جاویدنام حمید شاکریان، شهروند ۴۲ سالهٔ لر از تبار ایل بختیاری، متولد ۱ فروردین ۱۳۶۴ و ساکن دزفول در استان خوزستان بود. او داربست‌بند، مردی متأهل و پدر سه دختر بود که به شجاعت، گشاده‌رویی و یاری‌رساندن به دیگران شهرت داشت. بنا بر روایت‌های منتشرشده، شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، حوالی ساعت ۹ شب، در جریان اعتراضات خیابان قاضی دزفول، در حالی که دری آهنی را برای محافظت در برابر خود گرفته بود، هدف شلیک گلولهٔ جنگی قرار گرفت. گلوله‌ای که گفته می‌شود از بالای ساختمانی شلیک شده بود، به پشت سرش اصابت کرد و جان او را گرفت.

پس از کشته‌شدن حمید، خانواده‌اش با امتناع نهادهای امنیتی از تحویل پیکر و فشارهای فراوان روبه‌رو شدند. پیکر او سرانجام پس از یک هفته، ساعت دو بامداد و به‌صورت شبانه، تنها با حضور اعضای نزدیک خانواده به خاک سپرده شد. در مراسم چهلم او در دزفول، بستگانش با شاهنامه‌خوانی یاد و ایستادگی‌اش را گرامی داشتند. حمید گفته بود آرزو دارد فرزندانش در ایرانی آزاد و مرفه زندگی کنند؛ آرزویی که به یادگار از او باقی ماند. یادش زنده خواهد ماند.