آخرین پنجشنبه ژانویه به نام روز جهانی سلامت زنان نام‌گذاری شده است.

یکی از مهمترین و در عین حال درحاشیه ترین پیامدهای تغییرات اقلیمی و تنش آبی مسأله سلامت و بویژه سلامت زنان روستایی و عشایری است.
کم آبی دسترسی زنان را به آب سالم و بهداشتی محدود کرده و کولبری آب و آسیب‌های جسمی و روانی ناشی از آن تبدیل به یک امر روزمره برای آنها می شود.
زنان نیازهای ویژه ای در دوران قاعدگی و بارداری دارند و با توجه به درآمد خانواده و نبود آب سالم ، آنها حتی قادر به تهیه وسایل مورد نیازشان در این دوران نبوده و از وسایل غیر بهداشتی استفاده می کنند و در خطر آسیب ابتلا به انواع عفونت ها و پیامدشان قرار می گیرند. بسیاری از افراد روستایی، به ویژه کودکان و زنان در روستاهای خشکیده از کسالت های جسمی شدید رنج می برند.

در این روز لازم است با توجه به پیامدهای بحران های اقلیمی به مساله سلامت زنان روستایی توجه ویژه شود. / مهتا بذرافکن

🆔 @RuralWomenIssues

جلوی بودجه‌دهی به پروژه‌های بدون مجوز را بگیرید

|پیام ما| نماینده مردم آبادان در مجلس بار دیگر در نامه‌ای به رئیس سازمان برنامه و بودجه از او درخواست کرد از تخصیص بودجه به پروژه‌های بدون مجوز قانونی یا پروژه‌هایی دارای مجوزی که به شروط مندرج در مجوزها عمل نکرده‌اند، جلوگیری شود.
در نامه جلیل مختار خطاب به مسعود میر‌کاظمی با اشاره به مواد…

https://payamema.ir/payam/articlerelation/62505

@payamema

https://instagram.com/payamema?utm_medium=copy_link

تا حالا چندبار با همچین موقعیتی روبرو شدین؟ 😐
🆔 @RuralWomenIssues

روستایی و رسانه؟ چه توقع بیجایی

به گزارش گلونی در آخرین‌ روزهای چله بزرگ زمستان هستیم و داریم وارد چله کوچک می‌شویم. این روزها سردترین روزهای سال است و اوضاع در روستاهای ایران بحرانی است.

به علت بارش سنگین برف، راه دسترسی ۱۲۶۶ روستای لرستان قطع است و مسئولان گفته‌اند تا اطلاع‌بعدی، یعنی تا پایان یخبندان و‌ آرامش جوی امکان بازگشایی وجود ندارد. در اردبیل هم ۳۱۸ روستا راه ارتباطی ندارند و ممکن است تا روزهای آینده پشت برف بمانند. در آذربایجان‌ها و گیلان و مازندران و کردستان و خراسان و... هم این گونه است.

حکایت روستاییان ایران در برف، حکایتی تکراری است. برخی پشت برف گیر می‌کنند و هیچ راه ارتباطی ندارند و برخی برای رسیدن به شهرهای بزرگ یا مرکز استان باید مسیرهای طولانی‌تری انتخاب کنند.

در لرستان ما و در نورآباد و الیگودرز که از مناطق خیلی محروم هم هستند نقاطی هست که گاه ممکن است هفته‌ها راه ارتباطی نداشته باشند. ساعت‌ها برق نداشته باشند و روزها آب‌شان قطع باشند و یا فشار گاز در روستایشان کم بشود.

اصولا رسانه‌ها همین خبرهای معمول را از روستاهای برف‌گرفته منتشر می‌کنند. مثلا فلان تعداد روستا در فلان استان راه ارتباطی ندارند. همین. همین و دیگر هیچ. اما این روستاییان مگر آدم و ایرانی نیستند؟ در همین لرستان اگر در ۱۲۶۶ روستا فقط یک نفر زندگی کند یعنی ۱۲۶۶ هم‌وطن در سرما گرفتار هستند. بدون دسترسی به پزشک یا درمانگاه یا دکتر. یک لحظه فکر کنید که در برف و دمای منفی بیست درجه گیر کرده‌اید و نمی‌توانید نیازهای اولیه را تامین کنید و در رسانه‌ها هم کسی به فکر نیست که ساکنان این همه روستا در کشور این روزها چه می‌کنند و چه طور زنده می‌مانند.

