سدسازی و توزیع ناعادلانه آب بین بالادست و پایین دست یعنی گورپدر دیگری.. حوضه کر شدیدترین نوع نابرابری را تجربه می کند. خیانت به پایین‌دست رودخانه کُر، کشاورزان مظلوم و بی‌پناه دشت کُربال و اکوسیستم غنی و ارزشمند دریاچه بختگان

⚫ از سال ۱۳۸۶ با احداث سدهای ملاصدرا و سیوند، کشاورزان دشت کُربال نیز مانند پرنده‌های مهاجر دریاچه بختگان آواره شدند و هیچ فریادرسی نداشتند.
🔴 اما مسئولین ذیربط، این چه عدالتی‌ است که در بالادست رودخانه کُر هزاران هکتار برنج کاشته می‌شود و وضعیت پایین‌دست رودخانه و دریاچه منتهی به آن این چنین می‌باشد؟


©@RuralWomenIssues

مراسم استقبال از نوروز در روستای پالنگان استان کردستان
#ایران_زیبا

©@RuralWomenIssues

به قیمت خمیدگی پشت زاگرس و مردمانش نفت استخراج شد و تا به امروز زخم نفت بر تن خوزستان و زاگرس کاری ترین زخم زمانه بوده است..
نفت نه تنها از رنج فقر زاگرس نشینان و خوزستان کم نکرد ، که رنجها را تلنبار کرد...

©@RuralWomenIssues

سال نو بر همه عاشقان ایران مبارک باد

1401 سال ببر
امید که سال
برکت
امید
شادمانی
برای ایران زیبا باشد

سال 1401 با صرفه جویی در مصرف آب و انرژی، مطالبه گری برای نجات باقی مانده آب‌هاي زيرزميني و پایداری سرزمین مان حماسه ساز کنیم.


🍃🌺🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🍃

آب‌های زیرزمینی گوهر ارزشمند سرزمین ماست. منابع آب زیرزمینی نامحدود نیست. تنها اندکی زمان برای نجات باقی مانده آب‌هاي زيرزميني فرصت مانده است. نجات باقی مانده آب‌هاي مطالبه کرده و مردم را آگاه کنیم و این گوهر ناديدني را دیدنی کنیم 💧💧💧

روز جهانی آب، مبارک باد!
موضوع امسال، آب‌های زیرزمینی است! گنجی نامرئی که باید اهمیتش را عیان کرد!

۲ فروردین‌ مصادف با 22 مارس روز جهانی آب؛ به نام آب‌های زیرزمینی نامگذاری شده است.
آب زیرزمینی شریان حیات هر سرزمین است که چون دیده نمی شوند؛ اهميت حیاتی آنها هم درک نمی شود.
فقط برداشت بی رویه نیست که این منابع ارزشمند را با مخاطرات جدی روبرو کرده است. آلودگی آب‌های زیرزمینی توسط صنایع نفت و گاز و پتروشیمی و معادن، نمک‌های جاده‌ای و مواد شیمیایی باعث ناایمن شدن و غیرقابل استفاده شدن آن‌ها می شود.
شاید کشاورزان ندانند که کشاورزی یکی از مهمترین عوامل آلودگی آب‌های زیرزمینی بوسیله آفت کش ها و کودهای شیمیایی است.
علاوه بر اینها دپوی زباله ها و نفوذ شیرابه های خطرناک نیز آب های زیرزمینی را در معرض خطر قرار می‌دهد.
آلاینده ها می توانند در خاک حرکت و به آب های زیرزمینی نفوذ کنند.

باید درک کنیم که امنیت ما و آب‌های زیرزمینی به هم وابسته است. هرچند متأسفانه حکمرانان آب در سمت قدرت و ثروت و پول ایستاده و هرگز این مخاطرات را در هنگام ارزیابی پروژه ها، بهسازی کشاورزی، مسأله دفن زباله و.. مد نظر قرار نداده و چنان برایشان بی اهمیت است که گویی آب‌های زیرزمینی چون دیده نمی شوند وجود ندارند!!

