‏تا اواسط دهه هشتاد اگر مشخص میشد کسی از رانتی استفاده کرده و یا حتی اختلاسی جزئی انجام داده با واکنش سخت جامعه روبرو می‌شد و شخص مورد نظر تا مدتها از نظرها پنهان می‌شد.
هنوز قبح رانت خواری و دزدی ریخته نشده بود.
ولی این مسئله به تدریج عوض شد و استفاده از رانت نه تنها مذموم نبود، بلکه دارنده رانت آن را نوعی امتیاز برای خودش و زرنگی و رندی می‌پنداشت و بر صغیر و کبیر فخر می‌فروخت و به تحقیر مردمان عادی که در پی لقمه نانی شرافمتمندانه از بام‌تا شام به فعالیت مشغول بودند می‌پرداخت.
پس از افشای سیم کارت رانتی و واکنش دارندگان آن مشخص شد که با باژگون کردن ارزشهای جامعه، رانت خواران هر روز وقیح تر و بی‌آزرم تر شده‌اند و مردمان عادی که یا ترس آبرو دارند و یا خوف جهنم به گوشه‌ای خزیده‌اند صم البکم!
یاد عبید افتادم و رساله اخلاق الاشرافش، درباب عفت به طعنه و کنایه می‌گوید:
"جمع کردن مال بی رنجاندن مردم و ظلم و بهتان و زبان در عرض دیگران دراز کردن محال.
پس ناچار هر که عفت ورزد از این ها محروم باشد، و او را از زندگان نتوان شمرد، و حیات او عبث باشد"
گویی حکایت امروز ماست.

ما دادگاه‌های کرباسچی و واکنش جامعه رو قشنگ یادمونه.
سال ۷۶-۷ بود...
اون زمان این کارها قبح داشت حتی تا یه دهه بعد...
درواقع اجتماع چندان از دزدیهاشون اگاه نبود.
از روزی که این شیطان بزرگ، این اهریمن مجسم، گفت کژژژژژژژژژژژژژ ندید همه‌شون دیدن عه!!!!
در دیزی بازه و نیازی به حیای گربه نیست
کثافتها غارت ‎#آشکار رو شروع کردن.‏

➖➖➖
🆔 @SA_KFP