Forwarded from GroundWater
💦 گزیده ای از ایده های شما در پاسخ به چالش
"چطور می‌شود آب های زیرزمینی نادیدنی را دیدنی و روند نابودی خاموش آنها را ملموس کرد"
@GroundWaterResources
"چطور می‌شود آب های زیرزمینی نادیدنی را دیدنی و روند نابودی خاموش آنها را ملموس کرد"
@GroundWaterResources
💧بحران آب به افغانستان رسید
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل (یونیسف) در توئیتی نوشت که ۹۳ درصد از کودکان در افغانستان دسترسی ضعیفی به آب سالم داشته و یا اصلاً هیچ دسترسی ندارند.
یونیسف باتاکیدبر اینکه کمبود آب آشامیدنی سالم زندگی حال و آینده مردم افغانستان را به خطر می‌اندازد، اضافه کرد که نزدیک به ۱۰۰ درصد جمعیت افغانستان به آب‌های زیرزمینی متکی هستند.
منابع زیرزمینی آبی در بیشتر نقاط افغانستان بویژه در شهرها به طور قابل توجهی کاهش یافته است.
سازمان صلیب سرخ نیز در توئیتی اعلام کرد که دسترسی به آب سالم در افغانستان تحت تاثیر چندین دهه درگیری قرار گرفته و جنگ را مانع مدیریت منابع آبی این کشور دانست.
کانال آب
@water_bio
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل (یونیسف) در توئیتی نوشت که ۹۳ درصد از کودکان در افغانستان دسترسی ضعیفی به آب سالم داشته و یا اصلاً هیچ دسترسی ندارند.
یونیسف باتاکیدبر اینکه کمبود آب آشامیدنی سالم زندگی حال و آینده مردم افغانستان را به خطر می‌اندازد، اضافه کرد که نزدیک به ۱۰۰ درصد جمعیت افغانستان به آب‌های زیرزمینی متکی هستند.
منابع زیرزمینی آبی در بیشتر نقاط افغانستان بویژه در شهرها به طور قابل توجهی کاهش یافته است.
سازمان صلیب سرخ نیز در توئیتی اعلام کرد که دسترسی به آب سالم در افغانستان تحت تاثیر چندین دهه درگیری قرار گرفته و جنگ را مانع مدیریت منابع آبی این کشور دانست.
کانال آب
@water_bio
👍2
برف بهاری در استان اردبیل گرفتاری ایجاد کرده است
🔺آیت الله عاملی نماینده ولی فقیه در استان و امام جمعه اردبیل طی توییتی از دولت درخواست بودجه خسارت و توجه ویژه کرده است
©@RuralWomenIssues
🔺آیت الله عاملی نماینده ولی فقیه در استان و امام جمعه اردبیل طی توییتی از دولت درخواست بودجه خسارت و توجه ویژه کرده است
©@RuralWomenIssues
🌀در ایران چرا مسئولان و مردم سیستم‌های هشدار فاجعه را جدی نمی گیرند؟
عکسها و اخبار مربوط به بارش برف که دنبال کنیم اولین ابهامی که ذهن را درگیر می کند این است که چرا با وجود هشدارهای جدی، صدها اتومبیل بدون تجهیزات کافی به جاده آمده و در برف و بوران سرگردان شده و خود را در معرض خطر قرار داده اند؟
از طرفی بعد از بارش برق و تلفن در این مناطق قطع شده و راه صدها روستا قطع و وسیله کمک رسانی ناکارآمد است. چرا اینگونه است؟
به نظر می‌رسد بعد از سیل ویرانگر سالهای گذشته و خسارات سنگین جانی و مالی ناشی از آن و همچنین هشدارها در مورد وضعیت ناپایدار آب و هوایی، خشکسالی و کم آبی ؛ مدیریت بحران و مردم می بایست هشدار را جدی گرفته و آمادگی لازم برای انجام دادن و انجام ندادن برخی از کارها جدی بگیرند.
فرونشست ها در اثر برداشت آب‌های زیرزمینی یک چالش اساسی دیگر است که جدی رفتن آن در سطوح تصمیم گیری نشان میدهد که هنوز باور به این سیستم‌ها یک چالش جدی است.
در برخی از نقاط جهان مانند سواحل اقیانوس ها و دریاها، نقاط در معرض تنش آبی و سیل و سونامی، گرمایش و تغییرات اقلیمی را جدی گرفته و در حال برنامه ریزی برای آماده سازی مردم ساکن در این مناطق هستند، در جزایر اندونزی سیستم‌های هشدار سونامی و سیل را راه اندازی کرده و با آموزش زنان، مدیریت آنها را به زنان ساکن جزایر سپرده اند.
دربرخی دیگر از کشورها به مردم آموزش داده اند که چطور آب مورد نیاز خانواده را از طریق به دام انداختن آب های نامتعارف مانند روان آب‌های ناشی از بارش های ناگهانی و رطوبت هوا ذخیره کنند.
در همه این موارد سیاستگذاری ها مبتنی بر «باور تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن» است و ابتدا حکومت‌ها باور دارند که گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی یک « مسأله جدی» برای حیات است و سپس آموزش مردم و تغییر در باورها و نگرش ها برای تغییر در سبک زندگی و سازگاری با آن را در کنار تغییر در زیرساخت‌ها آغاز نموده اند.
چالش اصلی ایران در برخورد با فاجعه این است که سیاست مداران و سیاست گذاران گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی را توطئه پنداشته وآن راباور ندارند. از این رو اتاق فکری کارآمد برای سازگاری نیز وجود ندارد و تنها استراتژی موجود «مقابله با بحران» است، در حالی که راه حل درست در این شرایط «سازگاری با اقلیم» است.
سیستم مدیریت بحران موجود حتی در حالت عادی هم ناکارآمد است و بدیهی است که در شرایط پیچیده تری چون برف اخیر و سیل سیستان و بلوچستان، چنانکه دیده شد کاملا ناکارآمد است.
آیا وقت آن نرسیده که سیاست گذاران و برنامه ریزان، تغییرات اقلیمی و گرمايش را باور کنند و
سیاست گذاری سیستم مدیریت بحران به جای «مقابله» بر بستر «سازگاری » باز تعریف کرده و به راه حلهای جدید و سازگارانه مبتنی بر آموزش و هشدار در کنار تغییر زیرساخت‌های سازگار با اقلیم اندیشیده شود؟ /مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
عکسها و اخبار مربوط به بارش برف که دنبال کنیم اولین ابهامی که ذهن را درگیر می کند این است که چرا با وجود هشدارهای جدی، صدها اتومبیل بدون تجهیزات کافی به جاده آمده و در برف و بوران سرگردان شده و خود را در معرض خطر قرار داده اند؟
از طرفی بعد از بارش برق و تلفن در این مناطق قطع شده و راه صدها روستا قطع و وسیله کمک رسانی ناکارآمد است. چرا اینگونه است؟
به نظر می‌رسد بعد از سیل ویرانگر سالهای گذشته و خسارات سنگین جانی و مالی ناشی از آن و همچنین هشدارها در مورد وضعیت ناپایدار آب و هوایی، خشکسالی و کم آبی ؛ مدیریت بحران و مردم می بایست هشدار را جدی گرفته و آمادگی لازم برای انجام دادن و انجام ندادن برخی از کارها جدی بگیرند.
فرونشست ها در اثر برداشت آب‌های زیرزمینی یک چالش اساسی دیگر است که جدی رفتن آن در سطوح تصمیم گیری نشان میدهد که هنوز باور به این سیستم‌ها یک چالش جدی است.
در برخی از نقاط جهان مانند سواحل اقیانوس ها و دریاها، نقاط در معرض تنش آبی و سیل و سونامی، گرمایش و تغییرات اقلیمی را جدی گرفته و در حال برنامه ریزی برای آماده سازی مردم ساکن در این مناطق هستند، در جزایر اندونزی سیستم‌های هشدار سونامی و سیل را راه اندازی کرده و با آموزش زنان، مدیریت آنها را به زنان ساکن جزایر سپرده اند.
