✍️برگی از مصحف قرآن (۱۴)؛
🔹 ایجاز قرآن در مقابل اِطناب عهد عتیق نشان از آن دارد که قرآن، تاریخ نمیگوید.
🔹چه اینکه در شیوهٔ قرآن، چنانکه خود میگوید، تأکید بر قصّه است و نه تاریخگویی؛ حتّی در مورد انبیاء؛
«… فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ …»
«… تِلْكَ الْقُرى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبائِها …»
«… فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ …»
«… ذلِكَ مِنْ أَنْباءِ الْقُرى نَقُصُّهُ عَلَيْكَ …»
«… نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ …»
«… أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتِي …»
«… نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُمْ …»
🔹قرآن، حتّی در قصص هم گزینشی عمل کرده است؛
«… وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلاً مِنْ قَبْلِكَ مِنْهُمْ مَنْ قَصَصْنا عَلَيْكَ وَ مِنْهُمْ مَنْ لَمْ نَقْصُصْ عَلَيْكَ …»
«… وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا ما قَصَصْنا عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ …»
«… كَذلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ ما قَدْ سَبَقَ …»
«إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَقُصُّ عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَكْثَرَ الَّذِي هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ»
🔹دأب انبیاء الهی هم تاریخگویی نبوده است؛
«… قالَ يا بُنَيَّ لا تَقْصُصْ رُؤْياكَ عَلى إِخْوَتِكَ…»
«… أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتِي …»
«… وَ قَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ …»
🔹در قرآن، کلمهٔ تاریخ و مادّهٔ آن نیامده است.
🌹دَعْوانا فِيها سُبْحانَكَ اللَّـهُمَّ وَ تَحِيَّتُنا فِيها سَلامٌ.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹 ایجاز قرآن در مقابل اِطناب عهد عتیق نشان از آن دارد که قرآن، تاریخ نمیگوید.
🔹چه اینکه در شیوهٔ قرآن، چنانکه خود میگوید، تأکید بر قصّه است و نه تاریخگویی؛ حتّی در مورد انبیاء؛
«… فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ …»
«… تِلْكَ الْقُرى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبائِها …»
«… فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ …»
«… ذلِكَ مِنْ أَنْباءِ الْقُرى نَقُصُّهُ عَلَيْكَ …»
«… نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ …»
«… أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتِي …»
«… نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُمْ …»
🔹قرآن، حتّی در قصص هم گزینشی عمل کرده است؛
«… وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلاً مِنْ قَبْلِكَ مِنْهُمْ مَنْ قَصَصْنا عَلَيْكَ وَ مِنْهُمْ مَنْ لَمْ نَقْصُصْ عَلَيْكَ …»
«… وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا ما قَصَصْنا عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ …»
«… كَذلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ ما قَدْ سَبَقَ …»
«إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَقُصُّ عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَكْثَرَ الَّذِي هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ»
🔹دأب انبیاء الهی هم تاریخگویی نبوده است؛
«… قالَ يا بُنَيَّ لا تَقْصُصْ رُؤْياكَ عَلى إِخْوَتِكَ…»
«… أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتِي …»
«… وَ قَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ …»
🔹در قرآن، کلمهٔ تاریخ و مادّهٔ آن نیامده است.
🌹دَعْوانا فِيها سُبْحانَكَ اللَّـهُمَّ وَ تَحِيَّتُنا فِيها سَلامٌ.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️برگی از مصحف قرآن (۱۵)؛
🔹 آیات بیست و سوم تا بیست و هفتم سورهٔ مبارکهٔ کهف که به نحو ضمنی، توصیهای است به نبی اکرم (ص) به منظور عدم گمان در خصوص جاری شدن وحی از اقیانوس نفْس عظیم الشأن او، و تذکّری است به آنان که مطلقِ این آواز را، گر چه از حلقوم عبدالله است، کلام حقّ نمیدانند، و شأن نزول اتّفاقی آن در باور جمهور علماء فریقین، یعنی تأخیر در نزول وحی برای پاسخ به پرسشهای یهود، بسان بسیاری از کریمههای دِگر، گواه آن است که آیات قرآن، مبتنی بر علم و اندیشهٔ نبوی (ص) نبوده است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹 آیات بیست و سوم تا بیست و هفتم سورهٔ مبارکهٔ کهف که به نحو ضمنی، توصیهای است به نبی اکرم (ص) به منظور عدم گمان در خصوص جاری شدن وحی از اقیانوس نفْس عظیم الشأن او، و تذکّری است به آنان که مطلقِ این آواز را، گر چه از حلقوم عبدالله است، کلام حقّ نمیدانند، و شأن نزول اتّفاقی آن در باور جمهور علماء فریقین، یعنی تأخیر در نزول وحی برای پاسخ به پرسشهای یهود، بسان بسیاری از کریمههای دِگر، گواه آن است که آیات قرآن، مبتنی بر علم و اندیشهٔ نبوی (ص) نبوده است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️برگی از دفتر توحید (۶)؛
🔹از آنجا که چتر رحمت رحمانیّهٔ حق (الرحمن) بر هستی و تحقّق هر امری سایه فکنده و تأثیر عذاب نیز، متوقّف بر موجودیّت و تحقّق عذاب است (سَبْق و تقدّم بالحقیقة) زینسان، عذاب الهی نیز مصداق رحمت عامّ یا رحمت رحمانیّهٔ الهی است.
و همچنین از آنجا که عذاب و عقوبت حقّ، مَقسَم تربیت و انتقام است، بنابراین، عذابِ معطوف به تربیت که بسان سیلی حکیمانهٔ مادر بر صورت فرزند مینشیند، و مانع خروج بنده از صراط مستقیم میگردد، در ذیل رحمت رحیمیّهٔ حقّ (الرحیم) قرار دارد.
