شهر و روستا باید در برابر تغییرات اقلیمی سازگار شوند.

شهرنشینی همه ابعاد زندگی ما از نحوه تولید غذا گرفته تا نحوه فرآوری ، بسته بندی، حمل و نقل، بازاریابی، مصرف، دفع و بازیافت آن در بر می گیرد.

اقدامات ما در هر مرحله از این فرآیند بر سلامت ما و محیط زیست تأثیر می گذارد. اما اقدامات ما در شهر و روستا در کنار هم می تواند آسیب‌هارا به حداقل برساند.
کشاورزی، جنگلداری و بهبود سیستم های غذایی شهری یکی از مهمترین راههای سازگاری است.
استفاده از شیوه‌ها و فناوری‌های نوآورانه، پایدار و مقاوم در برابر آب و هوا می‌تواند به افزایش تولید غذای محلی، ترویج زنجیره‌های تأمین کمک کرده و همه اینها به کاهش تولید کربن منجر می شود.

شهرهای سبز، نوآوری فائو است که به دولت ها کمک می کند تا با تقویت پیوندهای شهر و روستا و اطمینان از ادغام سیستم های غذایی پایدار و فراگیر در توسعه شهری، همه به امنیت غذایی و تغذیه مناسب دست یابند.

شهرها پتانسیل عظیمی برای ایجاد یک محیط سبز سالم برای همه کسانی که در آنها زندگی می کنند دارند و زمان آن رسیده است با تجدید نظر در ساخت و سازها آینده خود را تغییر دهیم.


نکته تأسف‌بار این است که در کشور ما روز به روز چهره سبز روستاها را تخریب و با استفاده از مصالح ناسازگار و جذب کننده گرما همچون آسفالت و سیمان از وسعت فضای سبز می کاهند!!


©@RuralWomenIssues

سهم آب های زیرزمینی و سطحی در تامین آب مورد نیاز کشور در استان های کشور
دکتر علی بیت اللهی، 4-1-1401
براساس آمارهای موجود( منابع آب وزارت نیرو)، کشور بطور متوسط 38% به آب های سطحی و 62% به آب های زیرزمینی در تامین منابع آب متکی است. این نسبت، البته در استان ها، بسیار متفاوت است. استان یزد بشدت به منابع آب زیرزمینی وابسته است و بدنبال آن استان های هرمزگان و کرمان، سمنان و خراسان شمالی وابستگی بیشتری به آب های زیر زمینی دارند. استان های خوزستان، مازندران، گیلان، ایلام و اردبیل نسبت به سایر استان ها، وابستگی کمتری به آب های زیر سطحی در تامین نیاز آبی خود دارند.
t.me/Dr_AliBeitollahi

📚🦩
شاید اسم تالاب را شنیده باشی. شاید هم نشنیده باشی! شاید هم اسم های دیگر تالاب مانند باتلاق، برکه و مرداب و یا آبگیر و حتی دریاچه را شنیده باشی! تالاب ها خیلی شگفت انگیز هستند. بچه ها می دانید تالاب ها چطور به وجود می آیند؟

دریافت 👇
http://www.wetlandsproject.ir/publications/books/detail/%D8%AA%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%A8--%D9%82%D9%84%D8%A8-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86/2092/view/

کوهها و جنگلها از پدیده های حیاتی برای تداوم حیات کره زمینند. اگر بخواهیم مکانی پایدار برای زندگی داشته باشیم باید از کوهها و جنگلها مراقبت و حفاظت کنیم.

کوه ها و جنگلها برای ما امکان دسترسی پایدار به 👇

🍒غذا
💊دارو
💧آب
🌬️تنظیم کیفیت هوا

را فراهم می کنند.

کوه ها بیش از آنچه می دانیم اهمیت دارند! اگر درمجاورت کوه ها زندگی می کنید خود را محافظ و مراقب آن بدانید.

هم اکنون با وجود آسیب‌های جدی که به جنگل‌های زاگرس و البرز در کشورمان وارد شده و از طرفی اشتیاق برای گردشگری کوهستانی پایدار، و همچنین برداشت غذا و دانه های جنگلی، برداشت ضایعات و بطور کلی استفاده پایدار از کوه و جنگل و منابع آن به دستورالعمل و قوانین جامع و مانع نیازمندیم.


