سال ۹۶ (براساس آمار ثبت‌احوال) ۴۲۰ زن و مرد بالای ۷۰ سال با هم ازدواج کردند.
در همین سال، ۵۸۴ زن و مرد بالای ۷۰ سال هم طلاق گرفتند.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
در همین سال، ۵۸۴ زن و مرد بالای ۷۰ سال هم طلاق گرفتند.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
امروزروز جهانی مبارزه با بیابان زایی است. یک سوم خاک کره زمین تخریب شده واگر همچنان تخریب ادامه پیدا کند تاسال 2050 ما 90% ازوسعت خاک زمین را کاهش می‌دهیم.
خاک حتی از آب نیز ارزشمند تر است. از دست دادن خاک در کوتاه مدت غیرقابل جبران است و این به معنای از دست دادن امنیت عذایی، روانی و زیستی است.
روستاییان در خط مقدم حفاظت از خاک قرار دارند و متأسفانه برخی هنوز به ارزش خاک پی نبرده و بعد از برداشت محصول اقدام به آتش زدن زمین می‌کنند و آینده و این ثروت بی بدیل را بدست خویش آتش می زنند.
چرای بی رویه دامها در مراتع، تغذیه دامها با نهال های نورس و همچنین جنگل‌زدایی بیابان زایی را تشدید می نماید.
آموزش و آگاه سازی روستاییان نسبت به اهمیت خاک بسیار مهم است و باید در دستور کار سازمان‌های متولی و مردم نهاد قرار گیرد.
از خاک سرزمین مان حفاظت کنیم
♦️درجهت آگاهی عمومی نشر دهیم♦️
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
خاک حتی از آب نیز ارزشمند تر است. از دست دادن خاک در کوتاه مدت غیرقابل جبران است و این به معنای از دست دادن امنیت عذایی، روانی و زیستی است.
روستاییان در خط مقدم حفاظت از خاک قرار دارند و متأسفانه برخی هنوز به ارزش خاک پی نبرده و بعد از برداشت محصول اقدام به آتش زدن زمین می‌کنند و آینده و این ثروت بی بدیل را بدست خویش آتش می زنند.
چرای بی رویه دامها در مراتع، تغذیه دامها با نهال های نورس و همچنین جنگل‌زدایی بیابان زایی را تشدید می نماید.
آموزش و آگاه سازی روستاییان نسبت به اهمیت خاک بسیار مهم است و باید در دستور کار سازمان‌های متولی و مردم نهاد قرار گیرد.
از خاک سرزمین مان حفاظت کنیم
♦️درجهت آگاهی عمومی نشر دهیم♦️
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خاک و رستن
زندگی و بقا
روز جهانی مبارزه با بیابان زایی
شیوه کشاورزی ایران، درک نکردن اهمین خاک، بی مسئولیتی نسبت به حفظ خاک و دهها عامل دیگه ایران را به یکی از مهمترین کانون‌های فرسایش خاک تبدیل کرده است.. برای بسیاری ازمسؤولان و مردم خاک هیچ اهمیتی ندارد.. اما این خاک است که همچون آب بقای ما را دراین سرزمین تضمین می کند
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
زندگی و بقا
روز جهانی مبارزه با بیابان زایی
شیوه کشاورزی ایران، درک نکردن اهمین خاک، بی مسئولیتی نسبت به حفظ خاک و دهها عامل دیگه ایران را به یکی از مهمترین کانون‌های فرسایش خاک تبدیل کرده است.. برای بسیاری ازمسؤولان و مردم خاک هیچ اهمیتی ندارد.. اما این خاک است که همچون آب بقای ما را دراین سرزمین تضمین می کند
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
برداشت گیاهان دارویی به لحاظ دقت در چیدن آن کار پر زحمتی است، اما مزرعه ای در کلرادو با استفاده ظرفیت آگروتوریسم و بکارگیری پلتفرمی در این خصوص مردم را به مزرعه دعوت کرده و ضمن آموزش آنها برای برداشت محصول، از هر نفر 50 دلار هم ورودی جهت پذیرایی و اقامت در مزرعه دریافت می‌کند .
🌸🍃🌸
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
🌸🍃🌸
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
درخواست ۱۰۰ نفر محقق و فعال محیط زیست از آقای روحانی مبنی بر پس گرفتن عنوان دولت محیط زیستی
ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
با سلام
امروز روز جهانی مقابله با بیابان‌زایی است. روزی که در سراسر جهان، مسئولان برنامه‌هایی را برای آگاه‌سازی عمومی نسبت به حفظ محیط‌زیست اجرا می‌کنند. اما با توجه به رویکرد شما نسبت به مسائل زیست‌محیطی که هیچ وقت از مقام شعار فراتر نرفته است، به نظر می‌رسد که مردم باید برای آگاه‌سازی مدیران منصوب شما نسبت به مسائل محیط‌زیستی پا پیش گذارند. به همین خاطر امضاکنندگان این نامه معتقدند شما باید در شعار «محیط‌زیستی‌ترین دولت» تجدید نظر کنید.
«بیایید با هم آینده‌ای سبز بسازیم.» شعاری است که امسال برای روز جهانی مقابله با بیابان‌زایی در نظر گرفته شده است. نباید فراموش کرد چنین شعارهایی بارها از سوی شما در تبلیغات انتخاباتی و هنگام تشکیل کابینه یازدهم بیان شد و تاکنون نیز ادامه پیدا کرده است. برای نمونه شعار «محیط‌زیستی‌ترین دولت» نقطه امیدی بود برای بسیاری از فعالان و دلسوزان محیط‌زیست کشور، اما به دلیل اتخاذ تصمیمهای نامناسب و بی‌توجهی به توسعه پایدار و ارزیابی‌های واقعی زیست‌محیطی در اجرای پروژه‌ها، میتوان به این نتیجه رسید که ادعای «محیط‌زیستی‌ترین دولت» تنها با اهداف کاملا سیاسی مطرح شد.