واقعیت این است که رسانه‌های ما اغلب رسانه‌های شهر هستند و دو بند انگشت برف در شهر برایشان از ده متر برف در روستا ارزش خبری بیشتری دارد.

تازه شهر هم نه همه شهرها. فقط مراکز استان. حالا شما هی فریاد بزنید که در مریوان ده ساعت برق قطع بود یا در لرستان فشار گاز افت کرد. کسی توجه نمی‌کند. اصلا کلیک نمی‌خورد این خبر.

رسانه‌ها زلف‌شان به زلف شهر گره خورده است. روستایی و رسانه؟ چه توقع بیجایی.
پایان پیام
نویسنده: رضا ساکی

🆔 @RuralWomenIssues

وضعیت برف چند متری در گردنه گله بادوش در استان لرستان


🆔 @RuralWomenIssues

‍ ⚠️ بحران اقلیمی در ایران زودتر و وسیع‌تر از تصور

تغییراقلیم و بحران ناشی از آن موضوعی است که سالیان سال توسط متخصصان این رشته به مسیولان و مدیران تصمیم‌گیر ایران گوشزد می‌شود ولی متاسفانه شاهد بی‌تدبیری و بی‌توجهی این مدیران به این موضوع هستیم.

سیل در شهرهای جنوب و جنوب‌شرقی کشور نمونه‌ای از پیامدهای تغییراقلیم است. برای اثبات این موضوع که چگونه این سیل‌ها پیامد ناشی از تغییراقلیم است کافیست نگاهی به آمار بارش داشته باشیم.

الگوی بارندگی در اکثر نقاط کشور تغییر کرده‌است. شدت بارش‌ها زیاد شده‌است ولی در سالیان گذشته متوسط بارش‌ها کم! همچنین زمان‌بندی بارش‌ها نیز تغییر کرده و در بازه زمانی کوتاه گهگاه به‌اندازه متوسط میزان بارش در کشور بارندگی داریم ولی در اکثر سال بارش نداریم.

به‌عنوان مثال میناب ۲۷۱.۲، رودان ۱۷۶.۲، بستک ۱۷۳.۷، قشم (فرودگاه) ۱۴۸.۴، قشم (دریایی) ۱۴۰.۸، و پارسیان ۱۳۶.۶ میلی‌متر در هفته و چابهار ۱۴۴.۸ میلی‌متر در ۲۴ ساعت را تجربه کرده‌اند که بسیار قابل توجه است. این شدت بارش‌ها در حالی هست که کشور هنوز در دوره خشک‌سالی و میزان بارش سالانه ۲۵۰ میلی‌متر است.

این وضعیت همچنان ادامه دارد به‌طوری‌که واقفی و همکاران ۲۰۱۹ نشان دادند تفاوت شدت بارش در جاهای مختلف ایران در بازه زمانی‌ ۲۰۲۵-۲۰۴۹ نسبت به بازه زمانی ۱۹۸۰-۲۰۰۴ حتی تا ۱۰۰± میلی‌متر می‌تواند تغییر کند.

مدیران رده بالایی و میانی، بدون در نظرگرفتن روند تغییراقلیم به توسعه شهرها و زیرساخت‌ها و صنایع پرداخته‌اند و این موضوع هم‌اکنون گریبان شهرها و صنایع کشور را گرفته‌است.

زیرساخت‌های شهری به‌هیچ عنوان تاب‌آوری در برابر ‌پدیده‌های شدید جوی و تغییرات الگوی بارندگی را ندارند و از آن طرف صنایع نیز شدیدا تحت تاثیر تغییراقلیم قرار گرفتند و بیشتر آنها نیاز آبی دارند و تبدیل به صنایع آلوده‌کننده محیط‌زیست شده‌اند.