نتیجتاً توان گفت صفت رحمت در قطعهٔ «یَا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبُهُ» فراز نوزدهم دعاء عظیم الشأن جوشن کبیر، اشاره به هر دو رحمت الهی دارد.
چه اینکه اگر مراد از غضب، چنانکه اشارت رفت، هر دو نوع آن باشد، به حُکمِ موجود بودنشان، در ذیل رحمت رحمانیّهاند، و اگر منظور از غضب، غضبِ ناشی از تأدیب، تربیت و ارشاد باشد، هر دو رحمت (عاّم و خاصّ)، بر آن سابق است.
🔹زینسان عبارت تمجیدی مذکور، به دو بیان قابل بسط است؛
اول؛ یَا مَنْ سَبَقَت الرَّحْمَة الرَّحمانیَّتَهُ علی غَضَبُهُ.
دوم؛ یا مَن سَبَقَتْ الرَّحْمَة الرَّحیمیَّتُه علی الغضب الإرشادیّة.
🔹و امّا بیان اَدَقِّ اینکه؛ چون کلام حقّ، معناً و لفظاً، افضل الکلام است؛ در ایجاز، بیان، معانی، حکمت، …، و این بیان نورانی، قطعهای واقع در دعاست، و دعاء، مطلبی در تخاطب و جایگاه تعلیم بنده و مؤمنان برای ابراز سخنهای دقیق استدعایی با حضرت حقّ است، زین سبب، بسط آن به بیان مبسوط دوم سزاوارتر است.
🌹دَعْوانا فِيها سُبْحانَكَ اللَّـهُمَّ وَ تَحِيَّتُنا فِيها سَلامٌ.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹از آنجا که چتر رحمت رحمانیّهٔ حق (الرحمن) بر هستی و تحقّق هر امری سایه فکنده و تأثیر عذاب نیز، متوقّف بر موجودیّت و تحقّق عذاب است (سَبْق و تقدّم بالحقیقة) زینسان، عذاب الهی نیز مصداق رحمت عامّ یا رحمت رحمانیّهٔ الهی است.
و همچنین از آنجا که عذاب و عقوبت حقّ، مَقسَم تربیت و انتقام است، بنابراین، عذابِ معطوف به تربیت که بسان سیلی حکیمانهٔ مادر بر صورت فرزند مینشیند، و مانع خروج بنده از صراط مستقیم میگردد، در ذیل رحمت رحیمیّهٔ حقّ (الرحیم) قرار دارد.
نتیجتاً توان گفت صفت رحمت در قطعهٔ «یَا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبُهُ» فراز نوزدهم دعاء عظیم الشأن جوشن کبیر، اشاره به هر دو رحمت الهی دارد.
چه اینکه اگر مراد از غضب، چنانکه اشارت رفت، هر دو نوع آن باشد، به حُکمِ موجود بودنشان، در ذیل رحمت رحمانیّهاند، و اگر منظور از غضب، غضبِ ناشی از تأدیب، تربیت و ارشاد باشد، هر دو رحمت (عاّم و خاصّ)، بر آن سابق است.
🔹زینسان عبارت تمجیدی مذکور، به دو بیان قابل بسط است؛
اول؛ یَا مَنْ سَبَقَت الرَّحْمَة الرَّحمانیَّتَهُ علی غَضَبُهُ.
دوم؛ یا مَن سَبَقَتْ الرَّحْمَة الرَّحیمیَّتُه علی الغضب الإرشادیّة.
🔹و امّا بیان اَدَقِّ اینکه؛ چون کلام حقّ، معناً و لفظاً، افضل الکلام است؛ در ایجاز، بیان، معانی، حکمت، …، و این بیان نورانی، قطعهای واقع در دعاست، و دعاء، مطلبی در تخاطب و جایگاه تعلیم بنده و مؤمنان برای ابراز سخنهای دقیق استدعایی با حضرت حقّ است، زین سبب، بسط آن به بیان مبسوط دوم سزاوارتر است.
🌹دَعْوانا فِيها سُبْحانَكَ اللَّـهُمَّ وَ تَحِيَّتُنا فِيها سَلامٌ.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
به واسطهٔ ایستادن بر شانههای غولهای بزرگ بوده است که توانستهام بیش از دیگران ببینم و بفهمم.
🔸سِر اسحاق نیوتون
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔸سِر اسحاق نیوتون
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
Furthermore, one of the great glories of mankind is its diversity, the fact that each individual is unique, with unique abilities, interests, and aptitudes.
To coerce into formal schooling children who have neither the ability nor the interest in this area is a criminal warping of the soul and mind of the child.
🔸Murray Rothbard
📚For A New Liberty /Education/ Public And Compulsory Schooling/ p.147/ Mises Institute/ 1973.
———————————————
🔹یکی از عجایب برجستهٔ بنیآدم، تنوّعات و گوناگونیشان است؛ این حقیقت که هر شخص، یکتا و واجد تواناییها، علایق و استعدادهای منحصر به فرد است.
🔹مجبور نمودن کودکان به ورود در مدارس رسمی، که نه توانایی و نه علاقهای به ورود در این عرصهها دارند، انحراف و لگدمالی جنایتکارانهٔ روح و ذهن کودک است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
To coerce into formal schooling children who have neither the ability nor the interest in this area is a criminal warping of the soul and mind of the child.
🔸Murray Rothbard
📚For A New Liberty /Education/ Public And Compulsory Schooling/ p.147/ Mises Institute/ 1973.
———————————————
🔹یکی از عجایب برجستهٔ بنیآدم، تنوّعات و گوناگونیشان است؛ این حقیقت که هر شخص، یکتا و واجد تواناییها، علایق و استعدادهای منحصر به فرد است.