دربرخی دیگر از کشورها به مردم آموزش داده اند که چطور آب مورد نیاز خانواده را از طریق به دام انداختن آب های نامتعارف مانند روان آب‌های ناشی از بارش های ناگهانی و رطوبت هوا ذخیره کنند.
در همه این موارد سیاستگذاری ها مبتنی بر «باور تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن» است و ابتدا حکومت‌ها باور دارند که گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی یک « مسأله جدی» برای حیات است و سپس آموزش مردم و تغییر در باورها و نگرش ها برای تغییر در سبک زندگی و سازگاری با آن را در کنار تغییر در زیرساخت‌ها آغاز نموده اند.
چالش اصلی ایران در برخورد با فاجعه این است که سیاست مداران و سیاست گذاران گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی را توطئه پنداشته وآن راباور ندارند. از این رو اتاق فکری کارآمد برای سازگاری نیز وجود ندارد و تنها استراتژی موجود «مقابله با بحران» است، در حالی که راه حل درست در این شرایط «سازگاری با اقلیم» است.
سیستم مدیریت بحران موجود حتی در حالت عادی هم ناکارآمد است و بدیهی است که در شرایط پیچیده تری چون برف اخیر و سیل سیستان و بلوچستان، چنانکه دیده شد کاملا ناکارآمد است.
آیا وقت آن نرسیده که سیاست گذاران و برنامه ریزان، تغییرات اقلیمی و گرمايش را باور کنند و
سیاست گذاری سیستم مدیریت بحران به جای «مقابله» بر بستر «سازگاری » باز تعریف کرده و به راه حلهای جدید و سازگارانه مبتنی بر آموزش و هشدار در کنار تغییر زیرساخت‌های سازگار با اقلیم اندیشیده شود؟ /مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Forwarded from یادداشت
مرگ روستا
محمد زینالی اُناری
در چند روز اخیر، به سبب فشاری که تقویت و گاهشماری دقیق به ذهن ما می آورد، متأسفانه بهار تقویمی در استان اردبیل آغاز نشد و باید منتظر بهار طبیعی باشیم تا وارد بهار شویم. لکن هنوز در اردبیل زمستان تمام نشده و ما باید در برابر سرمای سنگین و راهبندان مقاومت کنیم و هنوز فصل رهایی نشده‌است. در این اثنا، یاشار پورمجید در یاداشتی نسبت به عوارض راهبندان روستاها از منطق مدیریت بحران سؤال کرده¬است! هر چند من در جایگاه پاسخ¬گویی به ایشان نیستم، اما لازم می‌دانم به جای پاسخ، نکاتی تحلیلی بر پرسش ایشان بیفزایم.
چند سال پیش، یاداشتی در سایت محلی ایرنا نوشتم با عنوان «دولت شهری-دولت روستایی» که در آن از سیطره‌ی منطق شهرنشینی بر تمام کشور و حتی روستاها صحبت کرده‌بودم؛ تحلیل‌گران جامعه‌شناسی نوشته‌اند که مدرنیته آغاز سیطره‌ی خرد کلان‌شهری است! اما با توجه به تفاوت خاص ایرانی و شیوه‌ی زیست روستایی آن، نیاز بود که در شکل دهی به دولت مدرن به عنوان ابزار اجرایی حاکمیت که تبعه‌های متعددی دارد، تفاوت بوم‌ها دیده شود. اتفاقاً یکی از مخالفان شدید مدرنیته‌ی ایرانی، دامداران عشایری بودند که اقلیم خود را در معرض خطر نوسازی رضاخانی می‌دیدند و سالها داد کشیدند.
اما دولت ایرانی که صرفاً به خرد سیاسی و منطق حکومت کردن پایمرد بودد، اگرچه نیم‌نگاهی به فرهنگ و هویت داشته اما در عمل با برنامه‌هایی مانند استانداردسازی پوشاک بی‌چادر/باچادر، استانداردسازی غذا و تصرف همه‌جا با ساعت، تقویم، آسفالت و زیباسازی نمای شهری پیش رفته است. در نتیجه، خرد سیاسی به جای این که به تفاوت‌های اجتماعی توجه کند، کل جامعه را با روایت مدرنیته یک‌دست می‌کند و هنوز عصر تکثر و دیدن و تقویت کردن بوم‌ها و هویت‌های گوناگون که محصول پیشمانی از نوسازی مدرن بوده، در این‌جا فرا نرسیده است؛ امروز دیدم که یک فرد طبقه‌ی متوسطی شهرنشین که به سبب کار نظری همواره سربار تولید کنندگان است، مدعی‌است که عید طبیعت لازم نیست چون او علوفه نمی‌خورد! برخلاف آن گوشتخوار شهرنشین، تره و شاهی غذای بسیاری از ما دهقان‌زادگان بوده و حق داریم از دیدن رویش در طبیعت شادان و پای‌کوبان شویم.
یکی از تفاوت‌های اساسی جامعه‌ی ایرانی، تکثر زیست‌جهان‌های آن بوده که شامل اقلیم‌های متعدد گرم و سرد؛ بیابانی، دشت‌نشینی، کوهستانی، جلگه؛ شیوه‌های متعدد معیشتی اعم از دام‌داری، دهقانی، شهری است. اما خرد سیاسی در ایران به جهت اینکه دامداران و دهقانان در بسیاری از کشورها منشأ انقلابات بودند، به این تفاوت‌ها که اساس تولیدات کشاورزی هستند نگاه برنامه‌ریزانه نداشته و برای تسلط سیستم بر زیست‌جهان، نخبگان آنها را هم به سیاست و شهرنشینی کشیده و از آنها بیگانه کرده است. یعنی روستایی مانده و درد و بلایی که موقع بحران و بلایا حتی کسانی نیستند آن را بیان کنند. در طرح راه‌اندازی دهیاران، قرار بود آنها همچون شهرداری از درآمد روستایی زندگی خود را تأمین کنند، چه می‌دانستیم که شهرداران هم به سبب عدم توانایی در درآمدسازی شهرها، به کمک‌های مالی دولت نقشه می‌کشند!
نوسازی ایران، نه تنها نتوانسته‌است کشاورزی را صنعتی ساخته و زیست روستایی را توسعه دهد، با کشتن روستا و آرمانشهر ساختن زندگی و سیاست شهری، آن‌هم نه شهر صنعتی که محصولش شهر رقابتی بوده، زندگی روستایی دامداران و دهقانان را به شعبی از شهرهای فلجی تبدیل کرده که هنوز نتوانسته است مشکل ترافیک خودش را با نوع خردورزی‌اش حل کند، چه رسد به بحران‌هایی چون سیل، زلزله و برف که ممکن است بر سر روستا خراب شود!
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
در چند روز اخیر، به سبب فشاری که تقویت و گاهشماری دقیق به ذهن ما می آورد، متأسفانه بهار تقویمی در استان اردبیل آغاز نشد و باید منتظر بهار طبیعی باشیم تا وارد بهار شویم. لکن هنوز در اردبیل زمستان تمام نشده و ما باید در برابر سرمای سنگین و راهبندان مقاومت کنیم و هنوز فصل رهایی نشده‌است. در این اثنا، یاشار پورمجید در یاداشتی نسبت به عوارض راهبندان روستاها از منطق مدیریت بحران سؤال کرده¬است! هر چند من در جایگاه پاسخ¬گویی به ایشان نیستم، اما لازم می‌دانم به جای پاسخ، نکاتی تحلیلی بر پرسش ایشان بیفزایم.
چند سال پیش، یاداشتی در سایت محلی ایرنا نوشتم با عنوان «دولت شهری-دولت روستایی» که در آن از سیطره‌ی منطق شهرنشینی بر تمام کشور و حتی روستاها صحبت کرده‌بودم؛ تحلیل‌گران جامعه‌شناسی نوشته‌اند که مدرنیته آغاز سیطره‌ی خرد کلان‌شهری است! اما با توجه به تفاوت خاص ایرانی و شیوه‌ی زیست روستایی آن، نیاز بود که در شکل دهی به دولت مدرن به عنوان ابزار اجرایی حاکمیت که تبعه‌های متعددی دارد، تفاوت بوم‌ها دیده شود. اتفاقاً یکی از مخالفان شدید مدرنیته‌ی ایرانی، دامداران عشایری بودند که اقلیم خود را در معرض خطر نوسازی رضاخانی می‌دیدند و سالها داد کشیدند.