پیامدهای تغییراقلیم در قالب بحران‌های سیل و کم‌آبی، ریزگرد، فرسایش خاک، نشست زمین، و آتش‌سوزی‌ها خود را در ایران زودتر از خیلی از کشورهای دیگر نشان داده‌است و سبب نمایان‌شدن بیشتر مدیریت ناکارآمد و غلط شهری و توسعه‌ای در کشور شده‌ که خسارت‌های مالی و روانی زیادی برای مردم داشته‌است.

⚠️ باید توجه داشت که بحران‌های اقلیمی تنها محدود به خسارت‌های مالی و روانی ناشی از سیل، کم‌آبی، ریزگرد، و آتش‌سوزی باقی نخواهد ماند و به‌زودی بحران‌های اجتماعی ناشی از آن نیز شروع می‌شود.

⬅️در آخر، باید هر چه سریعتر گرمایش جهانی و تغییر اقلیم در برنامه‌ریزی‌های مدیریتی و کلان کشور به‌رسمیت شناخته شود و هر چه سریعتر اقدامات کاهش، سازگاری، و تاب‌آوری تغییر اقلیم برنامه‌ریزی شود.

(ویدیو پیوست سیل در میناب)

نویسنده: #محمودرضا_مومنی، متخصص آلودگی هوا و تغییر اقلیم
تماس با نویسنده:
@mhrzmomeni
‌
#تغییر_اقلیم
#بحران_اقلیمی
#گرمایش_جهانی
#سیل

کانال تغییر اقلیم و آلودگی هوا 🍀🍀🍀
ID: @CC_AP

دستادست بازار آنلاین صنایع دستی و کسب و کار زنان با هدف کارآفرینی اجتماعی است.
به بازار دستادست سربزنید و از ده‌ها محصول زیبای سراسر ایران دیدن کرده و خرید نمایید.

🍃🌺🍃با دنبال کردن و نشر این آگهی به رونق کسب و کارهای زنان کمک کنید. همین گام کوچک هم کمک بزرگی است. 🍃🌸🍃
https://instagram.com/dastadast?utm_medium=copy_link


🆔 @RuralWomenIssues

⁠🔸«بی‌سابقه بود.» این جمله مشترک تمام آن‌هایی است که سیل کنارک را به چشم دیدند. سیلی که به خیابان‌ها و کوچه‌ها هم رسید و خودش را در خانه‌ها جا داد. شاهدان محلی می‌گویند باران سه روز بی‌امان بارید و حجم ۳۰۰ میلی‌متر بود. باران خیابان‌ها را بست، زمین‌های کشاورزی را شست، سقف ساختمان‌ها را ریخت و فعالیت‌ بسیاری را مختل کرد. بسیاری چادر صحرایی را به خانه خیس ترجیح دادند. فعالان محلی خبر از کمبود امکانات رفاهی در شهرستانی می‌دهند که تا حدود ۹۷ هزار نفر جمعیت دارد. «وضعیت کنارک قرمز است، در چابهار و دشتیاری آب زمین‌های کشاورزی را گرفت، بندها خراب شدند، جاده‌ها هم بسته شدند اما مشکل واقعی در کنارک است، سیستم شهری فلج شده است.» محمد فاضلی یکی از فعالان محلی سیستان‌وبلوچستان که این روزها مشغول باز کردن راه‌های ارتباطی روستاهای چابهار بوده است، این‌ها را به پیام ما می‌گوید. او وضعیتی را شرح می‌دهد که جنوب و شرق کشور هفته گذشته با آن دست به گریبان بود. وضعیتی که ویدیویی دست به دست شده از زنی روستایی در سیل اخیر هم آن را به وضوح شرح می‌داد. زنی که می‌گوید وسایل خانه‌اش سوخته، ۵ روزه در مدرسه‌ای ساکن شده و از نبود مسئولان در شهر گلایه می‌کند.

کانال آب
@water_bio

https://payamema.ir/payam/articlerelation/61854

زنان و نابرابری دیرپا


تاریخ نابرابری به قدمت تاریخ زندگی اجتماعی بشر از زمان کشف کشاورزی است. با شروع کشاورزی است که انسان کشف کرد می تواند مازاد محصولش را به دیگران بفروشد و انباشت ثروت نموده و از طریق آن قدرت برای کنترل دیگرانی که کمتر موفق به انباشت ثروت می شدند بدست آورد.

