پژوهشکدهٔ تاریخ، فلسفه، ادیان
992 subscribers
2.36K photos
205 videos
10 files
2.02K links
✅ جُستاری مستندانه در شناخت ادیان و فِرَق و نقد پارادایم کنونی حاکم بر جوامع بشری با مبنای
اصالت مالکیّت
Download Telegram
✍️کشف الأسرار مِن خِلال الأقول (۲)؛

الف گفت: در خصوص صحّت یا بطلان نماز سربازان عراقی در کویت از آقای خویی سوال پرسیدند. آقای خویی گفت: به دلیل غصبی بودن زمین باطل است.

الف ادامه داد: بنا بر این مبنا، پس نماز سربازان یک کشور در کشوری دیگر؛ نظیر سوریه نیز باطل است.

ب گفت: نخیر! مردم سوریه راضی بودند! (پاسخ سوسیالیستی).

الف گفت: چرا مغالطهٔ جزء و کلّ می‌نمائید؟! زمین سوریه مال مردم سوریه است یا هر قطعه زمین، متعلّق به شخصی خاصّ است؟ یا این‌که مگر از تک تک مردم سوریه در این خصوص پرسش شده و رضایت قلبی‌شان را ابراز کرده‌‌اند؟

الف ادامه داد: شما بصیرت نداشته و از درک معنای واقعی ولایت فقیه وامانده‌اید و اگر شما معنای ولایت فقیه مدّ نظر امام خمینی را فهمیده بودید، باید این‌گونه پاسخ می‌دادید:

اگر ولیّ فقیه تشخیص دهد که شما باید برای مدّتی هم نماز نخوانید؛ نباید بخوانید. چه رسد به این‌که بگوید باید در زمین یا لباس غصبی نماز بخوانید؛ و باید هم بخوانید و اتّفاقاً نماز شما صحیح است.

https://t.me/ReligiousSchool
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
ملافتحعلی‌ سلطان‌آبادی نامی در سامرا بود که عمدهٔ بزرگان مکتب سامرا برای اخلاق و عرفان خدمت ایشان می‌رفتند؛

نظیر شیخ عبدالکریم حائری، میرزای شیرازی و حاجی‌نوری و شیخ عباس قمی، …

که اکثر شاگردان این‌ها، سلطان‌آبادی رو نمی‌شناختند.
✍️کشف الأسرار مِن خِلال الأقول (۳)؛

زمانی در جلسه مرحوم آیةالله محمّدتقی شیرازی معروف به میرزای دوم، مرحوم شیخ عبد‌الکریم حائری و آیةالله شیخ فضل‌الله نوری حضور داشتند، در آن جلسه به مرحوم میرزا اطلاع دادند شیخی ساده‌ وارد شده و می‌خواهد شما را ببیند، وقتی وارد شد، میرزا خیلی او را احترام کرد و مسائل علمی بین آن‌دو مطرح شد.

آن شخص “ملا فتحعلی سلطان آبادی” بود و از میرزا سئوال کرد: این دو نفر یعنی “مرحوم حائری و شیخ فضل الله نوری” کیستند؟ میرزا در جواب فرمود: ایشان شیخ فضل‌الله نوری است.

ملّافتحعلی گفت: اگر او شیخ فضل الله است، می‌بینم که از عراق به ایران می‌رود و به جرم حق‌ّگویی کشته می‌شود.

ملّافتحعلی گفت: این آقا کیست؟ میرزا گفت: شیخ عبد الکریم حائری.

ملّافتحعلی تأمّلی کرد و گفت: ایشان نیز به ایران می‌رود و مرجعیّت تامی می‌یابد، مرحوم حاج شیخ عبدالکریم حائری گفته بود من نمره دوم و سوم علمای عراق هستم؛ من کجا و ایشان کجا، بالاخره به قم آمد و مرجع منحصر بفرد ایران شد.

🔸محمّدتقی بهجت فومنی

https://t.me/ReligiousSchool
Forwarded from 𝐻𝑒𝑟𝑚𝑒𝑠
گویا شیخ فضل‌الله نوری علاوه بر اجتهاد شامخانه نسبت به دیگر هم‌شاگردی‌های خودش، اهل علوم غریبه؛ نظیر جَفْر و … هم بوده!

بالاخره این تلمیذ مکتب سامرّایی با ملّافتح‌علی سلطان‌آبادی دمخور بوده.
✍️کشف الأسرار مِن خِلال الأقول (۴)؛

سیدعلی قاضی طباطبایی، وحدت وجودی، صوفی‌مسلک و متّهم به خودنمایی بود، نظرات شاذّ زیاد و ریاضت‌های غیرشرعی داشت، عمدهٔ علماء اعلام و عرفاء عتباتی با وی مشکل داشتند و حتّی تکفیرش کردند و برای مرگش هم جز یکی دو نفر کسی فاتحه نگرفت، … آقای خویی هم برای راه به بیراهه رفتن در این مسیر، همیشه قاضی را مثال می‌زد، … سیدابوالحسن اصفهانی هم مایل به دیدنش نبود و بسیاری قائل بودند که از زمان میرزاحسین‌قلی همدانی و شاگردانش؛ خصوصاً قاضی طباطبایی، عرفان با اخلاق واگرایی پیدا کرد.