اما دولت ایرانی که صرفاً به خرد سیاسی و منطق حکومت کردن پایمرد بودد، اگرچه نیم‌نگاهی به فرهنگ و هویت داشته اما در عمل با برنامه‌هایی مانند استانداردسازی پوشاک بی‌چادر/باچادر، استانداردسازی غذا و تصرف همه‌جا با ساعت، تقویم، آسفالت و زیباسازی نمای شهری پیش رفته است. در نتیجه، خرد سیاسی به جای این که به تفاوت‌های اجتماعی توجه کند، کل جامعه را با روایت مدرنیته یک‌دست می‌کند و هنوز عصر تکثر و دیدن و تقویت کردن بوم‌ها و هویت‌های گوناگون که محصول پیشمانی از نوسازی مدرن بوده، در این‌جا فرا نرسیده است؛ امروز دیدم که یک فرد طبقه‌ی متوسطی شهرنشین که به سبب کار نظری همواره سربار تولید کنندگان است، مدعی‌است که عید طبیعت لازم نیست چون او علوفه نمی‌خورد! برخلاف آن گوشتخوار شهرنشین، تره و شاهی غذای بسیاری از ما دهقان‌زادگان بوده و حق داریم از دیدن رویش در طبیعت شادان و پای‌کوبان شویم.
یکی از تفاوت‌های اساسی جامعه‌ی ایرانی، تکثر زیست‌جهان‌های آن بوده که شامل اقلیم‌های متعدد گرم و سرد؛ بیابانی، دشت‌نشینی، کوهستانی، جلگه؛ شیوه‌های متعدد معیشتی اعم از دام‌داری، دهقانی، شهری است. اما خرد سیاسی در ایران به جهت اینکه دامداران و دهقانان در بسیاری از کشورها منشأ انقلابات بودند، به این تفاوت‌ها که اساس تولیدات کشاورزی هستند نگاه برنامه‌ریزانه نداشته و برای تسلط سیستم بر زیست‌جهان، نخبگان آنها را هم به سیاست و شهرنشینی کشیده و از آنها بیگانه کرده است. یعنی روستایی مانده و درد و بلایی که موقع بحران و بلایا حتی کسانی نیستند آن را بیان کنند. در طرح راه‌اندازی دهیاران، قرار بود آنها همچون شهرداری از درآمد روستایی زندگی خود را تأمین کنند، چه می‌دانستیم که شهرداران هم به سبب عدم توانایی در درآمدسازی شهرها، به کمک‌های مالی دولت نقشه می‌کشند!
نوسازی ایران، نه تنها نتوانسته‌است کشاورزی را صنعتی ساخته و زیست روستایی را توسعه دهد، با کشتن روستا و آرمانشهر ساختن زندگی و سیاست شهری، آن‌هم نه شهر صنعتی که محصولش شهر رقابتی بوده، زندگی روستایی دامداران و دهقانان را به شعبی از شهرهای فلجی تبدیل کرده که هنوز نتوانسته است مشکل ترافیک خودش را با نوع خردورزی‌اش حل کند، چه رسد به بحران‌هایی چون سیل، زلزله و برف که ممکن است بر سر روستا خراب شود!
@ardabilnote
👍1
Forwarded from آب...🌊 (Hatami)
⭕️ زمان عبور از سیاست «سازگاری با کم آبی» به «مدیریت مسئله آب» فرا رسیده است
✍🏻 حسین زمانی، مدیرکل دفتر حقوقی شرکت مادر تخصصی مدیریت منابع آب ایران
🔹به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی وزارت نیرو (پاون)، ابتدای هر تدبیری، شناخت است و سرآغاز هر شناختی، فراغت از قالب‌هایی است که سالها برساخته‌ایم.
🔹«آب» در خاورمیانه و خاصه در سرزمین ایران، عاملی مؤثر در شکل‌گیری و تحول تمدن‌ها بوده است. این ماده حیات بخش، نه فقط از اقلیم، بلکه از اجتماع و فرهنگ و ادیان نیز تأثیر می پذیرفته است.
🔹در آغاز قرن 15 شمسی، «آب» یکی از پرمناقشه‌ترین، پربحث‌ترین و تأثیرگذارترین موضوعات داخلی و بین المللی کشورها را تشکیل میدهد که ایران نیز از آن، مستثنی نیست.
🔹پس از تصویب «قانون آب و نحوه ملی شدن آن» در سال 1347 و قرارگرفتن موضوع آب در حیطه حقوق عمومی و اوج گیری نقش دولت در مدیریت آن؛ به علت نیاز کمتر به آب یا در دسترس بودن بیشتر آن، نگاه قانون‌گذار و مجری و ناظر قانون بر توزیع آب استوار بود.
کانال آب
@water_bio
✍🏻 حسین زمانی، مدیرکل دفتر حقوقی شرکت مادر تخصصی مدیریت منابع آب ایران
🔹به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی وزارت نیرو (پاون)، ابتدای هر تدبیری، شناخت است و سرآغاز هر شناختی، فراغت از قالب‌هایی است که سالها برساخته‌ایم.
🔹«آب» در خاورمیانه و خاصه در سرزمین ایران، عاملی مؤثر در شکل‌گیری و تحول تمدن‌ها بوده است. این ماده حیات بخش، نه فقط از اقلیم، بلکه از اجتماع و فرهنگ و ادیان نیز تأثیر می پذیرفته است.
🔹در آغاز قرن 15 شمسی، «آب» یکی از پرمناقشه‌ترین، پربحث‌ترین و تأثیرگذارترین موضوعات داخلی و بین المللی کشورها را تشکیل میدهد که ایران نیز از آن، مستثنی نیست.
🔹پس از تصویب «قانون آب و نحوه ملی شدن آن» در سال 1347 و قرارگرفتن موضوع آب در حیطه حقوق عمومی و اوج گیری نقش دولت در مدیریت آن؛ به علت نیاز کمتر به آب یا در دسترس بودن بیشتر آن، نگاه قانون‌گذار و مجری و ناظر قانون بر توزیع آب استوار بود.
کانال آب
@water_bio
شهر و روستا باید در برابر تغییرات اقلیمی سازگار شوند.
شهرنشینی همه ابعاد زندگی ما از نحوه تولید غذا گرفته تا نحوه فرآوری ، بسته بندی، حمل و نقل، بازاریابی، مصرف، دفع و بازیافت آن در بر می گیرد.
اقدامات ما در هر مرحله از این فرآیند بر سلامت ما و محیط زیست تأثیر می گذارد. اما اقدامات ما در شهر و روستا در کنار هم می تواند آسیب‌هارا به حداقل برساند.
کشاورزی، جنگلداری و بهبود سیستم های غذایی شهری یکی از مهمترین راههای سازگاری است.
استفاده از شیوه‌ها و فناوری‌های نوآورانه، پایدار و مقاوم در برابر آب و هوا می‌تواند به افزایش تولید غذای محلی، ترویج زنجیره‌های تأمین کمک کرده و همه اینها به کاهش تولید کربن منجر می شود.
شهرهای سبز، نوآوری فائو است که به دولت ها کمک می کند تا با تقویت پیوندهای شهر و روستا و اطمینان از ادغام سیستم های غذایی پایدار و فراگیر در توسعه شهری، همه به امنیت غذایی و تغذیه مناسب دست یابند.
شهرها پتانسیل عظیمی برای ایجاد یک محیط سبز سالم برای همه کسانی که در آنها زندگی می کنند دارند و زمان آن رسیده است با تجدید نظر در ساخت و سازها آینده خود را تغییر دهیم.
نکته تأسف‌بار این است که در کشور ما روز به روز چهره سبز روستاها را تخریب و با استفاده از مصالح ناسازگار و جذب کننده گرما همچون آسفالت و سیمان از وسعت فضای سبز می کاهند!!
