انجمن علمی توسعه روستایی ایران

زاگرس نشینان در حاشیه مانده اند(بخش دوم)

یداله کریمی پور
استاد جغرافیای سیاسی دانشگاه خوارزمی

چنان چه ملاک اصلی در دست داشتن مدیریت کلان تصممیم سازی سیاسی، بر دو پایه ی نخست وزیری و ریاست جمهوری دانسته شود،از 1357 تا کنون نیز همانند دوره ی مشروطه و پهلوی، آذربایجان شرقی، قزوین، سمنان، یزد،کبود راهنگ همدان، مشهد و به ویژه تهران،زادگاه اصلی رییسان جمهور و نخست وزیران بوده اند. در واقع بزرگترین تغییر نسبت به 72 ساله ی مشروطه تا فروپاشی پهلوی، یکی افزایش نقش استان های فلات مرکزی (یزد،کرمان و سمنان) و دیگری کاهش توان آشتیان در سهم قدرت سیاسی بوده است. سهم آذربایجان و تهران تقریبا همچنان پابرجا مانده است.چنان چه جایگاه رهبری نیز ملاک قرار باشد،نقش قم، مشهد و خمین، برجسته خواهد بود.
حتی چنان چه در مدیریت کلان سیاسی،نقش مدیریت کلان دیگر قوا(قضاییه و مقننه) مد نظر باشد،آن گاه، باز هم نقش دو سوی رشته کوه البرز، آذربایجان و استان های فلات مرکزی برجسته بوده است.
در حالی که استان های زاگرسی، از شمال تا جنوب، در مدیریت کلان سیاسی جمهوری اسلامی جایگاه چندانی نداشته اند.

این در حالی است که استان های نامبرده، 29 در صد سرزمین و دستکم 30 درصد شهروندان ایران را در بر می گیرند.حدود 50 درصد ذخایر و منابع آب شیرین ایران را دارند و به ویژه همه ی درآمدهای ارزی فروش نفت و گاز تاریخ دولت نیز از همین استان ها به دست آمده است.
7 استان از 16 استان مرزی کشور در اختیار استان های زاگرس نشین است.بخش بزرگی از بار دفاع در برابر دشمنان ایران را نیز در 100 سال اخیر به عهده داشته اند؛ تنها در جنگ با عراق، بیش از 42 درصد شهید داده اند. در عوض ویرانی های جنگ،از خوزستان تا آذربایجان غربی و بوشهر بیشتر برای همین استان ها بوده است
حال این که چرا با وجود این توان، نقش گسترده و کلان اقتصادی، جمعیتی و استراتژیک، دستکم در سده ی اخیر، سهمی در مدیریت کلان ایران نداشته اند، چرا جای مدیران کلان ملی در میان استان های آذربایجان غربی، کردستان، کرمانشاه، ایلام، لرستان، بوشهر، خوزستان، کهگیلویه و بویر احمد، فارس، هرمزگان، بختیاری، سیستان و بلوچستان، خالی است، نیازمند پژوهشی ژرف است.
@karimipour_k
ID:@KARMI_POUR

انجمن علمی توسعه روستایی ایران

@RuralDevelopment

141 viewsedited 09:43