🔹مجبور نمودن کودکان به ورود در مدارس رسمی، که نه توانایی و نه علاقهای به ورود در این عرصهها دارند، انحراف و لگدمالی جنایتکارانهٔ روح و ذهن کودک است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️زن در برخی فرازهای ادب پارسی (۱)؛
مشورت با زنان، تباه است و با مفسدان، گناه.
🔸مصلحالدین سعدی شیرازی
📚کلیات سعدی، تصحیح محمّدعلی فروغی (ذکاء الملک)، گلستان، باب هشتم؛ در آداب صحبت، ص ۲۸۴، حکمت ۴۸، نشر هرمس، ۱۳۸۵.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
مشورت با زنان، تباه است و با مفسدان، گناه.
🔸مصلحالدین سعدی شیرازی
📚کلیات سعدی، تصحیح محمّدعلی فروغی (ذکاء الملک)، گلستان، باب هشتم؛ در آداب صحبت، ص ۲۸۴، حکمت ۴۸، نشر هرمس، ۱۳۸۵.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
فردا که هر کسی به شفیعی زنند دست،
ماییم و دست و دامن معصـوم مرتضیٰ
🔸مصلحالدین سعدی شیرازی
📚کلیات سعدی، تصحیح محمّدعلی فروغی (ذکاء الملک)، قصاید فارسی، ص ۹۴۲، نشر هرمس، ۱۳۸۵.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
ماییم و دست و دامن معصـوم مرتضیٰ
🔸مصلحالدین سعدی شیرازی
📚کلیات سعدی، تصحیح محمّدعلی فروغی (ذکاء الملک)، قصاید فارسی، ص ۹۴۲، نشر هرمس، ۱۳۸۵.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۱۵۱)؛
🔹نظام آموزشی نمرهمحور مدرن، از مدرسه تا دانشگاه، عمدتاً کودتایی علیه آموزش بوده است؛ که همواره برخورد جاهلانهٔ با علم را به جای کوشش واقعی برای کسب دانایی نشانده است.
🔹دانشگاه، این تاراجخانهٔ ایمان، شرف، اخلاق و حیاء، و ماشین تبدیل فضائل فردی به رذائل، که عمدتاً همواره پخمهگیها را در قالَب نخبهگیهایی مدّعیانه و عاری از محتوا عرضه کرده است، استبدادی علمی و عمدتاً مکانی است برای ندانستن و نفهمیدن و مالهکشی بیشعوریها و بیخاصیتیها در پس مدرک.
🔹هزینهٔ این ارّابهٔ عمدتاً مفسدانهٔ علم و ادبسوز را، حقّزوری به نام مالیات و چاپ اسکناس تأمین میکند.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹نظام آموزشی نمرهمحور مدرن، از مدرسه تا دانشگاه، عمدتاً کودتایی علیه آموزش بوده است؛ که همواره برخورد جاهلانهٔ با علم را به جای کوشش واقعی برای کسب دانایی نشانده است.
🔹دانشگاه، این تاراجخانهٔ ایمان، شرف، اخلاق و حیاء، و ماشین تبدیل فضائل فردی به رذائل، که عمدتاً همواره پخمهگیها را در قالَب نخبهگیهایی مدّعیانه و عاری از محتوا عرضه کرده است، استبدادی علمی و عمدتاً مکانی است برای ندانستن و نفهمیدن و مالهکشی بیشعوریها و بیخاصیتیها در پس مدرک.
🔹هزینهٔ این ارّابهٔ عمدتاً مفسدانهٔ علم و ادبسوز را، حقّزوری به نام مالیات و چاپ اسکناس تأمین میکند.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۱۵۲)؛
🔹حذف انحصار و حقّزورهایی چون مالیات و چاپ اسکناس نشان خواهد داد که دانشکاه، در بازار آزاد رقابتی، تا چه حدّ قادر به ادامهٔ حیات مفسدانهٔ خود و عرضهٔ مدارک بیکیفیّتی که کسب آن، در عمل، همواره در گرو از دست دادن مؤلّفههای انسانی و اخلاقی بوده است، و نیز تولید پخمهگان خودنخبهپندار و اجناس بُنجل خواهد بود.
🔹نتیجهٔ حذف پشتوانههای مذکور، مساوی است با برملا شدن ناکارآمدی دانشکاه؛ تاریکخانهای انحصاری که با “پمپاژ جهلورزی” تحت عنوان “کسب علم”، اخلاق، ذهن، ادب، شخصیّت و اعتقادات حسنهٔ فرد را به فساد میکشاند.
🔹مقایسهٔ رفتار عمدهٔ افراد، در قبل و بعد از ورود به دانشکاه، حاکی است که چگونه دانشکاه، تا سر حدّ ممکن، مؤلّفههای اخلاقی، انسانی، ایمانی، … فرد را تنزّل میدهد و برّه را به گرگ تبدیل میکند.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹حذف انحصار و حقّزورهایی چون مالیات و چاپ اسکناس نشان خواهد داد که دانشکاه، در بازار آزاد رقابتی، تا چه حدّ قادر به ادامهٔ حیات مفسدانهٔ خود و عرضهٔ مدارک بیکیفیّتی که کسب آن، در عمل، همواره در گرو از دست دادن مؤلّفههای انسانی و اخلاقی بوده است، و نیز تولید پخمهگان خودنخبهپندار و اجناس بُنجل خواهد بود.
🔹نتیجهٔ حذف پشتوانههای مذکور، مساوی است با برملا شدن ناکارآمدی دانشکاه؛ تاریکخانهای انحصاری که با “پمپاژ جهلورزی” تحت عنوان “کسب علم”، اخلاق، ذهن، ادب، شخصیّت و اعتقادات حسنهٔ فرد را به فساد میکشاند.
