحت اخروی، تا إلی الأبد، به عنوان یک ما به الاشتراک مسلَّم، متّفق القولاند.
زینسان برآنند: اختلافهایی که بسترساز سعادت اخرویاند؛ گر چه در موضوعیّت و ظاهر دنیوی، رنجاند و نقمت، لیک، در طریقیّت و باطن اخروی، گنجاند و لذَّت؛ و ابزار نیل به کمال و وصول سعادت.
🔸اختلافها و جنگها منحصر در تفاوتهای موجود در نگرشهای دینی نیست؛ شاهد مدّعا هم بسیاری از فجایعی است که در قالَب جنگهای جهانی، ملّی، .. صورت گرفته و چند و چونها و خط و رسمهایی که دولتهای مدرن برای بشر ترسیم و اِعمال نمودهاند، تاریخا بیبدیلاند.
🔹نفاق و دیگر مصطلحات دینی، در لسان عرفی غیردینی، معادلهایی دارند که دال بر همان مدلولهای مصطلحات دینیاند؛ نظیر دورویی، …؛ و اگر دوزیستی گرایشی و باوری، صرفا منحصر در متدیّنان بود، زبان عرفی غیردینی نمیبایست واجد چنین معادلات و مترادفاتی میبود.
🔸نفی نفاق و دورویی، ظلم و ستمگری، حقطلبی و دادخواهی، حرّیّت و آزادگی، ایمان و باورمندی، … از ساحت بشری، منشعب از نگاه مکانیکی به انسان به صرف تولید اختلاف است؛ که علاوه بر بیمعنا شدن عالَم، متضمّن نفی اختیار انسان و زدودن عالَم از موجود مختار است.
🔹اختلافات و نزاعهای بشری بیش از آنکه مرتبط به امور معنوی و عقیدتی باشد، به مراتب مربوط به امور دنیوی و لذائذ مادی است.
🔸دین، مدّعی عدم ایجاد اختلاف و تمایزات نبوده و نیست، تا این امر، به عنوان اشکالی بر او باشد؛
و لو شاء ربّک لجعل الناس أمّة واحده و لا یزالون مختلفین (هود، ۱۱۸)
🌹و آخِرُ دعوٰنا أن الحمد لله رب العالمین
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
برخی برآنند که منشاء و علّت اختلافها در جوامع بشری و تقسیم انسانها به کافر، مؤمن، منافق، مشرک، ..بعثت انبیاء الهی است؛ حال آنکه قبل از ظهور پیامبران الهی، مردم یکپارچه و واحد بودهاند.
🔹نفس همین نقد، خودمتناقض است؛ چرا که لازمهی التزام به چنین باوری، عدم ابراز همین باور است؛ چه اینکه خود همین باور نیز، موجد اختلاف است و مخالفان و موافقانی را برمیانگیزاند.
🔸ابراز عقاید در ساحت نظر، خواه ناخواه منجر به صفبندی عدّهای در مقابل آن نظر میشود؛
کسانی که ظاهرا و باطنا موافق، یا ظاهرا و باطنا مخالف، یا ظاهرا موافق و باطنا مخالف، یا ظاهرا مخالف و باطنا موافق آن نظرند، و همچنین کسانی که هیچ نوع موافقت یا مخالفتی با آن نظر ندارند.
تالی فاسد «عدم ارائهی نظر، به صرف شکلگیری صفبندیها»، تعطیلی عقول، انسداد باب تعالی انسان، نفی استدلالورزی، … و در نهایت، خروج انسان، حتّی از ساحت حیوان است؛ چه اینکه حیوانات نیز، متزاحم المنفعة و الغریزةاند.
🔹نسبت شر و اختلاف، عموم و خصوص من وجه است؛ نه مطلق؛ تا نتیجهاش، قضیّهی موجبهی کلّیهی «هر اختلافی، شر است» باشد.
اختلاف بما هو اختلاف، فی حد نفسه، نه خوب است و نه بد؛ چنانکه اتحاد.
اتحاد و اختلاف بما هُوَ، با منضم شدن به قیوداند که مندرج تحت عدل و ظلم، و به تَبَع آن، حُسن و قُبح میگردند.
نظیر نواختن سیلیای به صورت بچّه یتیمی، که فی حد نفسه نه خوب است و نه بد؛ چه اینکه همین فعل، با ضم «از روی هوا و هوس» به آن، متّصف به قبیح، و با اضافهی به «از روی ارشاد»، حَسن میگردد؛ حال بسیاری از امور انسانی نیز چنین است.
🔸صدور مصیبتها، صرفا منحصر در اختلافها نیست؛ چرا که اتّحادها را نیز شامل است.
چه اختلافهایی که بدبختیها و خوشبختیها پدید نیاوردند، و چه اتحادهایی که فجایعی نیافریدند و بهروزیهایی رقم نزدند.
پس اتّحاد، به دلیل قابل جمع بودنش با هر یک از عدل و ظلم است که میتواند متّصف به حُسن و قبح گردد.
🔹در دیدهبان الهیاتی، نه تنها هستی انسان، منحصر به بازهی بستهی تولّد و مرگ نیست، بلکه علیرغم تفاوت نگرش متألّهان در تلقّی نقش مبدئیّت ایجادی یا مدخلیّت هبوطی دنیا برای هستی انسان از سوی ذات اقدس إله، علاوه بر باور به عدم فروکاستن سعادت انسان به نشئهی دنیوی، در باز بودن بازهی هستی انسان در ساحت اخروی، تا إلی الأبد، به عنوان یک ما به الاشتراک مسلَّم، متّفق القولاند.
زینسان برآنند: اختلافهایی که بسترساز سعادت اخرویاند؛ گر چه در موضوعیّت و ظاهر دنیوی، رنجاند و نقمت، لیک، در طریقیّت و باطن اخروی، گنجاند و لذَّت؛ و ابزار نیل به کمال و وصول سعادت.
🔸اختلافها و جنگها منحصر در تفاوتهای موجود در نگرشهای دینی نیست؛ شاهد مدّعا هم بسیاری از فجایعی است که در قالَب جنگهای جهانی، ملّی، .. صورت گرفته و چند و چونها و خط و رسمهایی که دولتهای مدرن برای بشر ترسیم و اِعمال نمودهاند، تاریخا بیبدیلاند.
🔹نفاق و دیگر مصطلحات دینی، در لسان عرفی غیردینی، معادلهایی دارند که دال بر همان مدلولهای مصطلحات دینیاند؛ نظیر دورویی، …؛ و اگر دوزیستی گرایشی و باوری، صرفا منحصر در متدیّنان بود، زبان عرفی غیردینی نمیبایست واجد چنین معادلات و مترادفاتی میبود.
🔸نفی نفاق و دورویی، ظلم و ستمگری، حقطلبی و دادخواهی، حرّیّت و آزادگی، ایمان و باورمندی، … از ساحت بشری، منشعب از نگاه مکانیکی به انسان به صرف تولید اختلاف است؛ که علاوه بر بیمعنا شدن عالَم، متضمّن نفی اختیار انسان و زدودن عالَم از موجود مختار است.
🔹اختلافات و نزاعهای بشری بیش از آنکه مرتبط به امور معنوی و عقیدتی باشد، به مراتب مربوط به امور دنیوی و لذائذ مادی است.
🔸دین، مدّعی عدم ایجاد اختلاف و تمایزات نبوده و نیست، تا این امر، به عنوان اشکالی بر او باشد؛
و لو شاء ربّک لجعل الناس أمّة واحده و لا یزالون مختلفین (هود، ۱۱۸)
🌹و آخِرُ دعوٰنا أن الحمد لله رب العالمین
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
هنگام ذکر هر یک از نویسندگان و اصحاب اصول، باید نشان دهم که در خصوص تعادل و تراجیح چه گفته، و آیا میشود بر روی روایتش حساب کرد یا نه؛ و اعتقادش را آشکار کنم؛ که آیا موافق حق است یا مخالف آن؛
چرا که بسیاری از نویسندگان و اصحاب اصولی که از پیروان و دوستان ما هستند، به مذاهب فاسد گرویدهاند؛ هر چند کتبشان، قابل اعتماد و مورد تائید است.
🔸محمد بن الحسن الطوسی (شیخ الطائفة)
📚 الفهرست، ص ۳۲، مؤسسة نشر الفقاهة.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
چرا که بسیاری از نویسندگان و اصحاب اصولی که از پیروان و دوستان ما هستند، به مذاهب فاسد گرویدهاند؛ هر چند کتبشان، قابل اعتماد و مورد تائید است.
🔸محمد بن الحسن الطوسی (شیخ الطائفة)
📚 الفهرست، ص ۳۲، مؤسسة نشر الفقاهة.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
ای علی (ع) که جمله عـقل و دیدهای،
شِــمّـــهای واگــــو از آنــچـــه دیدهای،
یـا تـو واگـو آنـچـه عـقلـت یافته است،
یـا بـگویــم آنـچـه بــر مــن تافته است،
باز بـــاش ای بــاب رحــمــت تا ابــــد،
بــارگـــاه مــــا لــــــه کــفـــوا احــــــد.
📚مثنوی معنوی، دفتر اول، بخش ۱۶۴.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
شِــمّـــهای واگــــو از آنــچـــه دیدهای،
یـا تـو واگـو آنـچـه عـقلـت یافته است،
یـا بـگویــم آنـچـه بــر مــن تافته است،
باز بـــاش ای بــاب رحــمــت تا ابــــد،
بــارگـــاه مــــا لــــــه کــفـــوا احــــــد.
📚مثنوی معنوی، دفتر اول، بخش ۱۶۴.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✅ سجده کنی به پیش او، عزّت مسجدت دهد..
خاک مسجد توتیای چشم ما
خاک مسجد توتیای چشم ما
علی ابن ابیطالب (روحی فداه):
«إِنَّمَا حَظ أَحَدِكُم مِن الْأَرْض ذَات الطُّوْل و الْعَرْض قِيد قَدِّه»
نهج البلاغة، خطبه ۸۳.
https://t.me/ReligiousSchool
«إِنَّمَا حَظ أَحَدِكُم مِن الْأَرْض ذَات الطُّوْل و الْعَرْض قِيد قَدِّه»
نهج البلاغة، خطبه ۸۳.
https://t.me/ReligiousSchool
در آیات پایانی سورهی علق، سخن نه ز جهنّم و جنّت، که از حیاست.
«ألم یعلم بأنّ الله یریٰ؟»؛
آیا انسان نمیداند که خدا او را میبیند؟.
https://t.me/ReligiousSchool
«ألم یعلم بأنّ الله یریٰ؟»؛
آیا انسان نمیداند که خدا او را میبیند؟.
https://t.me/ReligiousSchool