©@RuralWomenIssues

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ امنیت آب‌های زیرزمینی ناديدني ؛ آمیخته با امنیت و سلامت ما

✍مهتا بذرافکن

آب‌های زیرزمینی معمولاً شفاف و تمیز به نظر می رسند، اما همین آب تمیز ممکن است به انواع آلاینده‌های خطرناکی که اغلب ناشی از فعالیت‌های مخرب انسان است آلوده شده باشد. آلودگی آب های زیرزمینی زمانی رخ می دهد که مواد مضر (آلاینده) وارد آب های زیرزمینی شوند.  این آلاینده‌ها عملاً نامحدودند و طیفی از مواد شیمیایی صنعتی و کشاورزی و زباله‌های تصفیه‌نشده، فعالیت‌های معدنی، مواد مضر نفت و گاز و پتروشیمی و.. را در برمی‌گیرد.

برخلاف آلودگی آب های سطحی، چون آب‌های زیرزمینی دیده نمی شوند، تشخیص و کنترل آلودگی شان دشوارتر بوده و ممکن است باعث شود این چالش برای مدت طولانی حتی تا 50 سال ادامه یابد. همه موجوداتی که از این آب‌ها مصرف می کنند در معرض خطرند بی آنکه متوجه باشند.

سیستم‌های حکمرانی آبی که برای این شریان حیات ارزش قائلند و اهمیت وجود آن را در پایداری و امنیت سرزمین را درک کرده اند، سیاست گذاری ویژه ای در جهت حفاظت از آنها اتخاذ نموده اند. آنها قبل از اجرای هر پروژه ای با مطالعه سفره‌های زیرزمینی و جریان آب در آنها تصمیمات مناسب و سختگیرانه و مسئولانه ای در مورد مکان‌یابی پروژه های صنعتی، دفن مناسب زباله، آموزش کشاورزان برای استفاده حداقلی از افت کشها و کودهای شیمیایی، کنترل عملکرد معادن و.. می گیرند.
اهمیت این موضوع آنجااست که این آلاینده ها می توانند مسافت های طولانی را زیر زمین طی کنند و درنتیجه بسیاری از کسانی که به هر طریق از آب‌های زیرزمینی استفاده می کنند با مخاطرات جدی سلامت مواجه خواهند شد.

بدیهی است که در کشور ما نیز مسأله آلودگی آب‌های زیرزمینی یک چالش ساده نیست در سیستم حکمرانی آب به عنوان یک چالش مطرح می شود، اما این که تاچه حد سلامت آنها درک و درمورد آنها سیاست گذاری شود نکته قابل تاملی است.
نمونه آلودگی از این دست در منطقه جم دراستان بوشهر توسط پتروشیمی جم اتفاق افتاده و ضایعات شیمیایی این مجتمع؛ منبع آلودگی خاک و آب‌های زیرزمینی منطقه شده است. البته مردم و کشاورزان منطقه به خوبی از این مسأله آگاه و بارها نسبت به فعالیت های غیرمسئولانه شرکت پتروشیمی جم شکایت کرده اند که بی نتیجه بوده و متأسفانه تأثیر مخرب غیرقابل جبران برجا گذاشته است.

اما هنوز بسیاری از مردم نمی‌دانند که آب با ارزشی که زیرپایشان در جریان است چگونه می تواند با فعالیت‌های مخرب انسان تبدیل به منبع خطر شود. بالابردن سطح سواد آبی مسئولان، ذینفعان و مردم برای درک آبهایی که در زمین زیر پایشان در جریان است بسیار مهم است چراکه علاوه بر خطر مصرف بی رویه؛ سلامت آب‌های زیرزمینی به امنیت، سلامت و پایداری سرزمین شان وابسته است.

©@RuralWomenIssues

📽ویدئویی در خصوص آلایندگی آب‌های زیرزمینی

بحران آب به آبخوان‌های کارستی کشور رسید!