در کمال تاسف میتوان اذعان داشت که در دولت شما، در حوزه‌های منابع طبیعی و محیط‌زیست نه تنها شاهد حرکتی رو به جلو نبوده‌ایم، بلکه عقب‌گرد نیز داشته‌ایم. حتی برخی مسئولان ارشد دولت در گفتار و رفتار خود درباره مسائل محیط‌زیستی مرتکب اقدامات نسنجیده‌ای شده‌اند که از نظر علمی، مدیریتی و حتی منافع ملی قابل دفاع نیست. جالب است نظایر این اقدامات حتی در دولت‌های نهم و دهم که مدیرانش محیط‌زیست را مساله‌ای فانتزی تصور می‌کردند نیز اتفاق نیفتاد.
حال با توجه به اینکه از نظر امضاکنندگان این نامه، رویکرد بازی با الفاظ و سر دادن شعارهای زیست‌محیطی، نوعی توهین به شعور مردم و دلسوزان محیط‌زیست تلقی می‌شود و حتی از نظر سیاسی نیز سبب لطمه دیدن وجهه دولت شده است، از شما می‌خواهیم عنوان «محیط‌زیستی‌ترین دولت» را از کابینه خود پس بگیرید.
در ادامه، به برخی تصمیمهای اشتباه که به دلیل انتخاب نامناسب مدیران به ویژه در سازمان حفاظت محیط‌زیست و وزارت جهاد کشاورزی اتفاق افتاده و ما را بر آن داشته که این نامه را بنویسیم، اشاره شده است.
برای تایید نامه با شرکت در پتیشن زیر ما را حمایت کنید:
fa.petitions.net/232660
لینک را کپی و در بروزر خود قراد دهید.
ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
با سلام
امروز روز جهانی مقابله با بیابان‌زایی است. روزی که در سراسر جهان، مسئولان برنامه‌هایی را برای آگاه‌سازی عمومی نسبت به حفظ محیط‌زیست اجرا می‌کنند. اما با توجه به رویکرد شما نسبت به مسائل زیست‌محیطی که هیچ وقت از مقام شعار فراتر نرفته است، به نظر می‌رسد که مردم باید برای آگاه‌سازی مدیران منصوب شما نسبت به مسائل محیط‌زیستی پا پیش گذارند. به همین خاطر امضاکنندگان این نامه معتقدند شما باید در شعار «محیط‌زیستی‌ترین دولت» تجدید نظر کنید.
«بیایید با هم آینده‌ای سبز بسازیم.» شعاری است که امسال برای روز جهانی مقابله با بیابان‌زایی در نظر گرفته شده است. نباید فراموش کرد چنین شعارهایی بارها از سوی شما در تبلیغات انتخاباتی و هنگام تشکیل کابینه یازدهم بیان شد و تاکنون نیز ادامه پیدا کرده است. برای نمونه شعار «محیط‌زیستی‌ترین دولت» نقطه امیدی بود برای بسیاری از فعالان و دلسوزان محیط‌زیست کشور، اما به دلیل اتخاذ تصمیمهای نامناسب و بی‌توجهی به توسعه پایدار و ارزیابی‌های واقعی زیست‌محیطی در اجرای پروژه‌ها، میتوان به این نتیجه رسید که ادعای «محیط‌زیستی‌ترین دولت» تنها با اهداف کاملا سیاسی مطرح شد.
در کمال تاسف میتوان اذعان داشت که در دولت شما، در حوزه‌های منابع طبیعی و محیط‌زیست نه تنها شاهد حرکتی رو به جلو نبوده‌ایم، بلکه عقب‌گرد نیز داشته‌ایم. حتی برخی مسئولان ارشد دولت در گفتار و رفتار خود درباره مسائل محیط‌زیستی مرتکب اقدامات نسنجیده‌ای شده‌اند که از نظر علمی، مدیریتی و حتی منافع ملی قابل دفاع نیست. جالب است نظایر این اقدامات حتی در دولت‌های نهم و دهم که مدیرانش محیط‌زیست را مساله‌ای فانتزی تصور می‌کردند نیز اتفاق نیفتاد.
حال با توجه به اینکه از نظر امضاکنندگان این نامه، رویکرد بازی با الفاظ و سر دادن شعارهای زیست‌محیطی، نوعی توهین به شعور مردم و دلسوزان محیط‌زیست تلقی می‌شود و حتی از نظر سیاسی نیز سبب لطمه دیدن وجهه دولت شده است، از شما می‌خواهیم عنوان «محیط‌زیستی‌ترین دولت» را از کابینه خود پس بگیرید.
در ادامه، به برخی تصمیمهای اشتباه که به دلیل انتخاب نامناسب مدیران به ویژه در سازمان حفاظت محیط‌زیست و وزارت جهاد کشاورزی اتفاق افتاده و ما را بر آن داشته که این نامه را بنویسیم، اشاره شده است.
برای تایید نامه با شرکت در پتیشن زیر ما را حمایت کنید:
fa.petitions.net/232660
لینک را کپی و در بروزر خود قراد دهید.
Petitions.net
«درخواست از رئیس جمهور برای پس گرفتن عنوان «محیط‌زیستی‌ترین دولت
جناب آقای حجت‌الاسلام و المسلمین دکتر حسن روحانیریاست محترم جمهوری اسلامی ایران
با سلام
امروز روز جهانی مقابله با بیابان‌زایی است. روزی که در سراسر جهان، مسئولان برنامه‌هایی را برای آگاه‌سازی عمومی نسبت به حفظ محیط‌زیست اجرا می‌کنند. اما با توجه به…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
صبح را آغاز می کنیم با لبخند و عشق ورزی به طبیعت..
جایی که انسانها باور دارند کره زمین متعلق به همه موجودات هست، همه ما به یکدیگر متصل و نیازمندیم.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
جایی که انسانها باور دارند کره زمین متعلق به همه موجودات هست، همه ما به یکدیگر متصل و نیازمندیم.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Forwarded from 👩🌾 زنان روستایی و عشایری (Mahta Bazrafkan)
☑️روستاییان قربانیان فروتن توسعه ی آسیب زا
خبرآنلاین پارسال در یک گزارش نوشت : روستای کزاز شازند در محاصره لوله‌های سر به فلک کشیده پالایشگاه نفت، پتروشیمی و نیروگاه حرارتی گیر افتاده‌اند. پیشرفتی که برای آنها چیزی جز سرطان، ناراحتی‌های پوستی عجیب و غریب، جنین‌های بدون قلب و نازایی به ارمغان نیاورده است.