🔹مقایسهٔ رفتار عمدهٔ افراد، در قبل و بعد از ورود به دانشکاه، حاکی است که چگونه دانشکاه، تا سر حدّ ممکن، مؤلّفههای اخلاقی، انسانی، ایمانی، … فرد را تنزّل میدهد و برّه را به گرگ تبدیل میکند.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️برگی از مصحف قرآن (۱۶)؛
🔹به تصریح مصحف کریم، شب قدر، در ادبیات شریعت و سپهر سالکان ظرف وقوع وقایعی خاصّ است.
🔹لیل را به علّت سیاهی، لیل گویند و شاید علّت مذکّر مجازی بودناش، پوشانندگی آن باشد که؛ «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها»
🔹و لِیلی همان لَیلی است که رنگ زلف مشکیناش بر گوش و چشم عاشق پرده میفکند؛ تا جایی که علاوه بر تضعیف قوّهٔ دوراندیشی وی، توان شنیدن تبعات روندی که در پیش گرفته است را هم از او سلب میکند.
🔹لَیل، لفظی کلّی است با مصادیقی بیشمار. امّا در لیلة، موضوعٌ له نیز بسان وضع خاصّ است.
🔹در لیلة، بیش از هر امر، ظرفیّت و خاصّ بودن مطرح است؛ یعنی شبی که آبستن و ظرف وقایعی خاصّ است.
بسان واقعهٔ «وَ إِذْ واعَدْنا مُوسى أَرْبَعِينَ لَيْلَةً» شریعت موسوی، که در ظرف آن، ده فرمان تورات رقم میخورد، و إحدی لیالی شهر رمضان؛ یعنی لیلة القدرِ موصوف به مبارکة، که وجه تأنیث آنها، شاید همین آبستن وقایع عظیم بودنشان بوده باشد؛ از نزول تورات در آن شبهای خاصّ، و نزول قرآن، ملائکة الله، تا روح، در این شب مبارک.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹به تصریح مصحف کریم، شب قدر، در ادبیات شریعت و سپهر سالکان ظرف وقوع وقایعی خاصّ است.
🔹لیل را به علّت سیاهی، لیل گویند و شاید علّت مذکّر مجازی بودناش، پوشانندگی آن باشد که؛ «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها»
🔹و لِیلی همان لَیلی است که رنگ زلف مشکیناش بر گوش و چشم عاشق پرده میفکند؛ تا جایی که علاوه بر تضعیف قوّهٔ دوراندیشی وی، توان شنیدن تبعات روندی که در پیش گرفته است را هم از او سلب میکند.
🔹لَیل، لفظی کلّی است با مصادیقی بیشمار. امّا در لیلة، موضوعٌ له نیز بسان وضع خاصّ است.
🔹در لیلة، بیش از هر امر، ظرفیّت و خاصّ بودن مطرح است؛ یعنی شبی که آبستن و ظرف وقایعی خاصّ است.
بسان واقعهٔ «وَ إِذْ واعَدْنا مُوسى أَرْبَعِينَ لَيْلَةً» شریعت موسوی، که در ظرف آن، ده فرمان تورات رقم میخورد، و إحدی لیالی شهر رمضان؛ یعنی لیلة القدرِ موصوف به مبارکة، که وجه تأنیث آنها، شاید همین آبستن وقایع عظیم بودنشان بوده باشد؛ از نزول تورات در آن شبهای خاصّ، و نزول قرآن، ملائکة الله، تا روح، در این شب مبارک.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️تو چه آیتی خدا را؟!
🔹نه مراست قدرت آنکه دَم،
زنم از جلال تو یا علی (ع)،
نه مرا زبان که بیان کنم،
صفتِ کمال تو یا علی (ع)،
شده مات عقل موحّدین،
همه در جمالِ تو یا علی (ع)،
چو نیافت غیر تو آگهی،
ز بیانِ حالِ تو یا علی (ع)،
نبَرَد به وصف تو ره کسی،
مگر از مقالِ تو یا علی (ع)،
🔹هله ای مُجلّیِ عارفان،
تو چه مَطلَعی تو چه منظری،
که ندیدهام به دو دیدهام،
چو تو گوهری، چو تو جوهری،
هله ای مولّه عاشقان،
تو چه شاهدی، تو چه دل بَری؟!
چه در انبیاء چه در اولیاء،
نه تو را عدیلی و هم-سَری،
به کدام کس مَثلت زنم،
که بُوَد مثالِ تو یا علی (ع)؟!