«هاشمی» استاد دانشگاه شهید بهشتی:
🔺آب‌های کارست به آب‌هایی اطلاق می‌شود که در سازندهای سخت کربناتی بر اثر انحلال و شکستگی در طول دوره‌های زمین‌شناسی تجمع پیدا می‌کنند، برای نمونه غار علی‌صدر همدان، کارستی است.
🔺در حال حاضر برداشت آب از این آبخوان‌ها در کشور به طور گسترده به ویژه تامین آب شرب برخی شهرهای کشور انجام می‌شود و در بسیاری از مناطق تعادل میان تغذیه و تخلیه آن‌ها برهم خورده است.
🔺برداشت بی‌رویه آب‌های زیرزمینی باعث کاهش آبدهی آبخوان‌های کارستی شده است.
براساس خبرها چشمه کوهرنگ در استان چهارمحال و بختیاری نیز که آب 5 شهر و 24 روستا تامین می‌کرد بسیار کم آب شده است.
باوجود هشدارهای صدها دانشمند و کارشناس نسبت به بحران آب‌های زیرزمینی، همچنان تمرکز حکمرانی آب بر پروژه های انتقال آب و سدسازی های غیراصولی و بدون مجوز محیط زیست و خودکفایی در کشاورزی است!!!
#آبهای_زیرزمینی
#IWD2022

©@RuralWomenIssues

🔻روستائیان ضعیف ترین قربانیان تورم ایران

مرکز آمار ایران در تازه‌ترین گزارش خود، روند تورم در پایان سال ۱۴۰۰ را نزولی اعلام کرد. بر این اساس، نرخ تورم سالانه اسفند با ۱.۲ واحد درصد کاهش به ۴۰.۲ درصد رسیده است. در حالی که این مرکز در سال ۱۳۹۹، همین شاخص را ۳۶.۴ درصد اعلام کرده بود. بر این اساس، مردم ایران سال پایانی قرن را با گرانی‌های بیشتر نسبت به سال پیش از آن به پایان رساندند.
بنا بر اعلام مرکز آمار ایران، تورم نقطه‌ای اسفند برای خانوارهای شهری ۳۴.۵ درصد و برای خانوارهای روستایی ۳۵.۸ درصد بود. بر این اساس، روستانشینان نسبت به ساکنان مناطق شهری با تورم بالاتری مواجه‌ بودند. در همین حال، نرخ تورم ماهانه برای خانوارهای شهری ۱.۲ درصد و برای خانوارهای روستایی ۱.۶ درصد بود.

@rostaowraman

💦 گزیده ای از ایده های شما در پاسخ به چالش
"چطور می‌شود آب های زیرزمینی نادیدنی را دیدنی و روند نابودی خاموش آنها را ملموس کرد"
@GroundWaterResources

💧بحران آب به افغانستان رسید
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل (یونیسف) در توئیتی نوشت که ۹۳ درصد از کودکان در افغانستان دسترسی ضعیفی به آب سالم داشته و یا اصلاً هیچ دسترسی ندارند.
یونیسف باتاکیدبر اینکه کمبود آب آشامیدنی سالم زندگی حال و آینده مردم افغانستان را به خطر می‌اندازد، اضافه کرد که نزدیک به ۱۰۰ درصد جمعیت افغانستان به آب‌های زیرزمینی متکی هستند.
منابع زیرزمینی آبی در بیشتر نقاط افغانستان بویژه در شهرها به طور قابل توجهی کاهش یافته است.
سازمان صلیب سرخ نیز در توئیتی اعلام کرد که دسترسی به آب سالم در افغانستان تحت تاثیر چندین دهه درگیری قرار گرفته و جنگ را مانع مدیریت منابع آبی این کشور دانست.

