Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
فاتحان غاصب تحریرالشامی هم از فردا میشن دکتر سردار مهندس …
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
در جنگ بین دو دولت متخاصم، در هر حال شما گروگانید.
حالت اول؛ گروگان دولتی که موفّق شده دولت مملکتی که درش به دنیا اومدی و زندگی میکنی رو شکست بده.
حالت دوم؛ گروگان دولت و بازماندگان جنگ در مملکتی که درش به دنیا اومدی و داری درش زندگی میکنی.
حالت اول بهتر از دومیه. چون انتها داره و به ندرت پیش اومده دولتی بتونه در یه مملکت دیگه الی الابد حضور داشته باشه و بدوشدش.
اما در حالت دوم، فرد تا الی الابد باید باجگذار و قدردان بازماندگانی باشه که جنگ راه انداختن و زمین و زمان رو به هم ریختن و نظم بازار رو به هم زدن و کلی خسارت و هزینه به بار نشاندن.
حالت اول؛ گروگان دولتی که موفّق شده دولت مملکتی که درش به دنیا اومدی و زندگی میکنی رو شکست بده.
حالت دوم؛ گروگان دولت و بازماندگان جنگ در مملکتی که درش به دنیا اومدی و داری درش زندگی میکنی.
حالت اول بهتر از دومیه. چون انتها داره و به ندرت پیش اومده دولتی بتونه در یه مملکت دیگه الی الابد حضور داشته باشه و بدوشدش.
اما در حالت دوم، فرد تا الی الابد باید باجگذار و قدردان بازماندگانی باشه که جنگ راه انداختن و زمین و زمان رو به هم ریختن و نظم بازار رو به هم زدن و کلی خسارت و هزینه به بار نشاندن.
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
نقض مالکیّت، نقض مالکیّته. وطنی و غیروطنی و مسلمان و کافر و مسیحی و یهودی و شیعه و سنّی و خویش و غیر نداره.
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
سالهاست که در دنیا، با نزاع بر سر اینکه چاپنده و تلکهگیر و راهزن و باجگیر کی باشه، موضوع رو منحرف کردن.
مهم چاپیده نشدنه؛ نه اینکه کی بچاپدت.
مهم چاپیده نشدنه؛ نه اینکه کی بچاپدت.
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
اینکه همهٔ دولتها با جنگ راهانداختن و هر حیلهٔ دیگه یا دنبال یا مترصّد گسترش مرزهاشونند، به خاطر گرفتن گروگانهای بیشتره.
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
اینکه دولتها میگن که داریم جنگ میکنیم واسه عدالت و مظلوم، از اساس یه مزخرفه.
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
این چیزا جای تعجّب نداره. این جای تعجّب داره که هنوز عمدهٔ افراد ممالک دنیا با وجود تمام مصائب و بدبختیهایی که دولتها به بار آوردن و دارن میارن، این چیزا رو نفهمیدن!! و هنوز دنبال مدلی به عنوان دولت، واسه رتق و فتق امورشونند!!
دولت خوبه یه توهّمه
دولت خوبه یه توهّمه
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
سکانسهای اول یه دولت، قبل از استقرار، مسابقهٔ بُکُش بُکُشه.
اما سکانسهای بعدیش، درسته بکش بکشم داره؛ اما مسابقهٔ بخور بخوره.
اما سکانسهای بعدیش، درسته بکش بکشم داره؛ اما مسابقهٔ بخور بخوره.
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
اینکه تحریرالشامیها و طالبان و … بعدها به مردمشون میگن باید از طریق مالیات و گمرکی و چاپ اسکناس و هزار و یه ابزار تلکهکردن دیگه باید هزینهٔ زندگی ما رو بدید، چون ما رفتیم از شما دفاع کردیم و برای شما امنیّت آوردیم؛ یعنی اینکه درسته از ظلمی جَستی، اما الان در ظلم مخوفتری هستی …
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
یکی از عللی که یه دولتی در جنگ با دولت دیگه میاد پای مردمش رو میکشه وسط به خاطر اینه که فردا اگه رفت به سمت تلکهکردن و باجگیری از مردمش به نفع یه عدّه تحت عنوان امنیّت و دفاع، مردمش نگن جنگ تو بود، نه جنگ ما. ما با مردمان سرزمین دیگه جنگ نداشتیم و نداریم.