🆔 @RuralWomenIssues

جوامع محلی در خط مقدم جنگلبانی


جنگل یکی از منابعی است که در صورت حفاظت و مراقبت از سوی جوامع محلی، می تواند زندگی مردم بویژه زنان روستایی و عشایری را متحول سازد. از این رو یکی از محورهای مهم توسعه پایدار آموزش برای حفاظت و بهره برداری از جنگلهاست.

این عکس دختران جوان در منطقه Kabhreدر کاتماندو نپال نشان میدهد.

آموزش استفاده پایدار از اکوسیستم در مناطقی از زمین که اکوسیستم تحت تاثیر خشکسالی و برداشت بی رویه آسیب دیده است بخشی از برنامه آموزشی در روستاهاست.

آنها در خصوص عواقب خشکسالی و عدم امنیت ناشی از تخریب سرزمین شان آموزش می بینند .

از آنجا که در بخش‌هایی از زمین زنان و دختران مسئول جمع آوری هیزم در این مناطق هستند، به آنها خطرات جنگل زدایی آموزش داده می شود.

حفظ جنگل‌ها و منابع طبیعی برای تداوم زندگی روستایی حیاتی است، جوامع محلی باید در این خصوص آموزش های ویژه داده شود. زنان روستایی و عشایری می توانند پیشرو در حفظ این نعمتهای آسمانی باشند.

🆔 @RuralWomenIssues🌲🌳🌴

‍ تقویت جوامع محلی با آبزی پروری مشارکتی: چالش ها و فرصتها
✍ مهتا بذرافکن

در سال‌های اخیر کشت و پرورش آبزیان یکی از مهم ترین منابع فقرزدایی، ایجاد معیشت ودرآمد پایدار برای جمعیت ساحل نشین و کشورها تبدیل شده است. مزیت‌های چندگانه آبزی پروری مورد توجه دولتهایی که دغدغه اشتغال، معیشت، کاهش فقر و امنیت غذایی مردمشان با توجه به مخاطرات اقلیمی دارند می باشد.

سیاست ها و اقدام برخی از کشورها نظیر ماداگاسکار در کشت آبزیان و درجهت فقرزدایی و ارتقای رفاه اجتماعی جوامع ساحل نشین و پایداری وحفاظت از اکوسیستم دریا در مقایسه با سیاست‌ه و اقدامات ایران جالب توجه است.

درایران و درسال‌های اخیر صدها هکتار از زمین های ساحلی به منظور کشت و پرورش میگوبه طبقه خاصی ازمتمولین واگذارشده که منافع سرشاری برای آنها داشته است. البته این کشت و توسعه نه پایدار بوده ونه چندان اشتغال و درآمدزایی برای جوامع محلی داشته است.
نه تنها منفعتی برای آنها نداشته، بلکه در جاهایی منجر به ازدست‌دادن دادن سواحل برخی از روستاها شده و منبع درآمدحداقلی شان از دریا را نیز بکلی از بین برده است.

اما تجربه ماداگاسكار در کشت و توسعه و تجاری سازی خیار دریایی قابل توجه است. پروژه توسعه پرورش خیار دریایی به عنوان یک معیشت جایگزین برای جمعیت حاشیه‌نشین ساحلی، در جنوب غربی ماداگاسکار با مشارکت مردم، دولت و بخش خصوصی اجرا شده است.

پروژه مطالعاتی کشت وصنعت خیار دریایی درماداگاسکار برای تولید نوزاد خیار دریایی با همکاری دو دانشگاه بلژیکی (ULB و UMSH) ویک دانشگاه مالاگاسی (IH.SM) ازسال 2009-2010 بامشارکت بخش خصوصی شروع وحاصل این همکاری ابداع فناوری تولید نوزاد خیار دریایی بصورت انبوه شد.

این پروژه؛ پرورش خیار دریایی را در طول خطوط ساحلی به یک کسب و کار درآمدزا، با کمترین آسیب به اکوسیستم دریا ممکن و بعنوان کشت جایگزین، بستر امرار معاش را برای صدها خانوداه روستایی در ماداگاسکار فراهم نمود.