این روستای هزار و 900 نفری در 20 کیلومتری اراک بوی زندگی نمی‌دهد. به قول عبدالله از اهالی کزاز: «اگر باور نمی‌کنید که پالایشگاه این بلا را سر ما آورده و ما دروغ می‌گوییم، یک بار یونجه و چند شاخه انگور ببرید آزمایش تا بفهمید چرا زنان ما نازا شده‌اند و جوانان ما سرطان می‌گیرند.»
همجواری با این پالایشگاه موجب مشکلات غیرقابل جبرانی برای مردم روستایی و بویژه زنان این روستا از نازایی گرفته تا نوزادان نارس و یا معلول شده است زنانی که نازایی گرفته‌اند یا زنانی که نوزاد بدون قلب زاییده‌اند.
خبرنگار خبر آنلاین می نویسد « اولین خانه چند خیابان بالاتر است. چند زن جوان مشغول شستن رخت‌ها در لگن‌های بزرگ مسی هستند و یکی از آنها زهراست که همین چند ماه پیش کودکش را سقط کرده.
از شلنگ، آبی به دست و صورتش می‌زند تا شاید درد یادآوری آن روزها را، شسته باشد: « دکترها گفتند قلبش شکل نگرفته بود؛ تا گفتم از کجا آمده‌ام دکترها سریع گفتند برای آلودگی هوای روستای شماست.
خیلی‌ها هستند که این مشکل را داشتند و دیگر دکترهای اراک این منطقه را می‌شناسند. اینجا یا سرطان می‌گیری و می‌میری یا بچه‌ات نمی‌شود یا مثل من بچه بدون قلب به دنیا می‌آوری. آنهایی که بچه دارند هم دائم نگران هستند چون نفس کشیدن اینجا سخت است و بعضی از بچه‌ها خون دماغ می‌شوند.»
زنی با قدم‌های آهسته و به کمک دیواری که تکیه گاهش شده، از اتاق بیرون می‌آید. صورت رنگ پریده‌اش نشان از حال خرابش دارد.
اعظم دو سالی هست که زمین گیر شده؛ با لهجه غلیظ و نفسی که به سختی بالا می‌آید می‌گوید: «من بدبخت و بی‌جون شدم. از ریه‌ام عکس انداختند و گفتند برای آلودگی هواست. نه بیمه داریم نه پول، الان دو سال است اینجوری شده‌ام.» دستگاه اکسیژن ساز را از لای نرده‌های پنجره نشانم می‌دهد. دستگاهی که به جان او بسته است.
زن‌ها شروع می‌کنند به حرف زدن؛ یکی روی بالکن مشغول پهن کردن رخت است و دیگری وسط حیاط: «بچه من وام گرفت و خانه درست کرد ولی آنقدر بچه‌اش خون دماغ شد که خانه را ول کرد رفت اراک.» رفت اراک تا زنده بماند؟
می‌گوید: «زن برادرم سه چهار ماه پیش بچه انداخت. دکتر می‌گفت بهتر است دیگر باردار نشوی.» بچه‌هایی که اگر به دنیا می‌آمدند به علت معلولیت و ناقص الخلقه بودن هیچ وقت بوی نفت پالایشگاه به دماغ‌شان نمی‌خورد و زنانی که شاید دیگر فرزندی در آغوش نگیرند. همینطور خانه پشت خانه و کوچه پشت کوچه درد و بیماری است که به جان مردم افتاده. دائم از خودم می‌پرسم آنها تاوان چه چیزی را میدهند؟
آلاینده‌های صنعتی که بر سر مردم می‌ریزد نه تنها به سلامتی آنها آسیب‌زده بلکه زمین‌های آنها را هم آلوده کرده؛ باغ‌هایی که یک روز پر از سیب و تاکستان‌هایی که روزی پر از انگور بوده. پساب‌های شیمیایی، زمین‌هایی را که روزی خیار و گوجه و لوبیا در آن برداشت می‌شد بایر و عقیم و بی‌حاصل کرده.
آبگیر نیستان که روزگاری هویت محل بوده به علت برداشت از سرچشمه‌ها و حفر چاه های عمیق پالایشگاه خشک شده و حتی آب کشاورزی هم آلوده شده.
به قول مرد دامدار که تکیه زده به پیشخوان مغازه: «دام‌هایی که روزی جگرشان طلایی بود حالا انگار قیر خورده باشند کنار پفی‌شان (جگر سفید) دمل چرکی می‌زند و مجبوریم شکمبه و سیرابی و جگر و پفی را بریزیم دور.» اینجا روزگاری آبادی بوده اما حالا تنها خاطره‌ای گنگ از روستایی است خوش آب و هوا و سرسبز./خبرآنلاین
☑️این روایت اندوهبار برخی از روستاهای مجاور مناطق صنعتی است که در واقع قربانیان صنعتی شدن و توسعه هستند. روایت های اندوهبار آنها در خبرها می آید و می رود و کسی هم پاسخگو نیست. طبق مسئولیت اجتماعی شرکتی مردم جوامع محلی که همجوار با این شرکتها هستند باید ذینفعان خارجی شرکت محسوب شده و شرکتها در قبال سلامتی، بهداشت و آسیبهای وارده به زندگی روستایی آنها مسئولیت پذیر باشند و به هر طریقی آن را جبران کنند. وقتی پای جان و سلامتی مردم در میان است و کسی هم پاسخگو نیست، باید پرسید جایگاه مسئولیت اجتماعی شرکتی در قبال روستاهای کشور کجاست و چه کسی قرار است اندکی به آسیبهای غیرقابل جبران و حقوق مردمو توسعه ی معبوبی که تاوانش بسیار سنگین بوده است بدهد؟
🆔 @RuralWomenIssues
خبرآنلاین پارسال در یک گزارش نوشت : روستای کزاز شازند در محاصره لوله‌های سر به فلک کشیده پالایشگاه نفت، پتروشیمی و نیروگاه حرارتی گیر افتاده‌اند. پیشرفتی که برای آنها چیزی جز سرطان، ناراحتی‌های پوستی عجیب و غریب، جنین‌های بدون قلب و نازایی به ارمغان نیاورده است.