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۲۲۲)؛
🔹مدل زندان مدرن مبتنی بر اخذ مالیات، چاپ اسکناس، تعرفهها، … و دیگر ابزارهای نقض مالکیّت، در تقابل صریح با فلسفهٔ تعلیم و تربیت و رشدّ مادّی و معنوی انسان است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹مدل زندان مدرن مبتنی بر اخذ مالیات، چاپ اسکناس، تعرفهها، … و دیگر ابزارهای نقض مالکیّت، در تقابل صریح با فلسفهٔ تعلیم و تربیت و رشدّ مادّی و معنوی انسان است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
بردهگیری به نا حقّ و به نحو استثمار، یکی از مصادیق و انواع بردهداری بود که البته اسلام باهاش مخالفت کرد؛ نه همهٔ انواع بردهداری.
چه اینکه در جنگها، وقتی کسی علیه مرزها، سرحدّات، اقساط و جان مال مسلمین تعرّض و تصرّف عدوانیای میکرد و جنگی رو صورتبندی میکرد، در میدان جنگ مشمول احکامی میشد.
اگر فرار میکرد و جنایتی جز اقامهٔ جنگ علیه مسلمین مرتکب نشده بود، ارجح و بهتر این بود که دنبال نشه و دنبالش نرن.
اگر هم کشته میشد، اسلام مُثله کردن و قطعه قطعه کردن جسمش یا تعرّض به نعشش رو حرام اعلام کرد.
که علی ع به نقل از رسول اکرم ص روحی فداهما فرمود مثله نکنید حتی اگر سگ درّنده باشه.
یا اینکه زنده میماند و اسیر میشد.
این هم دو حالت داشت.
یا به مسلمین خساراتی وارد شده بود؛ اعمّ از مالی و جانی؛ نظیر اسارت خودی در دست خصم؛ که اینجا امیرالمسلمین فِداء میکرد.
اسیر میداد و در ازاءش یا مال میگرفت یا اسیر در دست خصم رو آزاد میکرد.
یا خسارتی وارد نشده بود و اینجا هم دو حالت داشت.
یا فرد اسیر شده غیر از اقامهٔ جنگ علیه مسلمین، جنایتی مرتکب شده بود، یا نه.
اگر شده بود باید مجازات میشد. اگر هم نشده بود، دو حالت پیش میومد؛
یا از کاری و مشارکت در جنگی که داشته بود، پشبمان شده بود، یا نه.
اگر پشیمان شده بود؛ امیر المسلمین منّت میذاشت و آزادش میکرد.
فَإِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ حَتَّى إِذا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثاقَ *فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَ إِمَّا فِداءً حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزارَها* ذلِكَ وَ لَوْ يَشاءُ اللَّـهُ لانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَ لكِنْ لِيَبْلُوَا بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍ وَ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّـهِ فَلَنْ يُضِلَّ أَعْمالَهُمْ
سورهٔ مبارکهٔ محمد ص؛ کریمهٔ ۴
چه اینکه در جنگها، وقتی کسی علیه مرزها، سرحدّات، اقساط و جان مال مسلمین تعرّض و تصرّف عدوانیای میکرد و جنگی رو صورتبندی میکرد، در میدان جنگ مشمول احکامی میشد.
اگر فرار میکرد و جنایتی جز اقامهٔ جنگ علیه مسلمین مرتکب نشده بود، ارجح و بهتر این بود که دنبال نشه و دنبالش نرن.
اگر هم کشته میشد، اسلام مُثله کردن و قطعه قطعه کردن جسمش یا تعرّض به نعشش رو حرام اعلام کرد.
که علی ع به نقل از رسول اکرم ص روحی فداهما فرمود مثله نکنید حتی اگر سگ درّنده باشه.
یا اینکه زنده میماند و اسیر میشد.
این هم دو حالت داشت.
یا به مسلمین خساراتی وارد شده بود؛ اعمّ از مالی و جانی؛ نظیر اسارت خودی در دست خصم؛ که اینجا امیرالمسلمین فِداء میکرد.