مدل تجاری طراحی شده، واگذاری به افراد متمول برگزیده نبود، بلکه یک مدل اقتصادی - اجتماعی مشارکتی تهیه شد که تمام خانواده های روستایی ساحل نشین درکنار بخش خصوصی از منافع آن بهره‌مند شدند.

در این مدل مشارکتی در مرحله اول تولید لارو خیار دریایی بوسیله بخش خصوصی صورت گرفته و در مرحله بعد برای پرورش‌ به مزارع کوچک خانوادگی که باسرمایه گذاری دولت و با هدف فقرزدایی و اشتغال زایی ایجاد به خانواده ها واگذار گردیده؛ تحویل داده می شود. صاحبان آموزش دیده این مزارع مقیاس کوچک، با کمترین آسیب محیط زیستی از این نوزادان مراقبت کرده و آنها را پرورش می دهند. مراقبت ازخیار دریایی درتمام مراحل تحت نظر کارشناسان بخش خصوصی است و وقتی خیار به اندازه کافی رشد کرد و بازارپسند شد، برداشت و برای فرآوری به همان شرکت فروخته می شود.
رویکرد اصلی این شرکت صادرات به کشورهای مصرف کننده بعنوان غذا مانند چین است، هرچند تقاضا برای تولید محصولات دارویی و جانبی از این آبزی از سوی کشورهای غربی نیز وجود دارد.
از آنجا که کشت و پرورش خیار دریایی به عنوان معیشت جایگزین نقش مهمی در امرار معاش جوامع محلی و سازگاری با تغییرات اقلیمی دارد از حمایت ویژه و همه جانبه دولت برخودار است.

این رویکرد اجتماعی و اقتصادی ایجاد شبکه ای از واحدهای کشت در مقیاس کوچک که هم از نظر اقتصادی برای کشاورزان و هم برای بخش خصوصی با صرفه است‌ در کنار حمایت دولت؛ بستر مشارکت حداکثری خانواده ها ایجاد و درآمد خانواده های ساحل نشین به نحو چشمگیری افزایش داده و البته دولت نیز از مزیت‌های صادرات بهره می برد.

مقایسه این دو روش آبزی پروری نشان می‌دهد که در ایران رویکرد مشارکت وحقوق جوامع محلی نادیده گرفته شده است. علاوه بر این به نظر می رسد فقرزدایی و اشتغالزایی و پایداری جوامع ساحلی هدف اجرای این پروژه ها نبوده و واگذاری سواحل به عنوان مزارع پرورش میگو در مقیاس بزرگ به طبقه ای خاص وجلب آنها صرفا به عنوان سرمایه گذاران متمول هدف تعیین شده بوده است.
باگذشت سالها از آبزی پروری آنچه مشاهده می شود تخریب و حذف سواحل روستایی، فقرزایی و مهاجرت، تشدید اختلاف طبقاتی، مناقشات محلی، وابستگی شدید مردم محلی به استفاده از ذخایر طبیعی برای امرار معاش حداقلی و در نهایت آسیب دیدگی محیط زیست از فعالیت‌های مخرب است.

البته تجربه موفق پیاده سازی مدلهای معیشت جایگزین ساحلی برای جمعیت ساحل نشین نشان می‌دهد که وقت تغییر رویکردهاست و مدیران و تصمیم گیران دغدغه مند باید به سمت ترویج کشت ساحلی مشارکتی روند.