تا جایی که روا ندانستند قاضی‌‌ای که طیّ شصت سال گذشته در بزرگ‌سازی‌اش تلاش‌ها‌ کرده‌اند را در حرم امیرالمؤمنین علی ع دفن کنند.

https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکته‌ای چند و نگاهی دیگر (۲۳۳)؛

🔹 سقیفه، آغاز غصب منصب الهی ولیّ و جایگاه ملکوتی ولایت؛ به ویژه در ساحت تشریع بود که پس از آن، توسّط حکّام اموی، مروانی و عبّاسی، و بعدها به وسیلهٔ اقطاب متصوّفهٔ اهل سنّت؛ از حسن بصری تا قرن هشتم-نهم صورت گرفت و در قالب عرفان نظری وحدت وجودی، به تشیّع وارد شد و توسّط ملّاحسین‌قلی همدانی؛ به ویژه شاخهٔ سیدعلی‌ قاضی طباطبایی و شاگردان ایشان، جسته گریخته، حملاتی را علیه فقه مالکیّت‌گرا و عرفان عتباتی فقه‌گرا آغاز نمود و خصوصاً از صد سالهٔ اخیر تا کنون، کودتایی شد علیه عرفان فقه‌گرای عتباتی‌ای که عرفان آن، بر خلاف عرفان نظری محی‌الدّینی، تابع فقه و قرآن است و سخن، کشف و شهودی غیر از معصوم را، فراتر از فقه جعفری نمی‌شناسد و خویش در مقام تشریع نمی‌نشاند.

🔹تصوّف ششصد سالهٔ اهل سنّت، عرفان نظری وحدت وجودی محی الدّینی و جریان شیعی پیرو آن، انحرافات بسیاری ایجاد نمود و خصوصاً در دو سدهٔ اخیر، ممهّد، زمینه‌ساز و از علل مهمّ سوسیالیزه شدن جهان اسلام و تضعیف فقه مالکیّت‌گرا شد.

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکته‌ای چند و نگاهی دیگر (۲۳۴)؛

🔹با تحکیم و تغلیظ سوسیالیسم، البته با روکش اسلامی، طیّ خصوصاً شصت سال گذشته تاکنون، در ساحت نظر، عرفان نظری ابن عربی و فلسفهٔ صدراییِ سرانجام زانو زده در برابر “وحدت شخصیّه” و در عرصهٔ اشخاص، جریان ملّاحسین‌قلی همدانی، سیدعلی قاضی طباطبایی و شاگردان و سرگشتگان ایشان در شیپور شد، حوزه‌های علمیّه را درنوردید و در عمل، بسان کودتایی، فقه جعفری را که مانعی در برابر سوسیالیسم بود، سطحی قلمداد نمود، به حاشیه راند و تعلیم و تعلّم فلسفهٔ صدرایی و عرفان نظری ابن عربی را در حدّ وحی مُنزَل بر کرسی نشاند.

تا جایی که عمدهٔ تفاسیر دین، با تأثّر از آنان صورت گرفت و با ابتناء بر اصول آن‌ها صورت‌بندی شد.

🔹این در شیپورشدگی‌ها و گره‌خوردگی‌ها، نه اتّفاقی، که حاکی از اشتراک مبانی‌ عرفان نظری با سوسیالیسم بود، که سوسیالیزم را به منظور کم‌رنگ نمودن “اصالت مالکیّت”، مدد می‌رساند، با آن هم‌سویی و هم‌نوایی داشت و التزام بدان، فصّاد رگ فقهی-تکلیفی فرد، جهت تقدّم عرفان ابن عربی به جای فقه جعفری بود.

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
✍️اندر احوالات غالیان و جاعلان؛

ذبیح الله منصوری کتابی رو ترجمه کرد تحت عنوان امام صادق ع مغز متفکّر جهان تشیّع.

بعدها هم سیدمحمدحسین حسینی تهرانی (که یه عدّه ذوق‌مرگ شیفته‌مسلک که خیلی دنبال خواب و داستان‌سرایی‌اند بهش میگن علامه طهرانی) مثل مابقی حرف‌هاش که عمدتاً سندیّت نداره و فقط دنبال این بود که از یه کاه کوه بسازه و واقعاً در دوران دویست سالهٔ گذشته تا الان از این جهت بدیل نداره، در جلد هجدهم کتاب امام شناسیش صفحه ۱۲۷ به بعد حدود ۷۰ صفحه با آب و تاب در خصوصش صحبت کرد!!