اسیر میداد و در ازاءش یا مال میگرفت یا اسیر در دست خصم رو آزاد میکرد.
یا خسارتی وارد نشده بود و اینجا هم دو حالت داشت.
یا فرد اسیر شده غیر از اقامهٔ جنگ علیه مسلمین، جنایتی مرتکب شده بود، یا نه.
اگر شده بود باید مجازات میشد. اگر هم نشده بود، دو حالت پیش میومد؛
یا از کاری و مشارکت در جنگی که داشته بود، پشبمان شده بود، یا نه.
اگر پشیمان شده بود؛ امیر المسلمین منّت میذاشت و آزادش میکرد.
فَإِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ حَتَّى إِذا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثاقَ *فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَ إِمَّا فِداءً حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزارَها* ذلِكَ وَ لَوْ يَشاءُ اللَّـهُ لانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَ لكِنْ لِيَبْلُوَا بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍ وَ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّـهِ فَلَنْ يُضِلَّ أَعْمالَهُمْ
سورهٔ مبارکهٔ محمد ص؛ کریمهٔ ۴
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
یا پشیمان نشده بود که در این صورت، اسلام حکم به استرقاق میداد که باید برده شه. این نوع بردگی، منطبق بر فلسفهٔ تعلیم و تربیته. تا بدونه اقامهٔ جنگ علیه مسلمین، هزینهٔ گزافی داره. چه اینکه در معرکهٔ جنگ، تمام آنچه از جاندار گرفته تا بیجان، ولایت و اختیارش در دست مسلمینه.
حالا که فرد برده شده هم اسلام احکامی رو واسش وضع کرده که اتّفاقاً کشته شدن عمر توسّط ابولؤلؤ یا فیروزان، سر حکمی بود که عمر، بر خلاف حکم اسلام، در مورد فیروزان داد.
فیروزان بردهٔ مغیرة بن شعبه بود که مغیره میگفت باید از اذان صبح تا اذان عشاء واسم کار کنی!!
حال آنکه ساعات کار برده در موازین اسلامی، از طلوع آفتاب بود تا اذان ظهر.
چون از نظر اسلام، قرار نبود برده، همیشه برده بمانه.
و باید ساعاتی از روز در اختیار خودش میبود تا واسهٔ خودش کار کنه و بتونه خودش رو از صاحب یا مولیٰ بخره.
حتّی این نوع از بردهداری از احکام امضایی اسلام بود، نه از احکام تأسیسی.
یعنی اسلام با بردهداری مواجه شد؛ نه اینکه اسلام بردهداری رو آورده باشه.
اسلام هر نوع جنگی رو هم قبول نداره. نظیر جنگهای کشورگشایانهٔ خلفاء که امضاء اهل بیت عصمت و طهارت پاش نبود و برای مشروغیّت بخشی بهش، در یک قول جعلی ضعیف آورده شد که حسنین علیهما السلام در جنگهای ایران شرکت کردن!!
یا اینکه سلمان به اعراب مسلمان راهها رو نشان میداد!!
حال آنکه سلمان، سر جریان خانهٔ حضرت زهراء و شهادتش و شکسته شدن کتف سلمان در اون واقعه، با عمر حرف نمیزد.
بعد از خیانتها و بریزبپاشهایی که سعد بن وقّاص در مدائن کرد و عمر عزلش کرد، به این نتیجه رسیدند که جز سلمان رو نمیشه بر یه شهر با مدنیّتی مثل مدائن فرماندار کرد. سلمان هم قبول نمیکرد که گویا با خواهشی که از حضرت علی ع برای اینکه سلمان قبول کنه، سلمان فرمانداری مدائن رو پذیرفت و در همونجا هم دفن شد.
یعنی سلمان، به گواه تاریخ، از مدائن اینورتر نیومده.
البته این جنگها علل مختلفی داشت که یکیش درخواست مردم اصفهان و … و خصوصاً شیراز از عمر بود برای نجات از ظلم و ستم ساسانیان که جالبه.