©@RuralWomenIssues

📽

ایران قربانی سیاست های هیدروشیمیایی

در جنوب ایران و در استان بوشهر به بهانه توسعه و رشد اقتصادی ده‌ها پتروشیمی سالها به سلامت مردم و محیط زیست آسیب‌های غیرقابل جبران زدند و صدای اعتراض مردم به هیچ جا نرسید. نمونه آن پتروشیمی جم که خاک و آب های زیرزمینی و پتروشیمی کاوه که سواحل روستایی و اکوسیستم‌ خلیج فارس را نابود کردند و هرگز هم نسبت به این تخریب‌های غيرقابل جبران پاسخگو نبوده اند
حالا نوبت جنگل‌های شمال کشور رسیده است؟

درحالیکه میانکاله از سال ۱۳۴۸ به عنوان منطقه حفاظت‌شده تعیین شده و هم‌اکنون باعناوین پناهگاه حیات وحش، تالاب بین‌المللی و ذخیره‌گاه طبیعی زیست‌کره تحت حفاظت محیط‌زیست قرار دارد‌؛ دراواسط اسفند ماه گذشته، کلنگ احداث کارخانه پتروشیمی در بهشهر استان مازندران و درنزدیکی میانکاله برزمین زده شد!!!

عالیجنابان! دیگر بس است، بیش‌از این ایران را قربانی سیاست‌های نئولیبرالیستی هیدروشیمیایی نکنید و قدر نعمت جنگل، آب وخاک رابدانید چراکه دود ازدست دادن آنها چشم ودل همه رامی سوزاند.

🎥 دامداران و کنشگران محیط زیست معترض به احداث کارخانه پتروشیمی در منطقه حفاظت شده میانکاله

©@RuralWomenIssues

چهره سازگار با کم آبی دیروز کویر

با دیدن این مطلب در یک سایت خارجی کلی کیف کردم، اصلا به به آقا 😍

طبق گفته این رسانه، تا 400 سال قبل از میلاد، مهندسان ایرانی یخچال‌هایی رو طراحی کرده بودند که به کمک اون می‌تونستن در اواسط تابستان، اونم در وسط صحرا، هم یخ داشته باشند و هم مواد غذایی رو سالم نگه دارند!

ایرانی‌ها یخ رو در زمستان از کوه‌های مجاور به مقدار زیاد می‌آوردند و در این یخچال یا گودال یخ ذخیره می‌کردند. از این یخ‌ها برای خنک کردن غذاهای سلطنتی در روزهای گرم تابستان، تهیه فالوده، بستنی و دسر سنتی ایرانی هم استفاده میشد.

درسته شاید ما خیلی تمدن خودمون رو جدی نگیریم، ولی انصافا خفن بودیما :)

× محرداد کریم‌زاده ×


©@RuralWomenIssues

ما پیش خورشید بر باد دادیم
تاج سرش را

آلوده کردیم ما پیکرش را


تنها یک زمین برای زیستن داریم که قربانی سیاست، پول و مصرف حریصانه ما انسان‌ها شده است..
یک ساعت با خاموش کردن برق، برای همه رنجهایش سوگواری کنیم..


©@RuralWomenIssues

هدر رفت آب در ضایعات محصولات کشاورزی
دکتر علی بیت اللهی، 6-1-1401
براساس آمار و داده های موجود، تخمین زده می شود که بین 30 تا 35 درصد از کل محصولات کشاورزی در کشور، ضایعات کشاورزی اند. براساس آمار سال 1394(بعنوان نمونه) تناژ کل محصولات کشاورزی، 109 میلیون تن بوده که براساس نسبت 35% ضایعات، 38 میلیون تن از این محصولات ضایعات خواهند بود. میزان آب مصرفی برای ضایعات کشاورزی، بطور متوسط حدود 30،000 میلیون متر مکعب برآورد می شود.
براساس آمار و داده های موجود، حدود 340،000 حلقه چاه غیرمجاز در کشور وجود دارد که میزان آب برداشت شده آنها حدود 4800 میلیون متر مکعب در سال برآورد می شود.
براین اساس میزان آب مصرفی برای محصولات به هدر رفته کشاورزی 6.21برابر میزان آب استحصالی از کل چاه های غیرمجاز در کشور است.
t.me/Dr_AliBeitollahi

‏این شعر فردوسی را قاب کنند بزنن سر در همه نهادهای حکمران آب

به جویی که یک روز بگذشت آب
نسازد خردمند ازو جایِ خواب

©@RuralWomenIssues

🎥عشق به آموختن کودکان وطن با به جان خریدن خطر عبور رودخانه

دانش‌آموزان روستای حاجی‌آباد برای رفتن به مدرسه مجبورند هر روز با قایق از عرض رودخانه مهاباد عبور کنند. اهالی روستا که خاطرات خوبی از رودخانه و قایقشان ندارند، خواستار ساخته شدن پل هستند تا آرزوی کودکانشان به باد نرود.


©@RuralWomenIssues

زنان روستایی در دنیا هستند که هرگز حتی برای یکبار هم از روستایشان بیرون نرفته بودند، خواندن و نوشتن نمی‌دانستند و ذهن و دیدگاه شان به دنیا در محدوده روستایشان محصور شده بود. اما کم کم متوجه دنیای بزرگتر اطراف خود شده و با هم شروع به آموختن کردند. این زنان امروز متوجه شده اند که برای تغییر و بهتر شدن کیفیت زندگی در روستایشان باید با تشکیل انجمن های تحول خواه به میدان آمده و برای توانمند شدن، استقلال مالی و ارتباط و گفتگو با یکدیگر و با دیگران کنشگری را آموخته و به میدان آموزش آمدند.

این عکس کلاس درس گروهی از زنان روستایی در هند است که برای آموزش مهارت‌های شغلی و گفتگو گرد هم جمع شده اند.


🆔 @RuralWomenIssues 👨‍🌾

عدالت اقلیمی قربانی مردان تصمیم گیر


در سال‌های اخیر تغییرات آب و هوایی و ناپایداری بارش‌ها، ریزگردها و هراس از خشک شدن تالاب‌ها و نمکباران شدن شهرها به یکی از مهمترین منابع استرس فراگیر و اضطراب عمومی در کشورما تبدیل شده است.

اگر در قدیم کشاورزان و دامداران چشمشان به آسمان دوخته و برای بارش باران و برکت دعا می کردند، امروزه اکثریت ایرانیان باید برای دسترسی به آب سالم و برق کافی، کاهش ریزگرد و آب کافی رسیدن به دریاچه ارومیه در ماه‌های گرم سال دعا کنند!!!

همه می‌دانند که اقتصاد سیاسی، پول پرستی و مصرف حریصانه سه عامل مهم انسانی تخریب زمین است. بدیهی است که مردم و بویژه آنهایی که سهمی در منابع ندارند مانند اکثریت زنان؛ مقصر وضعیت اضطراری آب و هوایی که جهان با آن مواجه است نیستند، اما با شدیدترین تأثیرات روبرو هستند و متأسفانه هنوز سیاست مداران عمق این خطرات را یا درک نکرده اند یا خود را به نشنیدن زده اند.

اما تنها این زنان و ضعفا نیستند که از سیستم تصمیم گیری ها حذف شده اند؛ در کشور ما و درحال حاضر سازمان حفاظت محیط زیست نیز از سیستم تصمیم گیری درخصوص اجرای پروژه‌ها حذف شده و به دلیل نادیده گرفتن این سازمان توسط گعده های قدرت بویژه در بخش آب، کشور با وخیم ترین حالت بی عدالتی اقلیمی در حوزه آب و منابع طبیعی مواجه است.

هم اکنون تسلط مردان سیاست به جای کارشناسان زبده بر حوزه آب و معدن و پتروشیمی و فولاد و.. برسیستمهای حکمرانی و در پیش گرفتن سیاست های هیدروشیمیایی بدون درنظر گرفتن مخاطرات آینده و صرفا با نگاه کوتاه مدت، به جریان اصلی تبدیل شده اند. حذف قدرت تصمیم گیری سازمان حفاظت محیط زیست و ضعف واحد تخصصی برای نظارت بر عدالت اقلیمی و حقوق نسل آینده در حوزه آب و منابع طبیعی در سیستم قضایی، بزرگترین مخاطره ای است که بیش از تغییرات اقلیمی کشور ما را در معرض خطر قرار داده است.

انتقال آب بین حوضه ای، احداث صنایع پتروشیمی و فولاد در مکان‌های نامناسب و مخرب منابع طبیعی چون میانکاله ، معدنکاری در ذخایر طبیعی مهمی چون کرکس کوه، بی توجهی به آلودگی آب‌های سطحی، غارت آب‌های زیرزمینی و عدم سرمایه گذاری برای نجات باقی مانده آب‌هاي زيرزميني ، جنگل زدایی، آلودگی خاک و آب های سطحی، زیرزمینی و خلیج فارس توسط پتروشیمی ها و.. قلدری سازمان‌ها و نهادهای و شرکت‌های خصوصی در برابر حقوق مردم و زیستمدان؛ در نهایت منجر به چالش های غیرقابل جبرانی خواهد شد که دهه های بعد نچندان دور خود را نشان خواهد داد.

با توجه به آینده پرخطری که همه کارشناسان جهان و بر اساس داده های علمی نسبت به آن هشدار می‌دهند از سیستم قضایی کشور انتظار می رود که برای پایداری سرزمین و حفظ ایران عزیزمان واحدهای تخصصی آشنا به مسائل آب و محیط زیست تشکیل داده و جلو قلدری این نهادها و بویژه، نهادهایی که بدون درنظر گرفتن روش‌های پایدار جایگزین، پروژه انتقال آب بین حوضه ای و سدسازی های غیراصولی را تصویب می کنند، معادنی که پایداری سرزمین را متزلزل می کنند و شرکت‌هایی که آب‌های سطحی و منابع دریایی را آلوده نموده و نسبت به بهسازی سیستم‌های دفع ضایعات خود مسئولیت گریزند را پاسخگو نماید.

علاوه بر این سازمان حفاظت محیط زیست باید بتواند بدون ترس از قدرت‌های پشت پرده ی پروژه ها حق تصمیم گیری قاطع در صدور مجوزها را داشته باشد.
بدون تردید برای همه ایرانیان که کشورشان را بیش از پول و منافع کوتاه مدت دوست میدارند پایداری بر پول اولویت دارد.

©@RuralWomenIssues

مطالعه ای که توسط بنیاد حقوق و منابع بین المللی (RRI) انجام شد، نشان داد که مردم بومی با مشارکت در حفاظت از جنگل‌ها و منابع طبیعی تقریبا 300 میلیارد تن کربن را مدیریت می کنند. همچنین مطالعات دیگر توسط CIFOR و دیگران نشان داده‌ که گروه‌های کاربر حفاظت از منابعی که از فعالیت‌های خود جنسیت زدایی نموده و به زنان فرصت نقش آفرینی در مدیریت منابع داده اند اغلب در حفاظت از منابع عملکرد بهتری دارند.. این مطالعات نشان می‌دهد که جنسیت زدایی از مشارکت عمومی مردم در حفاظت از منابع و مدیریت کربن را نباید دست کم گرفت.

©@RuralWomenIssues

بسترهای آموزشی آنلاین در پسا کوووید؛ ظرفیت ساز برای توانمندسازی وشبکه سازی زنان روستایی و عشایری

✍مهتا بذرافکن

هرچند همه گیری COVID-19، تغییرات آب و هوا و سایر تهدیدات نشان داد که به دلیل نابرابری های مختلف از ساختار و فرهنگ تا سیستم و قوانین جاری، هنوز بسیاری از زنان روستایی بیشتر در معرض تأثیرات منفی رویدادها به طور کلی هستند؛ اما توسعه آموزش آنلاین در این دو سال بستر تغییرات اجتماعی و اقتصادی را برای میلیونها نفرفراهم نمود که در صورت ادامه و مطالبه گری دستاوردی تحول آفرین محسوب می شود.
چالش های مهمی که زنان با آن روبرو بودند مانند دسترسی به دانش و اطلاعات کارآمد در حوزه های مختلف آب وهوا، کشاورزی،شیلات، حفاظت از منابع طبیعی، گیاهان دارویی، مسائل آب و آبیاری، مهارت‌های شغلی، حقوق و دستمزد، قوانین و مقررات، تسهیلات، بازار و مسائل مالی،، مهارت‌های زندگی و اجتماعی و.... که در فضای واقعی امکان آموزش فراگیر برای آنها فراهم نبود؛ در فضای مجازی به صورت آنلاین به اشتراک گذاشته شد و میلیونها نفری که به اینترنت و گوشی همراه دسترسی داشتند از آن بدون محدودیت‌های قبلی و در شرایط برابر از استفاده کردند.

اما نکته مهم این است که در جریان سازگاری با تغییرات اقلیمی نباید نقش ساختارها و سیستم‌هایی را که زنان روستایی را در موقعیتی قرار می‌دهند که آسیب‌پذیرتر باقی بمانند نادیده گرفت. در غیر این صورت، راه حلهای موقتی مثل چسب زخم هستند و اگر توام با تغییر قوانین اداری و حقوقی و نگرشی نباشند در نهایت دوباره همان نابرابری ها را بازتولید خواهند کرد.

همه گیری کووید 19 این بستر را آماده کرد که شبکه های یادگیری آنلاین برای همه در دسترس باشد. چند سال پیش مسیر آموزش از راه دور امری دشوار به نظر می رسید، اما اکنون برای همه روشن است که آموزش از راه دور یک ابزار واقعاً مفید و جذاب برای ذینفعان مختلف است تا ظرفیت‌های خود را در دنیای پسا کووید نیز افزایش دهند.

این امر نویدبخش آینده ای است که می تواند با توسعه پلتفرم ها ادامه یافته و زنان روستایی و عشایری با اتصال به جامعه بزرگتر از دانشگاه گرفته تا انجمن های مختلف و حتی سیاست مداران در مراکز قدرت و سیاست گذاری وبا استفاده از ظرفیت‌های موجود راه خود را برای کنشگری جمعی و ایجاد تغییرات بنیادی در دنیای پسا کووید روشن نمایند.

©@RuralWomenIssues

لطفا چند دقیقه به این اعداد خیره شوید و به آن فکر کنیدو برای دیگران به اشتراک بگذارید‼️‼️

هدر رفت غذا: آمار و ارقام کلیدی گزارش FAO

گزارش جدید فائو اولین مطالعه ای است که بر اثرات زیست محیطی هدر رفت مواد غذایی بطور دقیق تمرکز دارد.

حجم جهانی هدر رفت مواد غذایی 1.6 میلیارد تن بصورت خام تخمین زده می شود. مجموع هدر رفت مواد غذایی برای بخش خوراکی این رقم به 1.3 میلیارد تن می رسد.

ردپای کربن در ضایعات مواد غذایی حدود 3.3 میلیارد تن معادل CO2 GHG منتشر شده در جو در سال تخمین زده می شود.

حجم کل آبی که هر سال برای تولید مواد غذایی از بین رفته یا هدر می رود 250km3 است که معادل جریان سالانه رودخانه ولگا روسیه یا سه برابر حجم دریاچه ژنو است.

به طور مشابه، سالانه 1.4 میلیارد هکتار زمین - 28 درصد از مساحت کشاورزی جهان - برای تولید مواد غذایی از بین رفته یا هدر می رود.

کشاورزی مسئول اکثر تهدیدات گونه های گیاهی و جانوری در معرض خطر است که توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت ردیابی می شود.
درصد پایینی از تمام ضایعات مواد غذایی کمپوست می شودو بیشتر آن به محل های دفن زباله ختم می شود و بخش بزرگی از زباله های جامد شهری است. انتشار متان از محل های دفن زباله یکی از بزرگترین منابع انتشار گازهای گلخانه ای از بخش زباله است.

کمپوست خانگی به طور بالقوه می تواند تا 150 کیلوگرم ضایعات غذایی در هر خانواده را در سال از مقامات محلی جمع آوری کند. کشورهای در حال توسعه در طول تولید محصولات کشاورزی متحمل تلفات غذایی بیشتری می شوند، در حالی که در مناطق با درآمد متوسط ​​و بالا، ضایعات مواد غذایی در سطح خرده فروشی و مصرف بیشتر است.

پیامدهای اقتصادی مستقیم هدر رفت مواد غذایی (به استثنای ماهی و غذاهای دریایی) سالانه بالغ بر 750 میلیارد دلار است.

©@RuralWomenIssues

ابتکار یک بانوی اصفهانی در فرهنگ سازی برای جمع آوری فیلترسیگار که برای خاک و طبیعت بسیار مضر است.