این روستای هزار و 900 نفری در 20 کیلومتری اراک بوی زندگی نمی‌دهد. به قول عبدالله از اهالی کزاز: «اگر باور نمی‌کنید که پالایشگاه این بلا را سر ما آورده و ما دروغ می‌گوییم، یک بار یونجه و چند شاخه انگور ببرید آزمایش تا بفهمید چرا زنان ما نازا شده‌اند و جوانان ما سرطان می‌گیرند.»
همجواری با این پالایشگاه موجب مشکلات غیرقابل جبرانی برای مردم روستایی و بویژه زنان این روستا از نازایی گرفته تا نوزادان نارس و یا معلول شده است زنانی که نازایی گرفته‌اند یا زنانی که نوزاد بدون قلب زاییده‌اند.
خبرنگار خبر آنلاین می نویسد « اولین خانه چند خیابان بالاتر است. چند زن جوان مشغول شستن رخت‌ها در لگن‌های بزرگ مسی هستند و یکی از آنها زهراست که همین چند ماه پیش کودکش را سقط کرده.
از شلنگ، آبی به دست و صورتش می‌زند تا شاید درد یادآوری آن روزها را، شسته باشد: « دکترها گفتند قلبش شکل نگرفته بود؛ تا گفتم از کجا آمده‌ام دکترها سریع گفتند برای آلودگی هوای روستای شماست.
خیلی‌ها هستند که این مشکل را داشتند و دیگر دکترهای اراک این منطقه را می‌شناسند. اینجا یا سرطان می‌گیری و می‌میری یا بچه‌ات نمی‌شود یا مثل من بچه بدون قلب به دنیا می‌آوری. آنهایی که بچه دارند هم دائم نگران هستند چون نفس کشیدن اینجا سخت است و بعضی از بچه‌ها خون دماغ می‌شوند.»
زنی با قدم‌های آهسته و به کمک دیواری که تکیه گاهش شده، از اتاق بیرون می‌آید. صورت رنگ پریده‌اش نشان از حال خرابش دارد.
اعظم دو سالی هست که زمین گیر شده؛ با لهجه غلیظ و نفسی که به سختی بالا می‌آید می‌گوید: «من بدبخت و بی‌جون شدم. از ریه‌ام عکس انداختند و گفتند برای آلودگی هواست. نه بیمه داریم نه پول، الان دو سال است اینجوری شده‌ام.» دستگاه اکسیژن ساز را از لای نرده‌های پنجره نشانم می‌دهد. دستگاهی که به جان او بسته است.
زن‌ها شروع می‌کنند به حرف زدن؛ یکی روی بالکن مشغول پهن کردن رخت است و دیگری وسط حیاط: «بچه من وام گرفت و خانه درست کرد ولی آنقدر بچه‌اش خون دماغ شد که خانه را ول کرد رفت اراک.» رفت اراک تا زنده بماند؟
می‌گوید: «زن برادرم سه چهار ماه پیش بچه انداخت. دکتر می‌گفت بهتر است دیگر باردار نشوی.» بچه‌هایی که اگر به دنیا می‌آمدند به علت معلولیت و ناقص الخلقه بودن هیچ وقت بوی نفت پالایشگاه به دماغ‌شان نمی‌خورد و زنانی که شاید دیگر فرزندی در آغوش نگیرند. همینطور خانه پشت خانه و کوچه پشت کوچه درد و بیماری است که به جان مردم افتاده. دائم از خودم می‌پرسم آنها تاوان چه چیزی را میدهند؟
آلاینده‌های صنعتی که بر سر مردم می‌ریزد نه تنها به سلامتی آنها آسیب‌زده بلکه زمین‌های آنها را هم آلوده کرده؛ باغ‌هایی که یک روز پر از سیب و تاکستان‌هایی که روزی پر از انگور بوده. پساب‌های شیمیایی، زمین‌هایی را که روزی خیار و گوجه و لوبیا در آن برداشت می‌شد بایر و عقیم و بی‌حاصل کرده.
آبگیر نیستان که روزگاری هویت محل بوده به علت برداشت از سرچشمه‌ها و حفر چاه های عمیق پالایشگاه خشک شده و حتی آب کشاورزی هم آلوده شده.
به قول مرد دامدار که تکیه زده به پیشخوان مغازه: «دام‌هایی که روزی جگرشان طلایی بود حالا انگار قیر خورده باشند کنار پفی‌شان (جگر سفید) دمل چرکی می‌زند و مجبوریم شکمبه و سیرابی و جگر و پفی را بریزیم دور.» اینجا روزگاری آبادی بوده اما حالا تنها خاطره‌ای گنگ از روستایی است خوش آب و هوا و سرسبز./خبرآنلاین
☑️این روایت اندوهبار برخی از روستاهای مجاور مناطق صنعتی است که در واقع قربانیان صنعتی شدن و توسعه هستند. روایت های اندوهبار آنها در خبرها می آید و می رود و کسی هم پاسخگو نیست. طبق مسئولیت اجتماعی شرکتی مردم جوامع محلی که همجوار با این شرکتها هستند باید ذینفعان خارجی شرکت محسوب شده و شرکتها در قبال سلامتی، بهداشت و آسیبهای وارده به زندگی روستایی آنها مسئولیت پذیر باشند و به هر طریقی آن را جبران کنند. وقتی پای جان و سلامتی مردم در میان است و کسی هم پاسخگو نیست، باید پرسید جایگاه مسئولیت اجتماعی شرکتی در قبال روستاهای کشور کجاست و چه کسی قرار است اندکی به آسیبهای غیرقابل جبران و حقوق مردمو توسعه ی معبوبی که تاوانش بسیار سنگین بوده است بدهد؟
🆔 @RuralWomenIssues
✔️⛔️⛔️ سؤ استفاده کلاهبرداران از فقر و ناآگاهی روستاییان
در سالهای ۹۳ و ۹۴ مسأله واردات خودروهای لوکس به نام زنان روستایی و سوء استفاده برخی واردکنندگان از مردان و زنان روستایی و افراد بی بضاعت که افراد سودجو برای فرار از پرداخت مالیات بر کارت بازرگانی اقدام به اخذ کارت بازرگانی از اتاق بازرگانی و صنایع و معادن به نام‌شان کرده و خودروهای لوکس را به نام مردان و زنان روستایی و افراد بی بضاعت وارد می کردند خبر ساز شد.