🔹توئی آنکه غیر وجود خود،
به شهود و غیب ندیدهای،
فَقرات نفس شکستهای،
سُبُحاتِ وَهم دریدهای،
همه دیدهای نه چنین بَوَد،
شه من تو دیدهٔ دیدهای،
ز حدودِ فصل گذشتهای،
به صعودِ وصل رسیدهای،
ز فنای ذات به ذاتِ حقّ،
بُوَد اتّصال تو یا علی (ع)،
🔹چو عقول و افئده را نشد،
ملکوتِ سرّ تو مُنکشف،
همه گفتهاند و نگفته شد،
ز کتابِ فضل تو یک الف،
ز بیانِ وصف تو هر کسی،
رقم گمان زده مختلف،
فُصحای دهر به عجز خود،
ز ادایِ وصف تو معترف،
بُلغای عصر به نطقِ خود،
شدهاند لالِ تو یا علی (ع)،
🔹تویی آن که در همه آیتی،
نگری به چشم خدای بین،
شده از وجودِ مقدّسات،
همه سرّ کَنزِ خفا مبین،
تویی آن که از کُشِفَ الغطاء،
نَشَوَد ترا زیاده یقین،
ز چه رو دَم از أنا ربکّم،
نزنی، بزن به دلیل این،
که به نورِ حق شده منتهی،
شرفِ کمال تو یا علی (ع)،
🔹تو همان درخت حقیقتی،
که در این حدیقهٔ دنیوی،
أنا ربّکم تو زنی و بس،
به لسان تازی و پهلوی،
ز بروق نورِ تو مُشتعل،
شده نارِ نخلهٔ موسوی،
ز تو در لسانِ موحّدین،
بُوَد این ترانهٔ معنوی،
که أنا الحقّ است به حقِّ حقّ،
ثمرِ نهالِ تو یا علی (ع)،
🔹تویی آن تجلّی ذوالمِنَن،
که فروغ عالم و آدمی،
هله ای مشیّتِ ذاتِ حق،
که به ذات خویش مُسلّمی،
ز بروز جلوهٔ ما خلق،
به مقام و رتبه مقدّمی،
به جلالِ خویش مُجلّلی،
ز نوالِ خویش مُنعّمی،
همه گنج ذاتِ مقدّسات،
شده مُلک و مالِ تو یا علی (ع)،
🔹تو چه بندهای که خدائیات،
ز خداست منصب و مرتبت،
احدی نیافت ز اولیاء،
چو تو این شرافت و منزلت،
رسَدَت ز مایهٔ بندگی،
که رسی به پایهٔ سلطنت،
همه خاندانِ تو در صفت،
چو تواند مشرقِ معرفت،
شده ختم دورهٔ عِلم و دین،
به کمالِ آل تو یا علی (ع)،
🔹تو همان مَلیکِ مُهیمنی،
که بهشت و جنّت و نه فلک،
پیِ جستجوی تو سالکان،
به طریقت آمده یک به یک ،
شده ذکرِ نام مقدّسات،
همه وِردِ اَلسنهٔ مَلَک،
به خدا که احمدِ مصطفی(ص)،
به فلک قدم نزد از سَمَک،
مگر آنکه داشت در این سفر،
طلبِ وصالِ تو یا علی (ع)،
🔹تویی آن که تکیهٔ سلطنت،
زدهای به تخت مؤبّدی،
ز شکوه شأن تو بر مَلا،
جَلَواتِ عِزِّ ممجّدی،
به فرازِ فرقِ مبارکت،
شده نصب تاج مُخلّدی،
متصرّف آمده در یَدَت،
ملکوتِ دولتِ سرمدی،
تو نه آن شهی که ز سلطنت،
بُوَد اعتزالِ تو یا علی (ع)،
🔹نه مراست قدرت آنکه دَم،
زنم از جلال تو یا علی (ع)،
نه مرا زبان که بیان کنم،
صفتِ کمال تو یا علی (ع)،
شده مات عقل موحّدین،
همه در جمالِ تو یا علی (ع)،
چو نیافت غیر تو آگهی،
ز بیانِ حالِ تو یا علی (ع)،
نبَرَد به وصف تو ره کسی،
مگر از مقالِ تو یا علی (ع)،
🔹هله ای مُجلّیِ عارفان،
تو چه مَطلَعی تو چه منظری،
که ندیدهام به دو دیدهام،
چو تو گوهری، چو تو جوهری،
هله ای مولّه عاشقان،
تو چه شاهدی، تو چه دل بَری؟!
چه در انبیاء چه در اولیاء،
نه تو را عدیلی و هم-سَری،
به کدام کس مَثلت زنم،
که بُوَد مثالِ تو یا علی (ع)؟!
🔹توئی آنکه غیر وجود خود،
به شهود و غیب ندیدهای،
فَقرات نفس شکستهای،
سُبُحاتِ وَهم دریدهای،
همه دیدهای نه چنین بَوَد،
شه من تو دیدهٔ دیدهای،
ز حدودِ فصل گذشتهای،
به صعودِ وصل رسیدهای،
ز فنای ذات به ذاتِ حقّ،
بُوَد اتّصال تو یا علی (ع)،
🔹چو عقول و افئده را نشد،
ملکوتِ سرّ تو مُنکشف،
همه گفتهاند و نگفته شد،
ز کتابِ فضل تو یک الف،
ز بیانِ وصف تو هر کسی،
رقم گمان زده مختلف،
فُصحای دهر به عجز خود،
ز ادایِ وصف تو معترف،
بُلغای عصر به نطقِ خود،
شدهاند لالِ تو یا علی (ع)،
🔹تویی آن که در همه آیتی،
نگری به چشم خدای بین،
شده از وجودِ مقدّسات،
همه سرّ کَنزِ خفا مبین،
تویی آن که از کُشِفَ الغطاء،
نَشَوَد ترا زیاده یقین،
ز چه رو دَم از أنا ربکّم،
نزنی، بزن به دلیل این،
که به نورِ حق شده منتهی،
شرفِ کمال تو یا علی (ع)،
🔹تو همان درخت حقیقتی،
که در این حدیقهٔ دنیوی،
أنا ربّکم تو زنی و بس،
به لسان تازی و پهلوی،
ز بروق نورِ تو مُشتعل،
شده نارِ نخلهٔ موسوی،
ز تو در لسانِ موحّدین،
بُوَد این ترانهٔ معنوی،
که أنا الحقّ است به حقِّ حقّ،