©@RuralWomenIssues
شهرنشینی همه ابعاد زندگی ما از نحوه تولید غذا گرفته تا نحوه فرآوری ، بسته بندی، حمل و نقل، بازاریابی، مصرف، دفع و بازیافت آن در بر می گیرد.
اقدامات ما در هر مرحله از این فرآیند بر سلامت ما و محیط زیست تأثیر می گذارد. اما اقدامات ما در شهر و روستا در کنار هم می تواند آسیب‌هارا به حداقل برساند.
کشاورزی، جنگلداری و بهبود سیستم های غذایی شهری یکی از مهمترین راههای سازگاری است.
استفاده از شیوه‌ها و فناوری‌های نوآورانه، پایدار و مقاوم در برابر آب و هوا می‌تواند به افزایش تولید غذای محلی، ترویج زنجیره‌های تأمین کمک کرده و همه اینها به کاهش تولید کربن منجر می شود.
شهرهای سبز، نوآوری فائو است که به دولت ها کمک می کند تا با تقویت پیوندهای شهر و روستا و اطمینان از ادغام سیستم های غذایی پایدار و فراگیر در توسعه شهری، همه به امنیت غذایی و تغذیه مناسب دست یابند.
شهرها پتانسیل عظیمی برای ایجاد یک محیط سبز سالم برای همه کسانی که در آنها زندگی می کنند دارند و زمان آن رسیده است با تجدید نظر در ساخت و سازها آینده خود را تغییر دهیم.
نکته تأسف‌بار این است که در کشور ما روز به روز چهره سبز روستاها را تخریب و با استفاده از مصالح ناسازگار و جذب کننده گرما همچون آسفالت و سیمان از وسعت فضای سبز می کاهند!!
©@RuralWomenIssues
👍1👏1
Forwarded from Dr. AliBeitollahi (Ali Beitollahi)
سهم آب های زیرزمینی و سطحی در تامین آب مورد نیاز کشور در استان های کشور
دکتر علی بیت اللهی، 4-1-1401
براساس آمارهای موجود( منابع آب وزارت نیرو)، کشور بطور متوسط 38% به آب های سطحی و 62% به آب های زیرزمینی در تامین منابع آب متکی است. این نسبت، البته در استان ها، بسیار متفاوت است. استان یزد بشدت به منابع آب زیرزمینی وابسته است و بدنبال آن استان های هرمزگان و کرمان، سمنان و خراسان شمالی وابستگی بیشتری به آب های زیر زمینی دارند. استان های خوزستان، مازندران، گیلان، ایلام و اردبیل نسبت به سایر استان ها، وابستگی کمتری به آب های زیر سطحی در تامین نیاز آبی خود دارند.
t.me/Dr_AliBeitollahi
دکتر علی بیت اللهی، 4-1-1401
براساس آمارهای موجود( منابع آب وزارت نیرو)، کشور بطور متوسط 38% به آب های سطحی و 62% به آب های زیرزمینی در تامین منابع آب متکی است. این نسبت، البته در استان ها، بسیار متفاوت است. استان یزد بشدت به منابع آب زیرزمینی وابسته است و بدنبال آن استان های هرمزگان و کرمان، سمنان و خراسان شمالی وابستگی بیشتری به آب های زیر زمینی دارند. استان های خوزستان، مازندران، گیلان، ایلام و اردبیل نسبت به سایر استان ها، وابستگی کمتری به آب های زیر سطحی در تامین نیاز آبی خود دارند.
t.me/Dr_AliBeitollahi
👍1
📚🦩
شاید اسم تالاب را شنیده باشی. شاید هم نشنیده باشی! شاید هم اسم های دیگر تالاب مانند باتلاق، برکه و مرداب و یا آبگیر و حتی دریاچه را شنیده باشی! تالاب ها خیلی شگفت انگیز هستند. بچه ها می دانید تالاب ها چطور به وجود می آیند؟
دریافت 👇
http://www.wetlandsproject.ir/publications/books/detail/%D8%AA%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%A8--%D9%82%D9%84%D8%A8-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86/2092/view/
شاید اسم تالاب را شنیده باشی. شاید هم نشنیده باشی! شاید هم اسم های دیگر تالاب مانند باتلاق، برکه و مرداب و یا آبگیر و حتی دریاچه را شنیده باشی! تالاب ها خیلی شگفت انگیز هستند. بچه ها می دانید تالاب ها چطور به وجود می آیند؟
دریافت 👇
http://www.wetlandsproject.ir/publications/books/detail/%D8%AA%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%A8--%D9%82%D9%84%D8%A8-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86/2092/view/
Forwarded from 👩🌾 زنان روستایی و عشایری (مهتا .ب)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کوهها و جنگلها از پدیده های حیاتی برای تداوم حیات کره زمینند. اگر بخواهیم مکانی پایدار برای زندگی داشته باشیم باید از کوهها و جنگلها مراقبت و حفاظت کنیم.
کوه ها و جنگلها برای ما امکان دسترسی پایدار به 👇
🍒غذا
💊دارو
💧آب
🌬️تنظیم کیفیت هوا
را فراهم می کنند.
کوه ها بیش از آنچه می دانیم اهمیت دارند! اگر درمجاورت کوه ها زندگی می کنید خود را محافظ و مراقب آن بدانید.
هم اکنون با وجود آسیب‌های جدی که به جنگل‌های زاگرس و البرز در کشورمان وارد شده و از طرفی اشتیاق برای گردشگری کوهستانی پایدار، و همچنین برداشت غذا و دانه های جنگلی، برداشت ضایعات و بطور کلی استفاده پایدار از کوه و جنگل و منابع آن به دستورالعمل و قوانین جامع و مانع نیازمندیم.
🆔 @RuralWomenIssues
کوه ها و جنگلها برای ما امکان دسترسی پایدار به 👇
🍒غذا
💊دارو
💧آب
🌬️تنظیم کیفیت هوا
را فراهم می کنند.
کوه ها بیش از آنچه می دانیم اهمیت دارند! اگر درمجاورت کوه ها زندگی می کنید خود را محافظ و مراقب آن بدانید.
هم اکنون با وجود آسیب‌های جدی که به جنگل‌های زاگرس و البرز در کشورمان وارد شده و از طرفی اشتیاق برای گردشگری کوهستانی پایدار، و همچنین برداشت غذا و دانه های جنگلی، برداشت ضایعات و بطور کلی استفاده پایدار از کوه و جنگل و منابع آن به دستورالعمل و قوانین جامع و مانع نیازمندیم.
🆔 @RuralWomenIssues
جوامع محلی در خط مقدم جنگلبانی
جنگل یکی از منابعی است که در صورت حفاظت و مراقبت از سوی جوامع محلی، می تواند زندگی مردم بویژه زنان روستایی و عشایری را متحول سازد. از این رو یکی از محورهای مهم توسعه پایدار آموزش برای حفاظت و بهره برداری از جنگلهاست.
این عکس دختران جوان در منطقه Kabhreدر کاتماندو نپال نشان میدهد.
آموزش استفاده پایدار از اکوسیستم در مناطقی از زمین که اکوسیستم تحت تاثیر خشکسالی و برداشت بی رویه آسیب دیده است بخشی از برنامه آموزشی در روستاهاست.
آنها در خصوص عواقب خشکسالی و عدم امنیت ناشی از تخریب سرزمین شان آموزش می بینند .
از آنجا که در بخش‌هایی از زمین زنان و دختران مسئول جمع آوری هیزم در این مناطق هستند، به آنها خطرات جنگل زدایی آموزش داده می شود.
حفظ جنگلها و منابع طبیعی برای تداوم زندگی روستایی حیاتی است، جوامع محلی باید در این خصوص آموزش های ویژه داده شود. زنان روستایی و عشایری می توانند پیشرو در حفظ این نعمتهای آسمانی باشند.
🆔 @RuralWomenIssues🌲🌳🌴
جنگل یکی از منابعی است که در صورت حفاظت و مراقبت از سوی جوامع محلی، می تواند زندگی مردم بویژه زنان روستایی و عشایری را متحول سازد. از این رو یکی از محورهای مهم توسعه پایدار آموزش برای حفاظت و بهره برداری از جنگلهاست.
این عکس دختران جوان در منطقه Kabhreدر کاتماندو نپال نشان میدهد.