  تقسیم کار اجتماعی که مردان را به دلیل نیروی بیشتر جسمانی به بیرون از محدوده منزل هدایت و ابزار تولید را نیز متناسب با  نیرو و جسم مردان ساخت، قدرت مردان را برای به خدمت گرفتن سازوکارهای اجتماعی برتری جویانه چند برابر کرد. از این رو اغلب اندیشمندان تاریخ نابرابری را با نابرابری در روابط تولیدی توضیح میدهند. 

اما شاید اصطلاحی که چارلز تیلی* در کتابش بکار برده بیشتر مفهوم را توضیح دهد «نابرابری دیرپا».
نابرابری دیرپا مزایا را از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کند و سیستم و ساختار نیز طوری طراحی شده که آنهایی از آن بهره‌مند شوند که پیش‌تر از این مزایا برخوردار بوده‌اند؛ این امر منجر به «انباشت فرصت» می شود که درکنار سازوکارهای اجتماعی دیگر موجب دوام نابرابری می گردد. تیلی در نابرابری دیرپا  تحلیل نظام‌مندی را  ارائه می‌دهد که کهن هویت جامعه‌شناختی چگونه به افزایش نابرابری می‌انجامد و بر دو سازوکار عمده تأکید دارد: نخستین سازوکار «انباشت فرصت» است و منظور از انباشت فرصت تلاش‌هایی درون‌گروهی است برای حفظ موقعیت‌ها و فرصت‌ها برای اعضای همان گروه و دیگری سازوکارهای اجتماعی است که با مفهوم «بازتولید اجتماعی» را که پیر بوردیو مطرح کرده و منظور از آن فرایندها و ساختارهای اجتماعی‌ای است که نابرابری را منتقل می‌کنند قابل درک تر است.

نابرابری دیرپا و تقویت شده بوسیله سازوکارهای اجتماعی؛ ابزار تولید و ثروت ناشی از آن را به شکلی بسیار متفاوت دربین طبقات وگروههای مختلف جامعه توزیع می­کند وجنسیت یکی ازمهمترین متغیرهای تاثیرپذیرفته ای است که از قضا دیرپاترین و تقویت شده ترین متغیر جامعه بشری در بحث نابرابری است.

ما زنان چه در یک هزار سال پیش زندگی می­کردیم و چه در قرن ۲۱؛ دربارۀ کسب درآمد و دراختیارداشتن ابزار تولید در جایگاهی نابرابر قرار دارین. در آن روزگار دور مردان معمولاً می‌توانستند بیش از زنان قدرت تصمیم­گیری و درآمد داشته باشندو هم اکنون نیز؛ چرا که در سیستم تقسیم کار باستانی، مردان به دلیل مالکیت و درآمد طبقه برتر تعریف شده و آنها در هر طبقه ای نسبت به این امر فرهنگیده شده اند. در عوض همین سیستم زنان به عنوان نیروی کار خانگی که وظیفه اش مراقبت از کودکان و سالمندان است تعریف کرده و همین تقسیم کارموجب وابستگی اقتصادی زنان و توجیه آن بوسیله ایدئولوژی، سیاست و فرهنگ شده است.

اغلب زنان در هزار سال پیش همچون اکنون فاقد منابع درآمدی مستقل بوده اند و زنان مالک در اقلیتند. دربارۀ عنوان پرطمطراق مدیریت خانواده که نحوه هزینه کردن درآمدی است که بوسیله مردان کسب می­ شود نیز در حد یک مدیریت پاسخگو برای « خرجی که مردان برای خانواده اختصاص میدهند»  است و این روند هنوز در برخی از خانواده ها بویژه درجوامع کوچک تر وجود دارد.