البته مشخص هم نشد که آیا مسئولان حوزه روستایی برای آگاه سازی روستاييان از چنین مخاطراتی اقداماتی چون آموزش و آگاه سازی انجام دادند یا خیر، اما آنچه مسلم است این گونه سوءاستفاده ها به اشکال مختلف ادامه دارد که می توان از طریق فضای مجازی مردم را آگاه کرد.
⛔️اجاره حساب بانکی؛ هر حساب بانکی ماهانه 2 تا 4 میلیون نیز یکی از دام‌هایی است که به تازگی توسط کلاهبرداران ومفسدان گسترده شده است.
اگرچه ابتدا این اعداد ممکن است برای روستاییان بویژه آنهایی که در اثر بلایا معيشت شان آسیب دیده فریبنده باشد، اما در اصل دامی خطرناک است که پیامد آن افتادن در چاه انواع جرایم مالی و بدهی های کلان است.
♦️در جهت آگاهی عمومی نشر دهیم ♦️
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
در سالهای ۹۳ و ۹۴ مسأله واردات خودروهای لوکس به نام زنان روستایی و سوء استفاده برخی واردکنندگان از مردان و زنان روستایی و افراد بی بضاعت که افراد سودجو برای فرار از پرداخت مالیات بر کارت بازرگانی اقدام به اخذ کارت بازرگانی از اتاق بازرگانی و صنایع و معادن به نام‌شان کرده و خودروهای لوکس را به نام مردان و زنان روستایی و افراد بی بضاعت وارد می کردند خبر ساز شد.
البته مشخص هم نشد که آیا مسئولان حوزه روستایی برای آگاه سازی روستاييان از چنین مخاطراتی اقداماتی چون آموزش و آگاه سازی انجام دادند یا خیر، اما آنچه مسلم است این گونه سوءاستفاده ها به اشکال مختلف ادامه دارد که می توان از طریق فضای مجازی مردم را آگاه کرد.
⛔️اجاره حساب بانکی؛ هر حساب بانکی ماهانه 2 تا 4 میلیون نیز یکی از دام‌هایی است که به تازگی توسط کلاهبرداران ومفسدان گسترده شده است.
اگرچه ابتدا این اعداد ممکن است برای روستاییان بویژه آنهایی که در اثر بلایا معيشت شان آسیب دیده فریبنده باشد، اما در اصل دامی خطرناک است که پیامد آن افتادن در چاه انواع جرایم مالی و بدهی های کلان است.
♦️در جهت آگاهی عمومی نشر دهیم ♦️
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
✅ سومین #جشنواره_شیر_دوشان و #آیین_های_سنتی در روستای زیبا و تاریخی #گراخک برگزار می شود.
#کانال_طبیعت و #سازمان_مردم_نهاد #آرتا_زیست_توس شما را به دیدن این جشنواره ی زیبا و کارآمد برای #توانمندسازی #روستا ها و گسترش #بومگردی و #گردشگری با رویکرد #اقتصاد_پاک و #نگهداشت_زیستگاه ها فرا می خواند.
🌱 کانال طبیعت @amootour
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
#کانال_طبیعت و #سازمان_مردم_نهاد #آرتا_زیست_توس شما را به دیدن این جشنواره ی زیبا و کارآمد برای #توانمندسازی #روستا ها و گسترش #بومگردی و #گردشگری با رویکرد #اقتصاد_پاک و #نگهداشت_زیستگاه ها فرا می خواند.
🌱 کانال طبیعت @amootour
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
🌿 چهارمین جشنواره بزرگ بخش سیلوانا
🌿 آخرین روز های خردادماه امسال را در طبیعت بهشتی مرگور با برنامه های متنوع هنری و فرهنگی سپری کنید
🌿 منتظر حضور گرمتان هستیم.
#رسانه_شمایید_منتشر_کنید
——————————————————————
@shorabekhsh
🆔@RuralWomenIssues 👩🌾
🌿 آخرین روز های خردادماه امسال را در طبیعت بهشتی مرگور با برنامه های متنوع هنری و فرهنگی سپری کنید
🌿 منتظر حضور گرمتان هستیم.
#رسانه_شمایید_منتشر_کنید
——————————————————————
@shorabekhsh
🆔@RuralWomenIssues 👩🌾
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
همیشه که از ساختن وسایل پیچیده ثروت خلق نمیشه. گاهی یه وسیله ساده ی مشکل گشا می تونه منبع ثروت و اشتغال بشه. مهم اینه که کسی فرصت را شکار کرده و نیاز و مسأله را ببیند و خلاقیت برای حل آسان و ارزان و در عین حال شیک و شکیل بخرج دهد
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
زنان الهام بخش طبیعتند
واسطه حیات
هر زن بارداری پیامی در راه دارد
«نسل بعدی هم زندگی می‌خواهد، آب و خاک و رستن می‌خواهد»
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
واسطه حیات
هر زن بارداری پیامی در راه دارد
«نسل بعدی هم زندگی می‌خواهد، آب و خاک و رستن می‌خواهد»
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Forwarded from 👩🌾 زنان روستایی و عشایری (Mahta Bazrafkan)
در هنگام تنش آبی و بیکاری حاصل از آن مهاجرت به چند شکل صورت می‌گیرد، شکل اول آن مهاجرت مردان روستا بدون خانواده است، در چنین حالتی روستا زنانه گشته و مدیریت و تامين کلیه امور خانواده برعهده زنان روستایی است.
توانمند سازی زنان که کنشگری مدنی می طلبد مهمترین ناجی این زنان است. آنها با آموزش اشتغال های بدون نیاز به آب، مانند صنایع دستی و گردشگری، تولیدات خانگی و از این قبیل می توانند بار معیشت خانوداه را آسان تر به مقصد برسانند.
توانمندسازی یک فرایند حمایتی است و مهارتهای زنجیره ای در برمی‌گیرد.