کانال آب
@water_bio

برف بهاری در استان اردبیل گرفتاری ایجاد کرده است

🔺آیت الله عاملی نماینده ولی فقیه در استان و امام جمعه اردبیل طی توییتی از دولت درخواست بودجه خسارت و توجه ویژه کرده است

©@RuralWomenIssues

🌀در ایران چرا مسئولان و مردم سیستم‌های هشدار فاجعه را جدی نمی گیرند؟

عکسها و اخبار مربوط به بارش برف که دنبال کنیم اولین ابهامی که ذهن را درگیر می کند این است که چرا با وجود هشدارهای جدی، صدها اتومبیل بدون تجهیزات کافی به جاده آمده و در برف و بوران سرگردان شده و خود را در معرض خطر قرار داده اند؟
از طرفی بعد از بارش برق و تلفن در این مناطق قطع شده و راه صدها روستا قطع و وسیله کمک رسانی ناکارآمد است. چرا اینگونه است؟

به نظر می‌رسد بعد از سیل ویرانگر سالهای گذشته و خسارات سنگین جانی و مالی ناشی از آن و همچنین هشدارها در مورد وضعیت ناپایدار آب و هوایی، خشکسالی و کم آبی ؛ مدیریت بحران و مردم می بایست هشدار را جدی گرفته و آمادگی لازم برای انجام دادن و انجام ندادن برخی از کارها جدی بگیرند.
فرونشست ها در اثر برداشت آب‌های زیرزمینی یک چالش اساسی دیگر است که جدی رفتن آن در سطوح تصمیم گیری نشان می‌دهد که هنوز باور به این سیستم‌ها یک چالش جدی است.

در برخی از نقاط جهان مانند سواحل اقیانوس ها و دریاها، نقاط در معرض تنش آبی و سیل و سونامی، گرمایش و تغییرات اقلیمی را جدی گرفته و در حال برنامه ریزی برای آماده سازی مردم ساکن در این مناطق هستند، در جزایر اندونزی سیستم‌های هشدار سونامی و سیل را راه اندازی کرده و با آموزش زنان، مدیریت آنها را به زنان ساکن جزایر سپرده اند.

دربرخی دیگر از کشورها به مردم آموزش داده اند که چطور آب مورد نیاز خانواده را از طریق به دام انداختن آب های نامتعارف مانند روان آب‌های ناشی از بارش های ناگهانی و رطوبت هوا ذخیره کنند.

در همه این موارد سیاستگذاری ها مبتنی بر «باور تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن» است و ابتدا حکومت‌ها باور دارند که گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی یک « مسأله جدی» برای حیات است و سپس آموزش مردم و تغییر در باورها و نگرش ها برای تغییر در سبک زندگی و سازگاری با آن را در کنار تغییر در زیرساخت‌ها آغاز نموده اند.

چالش اصلی ایران در برخورد با فاجعه این است که سیاست مداران و سیاست گذاران گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی را توطئه پنداشته وآن راباور ندارند. از این رو اتاق فکری کارآمد برای سازگاری نیز وجود ندارد و تنها استراتژی موجود «مقابله با بحران» است، در حالی که راه حل درست در این شرایط «سازگاری با اقلیم» است.

سیستم مدیریت بحران موجود حتی در حالت عادی هم ناکارآمد است و بدیهی است که در شرایط پیچیده تری چون برف اخیر و سیل سیستان و بلوچستان، چنانکه دیده شد کاملا ناکارآمد است.

آیا وقت آن نرسیده که سیاست گذاران و برنامه ریزان، تغییرات اقلیمی و گرمايش را باور کنند و
سیاست گذاری سیستم مدیریت بحران به جای «مقابله» بر بستر «سازگاری » باز تعریف کرده و به راه حلهای جدید و سازگارانه مبتنی بر آموزش و هشدار در کنار تغییر زیرساخت‌های سازگار با اقلیم اندیشیده شود؟ /مهتا بذرافکن

🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾

مرگ روستا


محمد زینالی اُناری
در چند روز اخیر، به سبب فشاری که تقویت و گاهشماری دقیق به ذهن ما می آورد، متأسفانه بهار تقویمی در استان اردبیل آغاز نشد و باید منتظر بهار طبیعی باشیم تا وارد بهار شویم. لکن هنوز در اردبیل زمستان تمام نشده و ما باید در برابر سرمای سنگین و راهبندان مقاومت کنیم و هنوز فصل رهایی نشده‌است. در این اثنا، یاشار پورمجید در یاداشتی نسبت به عوارض راهبندان روستاها از منطق مدیریت بحران سؤال کرده¬است! هر چند من در جایگاه پاسخ¬گویی به ایشان نیستم، اما لازم می‌دانم به جای پاسخ،‌ نکاتی تحلیلی بر پرسش ایشان بیفزایم.