آموزش استفاده پایدار از اکوسیستم در مناطقی از زمین که اکوسیستم تحت تاثیر خشکسالی و برداشت بی رویه آسیب دیده است بخشی از برنامه آموزشی در روستاهاست.
آنها در خصوص عواقب خشکسالی و عدم امنیت ناشی از تخریب سرزمین شان آموزش می بینند .
از آنجا که در بخش‌هایی از زمین زنان و دختران مسئول جمع آوری هیزم در این مناطق هستند، به آنها خطرات جنگل زدایی آموزش داده می شود.
حفظ جنگلها و منابع طبیعی برای تداوم زندگی روستایی حیاتی است، جوامع محلی باید در این خصوص آموزش های ویژه داده شود. زنان روستایی و عشایری می توانند پیشرو در حفظ این نعمتهای آسمانی باشند.
🆔 @RuralWomenIssues🌲🌳🌴
Forwarded from اتچ بات
تقویت جوامع محلی با آبزی پروری مشارکتی: چالش ها و فرصتها
✍ مهتا بذرافکن
در سالهای اخیر کشت و پرورش آبزیان یکی از مهم ترین منابع فقرزدایی، ایجاد معیشت ودرآمد پایدار برای جمعیت ساحل نشین و کشورها تبدیل شده است. مزیت‌های چندگانه آبزی پروری مورد توجه دولتهایی که دغدغه اشتغال، معیشت، کاهش فقر و امنیت غذایی مردمشان با توجه به مخاطرات اقلیمی دارند می باشد.
سیاست ها و اقدام برخی از کشورها نظیر ماداگاسکار در کشت آبزیان و درجهت فقرزدایی و ارتقای رفاه اجتماعی جوامع ساحل نشین و پایداری وحفاظت از اکوسیستم دریا در مقایسه با سیاست‌ه و اقدامات ایران جالب توجه است.
درایران و درسال‌های اخیر صدها هکتار از زمین های ساحلی به منظور کشت و پرورش میگوبه طبقه خاصی ازمتمولین واگذارشده که منافع سرشاری برای آنها داشته است. البته این کشت و توسعه نه پایدار بوده ونه چندان اشتغال و درآمدزایی برای جوامع محلی داشته است.
نه تنها منفعتی برای آنها نداشته، بلکه در جاهایی منجر به ازدست‌دادن دادن سواحل برخی از روستاها شده و منبع درآمدحداقلی شان از دریا را نیز بکلی از بین برده است.
اما تجربه ماداگاسكار در کشت و توسعه و تجاری سازی خیار دریایی قابل توجه است. پروژه توسعه پرورش خیار دریایی به عنوان یک معیشت جایگزین برای جمعیت حاشیه‌نشین ساحلی، در جنوب غربی ماداگاسکار با مشارکت مردم، دولت و بخش خصوصی اجرا شده است.
پروژه مطالعاتی کشت وصنعت خیار دریایی درماداگاسکار برای تولید نوزاد خیار دریایی با همکاری دو دانشگاه بلژیکی (ULB و UMSH) ویک دانشگاه مالاگاسی (IH.SM) ازسال 2009-2010 بامشارکت بخش خصوصی شروع وحاصل این همکاری ابداع فناوری تولید نوزاد خیار دریایی بصورت انبوه شد.
این پروژه؛ پرورش خیار دریایی را در طول خطوط ساحلی به یک کسب و کار درآمدزا، با کمترین آسیب به اکوسیستم دریا ممکن و بعنوان کشت جایگزین، بستر امرار معاش را برای صدها خانوداه روستایی در ماداگاسکار فراهم نمود.
مدل تجاری طراحی شده، واگذاری به افراد متمول برگزیده نبود، بلکه یک مدل اقتصادی - اجتماعی مشارکتی تهیه شد که تمام خانواده های روستایی ساحل نشین درکنار بخش خصوصی از منافع آن بهره‌مند شدند.
در این مدل مشارکتی در مرحله اول تولید لارو خیار دریایی بوسیله بخش خصوصی صورت گرفته و در مرحله بعد برای پرورش به مزارع کوچک خانوادگی که باسرمایه گذاری دولت و با هدف فقرزدایی و اشتغال زایی ایجاد به خانواده ها واگذار گردیده؛ تحویل داده می شود. صاحبان آموزش دیده این مزارع مقیاس کوچک، با کمترین آسیب محیط زیستی از این نوزادان مراقبت کرده و آنها را پرورش می دهند. مراقبت ازخیار دریایی درتمام مراحل تحت نظر کارشناسان بخش خصوصی است و وقتی خیار به اندازه کافی رشد کرد و بازارپسند شد، برداشت و برای فرآوری به همان شرکت فروخته می شود.
رویکرد اصلی این شرکت صادرات به کشورهای مصرف کننده بعنوان غذا مانند چین است، هرچند تقاضا برای تولید محصولات دارویی و جانبی از این آبزی از سوی کشورهای غربی نیز وجود دارد.
از آنجا که کشت و پرورش خیار دریایی به عنوان معیشت جایگزین نقش مهمی در امرار معاش جوامع محلی و سازگاری با تغییرات اقلیمی دارد از حمایت ویژه و همه جانبه دولت برخودار است.
این رویکرد اجتماعی و اقتصادی ایجاد شبکه ای از واحدهای کشت در مقیاس کوچک که هم از نظر اقتصادی برای کشاورزان و هم برای بخش خصوصی با صرفه است در کنار حمایت دولت؛ بستر مشارکت حداکثری خانواده ها ایجاد و درآمد خانواده های ساحل نشین به نحو چشمگیری افزایش داده و البته دولت نیز از مزیت‌های صادرات بهره می برد.
مقایسه این دو روش آبزی پروری نشان میدهد که در ایران رویکرد مشارکت وحقوق جوامع محلی نادیده گرفته شده است. علاوه بر این به نظر می رسد فقرزدایی و اشتغالزایی و پایداری جوامع ساحلی هدف اجرای این پروژه ها نبوده و واگذاری سواحل به عنوان مزارع پرورش میگو در مقیاس بزرگ به طبقه ای خاص وجلب آنها صرفا به عنوان سرمایه گذاران متمول هدف تعیین شده بوده است.
باگذشت سالها از آبزی پروری آنچه مشاهده می شود تخریب و حذف سواحل روستایی، فقرزایی و مهاجرت، تشدید اختلاف طبقاتی، مناقشات محلی، وابستگی شدید مردم محلی به استفاده از ذخایر طبیعی برای امرار معاش حداقلی و در نهایت آسیب دیدگی محیط زیست از فعالیت‌های مخرب است.
البته تجربه موفق پیاده سازی مدلهای معیشت جایگزین ساحلی برای جمعیت ساحل نشین نشان میدهد که وقت تغییر رویکردهاست و مدیران و تصمیم گیران دغدغه مند باید به سمت ترویج کشت ساحلی مشارکتی روند.
©@RuralWomenIssues
📽
✍ مهتا بذرافکن
در سالهای اخیر کشت و پرورش آبزیان یکی از مهم ترین منابع فقرزدایی، ایجاد معیشت ودرآمد پایدار برای جمعیت ساحل نشین و کشورها تبدیل شده است. مزیت‌های چندگانه آبزی پروری مورد توجه دولتهایی که دغدغه اشتغال، معیشت، کاهش فقر و امنیت غذایی مردمشان با توجه به مخاطرات اقلیمی دارند می باشد.
سیاست ها و اقدام برخی از کشورها نظیر ماداگاسکار در کشت آبزیان و درجهت فقرزدایی و ارتقای رفاه اجتماعی جوامع ساحل نشین و پایداری وحفاظت از اکوسیستم دریا در مقایسه با سیاست‌ه و اقدامات ایران جالب توجه است.
درایران و درسال‌های اخیر صدها هکتار از زمین های ساحلی به منظور کشت و پرورش میگوبه طبقه خاصی ازمتمولین واگذارشده که منافع سرشاری برای آنها داشته است. البته این کشت و توسعه نه پایدار بوده ونه چندان اشتغال و درآمدزایی برای جوامع محلی داشته است.