در این پروسه آموزش فنی و حرفه ای، تسهیلات، آموزش مهارتهای مالی هماهنگ سازی دخل و خرج، آموزش مهارتهای بازاریابی و فروش، کارگروهی، مشاوره و در نهایت روش ورود به کسب و کار بسیار ضروری است.
زنجیره تسهيلگران ، کارآفرینان و سرمایه گذاران زن می توانند این زنان را با آموزش و. توانمندسازی به نیروی کار حرفه ای و تولیدکننده تبدیل کرده و با همکاری و همدلی تهدید تنش زا را به فرصت ثروت آفرینی تغییر دهند.
@RuralWomenIssues
توانمند سازی زنان که کنشگری مدنی می طلبد مهمترین ناجی این زنان است. آنها با آموزش اشتغال های بدون نیاز به آب، مانند صنایع دستی و گردشگری، تولیدات خانگی و از این قبیل می توانند بار معیشت خانوداه را آسان تر به مقصد برسانند.
توانمندسازی یک فرایند حمایتی است و مهارتهای زنجیره ای در برمی‌گیرد.
در این پروسه آموزش فنی و حرفه ای، تسهیلات، آموزش مهارتهای مالی هماهنگ سازی دخل و خرج، آموزش مهارتهای بازاریابی و فروش، کارگروهی، مشاوره و در نهایت روش ورود به کسب و کار بسیار ضروری است.
زنجیره تسهيلگران ، کارآفرینان و سرمایه گذاران زن می توانند این زنان را با آموزش و. توانمندسازی به نیروی کار حرفه ای و تولیدکننده تبدیل کرده و با همکاری و همدلی تهدید تنش زا را به فرصت ثروت آفرینی تغییر دهند.
@RuralWomenIssues
شاید باید لعنت دست جمعی بفرستیم تو روح آن تفکری که اومد میل به شهری شدن را با نهادینه کردن نابرابری عادی کرد و مردم را با این توهم که اگر روستا تبدیل به شهر شود توسعه یافته تلقی می شوند فریب داد و جلو روستا ماندن روستاها و توسعه زیرساخت‌ها با حفظ زندگی روستایی گرفت،.
احمق هایی که کوچه باغهای روستا را تخریب کردند و سنگفرشهاش را آسفالت ریختند و روستاها را از ریخت انداختند چنانکه وقتی کسی وارد روستا می شه فکر نمی کنه وارد روستا شده.. بلکه وارد جایی شده که نه روستاست و نه شهر .
چند وقتی که توریسم مزرعه را دنبال می کنم متوجه شدم که تمام بدبختی ما ریشه در یک جهالت بدخیم تاریخی در تعریف مفاهیم داره که بر سیاست گذاری عمومی هم به شدت تاثیرگذار بوده است.
چرا مردم روستاها بجای خلاقیت و کسب درآمد از مزارع و داشته هاشون، درخواست دارن برای تبدیل شهرشدن؟
دلیلش نابرابری در توزیع عدالت هست. در یک سیاست گذاری نابخردانه هست که ارزش زمین باروری که مثل گنج هست از آپارتمانی در شهر بسیار کمتر ارزیابی میشه. یعنی این مصرف گرایی هست که ارزش داره نه تولید گرایی.
نکته تاسف بارش اینه که همین زمین وقتی توسط برخی از مفت خورهای رانتی میشه باغ ویلا صدها برابر ارزش پیدا می‌کنه.
دلیلش؟ علاوه بر نابرابری سیستماتیک مردم روستاها هنوز نتوانسته اند راه‌هایی را باز کنند که بجز محصول، درآمد اضافه جذاب کسب کنند. هنوز کشف نکرده اند چطور شهری های خسته را به مزارع بکشانند و پول در بیاورند و ارزش زمین‌های کشاورزی شان را تلفیق توریسم صدها برابر کنند و جلو شهر کردن روستاهاشون برای شندرغاز بودجه بایستند.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
احمق هایی که کوچه باغهای روستا را تخریب کردند و سنگفرشهاش را آسفالت ریختند و روستاها را از ریخت انداختند چنانکه وقتی کسی وارد روستا می شه فکر نمی کنه وارد روستا شده.. بلکه وارد جایی شده که نه روستاست و نه شهر .
چند وقتی که توریسم مزرعه را دنبال می کنم متوجه شدم که تمام بدبختی ما ریشه در یک جهالت بدخیم تاریخی در تعریف مفاهیم داره که بر سیاست گذاری عمومی هم به شدت تاثیرگذار بوده است.
چرا مردم روستاها بجای خلاقیت و کسب درآمد از مزارع و داشته هاشون، درخواست دارن برای تبدیل شهرشدن؟
دلیلش نابرابری در توزیع عدالت هست. در یک سیاست گذاری نابخردانه هست که ارزش زمین باروری که مثل گنج هست از آپارتمانی در شهر بسیار کمتر ارزیابی میشه. یعنی این مصرف گرایی هست که ارزش داره نه تولید گرایی.
نکته تاسف بارش اینه که همین زمین وقتی توسط برخی از مفت خورهای رانتی میشه باغ ویلا صدها برابر ارزش پیدا می‌کنه.
دلیلش؟ علاوه بر نابرابری سیستماتیک مردم روستاها هنوز نتوانسته اند راه‌هایی را باز کنند که بجز محصول، درآمد اضافه جذاب کسب کنند. هنوز کشف نکرده اند چطور شهری های خسته را به مزارع بکشانند و پول در بیاورند و ارزش زمین‌های کشاورزی شان را تلفیق توریسم صدها برابر کنند و جلو شهر کردن روستاهاشون برای شندرغاز بودجه بایستند.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
رقص عرفان جهانگیر در حمایت از درختان آذربایجان/اینستاگرام کاوه مدنی.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
براي نخستين بار در كشور امروز ميوه آناناس در #چابهار برداشت شد،از اين به بعد آناناس وطني میخوریم.🍍🍍🍍🍍
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Forwarded from 👩🌾 زنان روستایی و عشایری (Mahta Bazrafkan)
🌎اکوفمنیسم : زنانی برای نجات زمین
✍مهتابذرافکن
کار بازتولیدی بنیان هرجامعه ای است و مادران در تجربۀ عملی نحوۀ حفظ چرخه زیستی در بدنشان، مراقبت از حیات را یاد گرفته اند، همینطور دهقانان و گردآوران خوراک نیز خود را با چرخه های زمین وفق میدهند و آن را تجدید می کنند، این کارگران بی جیره و مواجب عمدتاً در اقتصاد جهانی دیده نمی شوند و البته به قدر کافی در جامعه شناسی، محیط زیست در عرصه دانشگاهی نیز مغفول مانده اند.
اما میتوان اذعان داشت که این سه گروه–مادران و دهقانان و گرد آوران خوراک- همگی با هم طبقه ای را شکل میدهند که به دلیل مهارتهای مادّی شان در میسّر کردن حیات روی زمین، در شرایط کنونی ( درمواجهه با تغییرات اقلیمی ) دورانشان فرا رسیده است.
واژۀ فمینیسم بوم شناختی به طور گسترده برای توصیف سیاستی استفاده می شود که به بوم شناسی و فمینیسم همچون مبارزه ای واحد می پردازد و فرودستی تحمیل شده بر زنان، دهقانان و بومیان را به چالش می کشد..
این واژه از زمانی ظهور کرد که شرایط زندگی در نواحی شهری و اجتماعات روستایی در معرض خطر قرار گرفت . زنان یا مردان ممکن است در کارهای تائیدکنندۀ زندگی نقش داشته باشند، اما در سراسر جهان و در طول تاریخ این زنان هستند که به لحاظ اجتماعی در جایگاه مراقبتگری و تدارک دهندگان و مدیران امنیت غذایی خانواده ها نقش آفرینی کرده اند.
وبر همین اساس این زنان هستند که در وهله اول و با احساس خطر اقدامات محیط زیستی در جهت حفظ اکوسیستم انجام داده و مداخلاتشان در این عرصه فارغ از هر گونه وابستگی سیاسی و قومیتی است.
از دهه 70 میلادی زنانی از هر قاره هستند که همچنان در حال واکنش و به چالش کشیدن سیاست‌ها در خصوص مسائل مختلفی چون آسیبهای جانبی جنگ به محیط زیست، مصرف گرایی بی رویه، سرمایه داری و مدلهای توسعه ای مخرب، گرمایش زمین، امنیت غذایی و مسأله آب هستند و اقدامات این زنان را «اکوفمنسیم » می نامند.
آنها چه مخالف آلاینده های سمی باشند، یامخالف کشاورزی صنعتی و تراریخته ای، یا مخالف جنگل زدایی و انرژی هسته ای، همه این زنان موفق شده اند « امری محلی » را به «امری جهانی » متصل نمایند.
زنانی در سراسر آفریقا که معدنکاریهای مجاور روستاهایشان ، معیشت ایشان را به مخاطره انداخته است، جنبش «WoMin» راه انداخته اند که یک شبکۀ ضد استخراجی است و مانیفست اکوفمینیستی خود را دربارۀ تغییرات
اقلیمی دارد.
مادران آپالاشی در آمریکا اقدام مستقیمی را علیه معدن کاوی قله کوه توسط صنعت ذغال سنگ سازماندهی کرده اند. در هند جنبش Navdanya برای حفظ تنوع زیستی بانک نگهداری دانه های ارزشمند و بومی دارویی دارند تا آنها را از گزند صنعت حق امتیاز دارو حفظ نماید.
در سیچوان چین زنان دهقان با احیای دانش بومی حفاظت از خاک که قدمتی تاریخی دارند باروری خاک را بازگردانده اند. البته در شهری چون لندن نیز زنان خانه دار داوطلبانه به بازسازی آبگیرهای رودخانه تایمز که قرنهاست مورد سو استفاده واقع شده روی آورده اند.
هرچندهنوز تفکر غالب همان تفکری است که انسان را در مقابل طبیعت قرار داده و سیستم سلطه را بر پایه گفتمان باستانی تسلط خدایگان و شاهان و مردان بر زنان و بومیان و دهقانان بازتولید کرده و چرخ جهانی شدن را روغنکاری می کند، اما فمنیسم بوم شناختی از طریق تمرکز بر آگاهی جنسی - جنسیتی، یادگیری و توانمندسازی و بازسازی روانی مسیر روشنی را در پیش گرفته است.
نمونه جاری آن می توان در اکوادور و در میان زنان و مادران تپه های تابون که محل تاخت و تاز توسعه قرار گرفته است، یافت که با دوراندیشی و خلاقیت از طریق کشت و زرع برای احیای آبگیرها و جویبارهای قدیمی موفق شده اند فرسایی خاک و برداشت آب را مدیریت کرده و باروری خاک را افزایش داده و حاکم بر امنیت غذایی شوند، زنانی که برای چیره شدن بر پیامدهای بحران تغییرات اقلیمی در خط مقدم دفاع از زمین هستند.
اتحادیه بین المللی دهقانان تأکید دارند که «آمایش سرزمین حتی در مقیاسهای کوچک موجب کاهش دمای زمین خواهد شد».
(نشر با ذکر منبع) ©
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
✍مهتابذرافکن
کار بازتولیدی بنیان هرجامعه ای است و مادران در تجربۀ عملی نحوۀ حفظ چرخه زیستی در بدنشان، مراقبت از حیات را یاد گرفته اند، همینطور دهقانان و گردآوران خوراک نیز خود را با چرخه های زمین وفق میدهند و آن را تجدید می کنند، این کارگران بی جیره و مواجب عمدتاً در اقتصاد جهانی دیده نمی شوند و البته به قدر کافی در جامعه شناسی، محیط زیست در عرصه دانشگاهی نیز مغفول مانده اند.
اما میتوان اذعان داشت که این سه گروه–مادران و دهقانان و گرد آوران خوراک- همگی با هم طبقه ای را شکل میدهند که به دلیل مهارتهای مادّی شان در میسّر کردن حیات روی زمین، در شرایط کنونی ( درمواجهه با تغییرات اقلیمی ) دورانشان فرا رسیده است.
واژۀ فمینیسم بوم شناختی به طور گسترده برای توصیف سیاستی استفاده می شود که به بوم شناسی و فمینیسم همچون مبارزه ای واحد می پردازد و فرودستی تحمیل شده بر زنان، دهقانان و بومیان را به چالش می کشد..
این واژه از زمانی ظهور کرد که شرایط زندگی در نواحی شهری و اجتماعات روستایی در معرض خطر قرار گرفت . زنان یا مردان ممکن است در کارهای تائیدکنندۀ زندگی نقش داشته باشند، اما در سراسر جهان و در طول تاریخ این زنان هستند که به لحاظ اجتماعی در جایگاه مراقبتگری و تدارک دهندگان و مدیران امنیت غذایی خانواده ها نقش آفرینی کرده اند.
وبر همین اساس این زنان هستند که در وهله اول و با احساس خطر اقدامات محیط زیستی در جهت حفظ اکوسیستم انجام داده و مداخلاتشان در این عرصه فارغ از هر گونه وابستگی سیاسی و قومیتی است.
از دهه 70 میلادی زنانی از هر قاره هستند که همچنان در حال واکنش و به چالش کشیدن سیاست‌ها در خصوص مسائل مختلفی چون آسیبهای جانبی جنگ به محیط زیست، مصرف گرایی بی رویه، سرمایه داری و مدلهای توسعه ای مخرب، گرمایش زمین، امنیت غذایی و مسأله آب هستند و اقدامات این زنان را «اکوفمنسیم » می نامند.
آنها چه مخالف آلاینده های سمی باشند، یامخالف کشاورزی صنعتی و تراریخته ای، یا مخالف جنگل زدایی و انرژی هسته ای، همه این زنان موفق شده اند « امری محلی » را به «امری جهانی » متصل نمایند.
زنانی در سراسر آفریقا که معدنکاریهای مجاور روستاهایشان ، معیشت ایشان را به مخاطره انداخته است، جنبش «WoMin» راه انداخته اند که یک شبکۀ ضد استخراجی است و مانیفست اکوفمینیستی خود را دربارۀ تغییرات
اقلیمی دارد.
مادران آپالاشی در آمریکا اقدام مستقیمی را علیه معدن کاوی قله کوه توسط صنعت ذغال سنگ سازماندهی کرده اند. در هند جنبش Navdanya برای حفظ تنوع زیستی بانک نگهداری دانه های ارزشمند و بومی دارویی دارند تا آنها را از گزند صنعت حق امتیاز دارو حفظ نماید.
در سیچوان چین زنان دهقان با احیای دانش بومی حفاظت از خاک که قدمتی تاریخی دارند باروری خاک را بازگردانده اند. البته در شهری چون لندن نیز زنان خانه دار داوطلبانه به بازسازی آبگیرهای رودخانه تایمز که قرنهاست مورد سو استفاده واقع شده روی آورده اند.
هرچندهنوز تفکر غالب همان تفکری است که انسان را در مقابل طبیعت قرار داده و سیستم سلطه را بر پایه گفتمان باستانی تسلط خدایگان و شاهان و مردان بر زنان و بومیان و دهقانان بازتولید کرده و چرخ جهانی شدن را روغنکاری می کند، اما فمنیسم بوم شناختی از طریق تمرکز بر آگاهی جنسی - جنسیتی، یادگیری و توانمندسازی و بازسازی روانی مسیر روشنی را در پیش گرفته است.
نمونه جاری آن می توان در اکوادور و در میان زنان و مادران تپه های تابون که محل تاخت و تاز توسعه قرار گرفته است، یافت که با دوراندیشی و خلاقیت از طریق کشت و زرع برای احیای آبگیرها و جویبارهای قدیمی موفق شده اند فرسایی خاک و برداشت آب را مدیریت کرده و باروری خاک را افزایش داده و حاکم بر امنیت غذایی شوند، زنانی که برای چیره شدن بر پیامدهای بحران تغییرات اقلیمی در خط مقدم دفاع از زمین هستند.
اتحادیه بین المللی دهقانان تأکید دارند که «آمایش سرزمین حتی در مقیاسهای کوچک موجب کاهش دمای زمین خواهد شد».
(نشر با ذکر منبع) ©
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
براساس آمارهای سازمان ملل متحد زنان نیمی از مهاجران در دنیا را شامل می شوند و میزان مهاجرت زنان از 46.7 درصد در سال ۱۹۶۰ با رقمی در حدود 125 میلیون نفر به 48.4 درصد در سال 2017 افزایش یافته است؛
با وجود مخاطرات محیطی خطر مهاجران سرگردان یکی از بزرگترین مخاطرات عصر تغییرات اقلیمی است.
پژوهش ها در خصوص جنسیت و تغییرات اقلیمی نشان می‌دهد که در روستاهایی که با خشکسالی روبرو هستند زنان هرچند بشدت به لحاظ معیشیت در رنج هستند، اما هنوز به دلایل فرهنگی در روستاها مانده اند و فقط مردان مهاجرت کرده و یا مهاجرت خانوادگی بوده است. زنان به تنهایی به ندرت روستاها را ترک می کنند. از این رو روستاها به نوعی زنانه شده است.
هرچند مهاجرت جوانان که بخشی از آنها دختران تحصیل کرده روستایی هستند (اغلب برای تحصیل به شهرها آمده و برنگشته اند) هم قابل توجه است.
🗓امروز 20 ژوئن روز جهانی پناهندگان است.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
با وجود مخاطرات محیطی خطر مهاجران سرگردان یکی از بزرگترین مخاطرات عصر تغییرات اقلیمی است.
پژوهش ها در خصوص جنسیت و تغییرات اقلیمی نشان می‌دهد که در روستاهایی که با خشکسالی روبرو هستند زنان هرچند بشدت به لحاظ معیشیت در رنج هستند، اما هنوز به دلایل فرهنگی در روستاها مانده اند و فقط مردان مهاجرت کرده و یا مهاجرت خانوادگی بوده است. زنان به تنهایی به ندرت روستاها را ترک می کنند. از این رو روستاها به نوعی زنانه شده است.
هرچند مهاجرت جوانان که بخشی از آنها دختران تحصیل کرده روستایی هستند (اغلب برای تحصیل به شهرها آمده و برنگشته اند) هم قابل توجه است.
🗓امروز 20 ژوئن روز جهانی پناهندگان است.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