حالا که فرد برده شده هم اسلام احکامی رو واسش وضع کرده که اتّفاقاً کشته شدن عمر توسّط ابولؤلؤ یا فیروزان، سر حکمی بود که عمر، بر خلاف حکم اسلام، در مورد فیروزان داد.
فیروزان بردهٔ مغیرة بن شعبه بود که مغیره میگفت باید از اذان صبح تا اذان عشاء واسم کار کنی!!
حال آنکه ساعات کار برده در موازین اسلامی، از طلوع آفتاب بود تا اذان ظهر.
چون از نظر اسلام، قرار نبود برده، همیشه برده بمانه.
و باید ساعاتی از روز در اختیار خودش میبود تا واسهٔ خودش کار کنه و بتونه خودش رو از صاحب یا مولیٰ بخره.
حتّی این نوع از بردهداری از احکام امضایی اسلام بود، نه از احکام تأسیسی.
یعنی اسلام با بردهداری مواجه شد؛ نه اینکه اسلام بردهداری رو آورده باشه.
اسلام هر نوع جنگی رو هم قبول نداره. نظیر جنگهای کشورگشایانهٔ خلفاء که امضاء اهل بیت عصمت و طهارت پاش نبود و برای مشروغیّت بخشی بهش، در یک قول جعلی ضعیف آورده شد که حسنین علیهما السلام در جنگهای ایران شرکت کردن!!
یا اینکه سلمان به اعراب مسلمان راهها رو نشان میداد!!
حال آنکه سلمان، سر جریان خانهٔ حضرت زهراء و شهادتش و شکسته شدن کتف سلمان در اون واقعه، با عمر حرف نمیزد.
بعد از خیانتها و بریزبپاشهایی که سعد بن وقّاص در مدائن کرد و عمر عزلش کرد، به این نتیجه رسیدند که جز سلمان رو نمیشه بر یه شهر با مدنیّتی مثل مدائن فرماندار کرد. سلمان هم قبول نمیکرد که گویا با خواهشی که از حضرت علی ع برای اینکه سلمان قبول کنه، سلمان فرمانداری مدائن رو پذیرفت و در همونجا هم دفن شد.
یعنی سلمان، به گواه تاریخ، از مدائن اینورتر نیومده.
البته این جنگها علل مختلفی داشت که یکیش درخواست مردم اصفهان و … و خصوصاً شیراز از عمر بود برای نجات از ظلم و ستم ساسانیان که جالبه.
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
برده وقتی برده میشد، مولا یا صاحب حق نداشت بهش توهین کنه. باید بهش میگفت فتیٰ (جوانمرد) واسه مردا، و فتات واسه کنیزها.
باید از غذایی که خودش میخورد به اون میداد و حتی لباس و جا خوابش هم نباید با مولا زیاد فرق میکرد.
اگر مولیٰ با برده درگیر میشد و در صورتی که برده مرتکب کار خیلی بدی نشده بود و میزد مثلاً دست برده میشکست، کلّ بدن برده آزاد میشد. یعنی برده آزاد میشد.
از اونجایی که نفقهٔ برده بر عهدهٔ مولا بود، فرزند برده هم برده میشد و نفقهاش بر عهدهٔ مولا میافتاد.
برده میتونست خودش رو به صورت فروش اقساطی از مولای خودش بخره؛ طبق قاعدهٔ ابتغاء مکاتبه بر اساس آیهٔ ۳۳ سورهٔ مبارکهٔ نور؛
وَ لْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ نِكاحاً حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّـهُ مِنْ فَضْلِهِ **وَ الَّذِينَ يَبْتَغُونَ الْكِتابَ مِمَّا مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ فَكاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً **وَ آتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّـهِ الَّذِي آتاكُمْ وَ لا تُكْرِهُوا فَتَياتِكُمْ عَلَى الْبِغاءِ إِنْ أَرَدْنَ تَحَصُّناً لِتَبْتَغُوا عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَنْ يُكْرِهْهُنَّ فَإِنَّ اللَّـهَ مِنْ بَعْدِ إِكْراهِهِنَّ غَفُورٌ رَحِيمٌ.
إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً هم یعنی باید مسجّل بشه که برده به رشد رسیده و میتونه از این به بعد اموراتش رو بچرخونه.
یعنی اگه میبینی رشید نیست و نمیتونه اموراتش رو بچرخونه و تدبیر کنه، حقّ نداری رهاش کنی، …
همیشه علیه بردهداری حرف زدن؛ اما هیچوفت نگفتن عمدهٔ بردهها التماس میکردن واسه یه بزرگزاده، … کار کنن و بیکار نشن.
اسلام همهٔ انواع بردهداری رو تحریم نکرد. چون همیشه امکان اقامهٔ جنگ علیه مسلمین وجود داشت.
با این کار خیلی از بردهها بیکار و بیخانمان میشدند.
براش قواعدی وضع کرد و این قواعدش بردهداریهای ناجوانمردانه رو برچید.
کفارهٔ بسیاری از گناهان رو آزادی برده قرار داد، … که خصوصاً توسّط ائمهٔ معصومین ع انجام میشد.
قسمی از مصارف زکات، … رو واسه آزاد کردن بردهها گذاشت.
برخی از مسلمانانی که به طمع برده گرفتن به جنگهایی که کفار علیه مسلمانان راه انداخته بودن میرفتند رو سرزنش و کارشون رو حرام اعلام کرد.
مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَن يَكُونَ لَهُ أَسْرَى حَتَّى يُثْخِنَ فِي الأَرْضِ تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيَا وَاللّهُ يُرِيدُ الآخِرَةَ
انفال/ ۶۷
این کار اسلام به تدریج بردگی رو برانداخت. حال آنکه ممالک غرب تا ۱۳۰ سال پیش و همچنین الان بردهداری درشون وجود داشت و داره.
در صورت شکست و اسارت کافر حربیای که به مسلمین حمله کرده و جنگ راه انداخته، در صورتی که زنش در معرکه باشه و اسیر شه، صیغهٔ عقدشون باطل میشه و زن کافر حربی که همراهش اومده جنگ، میشه کنیز یا مِلکِ یمین.
إِلاَّ عَلى أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ.
مؤمنون/کریمهٔ ۶
باید از غذایی که خودش میخورد به اون میداد و حتی لباس و جا خوابش هم نباید با مولا زیاد فرق میکرد.
اگر مولیٰ با برده درگیر میشد و در صورتی که برده مرتکب کار خیلی بدی نشده بود و میزد مثلاً دست برده میشکست، کلّ بدن برده آزاد میشد. یعنی برده آزاد میشد.
از اونجایی که نفقهٔ برده بر عهدهٔ مولا بود، فرزند برده هم برده میشد و نفقهاش بر عهدهٔ مولا میافتاد.
برده میتونست خودش رو به صورت فروش اقساطی از مولای خودش بخره؛ طبق قاعدهٔ ابتغاء مکاتبه بر اساس آیهٔ ۳۳ سورهٔ مبارکهٔ نور؛
وَ لْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ نِكاحاً حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّـهُ مِنْ فَضْلِهِ **وَ الَّذِينَ يَبْتَغُونَ الْكِتابَ مِمَّا مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ فَكاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً **وَ آتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّـهِ الَّذِي آتاكُمْ وَ لا تُكْرِهُوا فَتَياتِكُمْ عَلَى الْبِغاءِ إِنْ أَرَدْنَ تَحَصُّناً لِتَبْتَغُوا عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَنْ يُكْرِهْهُنَّ فَإِنَّ اللَّـهَ مِنْ بَعْدِ إِكْراهِهِنَّ غَفُورٌ رَحِيمٌ.
إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً هم یعنی باید مسجّل بشه که برده به رشد رسیده و میتونه از این به بعد اموراتش رو بچرخونه.
یعنی اگه میبینی رشید نیست و نمیتونه اموراتش رو بچرخونه و تدبیر کنه، حقّ نداری رهاش کنی، …
همیشه علیه بردهداری حرف زدن؛ اما هیچوفت نگفتن عمدهٔ بردهها التماس میکردن واسه یه بزرگزاده، … کار کنن و بیکار نشن.
اسلام همهٔ انواع بردهداری رو تحریم نکرد. چون همیشه امکان اقامهٔ جنگ علیه مسلمین وجود داشت.
با این کار خیلی از بردهها بیکار و بیخانمان میشدند.
براش قواعدی وضع کرد و این قواعدش بردهداریهای ناجوانمردانه رو برچید.
کفارهٔ بسیاری از گناهان رو آزادی برده قرار داد، … که خصوصاً توسّط ائمهٔ معصومین ع انجام میشد.
قسمی از مصارف زکات، … رو واسه آزاد کردن بردهها گذاشت.
برخی از مسلمانانی که به طمع برده گرفتن به جنگهایی که کفار علیه مسلمانان راه انداخته بودن میرفتند رو سرزنش و کارشون رو حرام اعلام کرد.
مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَن يَكُونَ لَهُ أَسْرَى حَتَّى يُثْخِنَ فِي الأَرْضِ تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيَا وَاللّهُ يُرِيدُ الآخِرَةَ
انفال/ ۶۷
این کار اسلام به تدریج بردگی رو برانداخت. حال آنکه ممالک غرب تا ۱۳۰ سال پیش و همچنین الان بردهداری درشون وجود داشت و داره.
در صورت شکست و اسارت کافر حربیای که به مسلمین حمله کرده و جنگ راه انداخته، در صورتی که زنش در معرکه باشه و اسیر شه، صیغهٔ عقدشون باطل میشه و زن کافر حربی که همراهش اومده جنگ، میشه کنیز یا مِلکِ یمین.
إِلاَّ عَلى أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ.
مؤمنون/کریمهٔ ۶
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
و در صورت ملک یمین شدن، در حکم زن عقدیه که البته در برخی احکام با زن عقدی تفاوتهایی داره.
علی ع که طبق برخی گزارشها، شهربانو رو به عقد امام حسین ع درآورد که البته خیلیها هم هستند که در سندش تردید دارند و چنین چیزی رو قبول ندارند، خواست نشان بده که اینها برده نیستند.
در جنگ جمل بر سر غنائم با علی ع نزاع کردند که ما باید از اینها غنیمت بگیریم. علی ع فرمود اینها متعلّق غنیمت نیستند؛ چون مسلماناند. نزاع که بالا گرفت، حضرت فرمود خب، اگر غنیمتاند، بگید ببینم عایشه (زن پیغمبر) ملک یمین کیه؟! که خیلیها ساکت شدن و عقب رفتن.
غیر از نگرش تربیتی؛ رشد مادّی و معنوی فرد اسیر که مهدوف اسلامه، حرام اعلام کردن و گناه دانستن مشارکت در جنگ برای گرفتن اسیر و کسب منفعت از اون توسّط اسلام هم در همون راستاست.
احکام نورانی برده در اسلام، دقیقاً نقطهٔ مقابل مدل زندان در دنیای مدرنه.
میشه ازش تحلیل خوبی ارائه داد.
حتی قواعد عرف در خصوص برده هم بر مدل زندان مدرن ارجح بوده.
چه اینکه اگر فردی به فرد دیگری خسارت میزد، یا مالی واسه جبران داشت، یا نداشت.
اگر داشت که باید پرداخت میکرد و اگر نداشت، یا فرد به پاس قاعدهٔ المفلس فی امان الله عمل میکرد، یا میگفت عمر و جان که داری؛ پس باید برام کار کنی.
حالا فرد خسارت دیده که فرد خسارت زده رو به کار میگرفت؛ اگر فرد خسارت زده حرفهای بلد بود که بود و اگر نه، در کنار شغل فرد خسارت دیده، حرفهای یاد میگرفت.
در اینجا اگر فرد خسارت دیده متأهل بود، به خانوادهاش هم میرسید و اگر نبود، امکان داشت با قربای فرد خسارت زده وصلت کنه.
از طرفی، فرد خسارت زده میفهمید که نباید به مالکیّت دیگری تجاوز کنه یا خسارت بزنه و از سویی به علّت همنشینی با فرد خسارت دیده، تربیت هم میشد و تجربهاش در خصوص کار بیشتر میشد و تبدیل میشد به یه فرد مولّد و امکان همکاری هر دو، پس از پرداخت و تسویهٔ بدهی، بالا بود.
علی ع که طبق برخی گزارشها، شهربانو رو به عقد امام حسین ع درآورد که البته خیلیها هم هستند که در سندش تردید دارند و چنین چیزی رو قبول ندارند، خواست نشان بده که اینها برده نیستند.
در جنگ جمل بر سر غنائم با علی ع نزاع کردند که ما باید از اینها غنیمت بگیریم. علی ع فرمود اینها متعلّق غنیمت نیستند؛ چون مسلماناند. نزاع که بالا گرفت، حضرت فرمود خب، اگر غنیمتاند، بگید ببینم عایشه (زن پیغمبر) ملک یمین کیه؟! که خیلیها ساکت شدن و عقب رفتن.
غیر از نگرش تربیتی؛ رشد مادّی و معنوی فرد اسیر که مهدوف اسلامه، حرام اعلام کردن و گناه دانستن مشارکت در جنگ برای گرفتن اسیر و کسب منفعت از اون توسّط اسلام هم در همون راستاست.
احکام نورانی برده در اسلام، دقیقاً نقطهٔ مقابل مدل زندان در دنیای مدرنه.
میشه ازش تحلیل خوبی ارائه داد.
حتی قواعد عرف در خصوص برده هم بر مدل زندان مدرن ارجح بوده.
چه اینکه اگر فردی به فرد دیگری خسارت میزد، یا مالی واسه جبران داشت، یا نداشت.
اگر داشت که باید پرداخت میکرد و اگر نداشت، یا فرد به پاس قاعدهٔ المفلس فی امان الله عمل میکرد، یا میگفت عمر و جان که داری؛ پس باید برام کار کنی.
حالا فرد خسارت دیده که فرد خسارت زده رو به کار میگرفت؛ اگر فرد خسارت زده حرفهای بلد بود که بود و اگر نه، در کنار شغل فرد خسارت دیده، حرفهای یاد میگرفت.
در اینجا اگر فرد خسارت دیده متأهل بود، به خانوادهاش هم میرسید و اگر نبود، امکان داشت با قربای فرد خسارت زده وصلت کنه.
از طرفی، فرد خسارت زده میفهمید که نباید به مالکیّت دیگری تجاوز کنه یا خسارت بزنه و از سویی به علّت همنشینی با فرد خسارت دیده، تربیت هم میشد و تجربهاش در خصوص کار بیشتر میشد و تبدیل میشد به یه فرد مولّد و امکان همکاری هر دو، پس از پرداخت و تسویهٔ بدهی، بالا بود.
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
فرد خسارت دیده هم به تأمین خسارات وارده میرسید.
اما در مدل زندان؛
فرد به علّت همنشینی با متخلّفین، خلافهای دیگه هم یاد میگیره، فرد خسارت دیده جبران مالی نداره یا امکان تأمین خسارتش کمه؛ چون در زندان عمدتاً کاری واسه پرداخت خسارت نیست.
خاطی اگر متأهله که خانوادهاش تضعیف یا از هم پاشیده میشه و امکان همکاری گروهیش با سایر متخلّفین حاضر در زندان، واسه آینده بالا میره و میشه یه فرد مصرفگرا.
از طرفی هم چون روز به روز انرژیش تحلیل میره، امکان پرداخت بدهی و خسارتی که زده پایین میاد.
از طرف دیگه هم انگ زندان میخوره و کمتر کسی پیدا میشه بهش زن بده و هزینههای اجتماعیش بالا میره.
فرد خسارت دیده هم نه تنها به مالش نمیرسه؛ بلکه باید خرج فرد خسارت زده رو هم از طریق مالیاتی که ازش میگیرند، پرداخت کنه!!
مدل زندان در جهان امروز، مبتنی بر نقض مالکیّت و در تقابل با فلسفهٔ تعلیم و تربیت و رشد مادّی و معنوی انسانه.
عنوان برده که در روزگار امروز به صورت پوپولیستی، از طرف یه عدّه فانتزی، یک اطلاق منفی شده، مشترک لفظیه.
یعنی بردهداری، لابشرط از خوب و بد یا به حقّ و به ناحقّه.
یعنی بردهداری تقسیم میشه به بردهداری به حقّ و بردهداری به ناحقّ.
هر چند در فقه فریقین، ما باب الرّق (چگونه برده گرفتن) نداریم و باب العِتق (قواعد و احکام چگونه برده آزاد کردن) داریم؛ امّا حکمی بر حرمت الرّق، به نحو موجبهٔ کلّیّه هم نداریم.
اما در مدل زندان؛
فرد به علّت همنشینی با متخلّفین، خلافهای دیگه هم یاد میگیره، فرد خسارت دیده جبران مالی نداره یا امکان تأمین خسارتش کمه؛ چون در زندان عمدتاً کاری واسه پرداخت خسارت نیست.
خاطی اگر متأهله که خانوادهاش تضعیف یا از هم پاشیده میشه و امکان همکاری گروهیش با سایر متخلّفین حاضر در زندان، واسه آینده بالا میره و میشه یه فرد مصرفگرا.
از طرفی هم چون روز به روز انرژیش تحلیل میره، امکان پرداخت بدهی و خسارتی که زده پایین میاد.
از طرف دیگه هم انگ زندان میخوره و کمتر کسی پیدا میشه بهش زن بده و هزینههای اجتماعیش بالا میره.
فرد خسارت دیده هم نه تنها به مالش نمیرسه؛ بلکه باید خرج فرد خسارت زده رو هم از طریق مالیاتی که ازش میگیرند، پرداخت کنه!!
مدل زندان در جهان امروز، مبتنی بر نقض مالکیّت و در تقابل با فلسفهٔ تعلیم و تربیت و رشد مادّی و معنوی انسانه.
عنوان برده که در روزگار امروز به صورت پوپولیستی، از طرف یه عدّه فانتزی، یک اطلاق منفی شده، مشترک لفظیه.
یعنی بردهداری، لابشرط از خوب و بد یا به حقّ و به ناحقّه.
یعنی بردهداری تقسیم میشه به بردهداری به حقّ و بردهداری به ناحقّ.
هر چند در فقه فریقین، ما باب الرّق (چگونه برده گرفتن) نداریم و باب العِتق (قواعد و احکام چگونه برده آزاد کردن) داریم؛ امّا حکمی بر حرمت الرّق، به نحو موجبهٔ کلّیّه هم نداریم.
کافی است بعد از دانلود و ذخیره در موبایل خود، Zoom بفرمائید و البته برای بانی آن، طلب غفران و خیر نمائید. 🙏🌹
✍️نکتهای چند و نگاهی دیگر (۲۲۳)؛
🔹در دین، مصلحت، در ذیل اصول دین و به منظور پاسداری از نهاد آن؛ امّا در سیاست، در راستای منافع حاکمیّت و حکومت و حفاظت از آن، تعریف و به کار گرفته میشود.
🔹در سیاست، مصلحتِ تابع منافع سیاسی، از نادیده گرفتن اصول انسانی، دینی و اخلاقی، ابایی ندارد.
🔹زینسان، مصلحتْ در فضای دین (مصلحت دینی)، با مصلحت در عرصهٔ سیاست (مصلحت سیاسی) که از سوی برخی به نحوی مغالطی به عنوان مشترکی معنوی بر هر دو اطلاق میگردد، مشترکی لفظی است که حاکی از دو معنای کاملاً متفاوت و عمدتاً متقابل است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool
🔹در دین، مصلحت، در ذیل اصول دین و به منظور پاسداری از نهاد آن؛ امّا در سیاست، در راستای منافع حاکمیّت و حکومت و حفاظت از آن، تعریف و به کار گرفته میشود.
🔹در سیاست، مصلحتِ تابع منافع سیاسی، از نادیده گرفتن اصول انسانی، دینی و اخلاقی، ابایی ندارد.
🔹زینسان، مصلحتْ در فضای دین (مصلحت دینی)، با مصلحت در عرصهٔ سیاست (مصلحت سیاسی) که از سوی برخی به نحوی مغالطی به عنوان مشترکی معنوی بر هر دو اطلاق میگردد، مشترکی لفظی است که حاکی از دو معنای کاملاً متفاوت و عمدتاً متقابل است.
#مصطفی_مطهری
https://t.me/ReligiousSchool