نه تنها منفعتی برای آنها نداشته، بلکه در جاهایی منجر به ازدست‌دادن دادن سواحل برخی از روستاها شده و منبع درآمدحداقلی شان از دریا را نیز بکلی از بین برده است.
اما تجربه ماداگاسكار در کشت و توسعه و تجاری سازی خیار دریایی قابل توجه است. پروژه توسعه پرورش خیار دریایی به عنوان یک معیشت جایگزین برای جمعیت حاشیه‌نشین ساحلی، در جنوب غربی ماداگاسکار با مشارکت مردم، دولت و بخش خصوصی اجرا شده است.
پروژه مطالعاتی کشت وصنعت خیار دریایی درماداگاسکار برای تولید نوزاد خیار دریایی با همکاری دو دانشگاه بلژیکی (ULB و UMSH) ویک دانشگاه مالاگاسی (IH.SM) ازسال 2009-2010 بامشارکت بخش خصوصی شروع وحاصل این همکاری ابداع فناوری تولید نوزاد خیار دریایی بصورت انبوه شد.
این پروژه؛ پرورش خیار دریایی را در طول خطوط ساحلی به یک کسب و کار درآمدزا، با کمترین آسیب به اکوسیستم دریا ممکن و بعنوان کشت جایگزین، بستر امرار معاش را برای صدها خانوداه روستایی در ماداگاسکار فراهم نمود.
مدل تجاری طراحی شده، واگذاری به افراد متمول برگزیده نبود، بلکه یک مدل اقتصادی - اجتماعی مشارکتی تهیه شد که تمام خانواده های روستایی ساحل نشین درکنار بخش خصوصی از منافع آن بهره‌مند شدند.
در این مدل مشارکتی در مرحله اول تولید لارو خیار دریایی بوسیله بخش خصوصی صورت گرفته و در مرحله بعد برای پرورش به مزارع کوچک خانوادگی که باسرمایه گذاری دولت و با هدف فقرزدایی و اشتغال زایی ایجاد به خانواده ها واگذار گردیده؛ تحویل داده می شود. صاحبان آموزش دیده این مزارع مقیاس کوچک، با کمترین آسیب محیط زیستی از این نوزادان مراقبت کرده و آنها را پرورش می دهند. مراقبت ازخیار دریایی درتمام مراحل تحت نظر کارشناسان بخش خصوصی است و وقتی خیار به اندازه کافی رشد کرد و بازارپسند شد، برداشت و برای فرآوری به همان شرکت فروخته می شود.
رویکرد اصلی این شرکت صادرات به کشورهای مصرف کننده بعنوان غذا مانند چین است، هرچند تقاضا برای تولید محصولات دارویی و جانبی از این آبزی از سوی کشورهای غربی نیز وجود دارد.
از آنجا که کشت و پرورش خیار دریایی به عنوان معیشت جایگزین نقش مهمی در امرار معاش جوامع محلی و سازگاری با تغییرات اقلیمی دارد از حمایت ویژه و همه جانبه دولت برخودار است.
این رویکرد اجتماعی و اقتصادی ایجاد شبکه ای از واحدهای کشت در مقیاس کوچک که هم از نظر اقتصادی برای کشاورزان و هم برای بخش خصوصی با صرفه است در کنار حمایت دولت؛ بستر مشارکت حداکثری خانواده ها ایجاد و درآمد خانواده های ساحل نشین به نحو چشمگیری افزایش داده و البته دولت نیز از مزیت‌های صادرات بهره می برد.
مقایسه این دو روش آبزی پروری نشان میدهد که در ایران رویکرد مشارکت وحقوق جوامع محلی نادیده گرفته شده است. علاوه بر این به نظر می رسد فقرزدایی و اشتغالزایی و پایداری جوامع ساحلی هدف اجرای این پروژه ها نبوده و واگذاری سواحل به عنوان مزارع پرورش میگو در مقیاس بزرگ به طبقه ای خاص وجلب آنها صرفا به عنوان سرمایه گذاران متمول هدف تعیین شده بوده است.
باگذشت سالها از آبزی پروری آنچه مشاهده می شود تخریب و حذف سواحل روستایی، فقرزایی و مهاجرت، تشدید اختلاف طبقاتی، مناقشات محلی، وابستگی شدید مردم محلی به استفاده از ذخایر طبیعی برای امرار معاش حداقلی و در نهایت آسیب دیدگی محیط زیست از فعالیت‌های مخرب است.
البته تجربه موفق پیاده سازی مدلهای معیشت جایگزین ساحلی برای جمعیت ساحل نشین نشان میدهد که وقت تغییر رویکردهاست و مدیران و تصمیم گیران دغدغه مند باید به سمت ترویج کشت ساحلی مشارکتی روند.
©@RuralWomenIssues
📽
Telegram
attach 📎
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ایران قربانی سیاست های هیدروشیمیایی
در جنوب ایران و در استان بوشهر به بهانه توسعه و رشد اقتصادی ده‌ها پتروشیمی سالها به سلامت مردم و محیط زیست آسیب‌های غیرقابل جبران زدند و صدای اعتراض مردم به هیچ جا نرسید. نمونه آن پتروشیمی جم که خاک و آب های زیرزمینی و پتروشیمی کاوه که سواحل روستایی و اکوسیستم خلیج فارس را نابود کردند و هرگز هم نسبت به این تخریب‌های غيرقابل جبران پاسخگو نبوده اند
حالا نوبت جنگل‌های شمال کشور رسیده است؟
درحالیکه میانکاله از سال ۱۳۴۸ به عنوان منطقه حفاظت‌شده تعیین شده و هم‌اکنون باعناوین پناهگاه حیات وحش، تالاب بین‌المللی و ذخیره‌گاه طبیعی زیست‌کره تحت حفاظت محیط‌زیست قرار دارد؛ دراواسط اسفند ماه گذشته، کلنگ احداث کارخانه پتروشیمی در بهشهر استان مازندران و درنزدیکی میانکاله برزمین زده شد!!!
عالیجنابان! دیگر بس است، بیش‌از این ایران را قربانی سیاست‌های نئولیبرالیستی هیدروشیمیایی نکنید و قدر نعمت جنگل، آب وخاک رابدانید چراکه دود ازدست دادن آنها چشم ودل همه رامی سوزاند.
🎥 دامداران و کنشگران محیط زیست معترض به احداث کارخانه پتروشیمی در منطقه حفاظت شده میانکاله
©@RuralWomenIssues
در جنوب ایران و در استان بوشهر به بهانه توسعه و رشد اقتصادی ده‌ها پتروشیمی سالها به سلامت مردم و محیط زیست آسیب‌های غیرقابل جبران زدند و صدای اعتراض مردم به هیچ جا نرسید. نمونه آن پتروشیمی جم که خاک و آب های زیرزمینی و پتروشیمی کاوه که سواحل روستایی و اکوسیستم خلیج فارس را نابود کردند و هرگز هم نسبت به این تخریب‌های غيرقابل جبران پاسخگو نبوده اند
حالا نوبت جنگل‌های شمال کشور رسیده است؟
درحالیکه میانکاله از سال ۱۳۴۸ به عنوان منطقه حفاظت‌شده تعیین شده و هم‌اکنون باعناوین پناهگاه حیات وحش، تالاب بین‌المللی و ذخیره‌گاه طبیعی زیست‌کره تحت حفاظت محیط‌زیست قرار دارد؛ دراواسط اسفند ماه گذشته، کلنگ احداث کارخانه پتروشیمی در بهشهر استان مازندران و درنزدیکی میانکاله برزمین زده شد!!!
عالیجنابان! دیگر بس است، بیش‌از این ایران را قربانی سیاست‌های نئولیبرالیستی هیدروشیمیایی نکنید و قدر نعمت جنگل، آب وخاک رابدانید چراکه دود ازدست دادن آنها چشم ودل همه رامی سوزاند.
🎥 دامداران و کنشگران محیط زیست معترض به احداث کارخانه پتروشیمی در منطقه حفاظت شده میانکاله
©@RuralWomenIssues
👍3👏1
چهره سازگار با کم آبی دیروز کویر
با دیدن این مطلب در یک سایت خارجی کلی کیف کردم، اصلا به به آقا 😍
طبق گفته این رسانه، تا 400 سال قبل از میلاد، مهندسان ایرانی یخچال‌هایی رو طراحی کرده بودند که به کمک اون می‌تونستن در اواسط تابستان، اونم در وسط صحرا، هم یخ داشته باشند و هم مواد غذایی رو سالم نگه دارند!
ایرانی‌ها یخ رو در زمستان از کوه‌های مجاور به مقدار زیاد می‌آوردند و در این یخچال یا گودال یخ ذخیره می‌کردند. از این یخ‌ها برای خنک کردن غذاهای سلطنتی در روزهای گرم تابستان، تهیه فالوده، بستنی و دسر سنتی ایرانی هم استفاده میشد.
درسته شاید ما خیلی تمدن خودمون رو جدی نگیریم، ولی انصافا خفن بودیما :)
× محرداد کریم‌زاده ×
©@RuralWomenIssues
با دیدن این مطلب در یک سایت خارجی کلی کیف کردم، اصلا به به آقا 😍
طبق گفته این رسانه، تا 400 سال قبل از میلاد، مهندسان ایرانی یخچال‌هایی رو طراحی کرده بودند که به کمک اون می‌تونستن در اواسط تابستان، اونم در وسط صحرا، هم یخ داشته باشند و هم مواد غذایی رو سالم نگه دارند!
ایرانی‌ها یخ رو در زمستان از کوه‌های مجاور به مقدار زیاد می‌آوردند و در این یخچال یا گودال یخ ذخیره می‌کردند. از این یخ‌ها برای خنک کردن غذاهای سلطنتی در روزهای گرم تابستان، تهیه فالوده، بستنی و دسر سنتی ایرانی هم استفاده میشد.
درسته شاید ما خیلی تمدن خودمون رو جدی نگیریم، ولی انصافا خفن بودیما :)
× محرداد کریم‌زاده ×
©@RuralWomenIssues
ما پیش خورشید بر باد دادیم
تاج سرش را
آلوده کردیم ما پیکرش را
تنها یک زمین برای زیستن داریم که قربانی سیاست، پول و مصرف حریصانه ما انسان‌ها شده است..
یک ساعت با خاموش کردن برق، برای همه رنجهایش سوگواری کنیم..
©@RuralWomenIssues
تاج سرش را
آلوده کردیم ما پیکرش را
تنها یک زمین برای زیستن داریم که قربانی سیاست، پول و مصرف حریصانه ما انسان‌ها شده است..
یک ساعت با خاموش کردن برق، برای همه رنجهایش سوگواری کنیم..
©@RuralWomenIssues
Forwarded from Dr. AliBeitollahi (Ali Beitollahi)
هدر رفت آب در ضایعات محصولات کشاورزی
دکتر علی بیت اللهی، 6-1-1401
براساس آمار و داده های موجود، تخمین زده می شود که بین 30 تا 35 درصد از کل محصولات کشاورزی در کشور، ضایعات کشاورزی اند. براساس آمار سال 1394(بعنوان نمونه) تناژ کل محصولات کشاورزی، 109 میلیون تن بوده که براساس نسبت 35% ضایعات، 38 میلیون تن از این محصولات ضایعات خواهند بود. میزان آب مصرفی برای ضایعات کشاورزی، بطور متوسط حدود 30،000 میلیون متر مکعب برآورد می شود.
براساس آمار و داده های موجود، حدود 340،000 حلقه چاه غیرمجاز در کشور وجود دارد که میزان آب برداشت شده آنها حدود 4800 میلیون متر مکعب در سال برآورد می شود.
براین اساس میزان آب مصرفی برای محصولات به هدر رفته کشاورزی 6.21برابر میزان آب استحصالی از کل چاه های غیرمجاز در کشور است.
t.me/Dr_AliBeitollahi
دکتر علی بیت اللهی، 6-1-1401
براساس آمار و داده های موجود، تخمین زده می شود که بین 30 تا 35 درصد از کل محصولات کشاورزی در کشور، ضایعات کشاورزی اند. براساس آمار سال 1394(بعنوان نمونه) تناژ کل محصولات کشاورزی، 109 میلیون تن بوده که براساس نسبت 35% ضایعات، 38 میلیون تن از این محصولات ضایعات خواهند بود. میزان آب مصرفی برای ضایعات کشاورزی، بطور متوسط حدود 30،000 میلیون متر مکعب برآورد می شود.
براساس آمار و داده های موجود، حدود 340،000 حلقه چاه غیرمجاز در کشور وجود دارد که میزان آب برداشت شده آنها حدود 4800 میلیون متر مکعب در سال برآورد می شود.
براین اساس میزان آب مصرفی برای محصولات به هدر رفته کشاورزی 6.21برابر میزان آب استحصالی از کل چاه های غیرمجاز در کشور است.
t.me/Dr_AliBeitollahi
این شعر فردوسی را قاب کنند بزنن سر در همه نهادهای حکمران آب
به جویی که یک روز بگذشت آب
نسازد خردمند ازو جایِ خواب
©@RuralWomenIssues
به جویی که یک روز بگذشت آب
نسازد خردمند ازو جایِ خواب
©@RuralWomenIssues
👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥عشق به آموختن کودکان وطن با به جان خریدن خطر عبور رودخانه
دانش‌آموزان روستای حاجی‌آباد برای رفتن به مدرسه مجبورند هر روز با قایق از عرض رودخانه مهاباد عبور کنند. اهالی روستا که خاطرات خوبی از رودخانه و قایقشان ندارند، خواستار ساخته شدن پل هستند تا آرزوی کودکانشان به باد نرود.
©@RuralWomenIssues
دانش‌آموزان روستای حاجی‌آباد برای رفتن به مدرسه مجبورند هر روز با قایق از عرض رودخانه مهاباد عبور کنند. اهالی روستا که خاطرات خوبی از رودخانه و قایقشان ندارند، خواستار ساخته شدن پل هستند تا آرزوی کودکانشان به باد نرود.
©@RuralWomenIssues
👍1
زنان روستایی در دنیا هستند که هرگز حتی برای یکبار هم از روستایشان بیرون نرفته بودند، خواندن و نوشتن نمی‌دانستند و ذهن و دیدگاه شان به دنیا در محدوده روستایشان محصور شده بود. اما کم کم متوجه دنیای بزرگتر اطراف خود شده و با هم شروع به آموختن کردند. این زنان امروز متوجه شده اند که برای تغییر و بهتر شدن کیفیت زندگی در روستایشان باید با تشکیل انجمن های تحول خواه به میدان آمده و برای توانمند شدن، استقلال مالی و ارتباط و گفتگو با یکدیگر و با دیگران کنشگری را آموخته و به میدان آموزش آمدند.
این عکس کلاس درس گروهی از زنان روستایی در هند است که برای آموزش مهارت‌های شغلی و گفتگو گرد هم جمع شده اند.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
این عکس کلاس درس گروهی از زنان روستایی در هند است که برای آموزش مهارت‌های شغلی و گفتگو گرد هم جمع شده اند.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
عدالت اقلیمی قربانی مردان تصمیم گیر
در سالهای اخیر تغییرات آب و هوایی و ناپایداری بارش‌ها، ریزگردها و هراس از خشک شدن تالاب‌ها و نمکباران شدن شهرها به یکی از مهمترین منابع استرس فراگیر و اضطراب عمومی در کشورما تبدیل شده است.
اگر در قدیم کشاورزان و دامداران چشمشان به آسمان دوخته و برای بارش باران و برکت دعا می کردند، امروزه اکثریت ایرانیان باید برای دسترسی به آب سالم و برق کافی، کاهش ریزگرد و آب کافی رسیدن به دریاچه ارومیه در ماه‌های گرم سال دعا کنند!!!
همه می‌دانند که اقتصاد سیاسی، پول پرستی و مصرف حریصانه سه عامل مهم انسانی تخریب زمین است. بدیهی است که مردم و بویژه آنهایی که سهمی در منابع ندارند مانند اکثریت زنان؛ مقصر وضعیت اضطراری آب و هوایی که جهان با آن مواجه است نیستند، اما با شدیدترین تأثیرات روبرو هستند و متأسفانه هنوز سیاست مداران عمق این خطرات را یا درک نکرده اند یا خود را به نشنیدن زده اند.
اما تنها این زنان و ضعفا نیستند که از سیستم تصمیم گیری ها حذف شده اند؛ در کشور ما و درحال حاضر سازمان حفاظت محیط زیست نیز از سیستم تصمیم گیری درخصوص اجرای پروژه‌ها حذف شده و به دلیل نادیده گرفتن این سازمان توسط گعده های قدرت بویژه در بخش آب، کشور با وخیم ترین حالت بی عدالتی اقلیمی در حوزه آب و منابع طبیعی مواجه است.
هم اکنون تسلط مردان سیاست به جای کارشناسان زبده بر حوزه آب و معدن و پتروشیمی و فولاد و.. برسیستمهای حکمرانی و در پیش گرفتن سیاست های هیدروشیمیایی بدون درنظر گرفتن مخاطرات آینده و صرفا با نگاه کوتاه مدت، به جریان اصلی تبدیل شده اند. حذف قدرت تصمیم گیری سازمان حفاظت محیط زیست و ضعف واحد تخصصی برای نظارت بر عدالت اقلیمی و حقوق نسل آینده در حوزه آب و منابع طبیعی در سیستم قضایی، بزرگترین مخاطره ای است که بیش از تغییرات اقلیمی کشور ما را در معرض خطر قرار داده است.
انتقال آب بین حوضه ای، احداث صنایع پتروشیمی و فولاد در مکان‌های نامناسب و مخرب منابع طبیعی چون میانکاله ، معدنکاری در ذخایر طبیعی مهمی چون کرکس کوه، بی توجهی به آلودگی آب‌های سطحی، غارت آب‌های زیرزمینی و عدم سرمایه گذاری برای نجات باقی مانده آب‌هاي زيرزميني ، جنگل زدایی، آلودگی خاک و آب های سطحی، زیرزمینی و خلیج فارس توسط پتروشیمی ها و.. قلدری سازمان‌ها و نهادهای و شرکت‌های خصوصی در برابر حقوق مردم و زیستمدان؛ در نهایت منجر به چالش های غیرقابل جبرانی خواهد شد که دهه های بعد نچندان دور خود را نشان خواهد داد.
با توجه به آینده پرخطری که همه کارشناسان جهان و بر اساس داده های علمی نسبت به آن هشدار می‌دهند از سیستم قضایی کشور انتظار می رود که برای پایداری سرزمین و حفظ ایران عزیزمان واحدهای تخصصی آشنا به مسائل آب و محیط زیست تشکیل داده و جلو قلدری این نهادها و بویژه، نهادهایی که بدون درنظر گرفتن روش‌های پایدار جایگزین، پروژه انتقال آب بین حوضه ای و سدسازی های غیراصولی را تصویب می کنند، معادنی که پایداری سرزمین را متزلزل می کنند و شرکت‌هایی که آب‌های سطحی و منابع دریایی را آلوده نموده و نسبت به بهسازی سیستم‌های دفع ضایعات خود مسئولیت گریزند را پاسخگو نماید.
علاوه بر این سازمان حفاظت محیط زیست باید بتواند بدون ترس از قدرت‌های پشت پرده ی پروژه ها حق تصمیم گیری قاطع در صدور مجوزها را داشته باشد.
بدون تردید برای همه ایرانیان که کشورشان را بیش از پول و منافع کوتاه مدت دوست میدارند پایداری بر پول اولویت دارد.
©@RuralWomenIssues
در سالهای اخیر تغییرات آب و هوایی و ناپایداری بارش‌ها، ریزگردها و هراس از خشک شدن تالاب‌ها و نمکباران شدن شهرها به یکی از مهمترین منابع استرس فراگیر و اضطراب عمومی در کشورما تبدیل شده است.
اگر در قدیم کشاورزان و دامداران چشمشان به آسمان دوخته و برای بارش باران و برکت دعا می کردند، امروزه اکثریت ایرانیان باید برای دسترسی به آب سالم و برق کافی، کاهش ریزگرد و آب کافی رسیدن به دریاچه ارومیه در ماه‌های گرم سال دعا کنند!!!
همه می‌دانند که اقتصاد سیاسی، پول پرستی و مصرف حریصانه سه عامل مهم انسانی تخریب زمین است. بدیهی است که مردم و بویژه آنهایی که سهمی در منابع ندارند مانند اکثریت زنان؛ مقصر وضعیت اضطراری آب و هوایی که جهان با آن مواجه است نیستند، اما با شدیدترین تأثیرات روبرو هستند و متأسفانه هنوز سیاست مداران عمق این خطرات را یا درک نکرده اند یا خود را به نشنیدن زده اند.
اما تنها این زنان و ضعفا نیستند که از سیستم تصمیم گیری ها حذف شده اند؛ در کشور ما و درحال حاضر سازمان حفاظت محیط زیست نیز از سیستم تصمیم گیری درخصوص اجرای پروژه‌ها حذف شده و به دلیل نادیده گرفتن این سازمان توسط گعده های قدرت بویژه در بخش آب، کشور با وخیم ترین حالت بی عدالتی اقلیمی در حوزه آب و منابع طبیعی مواجه است.
هم اکنون تسلط مردان سیاست به جای کارشناسان زبده بر حوزه آب و معدن و پتروشیمی و فولاد و.. برسیستمهای حکمرانی و در پیش گرفتن سیاست های هیدروشیمیایی بدون درنظر گرفتن مخاطرات آینده و صرفا با نگاه کوتاه مدت، به جریان اصلی تبدیل شده اند. حذف قدرت تصمیم گیری سازمان حفاظت محیط زیست و ضعف واحد تخصصی برای نظارت بر عدالت اقلیمی و حقوق نسل آینده در حوزه آب و منابع طبیعی در سیستم قضایی، بزرگترین مخاطره ای است که بیش از تغییرات اقلیمی کشور ما را در معرض خطر قرار داده است.
انتقال آب بین حوضه ای، احداث صنایع پتروشیمی و فولاد در مکان‌های نامناسب و مخرب منابع طبیعی چون میانکاله ، معدنکاری در ذخایر طبیعی مهمی چون کرکس کوه، بی توجهی به آلودگی آب‌های سطحی، غارت آب‌های زیرزمینی و عدم سرمایه گذاری برای نجات باقی مانده آب‌هاي زيرزميني ، جنگل زدایی، آلودگی خاک و آب های سطحی، زیرزمینی و خلیج فارس توسط پتروشیمی ها و.. قلدری سازمان‌ها و نهادهای و شرکت‌های خصوصی در برابر حقوق مردم و زیستمدان؛ در نهایت منجر به چالش های غیرقابل جبرانی خواهد شد که دهه های بعد نچندان دور خود را نشان خواهد داد.
با توجه به آینده پرخطری که همه کارشناسان جهان و بر اساس داده های علمی نسبت به آن هشدار می‌دهند از سیستم قضایی کشور انتظار می رود که برای پایداری سرزمین و حفظ ایران عزیزمان واحدهای تخصصی آشنا به مسائل آب و محیط زیست تشکیل داده و جلو قلدری این نهادها و بویژه، نهادهایی که بدون درنظر گرفتن روش‌های پایدار جایگزین، پروژه انتقال آب بین حوضه ای و سدسازی های غیراصولی را تصویب می کنند، معادنی که پایداری سرزمین را متزلزل می کنند و شرکت‌هایی که آب‌های سطحی و منابع دریایی را آلوده نموده و نسبت به بهسازی سیستم‌های دفع ضایعات خود مسئولیت گریزند را پاسخگو نماید.
علاوه بر این سازمان حفاظت محیط زیست باید بتواند بدون ترس از قدرت‌های پشت پرده ی پروژه ها حق تصمیم گیری قاطع در صدور مجوزها را داشته باشد.
بدون تردید برای همه ایرانیان که کشورشان را بیش از پول و منافع کوتاه مدت دوست میدارند پایداری بر پول اولویت دارد.
©@RuralWomenIssues