🔻وابستگی ۵۰ درصد اقتصاد عشایر به زنان
🔹 رئیس سازمان امور عشایر ایران گفت: زنان عشایری با حدود ۶۰۰ هزار نفر جمعیت ۵۰ درصد جمعیت عشایری کشور را شامل می شوند و ۵۰ درصد اقتصاد عشایر به فعالیت آنان وابسته است.
🔹کرمعلی قندالی با انتقاد از کمتوجهی به موضوعات مرتبط با زنان عشایری، بیان کرد: دستگاهها در مناطق روستایی حضور پیدا میکنند و زنان روستایی کم و بیش دیده میشوند اما در حوزه عشایری بخش زنان مغفول و مظلوم واقع شده است./ایلنا
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
🔹 رئیس سازمان امور عشایر ایران گفت: زنان عشایری با حدود ۶۰۰ هزار نفر جمعیت ۵۰ درصد جمعیت عشایری کشور را شامل می شوند و ۵۰ درصد اقتصاد عشایر به فعالیت آنان وابسته است.
🔹کرمعلی قندالی با انتقاد از کمتوجهی به موضوعات مرتبط با زنان عشایری، بیان کرد: دستگاهها در مناطق روستایی حضور پیدا میکنند و زنان روستایی کم و بیش دیده میشوند اما در حوزه عشایری بخش زنان مغفول و مظلوم واقع شده است./ایلنا
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
امروز ۱۸ سپتامبر، روز جهانی نظارت بر کیفیت آب است. با این هدف که آب سالم و پاک در دسترس همگان قرار گیرد. در این روز با یک آزمایش ساده به مردم آموزش میدهند که چگونه آب سالم را از آب ناسالم تشخیص دهند.
✔️اما در کشورهای در حال توسعه از جمله کشور ما هنوز این امر محقق نشده است هنوز بسیاری از روستاها در استان سیستان و بلوچستان به آب سالم دسترسی نداشته و از هوتکها آب بر میدارند و حمل آب آسیبهای جبران ناپذیر جسمی و روانی بر زنان و کودکان میگذارد. کودکان و زنان از مهمترین اقشار آسیبپذیر در زمینه عدم دسترسی به آب شیرین هستند.
کودکان، معمولا مسئول آوردن آب برای خانواده خود هستند و در این زمان از مدرسه و بازی به دور خواهند بود. در حالی که دسترسی به آب سالم این روند را تغییر میدهد و کودکان به آموزش و بازی بیشتر دسترسی پیدا میکنند.
محققان دریافتند طی مدت زمانی که افراد در جستوجوی آب سالم و حمل آن هستند، میلیاردها دلار در نتیجه از بین رفتن فرصتهای اقتصادی از دست خواهد رفت که باید به آن توجه بیشتری شود.
دسترسی به آب سالم و بهداشتی در منزل، منجر به صرفهجویی در زمان خواهد شد، خانواده فرصت بیشتری برای کسب تحصیل و فرصتهای کاری خواهد داشت که به آنها کمک میکند تا از چرخه فقر دور باشد. در کشورهای با کمبود آب و فقیر، زنان و دختران روزانه ساعات زیادی را از دست میدهند تا سطلهای آب را به مقصدشان حمل کنند.
این مدت زمان جمعا 200 میلیون ساعت تخمین زده شده است. عدم دسترسی به آب سالم و بهداشتی، سالانه حدود 260 میلیارد دلار در جهان هزینه دارد.
90 درصد تمام بلایای طبیعی در جهان مربوط به آب است. روزانه در جهان بیش از 800 کودک بر اثر اسهال ناشی از عدم دسترسی به آب سالم جان خود را از دست میدهند.
کمبود آب سالم در زایمان و عدم رعایت بهداشت مناسب، با میزان بالای مرگ و میر مادران و نوزادان در کشورهای در حال توسعه مرتبط است. به طور متوسط، هر زن آفریقایی، روزانه، 6 کیلومتر راه میرود تا آب مورد نیاز خود را به دست آورد.
این حمل آب، انرژی بسیاری از فرد میگیرد و نیروی بدنی او برای انجام دیگر فعالیتها را از بین میبرد و دیگر فرصت گذراندن زمان با خانواده، فعالیتهای مرتبط با مدرسه کودکان و کسب درآمد برای بهبود زندگی را از او میگیرد.
مدیریت یکپارچه از مهمترین موارد برای روبهرویی با کمبود آب است و از مهمترین راهحلها برای مقابله با کمبود آب، آموزش، استفاده از آب بازیافتی و بهبود سیستم فاضلاب است.
آب آشامیدنی سالم یک حق اساسی برای افراد است. کارشناسان اظهار کردند که تا سال 2020، تخمین زده میشود که 1.8 میلیارد نفر با کمبود مطلق آب مواجه شوند./ ایسنا
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
✔️اما در کشورهای در حال توسعه از جمله کشور ما هنوز این امر محقق نشده است هنوز بسیاری از روستاها در استان سیستان و بلوچستان به آب سالم دسترسی نداشته و از هوتکها آب بر میدارند و حمل آب آسیبهای جبران ناپذیر جسمی و روانی بر زنان و کودکان میگذارد. کودکان و زنان از مهمترین اقشار آسیبپذیر در زمینه عدم دسترسی به آب شیرین هستند.
کودکان، معمولا مسئول آوردن آب برای خانواده خود هستند و در این زمان از مدرسه و بازی به دور خواهند بود. در حالی که دسترسی به آب سالم این روند را تغییر میدهد و کودکان به آموزش و بازی بیشتر دسترسی پیدا میکنند.
محققان دریافتند طی مدت زمانی که افراد در جستوجوی آب سالم و حمل آن هستند، میلیاردها دلار در نتیجه از بین رفتن فرصتهای اقتصادی از دست خواهد رفت که باید به آن توجه بیشتری شود.
دسترسی به آب سالم و بهداشتی در منزل، منجر به صرفهجویی در زمان خواهد شد، خانواده فرصت بیشتری برای کسب تحصیل و فرصتهای کاری خواهد داشت که به آنها کمک میکند تا از چرخه فقر دور باشد. در کشورهای با کمبود آب و فقیر، زنان و دختران روزانه ساعات زیادی را از دست میدهند تا سطلهای آب را به مقصدشان حمل کنند.
این مدت زمان جمعا 200 میلیون ساعت تخمین زده شده است. عدم دسترسی به آب سالم و بهداشتی، سالانه حدود 260 میلیارد دلار در جهان هزینه دارد.
90 درصد تمام بلایای طبیعی در جهان مربوط به آب است. روزانه در جهان بیش از 800 کودک بر اثر اسهال ناشی از عدم دسترسی به آب سالم جان خود را از دست میدهند.
کمبود آب سالم در زایمان و عدم رعایت بهداشت مناسب، با میزان بالای مرگ و میر مادران و نوزادان در کشورهای در حال توسعه مرتبط است. به طور متوسط، هر زن آفریقایی، روزانه، 6 کیلومتر راه میرود تا آب مورد نیاز خود را به دست آورد.
این حمل آب، انرژی بسیاری از فرد میگیرد و نیروی بدنی او برای انجام دیگر فعالیتها را از بین میبرد و دیگر فرصت گذراندن زمان با خانواده، فعالیتهای مرتبط با مدرسه کودکان و کسب درآمد برای بهبود زندگی را از او میگیرد.
مدیریت یکپارچه از مهمترین موارد برای روبهرویی با کمبود آب است و از مهمترین راهحلها برای مقابله با کمبود آب، آموزش، استفاده از آب بازیافتی و بهبود سیستم فاضلاب است.
آب آشامیدنی سالم یک حق اساسی برای افراد است. کارشناسان اظهار کردند که تا سال 2020، تخمین زده میشود که 1.8 میلیارد نفر با کمبود مطلق آب مواجه شوند./ ایسنا
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
بقای ما از دانش مان درباره محیط زیست و زمین سرچشمه گرفته است.
زنان در این فرایند انتقال دانش نقش محوری دارند..
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
زنان در این فرایند انتقال دانش نقش محوری دارند..
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
🔻وضعیت قرمز کودک همسری در اردبیل
🔹بنا به آمار اعلامشده از سوی اداره کل بهزیستی استان اردبیل ۱۲ درصد ازدواجهای سال گذشته در استان زیر ۱۴ سال و در مجموع ۳۷ درصد ازدواجها زیر ۱۹ سال بوده است که این آمارها اردبیل را درباره پدیده کودکهمسری در وضعیت قرمز قرار داده است.
🔹 مدیر کل بهزیستی استان اردبیل هم با اشاره به اینکه شیوع پدیده کودکهمسری در این استان نگرانکننده است و برای توقف این روند باید چارهای اندیشیده شود، اظهار میکند: از مجموع ۱۲ هزار ازدواج سال گذشته در استان ۳۷ درصد در سن ۱۰ تا ۱۴ سال دختران بوده و این در حالی است که ۴۲ درصد از مجموع ازدواجهای این استان را نیز دختران زیر ۱۹ سال تشکیل میدهند./ همشهری
جزییات بیشتر:
http://eskannews.com/news/22717
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
🔹بنا به آمار اعلامشده از سوی اداره کل بهزیستی استان اردبیل ۱۲ درصد ازدواجهای سال گذشته در استان زیر ۱۴ سال و در مجموع ۳۷ درصد ازدواجها زیر ۱۹ سال بوده است که این آمارها اردبیل را درباره پدیده کودکهمسری در وضعیت قرمز قرار داده است.
🔹 مدیر کل بهزیستی استان اردبیل هم با اشاره به اینکه شیوع پدیده کودکهمسری در این استان نگرانکننده است و برای توقف این روند باید چارهای اندیشیده شود، اظهار میکند: از مجموع ۱۲ هزار ازدواج سال گذشته در استان ۳۷ درصد در سن ۱۰ تا ۱۴ سال دختران بوده و این در حالی است که ۴۲ درصد از مجموع ازدواجهای این استان را نیز دختران زیر ۱۹ سال تشکیل میدهند./ همشهری
جزییات بیشتر:
http://eskannews.com/news/22717
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
ریسندگی نخ که برمبنای نیاز بشر به پوشاک شکل گرفت و به شیوه های متنوع انجام می شود، یکی از مهمترین اشتراکات تاریخی جوامع بشری است و جایگاه ویژه ای در همه جوامع دارد.
این کار تقریبا در تمام جوامع شغلی زنانه و بدست زنان صورت می گرفت و هنوز هم در روستاهای جهان متداول است. اختراع ماشین ها تولید نخ را از مواد مصنوعی آسان کرد، اما هنوز نخ های طبیعی و ساخت دست زنان در جهان طرفداران خود را دارد و البته به عنوان یکی از جذابیت های گردشگری روستایی مورد توجه است.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
این کار تقریبا در تمام جوامع شغلی زنانه و بدست زنان صورت می گرفت و هنوز هم در روستاهای جهان متداول است. اختراع ماشین ها تولید نخ را از مواد مصنوعی آسان کرد، اما هنوز نخ های طبیعی و ساخت دست زنان در جهان طرفداران خود را دارد و البته به عنوان یکی از جذابیت های گردشگری روستایی مورد توجه است.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
.
چهره هاشان را خوب تماشا کن. يکى درخت است, يکى آسمان, يکى شکوهِ کوهستان, ديگرى بادى وزان, آن يکى رودى خروشان و آخری باران. به راستى طبيعت با تمام شکوه و سادگى در وجودشان رخ نموده است و اين تاثيرِ همان همنشين بى مانند است.
#زنان_عشایر
مستندايرانگرد-جوادقارايى
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
چهره هاشان را خوب تماشا کن. يکى درخت است, يکى آسمان, يکى شکوهِ کوهستان, ديگرى بادى وزان, آن يکى رودى خروشان و آخری باران. به راستى طبيعت با تمام شکوه و سادگى در وجودشان رخ نموده است و اين تاثيرِ همان همنشين بى مانند است.
#زنان_عشایر
مستندايرانگرد-جوادقارايى
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
1- دختران عشایر، دختران صبر و سکوت
✍مهتا بذرافکن
✔️اخیرا رئیس سازمان امور عشایر ایران در مصاحبه با ایلنا با انتقاد از کمتوجهی به زنان عشایری گفت در حوزه عشایری بخش زنان مغفول و مظلوم واقع شده است، اما مهمترین مسائل زنان و دختران عشایر چیست؟
🚺 بارها دیده و شنیده ایم که زنان عشایر زودتر از آن چه که فکر کنیم پیر و شکسته می شوند و دیری نمی پاید که رنگ جوانی از رخسار دختران کم سن و سال محو می شود در حالی که آنها با آن همه کار و تلاش نیز حق دارند زندگی بهتر و راحت تری داشته باشند اما ندارند و لازم است بیش از پیش به مسائل آنها به عنوان بخشی از جامعه زنان ایران پرداخته شود و بررسی مسائل زنان عشایر را با دختران عشایر شروع می کنیم.
نرخ بیسوادی زنان عشایر، نرخ بالایی است و براساس برخی از پژوهشها نرخ بیسوادی زنان عشایر پیش از انقلاب تا ۸۳ درصد می رسید و بعد از انقلاب این رقم حدود ۲٠ درصد کاهش یافته و خوشبختانه در نسل جدید آموزش دختران رو به افزایش است.
دختران عشایر به دلیل نبود دسترسی به مدارس پس از گذراندن پنج کلاس ابتدایی - در قالب مدارس سیار عشایری - فرصت و اجازه ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر پیدا نمی کنند و البته این امر دلایل مختلفی دارد.
حضور عشایر در مناطق صعبالعبور، کوچنشین بودن، سختی تهیه ملزومات مدرسه، مخاطرات طبیعی همچون خطر حمله حیوانات وحشی، هراس از مزاحمت بیگانگان در مسیرهای طولانی و صعب العبور موانع مهم تحصیل دختران است.
با وجود این موانع استعدادهای سرشار آنان به ناچار محدود به آموزش زیردست مادرانشان برای یادگیری اصول چرخاندن زندگی عشایری از همسر داری وبچه داری، آشپزی و رختشویی، گرفته تا دوشیدن شیر گوسفند، تهیه هیزم، حمل آب، تهیه محصولات دامی و صنایع دستی می شود.
صرف نظر از نبود دسترسی به امکانات آموزشی، مسایل فرهنگی و نحوه نگرش خانواده ها به امر تحصیل دختران و اعتقاد به ناکارآمدی تحصیل دختران از دید والدین مسأله تحصیل دختران را پیچیده تر کرده است، چراکه بسیاری از خانواده ها حتی اگر امکان ادامه تحصیل در شهر یا روستا برای دخترانشان مهیا شود، ادامه تحصیل را غیرضروری و نامفید دانسته و این اجازه را به دخترانشان نمی دهند.
در حالی که پسران صرفا به دلیل جنسیت این اجازه وفرصت را پیدا می کنند که تحصیلات خود را در شهر یا روستای همجوار و گاه در قالب مدارس شبانه روزی ادامه دهند.
این در حالی است که مدارس شبانه روزی مختص دختران عشایر چندان وجودخارجی ندارد که خانواده ها برای آموزش دختران در مقاطع بالاتر مجاب شوند.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
ازدواج در سن کودکی برای دخترانی که ترک تحصیل کرده اند امری بسیار عادی است و البته عدم دسترسی به امکانات بهداشتی به ویژه آموزش های مربوط به کنترل جمعیت و تنظیم خانواده نیز باعث میشود که این دخترکان در سن بسیار پایین مادر شده و پشت سر هم زایمان کنند و حتی گاهی تا ۱۲ بار بچه بدنیا می آورند و در جوانی جسمشان فرسوده می شود که با توجه به شیوه زندگیشان و سختی های آن توان بسیاری را از آنان به تحلیل می برد و آثار آن بزودی در جسم و روان شان نمودار می شود. .
رؤیاهای این دختران با استعداد های سرشار از یک جهت قربانی عدم توسعه یافتگی و برنامه ریزی در بخش زنان عشایر شده و از طرفی به خاطر وجود نقص فرهنگی نیز مطالبه ای برای آموزش و پرورش دختران از سوی جامعه عشایری وجود نداشته و یا بسیار اندک است.
درحالی که در تاریخ عشایر ایران زنان فرهیخته ای چون بی بی مریم بختیاری چون ستاره ای در مطالبات حقوق زنان بویژه در امر آموزش می درخشند، بخش زیادی از دختران عشایر از رسیدن به جایگاه رفیع علمی و پژوهشی محروم هستند و لازم است برای ارتقا کیفیت زندگی آنها برنامه ریزی و سیاست گذاری ویژه ای در پیش گرفته شود.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
✍مهتا بذرافکن
✔️اخیرا رئیس سازمان امور عشایر ایران در مصاحبه با ایلنا با انتقاد از کمتوجهی به زنان عشایری گفت در حوزه عشایری بخش زنان مغفول و مظلوم واقع شده است، اما مهمترین مسائل زنان و دختران عشایر چیست؟
🚺 بارها دیده و شنیده ایم که زنان عشایر زودتر از آن چه که فکر کنیم پیر و شکسته می شوند و دیری نمی پاید که رنگ جوانی از رخسار دختران کم سن و سال محو می شود در حالی که آنها با آن همه کار و تلاش نیز حق دارند زندگی بهتر و راحت تری داشته باشند اما ندارند و لازم است بیش از پیش به مسائل آنها به عنوان بخشی از جامعه زنان ایران پرداخته شود و بررسی مسائل زنان عشایر را با دختران عشایر شروع می کنیم.
نرخ بیسوادی زنان عشایر، نرخ بالایی است و براساس برخی از پژوهشها نرخ بیسوادی زنان عشایر پیش از انقلاب تا ۸۳ درصد می رسید و بعد از انقلاب این رقم حدود ۲٠ درصد کاهش یافته و خوشبختانه در نسل جدید آموزش دختران رو به افزایش است.
دختران عشایر به دلیل نبود دسترسی به مدارس پس از گذراندن پنج کلاس ابتدایی - در قالب مدارس سیار عشایری - فرصت و اجازه ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر پیدا نمی کنند و البته این امر دلایل مختلفی دارد.
حضور عشایر در مناطق صعبالعبور، کوچنشین بودن، سختی تهیه ملزومات مدرسه، مخاطرات طبیعی همچون خطر حمله حیوانات وحشی، هراس از مزاحمت بیگانگان در مسیرهای طولانی و صعب العبور موانع مهم تحصیل دختران است.
با وجود این موانع استعدادهای سرشار آنان به ناچار محدود به آموزش زیردست مادرانشان برای یادگیری اصول چرخاندن زندگی عشایری از همسر داری وبچه داری، آشپزی و رختشویی، گرفته تا دوشیدن شیر گوسفند، تهیه هیزم، حمل آب، تهیه محصولات دامی و صنایع دستی می شود.
صرف نظر از نبود دسترسی به امکانات آموزشی، مسایل فرهنگی و نحوه نگرش خانواده ها به امر تحصیل دختران و اعتقاد به ناکارآمدی تحصیل دختران از دید والدین مسأله تحصیل دختران را پیچیده تر کرده است، چراکه بسیاری از خانواده ها حتی اگر امکان ادامه تحصیل در شهر یا روستا برای دخترانشان مهیا شود، ادامه تحصیل را غیرضروری و نامفید دانسته و این اجازه را به دخترانشان نمی دهند.
در حالی که پسران صرفا به دلیل جنسیت این اجازه وفرصت را پیدا می کنند که تحصیلات خود را در شهر یا روستای همجوار و گاه در قالب مدارس شبانه روزی ادامه دهند.
این در حالی است که مدارس شبانه روزی مختص دختران عشایر چندان وجودخارجی ندارد که خانواده ها برای آموزش دختران در مقاطع بالاتر مجاب شوند.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
ازدواج در سن کودکی برای دخترانی که ترک تحصیل کرده اند امری بسیار عادی است و البته عدم دسترسی به امکانات بهداشتی به ویژه آموزش های مربوط به کنترل جمعیت و تنظیم خانواده نیز باعث میشود که این دخترکان در سن بسیار پایین مادر شده و پشت سر هم زایمان کنند و حتی گاهی تا ۱۲ بار بچه بدنیا می آورند و در جوانی جسمشان فرسوده می شود که با توجه به شیوه زندگیشان و سختی های آن توان بسیاری را از آنان به تحلیل می برد و آثار آن بزودی در جسم و روان شان نمودار می شود. .
رؤیاهای این دختران با استعداد های سرشار از یک جهت قربانی عدم توسعه یافتگی و برنامه ریزی در بخش زنان عشایر شده و از طرفی به خاطر وجود نقص فرهنگی نیز مطالبه ای برای آموزش و پرورش دختران از سوی جامعه عشایری وجود نداشته و یا بسیار اندک است.
درحالی که در تاریخ عشایر ایران زنان فرهیخته ای چون بی بی مریم بختیاری چون ستاره ای در مطالبات حقوق زنان بویژه در امر آموزش می درخشند، بخش زیادی از دختران عشایر از رسیدن به جایگاه رفیع علمی و پژوهشی محروم هستند و لازم است برای ارتقا کیفیت زندگی آنها برنامه ریزی و سیاست گذاری ویژه ای در پیش گرفته شود.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
2- زنانی عشایر به مثابه فقرای شاغل
✍مهتا بذرافکن
بافت اجتماعی جامعه عشایری دارای نظم و نهادهای غیر رسمی و محلی بوده و متکی بر قدرت ریش سپیدی است و در نتیجه امکان تحرک اجتماعی زنان برای حضور در اجتماع در نظام محلی به صورت محدود وجود دارد.
ساختار مردسالار فرهنگ عشایر و پدرسالار خانواده و مدیریت مبتنی بر ریش سپیدی امکان مشارکت اجتماعی زنان را محدود و از طرفی مشارکت اقتصادی را در چارچوب خانواده تقویت کرده است. در حاشیه بودن زندگی عشایری موجب شده که آنها از بسیاری از مزایای نهادهای رسمی دور مانده و متأسّفانه همین امر نیز مشکلات زنان عشایر نیز پیجیده تر کرده است، مثلا در هنوز خبر بدون شناسامه بودن خانواده هایی که در کوهها ساکنند ما را حیرت زده می کند.
یک زن «خوب» در ساختار جامعه عشایری زنی است که در چارچوب خانواده بتواند همه مشقتها را تحمل کرده، خوب کار کند و خانواده را از هر لحاظ از عاطفی گرفته تا اقتصادی امنیت بخشد.
درخصوص مشارکت سیاسی و اجتماعی زنان عشایر باید گفت که به دلیل شکل نگرفتن تشکلها و نهادهای رسمی حکومتی، کارکردهای آنها نیز تعریف نشده و در جامعه عشایری مبارزات و رقابتهای سیاسی و تشکلهای مدنی چندان جایگاهی ندارد و اگر هم چنین جایگاهی در جوامع یکجانشین شده وجود داشته باشد انتخاب بر اساس پیوند های قومی و آنچه که مردان تعیین می کنند است و از این رو جامعه عشایری فاقد این نهادها و ساختارها است واز این رو مشارکت اجتماعی و سیاسی زنان چشمگیر نمی باشد.
در بخش اقتصادی زنان در جامعه عشایری نقشی بسیار عمده بر دوش دارند، آنها مدیریت صنایع دستی، صنایع تبدیلی و تکمیلی محصولات دامی، جمع آوری گیاهان دارویی بر عهده دارند.اما واقعیت این است که زنان هنرمند و غیرتمند عشایر با وجود این همه تلاش در جریان اصلی اقتصادی همراه نیستند.
با وجود پیشرفتهای فناوری کسب و کارهای عشایری همچنان به روشهای سنتی پیش مي رود. محصولات عشایری توسط دلالان به قیمت ارزان خریداری شده و با چندبرابر قیمت عرضه می شود.
در صنایع لبنی آنها بسته بندی و عرضه محصولات متناسب با سبک زندگی را در نظر نگرفته و آموزش ندیدهاند. آموزشهای فنی و حرفه ای کسب و کار راهی به جامعه عشایری نداشته و زنان عشایر با وجود توانمندی در تولید، در عرضه بویژه بسته بندی، قیمت گذاری و فروش دچار ضعف هستند و سود اصلی زحمتکشان عشایر به جیب دلالان می رود و از این رو در این حوزه ها نیاز مبرم به آموزش دارند.
مسئولان برای مقایسه وضعیت زنان عشایر دو مستند ایرانگرد که در سالهای اخیر تولید شده و بلوطکه در دهه 40 تولید شده ببینند و از خویش بپرسند که که با وجود رشد فناوری های نو آیا سزاست که زنان عشایر همچنان مانند چند دهه و حتی چند قرن پیش با این همه مشقت زندگی کنند؟
مثلا هم اکنون انرژی خورشیدی در باتری های قابل حمل کسب و کاری پر سود و منبع درآمد زایی و حل مشکلات در بسیاری از مناطق روستایی و صعب العبور درجهان شده که تماما بوسیله زنان مدیریت می شود، چرا این فناوری بطور فراگیر وارد زندگی زنان عشایر نشده که کار جسمی آنها را کاهش داده و کیفیت زندگی آنها را با استفاده از انرژی برق افزایش دهد؟
از طرفی صنایع و تولیدات دستی زنان عشایر یکی از نقاط قوت آنها برای پیوستن به جریان اقتصادی بوده و می تواند منبع و راه درآمدی مستقل برای آنان شود چراکه استقلال مالی یکی از مهمترین محورهای عدالت جنسیتی است. اما در حالی که این زنان تولیدات بسیار مرغوبی دارند، عرضه آن در جریان دلالی سود چندانی برای آنها و خانواده هایشان در پی ندارد.
نکته مهم این است که پرداختن به کیفیت زندگی زنان عشایر، موجب ارتقای کیفیت کل خانواده می شود، لذا قبل از هرچیز باید با آگاهی بخشی بر موانع فرهنگی غلبه کرد و جامعه مردسالار را نسبت به اهمیت کیفیت زندگی مجاب نمود.
اکوتوریسم پایدار و گردشگري سیار عشایری نیز یکی دیگر از ظرفیت هایی است که می تواند هم در جهت آموزش و هم در جهت رونق کسب و کارهای عشایری نقش آفرینی کند.
آنچه مشخص است به برنامه ریزی و سیاست گذاری برای بهبود وضعیت کسب و کار زنان عشایر چندان اهمیت داده نشده و همین امر در دراز مدت موجب از میان رفتن زندگی عشایری و تمایل به یکجا نشینی شده است و این یعنی بخشی از جریان تولید غذا و در نتیجه امنیت غذایی تبدیل به مصرف کننده شده و تهدیدی برای امنیت غذایی کشور است.
بدیهی است که با توجه به سبک زندگی عشایری، برای ارتقای دانش کسب و کار؛ آموزش فناوری از برق خورشیدی گرفته تا کسب و کارهای آنلاین و اکوتوریسم پایدار از ضروریات است و باید با تکیه بر پتانسیل جوانان تحصیل کرده عشایر برای آن مأموریت ویژه ای در نهادهای مسئول تعریف و برنامه ریزی و اجرا شود.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
✍مهتا بذرافکن
بافت اجتماعی جامعه عشایری دارای نظم و نهادهای غیر رسمی و محلی بوده و متکی بر قدرت ریش سپیدی است و در نتیجه امکان تحرک اجتماعی زنان برای حضور در اجتماع در نظام محلی به صورت محدود وجود دارد.
ساختار مردسالار فرهنگ عشایر و پدرسالار خانواده و مدیریت مبتنی بر ریش سپیدی امکان مشارکت اجتماعی زنان را محدود و از طرفی مشارکت اقتصادی را در چارچوب خانواده تقویت کرده است. در حاشیه بودن زندگی عشایری موجب شده که آنها از بسیاری از مزایای نهادهای رسمی دور مانده و متأسّفانه همین امر نیز مشکلات زنان عشایر نیز پیجیده تر کرده است، مثلا در هنوز خبر بدون شناسامه بودن خانواده هایی که در کوهها ساکنند ما را حیرت زده می کند.
یک زن «خوب» در ساختار جامعه عشایری زنی است که در چارچوب خانواده بتواند همه مشقتها را تحمل کرده، خوب کار کند و خانواده را از هر لحاظ از عاطفی گرفته تا اقتصادی امنیت بخشد.
درخصوص مشارکت سیاسی و اجتماعی زنان عشایر باید گفت که به دلیل شکل نگرفتن تشکلها و نهادهای رسمی حکومتی، کارکردهای آنها نیز تعریف نشده و در جامعه عشایری مبارزات و رقابتهای سیاسی و تشکلهای مدنی چندان جایگاهی ندارد و اگر هم چنین جایگاهی در جوامع یکجانشین شده وجود داشته باشد انتخاب بر اساس پیوند های قومی و آنچه که مردان تعیین می کنند است و از این رو جامعه عشایری فاقد این نهادها و ساختارها است واز این رو مشارکت اجتماعی و سیاسی زنان چشمگیر نمی باشد.
در بخش اقتصادی زنان در جامعه عشایری نقشی بسیار عمده بر دوش دارند، آنها مدیریت صنایع دستی، صنایع تبدیلی و تکمیلی محصولات دامی، جمع آوری گیاهان دارویی بر عهده دارند.اما واقعیت این است که زنان هنرمند و غیرتمند عشایر با وجود این همه تلاش در جریان اصلی اقتصادی همراه نیستند.
با وجود پیشرفتهای فناوری کسب و کارهای عشایری همچنان به روشهای سنتی پیش مي رود. محصولات عشایری توسط دلالان به قیمت ارزان خریداری شده و با چندبرابر قیمت عرضه می شود.
در صنایع لبنی آنها بسته بندی و عرضه محصولات متناسب با سبک زندگی را در نظر نگرفته و آموزش ندیدهاند. آموزشهای فنی و حرفه ای کسب و کار راهی به جامعه عشایری نداشته و زنان عشایر با وجود توانمندی در تولید، در عرضه بویژه بسته بندی، قیمت گذاری و فروش دچار ضعف هستند و سود اصلی زحمتکشان عشایر به جیب دلالان می رود و از این رو در این حوزه ها نیاز مبرم به آموزش دارند.
مسئولان برای مقایسه وضعیت زنان عشایر دو مستند ایرانگرد که در سالهای اخیر تولید شده و بلوطکه در دهه 40 تولید شده ببینند و از خویش بپرسند که که با وجود رشد فناوری های نو آیا سزاست که زنان عشایر همچنان مانند چند دهه و حتی چند قرن پیش با این همه مشقت زندگی کنند؟
مثلا هم اکنون انرژی خورشیدی در باتری های قابل حمل کسب و کاری پر سود و منبع درآمد زایی و حل مشکلات در بسیاری از مناطق روستایی و صعب العبور درجهان شده که تماما بوسیله زنان مدیریت می شود، چرا این فناوری بطور فراگیر وارد زندگی زنان عشایر نشده که کار جسمی آنها را کاهش داده و کیفیت زندگی آنها را با استفاده از انرژی برق افزایش دهد؟
از طرفی صنایع و تولیدات دستی زنان عشایر یکی از نقاط قوت آنها برای پیوستن به جریان اقتصادی بوده و می تواند منبع و راه درآمدی مستقل برای آنان شود چراکه استقلال مالی یکی از مهمترین محورهای عدالت جنسیتی است. اما در حالی که این زنان تولیدات بسیار مرغوبی دارند، عرضه آن در جریان دلالی سود چندانی برای آنها و خانواده هایشان در پی ندارد.
نکته مهم این است که پرداختن به کیفیت زندگی زنان عشایر، موجب ارتقای کیفیت کل خانواده می شود، لذا قبل از هرچیز باید با آگاهی بخشی بر موانع فرهنگی غلبه کرد و جامعه مردسالار را نسبت به اهمیت کیفیت زندگی مجاب نمود.
اکوتوریسم پایدار و گردشگري سیار عشایری نیز یکی دیگر از ظرفیت هایی است که می تواند هم در جهت آموزش و هم در جهت رونق کسب و کارهای عشایری نقش آفرینی کند.
آنچه مشخص است به برنامه ریزی و سیاست گذاری برای بهبود وضعیت کسب و کار زنان عشایر چندان اهمیت داده نشده و همین امر در دراز مدت موجب از میان رفتن زندگی عشایری و تمایل به یکجا نشینی شده است و این یعنی بخشی از جریان تولید غذا و در نتیجه امنیت غذایی تبدیل به مصرف کننده شده و تهدیدی برای امنیت غذایی کشور است.
بدیهی است که با توجه به سبک زندگی عشایری، برای ارتقای دانش کسب و کار؛ آموزش فناوری از برق خورشیدی گرفته تا کسب و کارهای آنلاین و اکوتوریسم پایدار از ضروریات است و باید با تکیه بر پتانسیل جوانان تحصیل کرده عشایر برای آن مأموریت ویژه ای در نهادهای مسئول تعریف و برنامه ریزی و اجرا شود.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
برای روستاهای خشکیده چه باید کرد که جلو مهاجرتهای سرگردان و پرآسیب در حاشیه شهرهاگرفته شود؟
این خودکارهامحصول کارخانه پرشیا تحریر است که درشهرک صنعتی روستای لمبدان ازتوابع شهرستان دیر دراستان بوشهر تولیدشده است. این روستابه علت کشت بی رویه گوجه به یکی از دشتهای پرخطرتبدیل شده ومنابع آب آن به سمت شوری می رود.
امادرجوارهمین روستایک کارآفرین آینده نگربجای اینکه به کشت گوجه و صنایع تبدیلی آن روی بیاورد،کارخانه تولید لوازم التحریر راه اندازی کرده، خودکارهاوماژیک وایت بردتولیدمی کند.کارخانه ای که هیچ نیازی به آب ندارد، هرشیفت کاری آن 30 زن و مرد کارمیکنند.
باوجود واردات بی رویه خودکارهای هندی وچینی،این کارخانه بازار خوبی پیدا کرده واگر خریدلوازم التحریر ادارات ودانشگاها هم ازتولیدات ملی شود،قطعا راه این کارخانه روشن ترخواهد بود.
یک راهکار پایدار این است👇
«دعوت ازکارآفرینان برای احداث ازاین دست کارخانه در روستاهای خشکیده وایجاد اشتغال پایداربدون نیاز به آب»
سرمایه گذاری دولت برای اشتغال در این روستاها،حکم پیشگیری دارد وکیست که نداندپیشگیری به صرفه تراز درمان است.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
این خودکارهامحصول کارخانه پرشیا تحریر است که درشهرک صنعتی روستای لمبدان ازتوابع شهرستان دیر دراستان بوشهر تولیدشده است. این روستابه علت کشت بی رویه گوجه به یکی از دشتهای پرخطرتبدیل شده ومنابع آب آن به سمت شوری می رود.
امادرجوارهمین روستایک کارآفرین آینده نگربجای اینکه به کشت گوجه و صنایع تبدیلی آن روی بیاورد،کارخانه تولید لوازم التحریر راه اندازی کرده، خودکارهاوماژیک وایت بردتولیدمی کند.کارخانه ای که هیچ نیازی به آب ندارد، هرشیفت کاری آن 30 زن و مرد کارمیکنند.
باوجود واردات بی رویه خودکارهای هندی وچینی،این کارخانه بازار خوبی پیدا کرده واگر خریدلوازم التحریر ادارات ودانشگاها هم ازتولیدات ملی شود،قطعا راه این کارخانه روشن ترخواهد بود.
یک راهکار پایدار این است👇
«دعوت ازکارآفرینان برای احداث ازاین دست کارخانه در روستاهای خشکیده وایجاد اشتغال پایداربدون نیاز به آب»
سرمایه گذاری دولت برای اشتغال در این روستاها،حکم پیشگیری دارد وکیست که نداندپیشگیری به صرفه تراز درمان است.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
مردم خوشذوق روستای دره تفی (دره توت ها) در حاشیه دریاچه زریبار مریوان برای لکلک ها شرایط رفاهی مناسبی ایجاد کردهاند. شرایطی که لکلکها بهراحتی بتوانند آشیانه بسازند و زندگی آسودهتری داشته باشند./شهرخبر
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