ثمرِ نهالِ تو یا علی (ع)،
🔹تویی آن تجلّی ذوالمِنَن،
که فروغ عالم و آدمی،
هله ای مشیّتِ ذاتِ حق،
که به ذات خویش مُسلّمی،
ز بروز جلوهٔ ما خلق،
به مقام و رتبه مقدّمی،
به جلالِ خویش مُجلّلی،
ز نوالِ خویش مُنعّمی،
همه گنج ذاتِ مقدّسات،
شده مُلک و مالِ تو یا علی (ع)،
🔹تو چه بندهای که خدائیات،
ز خداست منصب و مرتبت،
احدی نیافت ز اولیاء،
چو تو این شرافت و منزلت،
رسَدَت ز مایهٔ بندگی،
که رسی به پایهٔ سلطنت،
همه خاندانِ تو در صفت،
چو تواند مشرقِ معرفت،
شده ختم دورهٔ عِلم و دین،
به کمالِ آل تو یا علی (ع)،
🔹تو همان مَلیکِ مُهیمنی،
که بهشت و جنّت و نه فلک،
پیِ جستجوی تو سالکان،
به طریقت آمده یک به یک ،
شده ذکرِ نام مقدّسات،
همه وِردِ اَلسنهٔ مَلَک،
به خدا که احمدِ مصطفی(ص)،
به فلک قدم نزد از سَمَک،
مگر آنکه داشت در این سفر،
طلبِ وصالِ تو یا علی (ع)،
🔹تویی آن که تکیهٔ سلطنت،
زدهای به تخت مؤبّدی،
ز شکوه شأن تو بر مَلا،
جَلَواتِ عِزِّ ممجّدی،
به فرازِ فرقِ مبارکت،
شده نصب تاج مُخلّدی،
متصرّف آمده در یَدَت،
ملکوتِ دولتِ سرمدی،
تو نه آن شهی که ز سلطنت،
بُوَد اعتزالِ تو یا علی (ع)،
🔹به می خُمِ تو سِرشته شد،
گِل کأس جانِ سبوکِشان،
به پیالهٔ دلِ عارفان،
شده ترکِ چشمِ تو میفشان،
ز رَحیقِ جام تو سرگران،
سِر سرخوشان، دل بیهُشان،
نه منم ز بادهٔ عشق تو،
هله مست و بیدل و بینشان،
همه کس چشیده به قدرِ خود،
ز میِ زُلالِ تو یا علی (ع)،
🔹منم آن مجرّد زنده دل،
که دم از ولای تو می زنم،
ره کوه و دشت گرفتهام،
قدم از برای تو میزنم،
به همین نفس که تو دادهای،
نفس از ثنای تو میزنم،
شب و روز حلقهٔ التجاء،
به در سرای تو میزنم،
نروم اگر بکُشی مرا،
ز صف نِعال تو یا علی (ع)،
🔹تویی آنکه سِدرهٔ مُنتهی،
بُودَت بلندیِ آشیان،
به مکان نیائی و جلوهات،
به مکان ز مشرقِ لامکان،
رسد استغاثهٔ قدسیان،
به درت ز لانهٔ بینشان،
چو به اوج خویش رسیدهای،
ز عِلوّ قدر و سُمَوِّشان،
همه هفت کرسی و نُه طبق،
شده پایمال تو یا علی (ع)،
🔹نه همین بس است که گویمت،
به وجودِ جود مکرّمی،
تو مُنزّهی ز ثناء من،
که در اوجِ قُدس قدم نَهی،
نه همین بس است که خوانمات،
به ظهورِ فیض مقدّمی،
به کمال خویش معرّفی،
به جلالِ خویش مُسلّمی،
نه مراست قدرت آنکه دم،
زنم از جلال تو یا علی (ع)،
🔹تویی آن که میم مشیّتات،
زده نقشِ صورتِ کاف و نون،
به کتابِ عِلم تو مُندرَج،
بُوَد آن چه کان و ما یکون،
فلک و زمین به ارادهات،
شده بیسکون شده با سکون،
تویی آن مُصوّرِ ما خَلَق،
که مِن الظّواهر و البطون،
بُوَد این عوالم کُن فکان،
اثرِ فعال تو یا علی (ع)،
🔹تویی آن که ذات کسی قرین،
نشده است با احدیتّات،
نرسیده فردی و جوهری،
به مقام مُنفردیّتات،
تویی آن که بر احدیّتات،
شده مُستند صمدیّتات،
نشناخت غیر تو هیچکس،
ازّلیتات ابدّیتات،
تو چه مبدئی که خبر نشد،
کسی از مآلِ تو یا علی (ع)،
🔹تو که از علایق جان و تن،
به کمالِ قُدس مُجرّدی،
تو که فانی از خود و مُتّصف،
به صفاتِ ذاتِ محمّدی،
تو که بر سرائرِ معرفت،
به جمالِ اُنس مُخلّدی،
به شؤنِ فانیِ این جهان،
نه مُعطّلی نه مقیّدی،
بود این ریاست دنیوی،
غم و ابتهالِ تو یا علی (ع)،
🔹تو همان تجلّیِ ایزدی،
که فراز عرشی و لا مکان،
خبری ز گردش چشم تو،
حرکات گردش آسمان،
دهد آن فؤاد و لسان تو،
ز فروغ لوح و قلم نشان،
تو که ردّ شمس کُنی عیان،
به یکی اشارهٔ ابرَوان،
دو مُسخّر آمده مِهر و مَه،
هله بر هلالِ تو یا علی (ع)،
🔹هله ای موحّدِ ذاتِ حق،
که به ذات، معنی وحدتی،
به تو گشت خِلقتِ کُن فکان،
که ظهورِ نورِ مشیّتی،
هله ای ظهورِ صفاتِ حق،
که جهان فیضی و رحمتی،
چو تو در مدائنِ علمِ حقّ،
ز شرف مدینهٔ حکمتی،
سَیَلانِ رحمت حق بُوَد،
همه از جِبال تو یا علی (ع)،
🔹بنگر [فؤاد] شکسته را،
به دَرَت نشسته به التجاء،
اگرش بِرانی از آستان،
کُند آشیان به کدام جا،
به سخا و بذل تواش طمع،
به عطا و فضلِ تواش رجاء،
ز پناهِ ظلِّ وسیع تو،
هم اگر رود برود کجا،
که محیط کون و مکان بُوَد،
فلکِ ظلالِ تو یا علی (ع).