چند سال پیش، یاداشتی در سایت محلی ایرنا نوشتم با عنوان «دولت شهری-دولت روستایی» که در آن از سیطره‌ی منطق شهرنشینی بر تمام کشور و حتی روستاها صحبت کرده‌بودم؛ تحلیل‌گران جامعه‌شناسی نوشته‌اند که مدرنیته آغاز سیطره‌ی خرد کلان‌شهری است! اما با توجه به تفاوت خاص ایرانی و شیوه‌ی زیست روستایی آن، نیاز بود که در شکل دهی به دولت مدرن به عنوان ابزار اجرایی حاکمیت که تبعه‌های متعددی دارد، تفاوت بوم‌ها دیده شود. اتفاقاً یکی از مخالفان شدید مدرنیته‌ی ایرانی، دامداران عشایری بودند که اقلیم خود را در معرض خطر نوسازی رضاخانی می‌دیدند و سال‌ها داد کشیدند.

اما دولت ایرانی که صرفاً به خرد سیاسی و منطق حکومت کردن پایمرد بودد، اگرچه نیم‌نگاهی به فرهنگ و هویت داشته اما در عمل با برنامه‌هایی مانند استانداردسازی پوشاک بی‌چادر/باچادر، استانداردسازی غذا و تصرف همه‌جا با ساعت، تقویم، آسفالت و زیباسازی نمای شهری پیش رفته است. در نتیجه، خرد سیاسی به جای این که به تفاوت‌های اجتماعی توجه کند، کل جامعه را با روایت مدرنیته یک‌دست می‌کند و هنوز عصر تکثر و دیدن و تقویت کردن بوم‌ها و هویت‌های گوناگون که محصول پیشمانی از نوسازی مدرن بوده، در این‌جا فرا نرسیده است؛ امروز دیدم که یک فرد طبقه‌ی متوسطی شهرنشین که به سبب کار نظری‌ همواره سربار تولید کنندگان است، مدعی‌است که عید طبیعت لازم نیست چون او علوفه نمی‌خورد! برخلاف آن گوشتخوار شهرنشین، تره و شاهی غذای بسیاری از ما دهقان‌زادگان بوده و حق داریم از دیدن رویش در طبیعت شادان و پای‌کوبان شویم.

یکی از تفاوت‌های اساسی جامعه‌ی ایرانی، تکثر زیست‌جهان‌های آن بوده که شامل اقلیم‌های متعدد گرم و سرد؛ بیابانی، دشت‌نشینی، کوهستانی، جلگه؛ شیوه‌های متعدد معیشتی اعم از دام‌داری، دهقانی، شهری است. اما خرد‌ سیاسی در ایران به جهت این‌که دامداران و دهقانان در بسیاری از کشورها منشأ انقلابات بودند، به این تفاوت‌ها که اساس تولیدات کشاورزی هستند نگاه برنامه‌ریزانه نداشته و برای تسلط سیستم بر زیست‌جهان‌، نخبگان آن‌ها را هم به سیاست و شهرنشینی کشیده و از آن‌ها بیگانه کرده است. یعنی روستایی مانده و درد و بلایی که موقع بحران و بلایا حتی کسانی نیستند آن را بیان کنند. در طرح راه‌اندازی دهیاران، قرار بود آن‌ها هم‌چون شهرداری از درآمد روستایی زندگی خود را تأمین کنند، چه می‌دانستیم که شهرداران هم به سبب عدم توانایی در درآمدسازی شهرها، به کمک‌های مالی دولت نقشه می‌کشند!

