دیدیم که چقدر مردم شعار می‌دادند و به خیابان‌ها آمدند، اما با سرکوب شدید مواجه شدند که متأسفانه به سطح نسل‌کشی رسید.

رژیم با استفاده از سلاح‌های نظامی به مردم در خیابان‌ها شلیک کرد، در بیمارستان‌ها به دنبال مردم می‌گشت، آن‌ها را تمام می‌کرد، می‌دانید—شلیک آخر را به سرشان روی تخت بیمارستان انجام می‌داد.

در حال حاضر زنان در زندان مورد تجاوز قرار می‌گیرند. سربازانی که از همکاری با رژیم در سرکوب مردم امتناع می‌کنند، دستگیر و اعدام می‌شوند.

این واقعاً چیزی است که درست جلوی چشم ما اتفاق می‌افتد.

دریایی از خون مردم ایران امروز را از این رژیم جدا می‌کند.

بسیاری از ایرانیانی که در این مبارزه شرکت کرده و در خیابان‌ها جان خود را از دست داده‌اند، از جهان می‌خواهند که مداخله کند.

ما درخواست مداخله انسانی داریم تا از از دست رفتن جان‌های بی‌گناه بیشتر جلوگیری شود.

ما به آن حمایت و شرایط برابر نیاز داریم تا ما، به عنوان شهروندان غیرمسلح، شانس واقعی برای غلبه بر این رژیم سرکوبگر داشته باشیم.

ما از برخی افسران پلیسی که به‌خاطر امتناع از سرکوب توسط رژیم اعدام شدند، اطلاع داریم.

ما به‌طور قطعی می‌دانیم که رژیم مجبور شد از افغانستان، عراق و لبنان نیرو وارد کند—عناصری که حتی شهروند ایرانی نبودند—تا کار کثیف را انجام دهند.

من هیچ جاه‌طلبی شخصی ندارم. دنبال قدرت نیستم. نمی‌خواهم تاجی بر سرم باشد یا عنوانی داشته باشم.

اما فکر می‌کنم باید مرا به عنوان پلی به آن مقصد ببینند، نه خود مقصد.

دو ملت روی این کره خاکی وجود دارند که می‌توانند رابطه‌ای کتاب مقدسی با یکدیگر ادعا کنند. یکی اسرائیل است؛ دیگری ایران.

این رابطه به زمان کوروش بزرگ بازمی‌گردد. کوروش بزرگ، کسی که بردگان یهودی در بابل را آزاد کرد و به آن‌ها کمک کرد تا معبد خود را در اورشلیم بازسازی کنند.

ما درباره بحران آب در ایران صحبت می‌کنیم. و حدس بزنید چه کسی برخی از بهترین متخصصان و کارشناسان جهان را در زمینه مسائل آب دارد؟ اسرائیل.

یکی از دلایلی که به اسرائیل رفتم، همین موضوع بود.