آنچه که در این عبارت مستتر است « حق تصمیم­گیری » است. تصمیم گیری وچگونگی توزیع منابع عمیقا از نابرابری دیرپا و سازوکارهای اجتماعی تاثیر پذیرفته و تقسیم منابع درخانواده عادلانه انجام نمی‌شود و زنان بطور سنتی و فرهنگی برای نیاز شوهر و فرزندانشان نسبت به نیاز‌‌های خودشان اولویت قائلند
.
البته درتصمیم‌گیری‌‌های امورهم خانوادگی مانند ازدواج، مالکیت و حتی امور اقتصادی همچون وام گرفتن  نیز مردان، قدرت بیش‌تر و حق تصمیم گیری و زدن حرف آخر را دارند. البته به قول تانگ (۱۳۸۷)اگرچه تصمیم خرید لباس و کفش با زنان است، اما نمی­توانند درباره  اقلام خانگی عمده از قبیل ماشین لباسشویی، یخچال یا ماشین تصمیم گیری کرده و حرف آخر را بزنند. در بررسی شاخص مالکیت منابع ( آب و زمین، باغ و دام) جامعه مورد بررسی، اغلب زنان  یا فاقد مالکیتند یا مالکیت کمی بر منابع  دارند که در عمل چندان تفاوتی با دنیای باستان ندارد!

روز زن ارج نهادن به مقام این مدیران پاکدست بدون قدرت و بی مزد و منت است، اما بهتر است به جای این کلمات و تمجیدها، و با توجه به عصری که در آن زندگی می کنیم و دنیای پرمخاطره پیش رو قوانین عادلانه شده و به نفع آنها تغییر یابد تا بتوانند در موقع خطر و نیاز تصمیم گیر باشند. / مهتا بذرافکن

Tilly, Charles. Durable inequality. Univ of California Press, 1998


#گرامیداشت_روز_زن

🆔 @RuralWomenIssues

"لوعه ناصریان" معروف به بی‌بی لوعه با شروع جنگ و خالی شدن دارخوین، شهر را ترک نکرده و همراه شوهر و ۲ پسرش تا پایان جنگ در دارخوین می‌ماند و می‌جنگد. او به دلیل رسیدگی به نیازهای رزمنده‌ها، از آشپزی تا خیاطی و شستن لباس‌ها به مادر دارخوین معروف شد. ما می‌گوییم مادر ایران. زنده باشد.

توییت محمد مالی فعال مجازی


#گرامیداشت_روز_زن

🆔 @RuralWomenIssues

خبرگزاری ایلنا- خوزستان🇮🇷

✅ در تماس با ایلنا مطرح شد؛
*محاصره یک روستا در برف در بخش شهیون دزفول/کسی به فریاد ما نمی رسد*

https://www.ilna.news/fa/tiny/news-1186013

*لینک کانال‌های ایلنا خوزستان در:*

تلگرام 👇
https://telegram.me/ilnakhz

🔸دانش ژرف بومیان منطقه خشک همجوار با بیابان لوت با ایجاد «بندسار» در کنترل سیلاب‌ها و تامین و تعدیل آب‌های زیرزمینی با فرآیند کشاورزی پایدار در صدر ارزش‌های میراث جهانی در ایران قرار دارد. روز سه‌شنبه ۲۸ دی‌ماه ۱۴۰۰ سازه بندسار، مکانیزم مبتنی بر دانش و خرد بومیان بلوچ استان سیستان‌وبلوچستان در فهرست ملی میراث فرهنگی ناملموس کشور به ثبت رسید و در مرحله ورود به فهرست میراث جهانی قرار گرفت.


برای مطالعه کامل گزارش بهمن ایزدی به صفحه ۴ روزنامه سراسری پیام ما در تاریخ ۱۴۰۰/۱۱/۰۲ مراجعه کنید.

https://payamema.ir/payam/articlerelation/62563
@payamema

تصویری از مهدی توتونچی مجری ورزشی در برنامه شب‌های فوتبالی در کنار قاب تیم ملی فوتبال زنان کشور

این مجری ورزشی سال۹۴ با اعزام همسر سابقش نیلوفر اردلان کاپیتان تیم ملی فوتسال زنان ایران به مسابقات قهرمانی جام ملت‌های آسیا (۲۰۱۵-مالزی) مخالف کرده و او را ممنوع الخروج کرده بود.


#گرامیداشت_روز_زن


🆔 @RuralWomenIssues

ترانه دا ( مادر ) با گویش لری بختیاری
تقدیم به تمام مادران سرزمينم ایران جان❤️❤️❤️

#گرامیداشت_روز_زن

🆔@RuralWomenIssues

arab alireza:
*مادر از نگاه استاد محمد بهمن بیگی:*

به جز من، همه خواهرانم پسوند بس داشتند. ماه بس، گل بس، دختر بس، قز بس …
در چهره رنگ پریده مادر، بیم و امید را میشد دید! اضطراب و ترس را بیشتر…
و پدر که مهربان بود و صبوری داشت و کم طاقت می شد…
مادر نذر کرده بود و از درویش دوره گرد دعا گرفته بود! شاید این بار…
دیگر دلم نمی خواست به پدر بگویند «ریشت را آب برد»!
یا زن عمو با خنده معنی داری بگوید «نافش را روی پای حسنو ببرید»
دلم نمی خواست بیش از این مادر مقصر شود…
دلم برای همه مان می سوخت برای مادر بیشتر.
💠 به یاد دخترانی که خون بس شدند! ناز دخترانی که برای نجات پدر، برادر، عمو و بستگان و تیره و طایفه، به اجبار به عقد ناشناسی در آمدند! دخترانی که ابزار و وسیله صلح قبائل می شدند و در غربت چه حرف ها که نمی شنیدند و چه زجرها که نمی کشیدند و برخی از آنها چه مظلومانه که نمردند
به یاد دخترانی که به طوایف دیگر شوهر داده شدند و دیگر کسی آنها را ندید و از سرنوشت آنها اطلاعی نیافت
به یاد مادرانی که در ایل ودر بین راه و در هنگام کوچ زاییدند و مردند
به یاد مادران جوانی که تسلیم آل شدند
💠 به یاد مادرانی که سالی یکبار نوزادی را به دنیا می آوردند ، از مرخصی زایمان، از پزشک و ماما، از کارت بهداشت و مرکز بهداشت و نوبت های ماهیانه، از زایشگاه و پزشک خانوادگی، از قطره آهن و رژیم غذایی ویژه خبری نبود…
حتی در روز زایمان مشک می زدند و نان می پختند و در راه آب آوردن از چشمه با درد زایمان روبرو می شدند و یکه و تنها، قهرمانانه دوام می آوردند و با نوزاد به چادر بر می گشتند
💠 در شب های سرد و تاریک زمستان، مادر بزرگ های قهرمان با دست های پرچین و چروک خود معجزه ها می کردند! شجاعت، زرنگی، ایمان و توکل آنها کارآمدتر از بسیاری از داروها و امکانات این روزها بود! آوای گلوله و شیهه اسب، نویدی از حضور میهمان کوچولو در بُنکو می داد و پدر که در بیرون چادر منتظر بود، شادمانه گوسفندی را سر می برید.
اما امان از وقتی که آل می آمد و بسیاری از نوعروسان مادران جوان را می برد! پدربزرگ ها هرچه به آسمان تیر می انداختند فایده ای نداشت! هرچه مادربزرگ ها صورت و دست و پاهای زائو را با ذغال سیاه می کردند بی فایده بود! از قیچی و کارد و تیشه نیز کاری بر نمی آمد. به یاد مادران جوانی که تسلیم آل می شدند
به یاد مادرانی که سینه هایشان سرشار از مهر و عاطفه بود و به فرزندانشان شیر شهامت و صداقت می دادند. به یاد مادرانی که همزمان سه طفل همراهشان بود، یکی در دست و دیگری در کول و سومی در شکم.
💠 به یاد مادرانی که سینه هایشان بوی هِل و میخک می داد و بدون حضور آنها بچه ها خوابشان نمی برد! به یاد مادرانی که اسب سواران و تیراندازان کم نظیری بودند! به یاد مادرانی که در مسیر کوچ با راهزن و گرگ درگیر می شدند و قهرمانانه از جان و مال خویش دفاع می کردند.
به یاد مادرانی که صبحگاهان زودتر از بانگ خروس بیدار می شدند… به یاد مادرانی که همواره مشغول بودند و وقت کم می آوردند… به یاد مادرانی که دست تنها، چادر را بار می کردند و چادر می زدند…
💠 به یاد مادرانی که همچنان صدای لالایی آنها از دره ها و کوه ها به گوش می رسد، به یاد مادرانی که صدای کِل های زیبایشان هنوز در گوشهایمان است…! به یاد مادرانی که صدای خواندن و مشک زدنهایشان هنوز از یوردها می آید، به یاد مادرانی که بوی نان داغ و آغوز و دوغ و کنگر ماست با آنها معنی داشت…! به یاد مادرانی که مرگ ناگهانی همسران آنها خللی در اراده شان ایجاد نکرد، سوختند و ساختند تا فرزندان خود را بزرگ کنند.
به یاد مادرانی که سیاه گیس رفتند و به یاد مادرانی که گیس سفید تیره و طایفه بودند، به یاد مادرانی که به قول خودشان فقط یک کلاه از مردان کمتر داشتند…
به یاد مادرانی که هم آشپز بودند و هم خیاط، هم بافنده و هم چوپان، هم پزشک و هم ماما…
💠 به یاد مادرانی که از شوهران خود فقط محبت می خواستند، به یاد مادرانی که به شوهر و فرزندان خود عشق می ورزیدند، با عشق به آنها زندگی می کردند و با عشق به آنها مردند، به یاد مادرانی که کم لطفی ها و بی انصافی های شوهرانشان را تحمل کردند و خم به ابرو نیاوردند…! به یاد مادرانی که سال ها از داشتن لباس نو محروم بودند تا شاید پسران و دختران جوانشان لباس نو داشته باشند
به یاد مادرانی که درو کردند و خوشه چیدند تا شاید بخشی از نان سال خانواده تهیه گردد، به یاد مادرانی که دستهایشان مانند دست های پدرها خشن و محکم بود، به یاد مادرانی که جاجیم ها و گلیم ها و قالیچه های رنگارنگ می بافتند.

محمد بهمن بیگی
کتاب:  ایل من بخارای من*مادر از نگاه استاد محمد بهمن بیگی:*

🆔 @RuralWomenIssues

به جز من، همه خواهرانم پسوند بس داشتند. ماه بس، گل بس، دختر بس، قز بس …
در چهره رنگ پریده مادر، بیم و امید را میشد دید! اضطراب و ترس را بیشتر…
و پدر که مهربان بود و صبوری داشت و کم طاقت می شد…
مادر نذر کرده بود و از درویش دوره گرد دعا گرفته بود! شاید این بار…
دیگر دلم نمی خواست به پدر بگویند «ریشت را آب برد»!
یا زن عمو با خنده معنی داری بگوید «نافش را روی پای حسنو ببرید»
دلم نمی خواست بیش از این مادر مقصر شود…
دلم برای همه مان می سوخت برای مادر بیشتر.
💠 به یاد دخترانی که خون بس شدند! ناز دخترانی که برای نجات پدر، برادر، عمو و بستگان و تیره و طایفه، به اجبار به عقد ناشناسی در آمدند! دخترانی که ابزار و وسیله صلح قبائل می شدند و در غربت چه حرف ها که نمی شنیدند و چه زجرها که نمی کشیدند و برخی از آنها چه مظلومانه که نمردند
به یاد دخترانی که به طوایف دیگر شوهر داده شدند و دیگر کسی آنها را ندید و از سرنوشت آنها اطلاعی نیافت
به یاد مادرانی که در ایل ودر بین راه و در هنگام کوچ زاییدند و مردند
به یاد مادران جوانی که تسلیم آل شدند
💠 به یاد مادرانی که سالی یکبار نوزادی را به دنیا می آوردند ، از مرخصی زایمان، از پزشک و ماما، از کارت بهداشت و مرکز بهداشت و نوبت های ماهیانه، از زایشگاه و پزشک خانوادگی، از قطره آهن و رژیم غذایی ویژه خبری نبود…
حتی در روز زایمان مشک می زدند و نان می پختند و در راه آب آوردن از چشمه با درد زایمان روبرو می شدند و یکه و تنها، قهرمانانه دوام می آوردند و با نوزاد به چادر بر می گشتند
💠 در شب های سرد و تاریک زمستان، مادر بزرگ های قهرمان با دست های پرچین و چروک خود معجزه ها می کردند! شجاعت، زرنگی، ایمان و توکل آنها کارآمدتر از بسیاری از داروها و امکانات این روزها بود! آوای گلوله و شیهه اسب، نویدی از حضور میهمان کوچولو در بُنکو می داد و پدر که در بیرون چادر منتظر بود، شادمانه گوسفندی را سر می برید.
اما امان از وقتی که آل می آمد و بسیاری از نوعروسان مادران جوان را می برد! پدربزرگ ها هرچه به آسمان تیر می انداختند فایده ای نداشت! هرچه مادربزرگ ها صورت و دست و پاهای زائو را با ذغال سیاه می کردند بی فایده بود! از قیچی و کارد و تیشه نیز کاری بر نمی آمد. به یاد مادران جوانی که تسلیم آل می شدند
به یاد مادرانی که سینه هایشان سرشار از مهر و عاطفه بود و به فرزندانشان شیر شهامت و صداقت می دادند. به یاد مادرانی که همزمان سه طفل همراهشان بود، یکی در دست و دیگری در کول و سومی در شکم.
💠 به یاد مادرانی که سینه هایشان بوی هِل و میخک می داد و بدون حضور آنها بچه ها خوابشان نمی برد! به یاد مادرانی که اسب سواران و تیراندازان کم نظیری بودند! به یاد مادرانی که در مسیر کوچ با راهزن و گرگ درگیر می شدند و قهرمانانه از جان و مال خویش دفاع می کردند.
به یاد مادرانی که صبحگاهان زودتر از بانگ خروس بیدار می شدند… به یاد مادرانی که همواره مشغول بودند و وقت کم می آوردند… به یاد مادرانی که دست تنها، چادر را بار می کردند و چادر می زدند…
💠 به یاد مادرانی که همچنان صدای لالایی آنها از دره ها و کوه ها به گوش می رسد، به یاد مادرانی که صدای کِل های زیبایشان هنوز در گوشهایمان است…! به یاد مادرانی که صدای خواندن و مشک زدنهایشان هنوز از یوردها می آید، به یاد مادرانی که بوی نان داغ و آغوز و دوغ و کنگر ماست با آنها معنی داشت…! به یاد مادرانی که مرگ ناگهانی همسران آنها خللی در اراده شان ایجاد نکرد، سوختند و ساختند تا فرزندان خود را بزرگ کنند.
به یاد مادرانی که سیاه گیس رفتند و به یاد مادرانی که گیس سفید تیره و طایفه بودند، به یاد مادرانی که به قول خودشان فقط یک کلاه از مردان کمتر داشتند…
به یاد مادرانی که هم آشپز بودند و هم خیاط، هم بافنده و هم چوپان، هم پزشک و هم ماما…
💠 به یاد مادرانی که از شوهران خود فقط محبت می خواستند، به یاد مادرانی که به شوهر و فرزندان خود عشق می ورزیدند، با عشق به آنها زندگی می کردند و با عشق به آنها مردند، به یاد مادرانی که کم لطفی ها و بی انصافی های شوهرانشان را تحمل کردند و خم به ابرو نیاوردند…! به یاد مادرانی که سال ها از داشتن لباس نو محروم بودند تا شاید پسران و دختران جوانشان لباس نو داشته باشند
به یاد مادرانی که درو کردند و خوشه چیدند تا شاید بخشی از نان سال خانواده تهیه گردد، به یاد مادرانی که دستهایشان مانند دست های پدرها خشن و محکم بود، به یاد مادرانی که جاجیم ها و گلیم ها و قالیچه های رنگارنگ می بافتند.

محمد بهمن بیگی
کتاب:  ایل من بخارای من

🆔 @RuralWomenIssues