🔸فؤاد سهیلی
گِل کأس جانِ سبوکِشان،
به پیالهٔ دلِ عارفان،
شده ترکِ چشمِ تو میفشان،
ز رَحیقِ جام تو سرگران،
سِر سرخوشان، دل بیهُشان،
نه منم ز بادهٔ عشق تو،
هله مست و بیدل و بینشان،
همه کس چشیده به قدرِ خود،
ز میِ زُلالِ تو یا علی (ع)،
🔹منم آن مجرّد زنده دل،
که دم از ولای تو می زنم،
ره کوه و دشت گرفتهام،
قدم از برای تو میزنم،
به همین نفس که تو دادهای،
نفس از ثنای تو میزنم،
شب و روز حلقهٔ التجاء،
به در سرای تو میزنم،
نروم اگر بکُشی مرا،
ز صف نِعال تو یا علی (ع)،
🔹تویی آنکه سِدرهٔ مُنتهی،
بُودَت بلندیِ آشیان،
به مکان نیائی و جلوهات،
به مکان ز مشرقِ لامکان،
رسد استغاثهٔ قدسیان،
به درت ز لانهٔ بینشان،
چو به اوج خویش رسیدهای،
ز عِلوّ قدر و سُمَوِّشان،
همه هفت کرسی و نُه طبق،
شده پایمال تو یا علی (ع)،
🔹نه همین بس است که گویمت،
به وجودِ جود مکرّمی،
تو مُنزّهی ز ثناء من،
که در اوجِ قُدس قدم نَهی،
نه همین بس است که خوانمات،
به ظهورِ فیض مقدّمی،
به کمال خویش معرّفی،
به جلالِ خویش مُسلّمی،
نه مراست قدرت آنکه دم،
زنم از جلال تو یا علی (ع)،
🔹تویی آن که میم مشیّتات،
زده نقشِ صورتِ کاف و نون،
به کتابِ عِلم تو مُندرَج،
بُوَد آن چه کان و ما یکون،
فلک و زمین به ارادهات،
شده بیسکون شده با سکون،
تویی آن مُصوّرِ ما خَلَق،
که مِن الظّواهر و البطون،
بُوَد این عوالم کُن فکان،
اثرِ فعال تو یا علی (ع)،
🔹تویی آن که ذات کسی قرین،
نشده است با احدیتّات،
نرسیده فردی و جوهری،
به مقام مُنفردیّتات،
تویی آن که بر احدیّتات،
شده مُستند صمدیّتات،
نشناخت غیر تو هیچکس،
ازّلیتات ابدّیتات،
تو چه مبدئی که خبر نشد،
کسی از مآلِ تو یا علی (ع)،
🔹تو که از علایق جان و تن،
به کمالِ قُدس مُجرّدی،
تو که فانی از خود و مُتّصف،
به صفاتِ ذاتِ محمّدی،
تو که بر سرائرِ معرفت،
به جمالِ اُنس مُخلّدی،
به شؤنِ فانیِ این جهان،
نه مُعطّلی نه مقیّدی،
بود این ریاست دنیوی،
غم و ابتهالِ تو یا علی (ع)،
🔹تو همان تجلّیِ ایزدی،
که فراز عرشی و لا مکان،
خبری ز گردش چشم تو،
حرکات گردش آسمان،
دهد آن فؤاد و لسان تو،
ز فروغ لوح و قلم نشان،
تو که ردّ شمس کُنی عیان،
به یکی اشارهٔ ابرَوان،
دو مُسخّر آمده مِهر و مَه،
هله بر هلالِ تو یا علی (ع)،
🔹هله ای موحّدِ ذاتِ حق،
که به ذات، معنی وحدتی،
به تو گشت خِلقتِ کُن فکان،
که ظهورِ نورِ مشیّتی،
هله ای ظهورِ صفاتِ حق،
که جهان فیضی و رحمتی،
چو تو در مدائنِ علمِ حقّ،
ز شرف مدینهٔ حکمتی،
سَیَلانِ رحمت حق بُوَد،
همه از جِبال تو یا علی (ع)،
🔹بنگر [فؤاد] شکسته را،
به دَرَت نشسته به التجاء،
اگرش بِرانی از آستان،
کُند آشیان به کدام جا،
به سخا و بذل تواش طمع،
به عطا و فضلِ تواش رجاء،
ز پناهِ ظلِّ وسیع تو،
هم اگر رود برود کجا،
که محیط کون و مکان بُوَد،
فلکِ ظلالِ تو یا علی (ع).
🔸فؤاد سهیلی
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۱۵۳)؛
🔹علیٰ رغم قلب وقایع و تاریخسازیهای مدرن، تغییر اعتقادات آحاد در طول تاریخ، به ندرت با تمسّک به زور صورت گرفته است.
🔹چه اینکه شاید بتوان امری را با ابزار زور به دست آورد، امّا عمدتاً برای همیشه نمیتوان آن را با زور نگه داشت.
🔹از شواهد مدّعیٰ هم، رشد روزافزون اسلام در غرب مسیحی، بدون در میان بودن پای زور، در حال حاضر است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹علیٰ رغم قلب وقایع و تاریخسازیهای مدرن، تغییر اعتقادات آحاد در طول تاریخ، به ندرت با تمسّک به زور صورت گرفته است.