علللامه ده‌رانی هم، یه چیزی بود تو مایه‌های صمدی آملی. البته اون از سفرهٔ علامه طباطبایی علامه طباطبایی کردن مستفیض می‌شد و این از دوکان دو نبش آقاجان آقاجان (یعنی حسن‌زادهٔ آملی) کردن.

علّللللامه ده‌رانی هم که عشق نوشتن کتب دوره‌ای و چندین جلدی بود، شبیه ذبیح الله منصوری بود؛ خرواری کتاب می‌نوشت و راست و دروغ رو با هم قاطی می‌کرد و عمدهٔ حرفاش اغراق و بزرگ‌نماییه و سند نداره و خیلی هم اهل داستان‌پردازی و بزرگ‌نمایی و گنده‌کردن و کرامت‌بافی واسه کسانی چون سیدعلی قاضی و … بود.

نکتهٔ جالب ماجرا این‌جاست که بعداً مشخص شد این کتابی که منصوری از فرانسوی ترجمه کرده حدود ۳۲۰ صفحه است، چند صفحه‌اش در خصوص امام صادق ع بوده؛ اما در ترجمهٔ منصوری، اون چند صفحه شده ۴۷۰ صفحه!!!

ذبیح‌الله منصوری تو مقدّمهٔ ترجمه‌اش میگه آنچه در این ترجمه می‌خوانید، ترجمهٔ دقیق و لفظی آن نیست، بلکه اومدم اون تحقیق رو طوری ترجمه کردم که واسه فارسی زبانان آسان باشد!!!!

کجای دنیا دیدید کسی به تبدیل چند صفحه به حجمی برابر با چند ده برابرش بگه ترجمه؟!

جالب اینه که انتشارات مطرحی چون نگاه هم این اثر رو چاپ کرد!! که البته مدیونید یه وقت فکر کنید به خاطر رویکرد تجاری این فرهنگ‌دوستان فرهیختهٔ حق‌جوست .

ده‌رانی (علللامه) میگه رفتم قم خدمت علامهٔ طباطبایی بهش در خصوص جزواتی از کتابی که منصوری ترجمه کرده صحبت کردم و بهش نشون دادم که برق از کلّهٔ علامهٔ طباطبایی پرید!!!

ایشان یا داره دروغ میگه، یا واقعاً علامه طباطبایی از ذوق‌زدگی گاف داده که با توجه به شخصیّت طباطبایی، بعیده.

حالا عرضم اینه که سندشناسی یه دنیاست.

بعضی‌ها مثل این علّللامه ده‌رانی و صمدی‌ اُمّلی و … که ذوق‌شون بر تحقیق‌شون می‌چربه و اهل بافتن‌اند و خواب‌گرایی و اصل‌شون بر سمبل‌کاری و عدم دقّته رو باید با وسواس و شکّ بسیار بالایی خواند.

امثال این‌ها عساتید تحریف دین از روی حبّ و بغض شیدایی‌اند.

https://t.me/ReligiousSchool
✍️نکته‌ای چند و نگاهی دیگر (۲۳۵)؛

🔹علیٰ رغم نگاه‌ها و تفسیرهای ناسیونالیستی، جای انکار نیست که “ایرانِ پس از حملهٔ اعراب مسلمان”، در عرصه‌های علمی، تجاری، … شکوفا شد.

چنان‌که پس از حملهٔ امریکا به عراق، عتبات آزاد، فشار بر شیعیان کم و اقتصاد نسبت به قبل، به مراتب بهبود یافت.

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool
الإمامُ الحسنُ روحی فداه، في جَوابِ رَجُلٍ قالَ لَهُ:
إنّي مِن شِيعَتِكُم: يا عبدَ اللّهِ، إن كُنتَ لَنا في أوامِرِنا و زَواجِرِنا مُطِيعاً فقد صَدَقتَ، و إن كُنتَ بخِلافِ ذلكَ فلا تَزِدْ في ذُنوبِكَ بدَعواكَ مَرتَبةً شَرِيفَةً لَستَ مِن أهلِها، لا تَقُلْ: أنا مِن شِيعَتِكُم، و لكن قُل: أنا مِن مُوالِيكُم و مُحِبِّيكُم و مُعادِي أعدائكُم، و أنتَ في خَيرٍ و إلى خَيرٍ.

🔸تنبیه الخواطر و نزهة النواظر، المجلّد الثانی، ص ۱۰۶
—————————————————-
🔹امام حسن روحی فداه در جواب مردى كه عرض كرد: من از شيعيان شما هستم، فرمود:

اى بنده خدا! اگر مطيع اوامر و نواهى ما باشى، راست مى‌گويى؛ امّا اگر چنين نباشى پس با ادّعای چنين منزلت والايى كه اهلش نيستى، بر گناهانت ميفزاى.

مگو: من از شيعيان شما هستم.

بلكه بگو: من از دوستداران شما و دشمن دشمنان شما هستم. در اين صورت، تو در راه خیر و به سوی خیری.

https://t.me/ReligiousSchool