نوسازی ایران، نه تنها نتوانسته‌است کشاورزی را صنعتی ساخته و زیست روستایی را توسعه دهد، با کشتن روستا و آرمانشهر ساختن زندگی و سیاست شهری، آن‌هم نه شهر صنعتی که محصولش شهر رقابتی بوده، زندگی روستایی دامداران و دهقانان را به شعبی از شهرهای فلجی تبدیل کرده که هنوز نتوانسته است مشکل ترافیک خودش را با نوع خردورزی‌اش حل کند، چه رسد به بحران‌هایی چون سیل، زلزله و برف که ممکن است بر سر روستا خراب شود!


@ardabilnote

⭕️ زمان عبور از سیاست «سازگاری با کم آبی» به «مدیریت مسئله آب» فرا رسیده است

✍🏻 حسین زمانی، مدیرکل دفتر حقوقی شرکت مادر تخصصی مدیریت منابع آب ایران

🔹به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی وزارت نیرو (پاون)، ابتدای هر تدبیری، شناخت است و سرآغاز هر شناختی، فراغت از قالب‌هایی است که سال‌ها برساخته‌ایم.

🔹«آب» در خاورمیانه و خاصه در سرزمین ایران، عاملی مؤثر در شکل‌گیری و تحول تمدن‌ها بوده است. این ماده حیات بخش، نه فقط از اقلیم، بلکه از اجتماع و فرهنگ و ادیان نیز تأثیر می پذیرفته است.

🔹در آغاز قرن 15 شمسی، «آب» یکی از پرمناقشه‌ترین، پربحث‌ترین و تأثیرگذارترین موضوعات داخلی و بین المللی کشورها را تشکیل می‌دهد که ایران نیز از آن، مستثنی نیست.

🔹پس از تصویب «قانون آب و نحوه ملی شدن آن» در سال 1347 و قرارگرفتن موضوع آب در حیطه حقوق عمومی و اوج گیری نقش دولت در مدیریت آن؛ به علت نیاز کمتر به آب یا در دسترس بودن بیشتر آن، نگاه قانون‌گذار و مجری و ناظر قانون بر توزیع آب استوار بود.

کانال آب
@water_bio

شهر و روستا باید در برابر تغییرات اقلیمی سازگار شوند.

شهرنشینی همه ابعاد زندگی ما از نحوه تولید غذا گرفته تا نحوه فرآوری ، بسته بندی، حمل و نقل، بازاریابی، مصرف، دفع و بازیافت آن در بر می گیرد.

اقدامات ما در هر مرحله از این فرآیند بر سلامت ما و محیط زیست تأثیر می گذارد. اما اقدامات ما در شهر و روستا در کنار هم می تواند آسیب‌هارا به حداقل برساند.
کشاورزی، جنگلداری و بهبود سیستم های غذایی شهری یکی از مهمترین راههای سازگاری است.
استفاده از شیوه‌ها و فناوری‌های نوآورانه، پایدار و مقاوم در برابر آب و هوا می‌تواند به افزایش تولید غذای محلی، ترویج زنجیره‌های تأمین کمک کرده و همه اینها به کاهش تولید کربن منجر می شود.

شهرهای سبز، نوآوری فائو است که به دولت ها کمک می کند تا با تقویت پیوندهای شهر و روستا و اطمینان از ادغام سیستم های غذایی پایدار و فراگیر در توسعه شهری، همه به امنیت غذایی و تغذیه مناسب دست یابند.

شهرها پتانسیل عظیمی برای ایجاد یک محیط سبز سالم برای همه کسانی که در آنها زندگی می کنند دارند و زمان آن رسیده است با تجدید نظر در ساخت و سازها آینده خود را تغییر دهیم.


نکته تأسف‌بار این است که در کشور ما روز به روز چهره سبز روستاها را تخریب و با استفاده از مصالح ناسازگار و جذب کننده گرما همچون آسفالت و سیمان از وسعت فضای سبز می کاهند!!


©@RuralWomenIssues