🔹چه اینکه شاید بتوان امری را با ابزار زور به دست آورد، امّا عمدتاً برای همیشه نمیتوان آن را با زور نگه داشت.
🔹از شواهد مدّعیٰ هم، رشد روزافزون اسلام در غرب مسیحی، بدون در میان بودن پای زور، در حال حاضر است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۱۵۴)؛
🔹ملحدانِ مخالف حکومت دینی، در اظهارات خود علیه حکومت دینی، در حالی بر آناند که «با زور نمیشود مردم را مؤمن نمود و دین امری زوری نیست» که قائلاند «ورود اسلام به ایران و گسترش آن، معلول زور شمشیر بوده است»!!
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹ملحدانِ مخالف حکومت دینی، در اظهارات خود علیه حکومت دینی، در حالی بر آناند که «با زور نمیشود مردم را مؤمن نمود و دین امری زوری نیست» که قائلاند «ورود اسلام به ایران و گسترش آن، معلول زور شمشیر بوده است»!!
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۱۵۵)؛
🔹اهل الحاد در حالی به جایگاه نفی دین، به علّت قدسانیّت آن تکیه زده و به آن حمله میکنند که حداقلّ در عرصهٔ عمل نشان دادهاند، نسبت به متعلَّقات باورهای خود؛ نظیر “اصالت آزادی” و “اصالت جمع” برخوردی مقدّسانه داشته و در تقدیس باورهای خود، دستکمی از باورمندان به قدسانی بودن دین ندارند.
🔹نفی قدسانیّت دین و تقدّسزدایی از اصول و فروع آن، که همواره از موضوعات ثابت دورهمیهای الحادی است، نه نفی نَفْسِ تقدّس بما هو تقدّس، که تعویض متعلَّق تقدیس است؛ هر چند در ظاهر، تحت عنوان نفی نفْسِ قدسانیّت ارائه میشود.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹اهل الحاد در حالی به جایگاه نفی دین، به علّت قدسانیّت آن تکیه زده و به آن حمله میکنند که حداقلّ در عرصهٔ عمل نشان دادهاند، نسبت به متعلَّقات باورهای خود؛ نظیر “اصالت آزادی” و “اصالت جمع” برخوردی مقدّسانه داشته و در تقدیس باورهای خود، دستکمی از باورمندان به قدسانی بودن دین ندارند.
🔹نفی قدسانیّت دین و تقدّسزدایی از اصول و فروع آن، که همواره از موضوعات ثابت دورهمیهای الحادی است، نه نفی نَفْسِ تقدّس بما هو تقدّس، که تعویض متعلَّق تقدیس است؛ هر چند در ظاهر، تحت عنوان نفی نفْسِ قدسانیّت ارائه میشود.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۱۵۶)؛
🔹بسیاری از مباحث الحادی، گر چه در ظاهر با محوریّت نفی تقدّس و نفْسِ ساحت قُدسانی، از سوی اهل الحاد صورتبندی میشود، اما به نحو ضمنی، معتقد به صفت “مقدّس” و در صدد تملّک آن برای اتّصاف باورهای ضدّدینی خود به آن است.
🔹اعتقاد به گزارهٔ «همه چیز نقدپذیر است» و «امر “نقدناپذیر” وجود ندارد» که از شاه بیتهای به جا مانده از عصر روشنگریاند، فی حدّ نفْسه، از آنجا که خود را هم شامل است، حُکمی خودمتناقض است.
🔹آنچه منطقاً معقول است و ضرورت صدق دارد، باور اهل ایمان به این حقیقت است که امور، قابل قسمت به ”نقدپذیر” و “ورای نقد و نقدناپذیر”اند.
یعنی تقسیم امور به مقدّس و نامقدّس.
🔹بر این مبنا، اهل ایمان، صادقانه؛ چنانکه در باطن، در ظاهر نیز، بر خلاف پیروان الحاد، قائل به مقدّس بودن برخی اموراند، و این همان اندراج اعتقاد ایمانی، در ذیل اخلاق، و غیراخلاقی بودن الحاد، دستکم در ساحت مباحث نظری “برون دینی” است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹بسیاری از مباحث الحادی، گر چه در ظاهر با محوریّت نفی تقدّس و نفْسِ ساحت قُدسانی، از سوی اهل الحاد صورتبندی میشود، اما به نحو ضمنی، معتقد به صفت “مقدّس” و در صدد تملّک آن برای اتّصاف باورهای ضدّدینی خود به آن است.
🔹اعتقاد به گزارهٔ «همه چیز نقدپذیر است» و «امر “نقدناپذیر” وجود ندارد» که از شاه بیتهای به جا مانده از عصر روشنگریاند، فی حدّ نفْسه، از آنجا که خود را هم شامل است، حُکمی خودمتناقض است.
🔹آنچه منطقاً معقول است و ضرورت صدق دارد، باور اهل ایمان به این حقیقت است که امور، قابل قسمت به ”نقدپذیر” و “ورای نقد و نقدناپذیر”اند.
یعنی تقسیم امور به مقدّس و نامقدّس.
🔹بر این مبنا، اهل ایمان، صادقانه؛ چنانکه در باطن، در ظاهر نیز، بر خلاف پیروان الحاد، قائل به مقدّس بودن برخی اموراند، و این همان اندراج اعتقاد ایمانی، در ذیل اخلاق، و غیراخلاقی بودن الحاد، دستکم در ساحت مباحث نظری “برون دینی” است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۱۵۷)؛
قِوام تحقّق “فردِ لیبرالی” و “جمع سوسیالی” در ظرف خارج، دولت است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
قِوام تحقّق “فردِ لیبرالی” و “جمع سوسیالی” در ظرف خارج، دولت است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool